Berichten van 1 oktober 2006 tot 31 oktober 2006

Ik wens eenieder die mij dezer dagen bezoekt een Zalige Hoogdag van Allerheiligen,'t is voor eenieder een dag van bezinning,een dag waar ieder wel iemand zal hebben waar de herinnering herleeft op deze dag.
Zeg het met bloemen ,een vroom gebed,zo blijf eenieder in onze herinnering leven, ze gaven toch ons een andere kijk op het leven.
(De groetjes van ploef)

Geluk en vreugde heeft tijd om te wachten....
Voor hen die huilen...
Voor hen die lijden...
Voor hen die op zoek zijn...
Voor hen die geen zelfvertouwen hebben,
voor diegene die liefde uitstralen.....
Want die mensen kennen de waarde van datgene
wat een indruk nalaat in je leven.
( met de groetjes van ploef)

Stuur een boodschap naar iemand,
wiens vriendschap je koestert,
naar iemand die indruk op je maakt,
naar iemand die deel uitmaakt van je leven....
naar mensen,die jou laten lachen,
wanneer je het hard nodig hebt,
naar zij die jou het positieve tonen,
als je alleen maar al het negatieve ziet,
aan mensen aan wie je graag wilt zeggen,
hoeveel hun vriendschap voor je betekent,
of zeg eenvoudig?
Dank je voor je vriendschap,
dat je mij een blik in een betere wereld gunt.

( ploef wenst je daarom een fijn dag)

Vergeet wat was,verlaat wat achter je ligt,
je teleurstellingen , je verdriet.
Liefde begint met een glimlach,
en groeit met een hartelijke zoen.
( met de groetjes van ploef)

De gelukkigste mensen hoeven niet zo nodig ,
het beste van alles,
Ze accepteren gewoon wat op hun weg komt.
(Met de groetjes van ploef)

Moge je op je weg,
genoeg geluk aantreffen,
genoeg uitdaging om sterk te worden,
genoeg hoop hebben, om in de toekomst te geloven.

( Met de groetjes van ploef)

Er zijn momenten  in je leven,
waarin je iemand zo kunt missen dat je denkt,
was hij maar hier.....

Droom over wat je het liefste is.
Ga,waarheen je wenst te gaan.
Wees dat, wat je wilt zijn.
Je hebt maar een leven.
Doe er mee wat je het liefst doet.
(met de groetjes van ploef)

Vluchtelingen,iedere dag worden ze vermeld in de media
Het ergste is dat dat wij bij al die berichtgevingen niet meer stilstaan?
Wat zouden wij doen ?
Hoe zouden wij ons voelen moesten wij alles moeten achterlaten ?
Ons huis, onze familie, onze wereld waarin wij leven...weg.
welke pijn zou dat teweegbrengen.

VLUCHTEN? een eeuwenoud verhaal,
vluchten,voor je kleur, je eigen taal.
Voor oorlog..... zinloos geweld,
of gwoon omdat je mentaal bent uitgeteld.
Vluchten, een onderschatte pijn,
om je zelf te kunnen zijn.
Om je geloof of mening je gedachtegoed,
of gewoon omdat je even anders doet.
Vluchten is leven met pijn en smart,en toch nog hopen,
niet te moeten vluchten om jezelf 't ontlopen.

(Met de groetjes van ploef)

Je lag zo zacht in mij geborgen,
tot het vroege licht
van deze nieuwe morgen,
onthulde ons je lief gezicht.

Nu je vredig ligt,
zachter dan den morgen
in de armen van de zon geborgen,
aan mijn hart zo dicht.

Weet ik: je bent van dezen morgen
zelf het nieuwe licht.
in een wereld vol van zorgen
heb jij weer hoop bericht.

Je bent de liefde, nieuw geboren,
waardoor alle verten opengloren?

Emmy swerts.
Met de groetjes van ploef

Foto(karabiniers achter  zandzakken)kolonel Leestmans, die sedert het begin van den aanval al de maatregelen genomen heeft, om in geval van nood onmiddelijk te kunnen ingrijpen , brengt zijn kompagnieén naar voren. Hij stapt aan het hoofd van de kolon , die den weg naar Kaaskerke naar Diksmuide volgt. Nauwelijks komt hij op de hoogte van de spoorweghalte, of een regen granaten van allerlei kaliber valt rond hem neer. Ongetwijfeld hebben de waarnemers van de Duitsche artillerie aan wie in het vlakke landschap niets ontsnapt , deze beweging bemerkt. Een helsch vuur wordt aan aanstonds samengetrokken op de ruimte, welke de kompagnieén van het 11° doortrekken om eerst de brug, en daarna Diksmuide te bereiken. Slag op slag ontploffen de projektielen met oorverdoovend geraas, op den weg zelve, in de weiden welke er langs loopen; huizen storten ineen,letterlijk verkruimeld door de ontploffingen welke gansche brokken muur in allerlei richtingen slingeren. Onder de doodelijke stortvlaag van yzer en vuur, en steenen,aarzelen de mannen van de voorste kompagnieèn een oogenblik.Instinktmatig zoeken zij een dekking en schuilen in de grachten langs den weg. Maar luitenant-kolonel Leestmans heeft zich rekenschap gegeven van de lichte weifeling die ontstaat. Recht, in het midden van de weg, prachtig en vol vuur, den sabel in de hoogte,richt hij zich tot de eerste elementen, die in de gracht dekking hebben gezocht en sleept ze mede onder de kreet:Leve het 11°? vooruit, jongens?" En het voorbeeld volgende van den aanvoerder, wakkeren al de officieren hun manschappen aan. "Vooruit het 11°? Op den vijand los?" En het 11° linie-regiment rukt vooruit, ondanks het bombardement, dat in hevigheid verdubbelt, door het helse vuur heen, dat het langs alle kanten insluit. Mannen storten neer, op den slag gedood, zonder één kreet: anderen,gewond,zakken ineen aan den boord van den weg: het bloed spat op de beslijkte uniformen:maar men rukt vooruit.Zoo bereikt men de maalderij, waar kolonel Meiser de dapperen ziet voorbij trekken, die den dood tegemoet gaan.De mannen juichen hem toe en loopen voorbij,sneller, steedes sneller, medegesleept door hun aanvoerder, wiens kalme dapperheid hen allen beheerstert.Eensklaps ontploft een reusachtig groote granaat te midden van de baan, waarvan onze troepen  de zijwegen volgen. Een heele groep wordt door den slag omver geworpen : eenige mannen, door het geweld van de ontploffing in de lucht geslingerd, komon op de steenen terug neervallen, met verbrijzeld hoofd. Een heel klein soldaatje van nauwelijks achtttien jaar, door een granaatscherf aan de hals getroffen, heeft den ruggegraat verbrijzeld. Men hoort een doordringende kreet:"Moeder?..." Dan, het geweer loslatend, de oogen vol ontzetting, draait hij rond en stort met een dof geluid aan de voeten van den kolonel Meiser zelf neer.vervolg op  (13)