Ik wist het!

Een aantal damherten waagden deze morgen de oversteek van de ene kant van de weg (in het bos) naar de andere kant.

Twee bleven nadien wat aanmorrelen en hadden niet direct goesting om het hazenpad te kiezen.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

De reegeit op volgende twee foto's is wel degelijk dezelfde. Op de ene foto staat ze er een beetje nieuwsgierig en welgezind bij, op die erna dan weer wat minder.

Misschien lag het aan de houten afsluiting die haar zicht een beetje belemmerde.

Foto 1

Foto 2

Dit damhert van het vrouwelijk geslacht poseerde nietsvermoedend voor de lens van mijn camera. Ze had meer oog voor een andere wandelaar die haar kant opkwam.

Ik heb hier dus maximaal van geprofiteerd en kon volgende foto vastleggen. Hopelijk krijg ik geen last met de privacy-commissie.

De zon heeft een paar dagen geschenen, het is nog begin februari en daar zijn ze al: de bosnarcissen.

Ze staan nog niet in bloei, maar hun neus steekt al serieus boven de grond.

Foto 1

Foto 2

Gisteren postte ik twee foto's van onze hond en overstekend wild (damherten).

Toen we op de plaats kwamen waar ze waren overgestoken (op een talud) zag ik nog een aantal van hen staan.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Vandaag tijdens onze wandeling op de hoofdweg van het bos, staken er een paar damherten de weg over.

Onze Chaka heeft van nature veel geduld, maar de processie bleef maar duren en de laatste twee die overstaken werden dan ook onthaald op geblaf.

Foto 1

Foto 2

Een aantal weken terug (zie mijn artikel "Zwarte Duivel" van 12 januari) kwam ik deze zwarte hengst, sorry damhert al tegen. Nu spotten wij hem opnieuw tussen de bomen.

De sukkelaar was nog steeds alleen, dus geen mannelijk of vrouwelijk soortgenoot in zijn buurt.

Je zou voor minder denken dat je er niet bij hoort. 

Foto 1

Foto 2

Deze reegeit die ik met mijn zoomcamera vastlegde was juist aan het eten. Ze had ons wel opgemerkt, maar ze was zo ver van ons verwijderd dat het haar niet echt stoorde.

Deze morgen scheen het zonnetje en de wereld zag er onmiddellijk weer veel beter uit. Ik had ook nog niet naar de radio gehoord en dus niet het woord "Trump" horen vallen, dus de dag kon niet beter beginnen

En dan kom je in het bos en schijnt de zon omgeven door een lichte nevel. Wat moet je meer hebben?

Ja in feite moet er hier niet veel commentaar bij. Gewoon twee foto's van één en dezelfde reegeit.

Foto 1

Foto 2

Ik vraag me af of de reebok op volgende foto nu een jong dier is of dat hij al iets ouder is en zijn gewei dus had afgegooid en nu aan een nieuw gewei aan het sparen is.

Op volgende foto's, eens iets heel anders.

Hieronder de oranje trilzwam. Dit is een zwam die, zoals vele andere, op dood hout groeit.

Op volgende foto, een oorlogsslachtoffer om aan te tonen dat de natuur ongenadig is voor de zwaksten in het bos.

Ik vraag me af of deze duif haar aanvaller heeft zien naderen vooraleer ze zo werd toegetakeld en het leven liet.

De dader ken ik ook niet, maar ik vermoed een roofvogel.

Hoor je ergens geklop in het bos dan denk je meteen aan een specht, maar ook de boomklever kan voor het nodige lawaai zorgen, maar dan wel iets minder luid.

Deze opmerkelijk gekleurde vogel loopt de stam van een boom op en af en timmert er soms luchtig op los.

Deze reebok had duidelijk zin in een triootje. Hij wou zich eerst nog verstoppen achter een boom, maar we hadden hem en zijn gezelschap toch in het snotje.

Dit beestje was wellicht op zoek naar eten. Meestal zie je een eekhoorn vlug een pad oversteken of spelen in de bomen, maar deze leek eerder iets te zoeken tussen de takken.

Deze reegeit wou niet gestoord worden. Ze had ook niet de minste schrik want ze bleef gewoon liggen.

Het verwondert mij steeds meer dat sommige dieren het meteen op een lopen zetten en pas na ongeveer 100 meter tot stilstand komen en anderen ons gewoon negeren.

Deze reegeit was zich wellicht niet bewust dat haar "grijze" body een mooi contrast vormde met de bomen rondom haar en het grasgroene mos dat op de bomen groeide.

Foto 1

Foto 2

Afgelopen weekend was er een wandeling van de Padstappers in het bos.

Deze wandelvereniging doet meerdere malen per jaar het bos aan en ze draaien er hun hand niet voor om om in winterse omstandigheden hun kilometers af te malen.

Deze editie hadden ze geluk: de temperatuur lag wel tegen het vriespunt aan, maar er viel geen neerslag (regen of sneeuw).

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Soms bekruipt je het gevoel dat je begluurt wordt. Dit was ook het geval tijdens onze wandeling deze morgen in het Raspaillebos.

Deze nog onvolwassen reegeit had ons wellicht al een tijdje in het snot en vertikte het om weg te lopen. Geen probleem voor mij. Dit stelde mij zelfs in staat om een paar foto's van haar te maken.