Week van het bos

Soms moet je goed uit je doppen kijken als je een dier wil spotten in het bos.

Deze reegeit dacht er ook zo over.

Zie je mij?

En nu?

Volgende foto gemaakt deze morgen om 07u40 en bij 6° Celcius.

Dus als je het bos verlaat en langs de hoeve Steenborre wandelt krijg je zulk een prachtig zicht cadeau.

En nee, op de achtergrond zie je niet de zee

Vandaag is het werelddierendag en dus trakteer ik jullie op de mooiste foto die ik tot op heden gemaakt heb in het Raspaillebos.

Het betreft een eekhoorn die hoog boven in een boom zat en geen kant uitkon omdat ik en mijn hond beneden aan de voet van de boom stonden en er niet onmiddellijk een andere boom was waarin hij kon naartoe springen.

Deze foto staat ook als achtergrondscherm op mijn PC.

Op de terugweg naar de parking kwamen we  twee damherten tegen: moeder en ?

Bij een jong kalf is het geslacht moeilijk vast te stellen door een leek zoals ik en dan stond de moeder ook nog eens in de weg.

Deze olijke jongen of meisje kwamen we deze morgen in alle vroegte tegen op ons pad in het bos.

In het ABN noemen ze hem egel, maar in onze streek krijgt hij de naam stekelvarken mee.

Een varken zou ik hem nu niet direct noemen

Bij ons in de tuin passeren er soms ook een aantal de revue en dan vooral 's nachts. Wat ons dan weer kopzorgen baart, want hun geluid zorgt ervoor dat onze hond onafgebroken blaft tot wanneer ik dan opsta. Ik vang deze lieve beestjes en deponneer ze over de omheining. De buren hebben namelijk geen hond. Ik gebruik hiervoor 2 emmers.

Mijn trouwe viervoeter mag ook wel eens in de spotlights staan. Hierna een foto van onze bijna 11-jarige Duitse herder Chaka.

Wat een beetje nevel kan doen.

Gisteren morgen nam ik aan de rand van het bos een aantal foto's en na het bekijken van het resultaat moest ik toegeven dat een beetje mist of nevel wel een mooie aanvulling is voor een landschapsfoto.

Ik vermoed dat het een watertoren is die op de achtergrond

uit de nevel komt opduiken.

Vandaag was het al heel ander weer: druilerig en veel wind. Dan liever een iets koudere start van de morgen

Het is herfst. De bladeren vallen en verkleuren. Dus in plaats van het gebruikelijke groen kun je nog een aantal extra kleuren waarnemen.

Door veel natuurspotters wordt dit jaargetijde als het mooiste gezien van allemaal. Ik geef evenwel persoonlijk de voorkeur aan de lente: het ontluiken van de natuur.

Deze damherten konden er niet om lachen dat wij hen stoorden tijdens hun ontbijt. Het was dan ook nog geen 8u en zo vroeg hadden ze ons daar niet verwacht.

Ik vraag me soms af wat de dieren in het bos denken over ons.

Ze staren ons aan, maar wat gaat er nu om in hun hoofd?

Hierna een foto gemaakt op een houten afsluiting aan de rand van het bos.

Het bont zandoogje.

Dit damhert ontmoet bovenaan het bos en deze had ons blijkbaar niet verwacht op die plaats. Het dier in kwestie bleef ons maar aanstaren.

Ik weet niet wat deze jonge reegeit overkomen is: een ongelukje?

In de regen gelopen en verkeerd opgedroogd? 

Ze mag volgens mij wel eens bij de kapper langsgaan.

Foto genomen in aangrenzende wei van het Raspaillebos.

Hoeveel kwispelende staartjes tel jij?

Het kalf rechts op de foto besloot, toen ze ons zag, op haar stappen terug te keren en opnieuw het struikgewas in te duiken.

Kan ik haar ongelijk geven? Nee, toch niet.

Hierna een foto van een jonge merel, gespot op enkele meters van de ingang van het bos.

Hij bleef gewillig zitten en liet zich uitvoerig fotograferen.

Deze bloem hieronder tref je nu in grote getalle aan in de veldwegen aangrenzend aan het bos.

Het Sint-Jacobskruid

wel mooi, maar giftig

Een paar dagen geleden kwamen we plotseling (in den draai) een reegeit tegen. Wij waren verschoten, maar zij ook en ze  bleef ons gedurende een tijdje onbeweegelijk aanstaren.

Nadat mijn viervoeter aanstalten maakte om dichterbij te komen, ging ze er opeens vandoor.

't was wel nog wat donker, vandaar de onscherpe foto.

Nog een paar damherten die de oversteek waagden.