Archief

1. Het is nu reeds 47 jaar, nadat, als gevolg van de oorlogsdreiging van de Arabische buurlanden, na een zesdaagse preventieve uitvalsoorlog, Israel de Gazastrook en de 'Westbank' bezet houdt.

Wat vorige week echter helemaal niet in het nieuws was te bespeuren, is het feit dat  veertig jaar geleden geleden Turkse troepen op Cyprus aan land gingen, er tot op vandaag 40% van het voorheen meest vruchtbare en welvarende deel van het eiland illegaal bezetten, en er 200.000 Griekse Cyprioten (een derde van de bevolking) uit hun huizen verdreven.

Dat een rapport van Verenigde Naties van 2011 aangafdat de Turkse bezetter in dat gebied de mensenrechten de mensenrechten schond,  “met inbegrip van de rechten op bewegingsvrijheid, het recht op leven, de vrijheid van godsdienst en economische, sociale en culturele rechten”, was voord e internationale media maar een 'fait divers', en dus vrijwel niet noemenswaardig.

Dat er (ook daar) een bijna 200 kilometer lange grens met huizenhoge hekkens dwars door het eiland loopt dat het gebied van de rest van Cyprus afsluit, en er tienduizenden kolonisten van uit Turkije in het bezette gebied zijn komen wonen, zijn feitelijkheden die, bij gebrek aan gewelddadig verzet van de Griekse vluchtelingen en de Cyprische overheid, uiteraard nooit in het nieuws komen. Zoals in het Israëlisch Palestijns conflict, slepen ook hier de onderhandelingen over een vreedzame oplossing zich al veertig jaar voort.

Waarom heeft u niets in de media gelezen, gehoord of gezien over deze bijzondere mijlpaal van veertig jaarillegale Turkse bezetting? Waarom hoort u überhaupt nooit iets over de bezetting van Cyprus?
 

Nochtans is ook de Turkse invasie en bezetting vanCyprus in 1974 door de VN-veiligheidsraad veroordeeld. Daarenboven is volgens het officiële beleid van de EU, de Turkse bezetting onwettig, dient Turkije zich volledig terug te trekken, en erkent de EU de Turkse regering in Noord-Cyprus niet.

Toch is er zowel in België als in andere Europese lidstaten (met uitzondering van Griekenland, uiteraard), totaal geen aandacht geweest voor deze veertig jaar bezetting, nota bene van grondgebied dat onder Cypriotisch bestuur zou moeten staan en zodoende feitelijk deel zou moeten uitmaken van de EU en van de Eurozone.

Terwijl de Europese Unie aandringt op etikettering en zelfs het boycotten van Israëlische producten uit de door Israël 'bezette' gebieden, wordt de bezetting van Cyprus door diezelfde Europese Unie daarentegen gesubsidieerd. Zo komen allerlei projecten in het bezette Noord-Cyprus, bijvoorbeeld de aanleg van wegen, in aanmerking voor subsidie van de Europese Unie, omdat ook het door de Turken bezet deel (theoretisch) deel uitmaakt van de EU !.

Voordat Israël de Gaza en de Westbank na de verdedigingsoorlog van 1967 bezette, was sinds 1948 op even illegale wijze de Gazastrrok door Egypte, en de Westbank door Jordanië bezet. Ook toen kon dat op weinig interesse, laat staan protest, rekenen van zowel de wereldopinie als -leiders.  

Net zo weinig als u nu hoort over de islamitische bezettingen van West-Sahara door Marokko, en Koerdistan en Cyprus door Turkije. Blijkbaar hebben Joden en islamieten niet enkel een verschil in godsdienst en cultuur, maar ook in maten en gewichten...

De voorbije dagen zijn door toedoen van mijn facebook-reacties op berichten en artikels m.b.t. de zoveelste heropflakkering van het conflict waarin Israël en de Palestijnen nu reeds meer dan zeventig jaar onontwarbaar in verstrikt zitten, reeds heel wat van mijn, niet alleen radicaal-linkse, maar eveneens gematigd-progressieve  fB-vrienden de gordijnen ingejaagd. Zo niet ontgoocheling, dan toch verbazing, viel hen ten deel bij de vaststelling dat iemand zoals ik, gekend als een fervent voorvechter van de gelijkwaardigheid, opkomend voor de zwakken, en  vurig verdediger van de radicaal-linkse sociaaleconomische ideologie, i.p.v. onvoorwaardelijk de kant van de Palestijnse zaak te kiezen, begrip kon opbrengen voor de beweegredenen van de huidige Israëlische actie in de Palestijnse Gazastrook. 

Ik heb nooit begrepen waarom standpunten en/of beoordelingen m.b.t. sociaal-etische –morele en –filosofische onderwerpen zo nodig als ‘links’ of ‘rechts’  moeten worden gecatalogeerd. Evenmin waarom (vooral in deze tijd) links als ‘vooruitstrevend’, en rechts als ‘behoudsgezind’ wordt geëtiketteerd. Als ‘redelijk’ denkend persoon, eigen ik mezelf het recht toe om de inhoud van mijn ‘gedachtegoed’ zelf te bepalen, i.p.v. van mij door andere individuen of groepen in een bepaalde ‘kaste’ laten in te delen.

 Zo is mijn redicaal-linkse sociaaleconomische instelling niet onvoorwaardelijk en doctrinair. Elke ideologie, religie en/of maatschappelijke levensbeschouwing  is, afgezien van zijn betrekkelijkheid omdat ze door één of meerdere personen is ontstaan en/of bewerkt, tijdsgebonden en dus noodzakelijkerwijs aan evolutie onderhevig. Bovendien komen en gaan er in de loop der tijd steeds ‘richtinggevende’ personen die dan een eigen interpretatie geven aan de bedoeling van de ontwerper.  

 Tot zover, de verantwoording, waarom ik niet slaafs mee ga in de (overigens terechte) verontwaardiging over het leed dat de Palestijnse bevolking, dat er zelfs in perioden van relatieve rust is, vandaag in de Gazastrook weer eens moet ondergaan.

 En neen, het conflict en zijn gevolgen is geenszins hun eigen fout. En ja De Palestijnse bevolking in de Gazastrook zit met meer dan anderhalf miljoen opgesloten in een gebied van gemiddeld  10km breedte en ongeveer 40km lengte. Wegens het isolement met een werkloosheid van om en bij de 50%. De oorzaak en al dan niet verantwoording daarvoor, zou hier een tekst van ettelijke bladzijden vergen, en is trouwens tot op vandaag onderwerp van ellenlange en oeverloze discussies. Dus laten wij ons beperken tot de huidige escalatie in het conflict.

Elke rechtgeaarde gewone Palestijn wil in vrede leven. De Ene samen met-, en de andere, naast elkaar. Voor zover hij de joden geen warm hart toedraagt, of nog erger haat, heeft dat met zijn ellende-ervaring en/of zijn door de Palestijnse overheid geïndoctrineerde anti-Israëlische opvoeding te maken. Dus dat kan hemzelf moeilijk aangerekend worden.

En neen, ook de Israëlische bevolking, in het algemeen, heeft daar geen schuld aan. Ook zij willen in vrede (liefst naast) de Palestijnen leven. Dat niet alleen hun geschiedenis, maar ook de Arabische bedreiging en de jarenlange bom- en zelfmoordaanslagen van Palestijnse terroristenorganisaties bij velen voor onuitwisbare trauma's zorgen, kan hen evenmin kwalijk worden genomen. Dat de ‘nederzettingen’ van de Joods-orthodoxen op de ‘westbank’ een cruciaal probleem vormen om tot een definitieve vredesregeling te kunnen komen,  is één van de vele moeilijk te ontwarren knopen, waar ik, zoals hierboven aangegeven niet verder op in wil gaan.

 Zoals in de meeste conflicten, zowel in de geschiedenis als tot op de dag van vandaag, ligt de oorzaak, en meestal ook het gevolg van gewelddadige conflicten tussen volkeren en/of naties aan, ofwel de onmacht,  onwil, onkunde,  ofwel aan het opportunisme, machtshonger, of zelfs het gebrek aan macht, van de leider(s) van één of beide partijen.

 Het Israëlisch-Palestijns conflict is daar geen uitzondering op. Maar de reden waarom dit het langstdurend conflict in de moderne geschiedenis is, waar tot op heden nog steeds geen oplossing voor gevonden is, ligt aan de opeenstapeling van fouten, oorzaken en gevolgen, gemaakt en veroorzaakt door een veelvoud van leiders, niet alleen van de conflictpartijen, maar voornamelijk van heel wat Arabische en Westerse leiders van landen die er in de loop van de geschiedenis rechtstreeks en onrechtstreeks bij betrokken zijn geweest, en nog zijn.

Het propleem heeft nu een zodanig complexe inhoud en structuur, dat iemand die de mening is toegedaan dat het gewoon een zaak van goede wil van beide kanten is om tot een oplossing te komen, blijk geeft van een totaal gebrek aan kennis van het probleem.

 Vandaag wordt weer eens aangetoond hoe moeilijk de zaken liggen. Israël is het bombarderen van Palestijnse militaire doelen en huizen van hamas-leiders in Gaza begonnen als gevolg van de aanhoudende raketbeschietingen van zuid-Israëlische dorpen door Hamas van in Gaza. Uiteraard vallen daarbij heel wat burgerslachtoffers aan Palestijnse kant omdat Hamas zijn wapenopslagplaatsen en –installaties bij voorkeur in en/of naast burgerhuizen, zelfs scholen en hospitale, in de stad lokalissert. Naar eigen zeggen van Hamas-vertegenwoordigers “als ‘menselijk schild’  om de wapens te beveiligen”.

 Vanaf dag twee van de bombardementen heeft de Israëlische president gesteld dat de bombardementen, eventueel gevolgd door een grondoffensief, zouden duren tot dat de beschietingen vanuit gaza gestopt worden. Een aanbod tot een staakt het vuren dat Hamas tot heden naast zich neerlegt, integendeel het voert de raketbeschietingen zelfs nog op, en daagt Israël verder uit door zelfd de hoofdstad Tel Aviv te bestoken.  Dat deze beschietingen, welke in tegenstelling tot de Israelische bombardementen, uitsluiten naar burgerdoelen gericht zijn, schijnen de Hamas-aanhangers niet te deren. Maar dat men tot heden er nog niet in geslaagd is om hun doelstelling te bereiken, is daar geen verantwoording voor.

 Van uit dat oogpunt bekeken kan ik niet anders dan het antwoord op de vraag over  wie verantwoordelijk is voor het verder oplopen van het aantal Palestijnse doden en zwaar gewonden, enigszins anders in te vullen dan dat mijn ‘linkse’ broeders dat doen. Ook al‘schop ik daarmee tegen hun ‘progressieve’ benen…

Meisjes die tot zweepslagen, steniging, of nog erger, ter dood worden veroordeeld omdat zij hun man hebben verlaten, vreemd zijn gegaan, verkracht werden, met een anders-gelovige huwden, of simpelweg zich tot een andere religie bekeerden. Het zijn berichten, uit de meestal door de islam gedomineerde landen, die met de regelmaat van de klok in het nieuws komen.

Niet dat deze berichten veel ophef maken. Want behalve wat verontwaardigde lezersbrieven en hier en daar een protest van humanitaire verenigingen, zijn zij de dag nadien alweer uit de mediabelangstelling verdwenen. Iedereen vindt het verschrikkelijk dat dergelijke barbaarsheden, welke in wezen enkel nog bij sterk onderontwikkelde en beschavingsloze volkeren  kunnen voorkomen, in deze eenentwintigste eeuw nog voorkomen.

Of moeten wij zeggen: nog mógen voorkomen, want laten we eerlijk zijn, het zijn wel wij die het überhaupt toelaten dat dit op deze wereld nog steeds kan en mag gebeuren.

Wat te zeggen over ónze 'ontwikkeling' en beschaving, die zich

 verstopt achter de nationale integriteit van landen, geleid door al dan niet democratisch gekozen regimes welke op basis van achterlijke, door misdadigers opgestelde, religieuze teksten, zogenaamd 'recht' spreken. Een integriteit welke wij volgens het internationaal recht nu eenmaal moeten 'respecteren'. Maar, is een beschaving die anderen in de wereld het recht op 'beschaving' ontzegt, niet op zijn minst hypocriet te noemen?

Het bestraffen van vrouwen die zogenaamd 'de aanleiding gaven tot verkrachting', of die hetzelfde rechten opeisten als de mannenn (o.a. trouwen met een andersgelovige), zijn niet de enige religieuze of culturele barbaarsheden welke vrouwen op last van één of andere zelfverklaarde profeet en in naam  van één of andere verzonnen God dienen te ondergaan.

Zo is zelfs in westerse landen, bij immigranten vooral afkomstig uit Noord- en Oost-Afrika en in mindere mate ook het uit midden oosten, het nog steeds veel  voorkomende verminken van de vrouwelijke genitaliën. Bij bepaalde culturen is het namelijk ondenkbaar dat een  vrouw enig genot zou ondervinden bij de seksuele daad. Blijkbaar staan machogedrag, barbaarsheid en achterlijkheid, mekaar niet in de weg.

In België wonen meer dan 13.000 besneden vrouwen, dat

is meer dan een verdubbeling in vergelijking met 2008. Meer dan 4.000 jonge meisjes lopen het risico besneden te worden, het dubbel van het aantal in 2008. Dat blijkt uit een studie van het Instituut voor Tropische Geneeskunde.

Die stijging is voornamelijk te wijten aan de toestroom van migranten uit landen waar vrouwelijke genitale verminking veel voorkomt, zoals Guinee, Somalië en Egypte.

Vrijwel alle discriminaties en barbaarsheden tegenover de vrouwelijke sekse stammen uit religieuze teksten, -tradities en/of overleveringen. Zowel in de Christelijke Bijbel, de islamitische Koran als Joodse Thora zijn er meerdere teksten te vinden waardoor het achterstellen en zelfs mishandelen van vrouwen van uit gelovig oogpunt te verantwoorden zouden zijn.

Dat al deze geschriften en overleveringen afkomstig zijn van mensen welke al dan niet ter goeder trouw hun eigen gedachten als goddelijke openbaringen beschouwden, doet hier niet zoveel ter zake. Feit is dat de iedeeën stammen uit tijden en culturen waarin men met grote stelligheid beweerde en geloofde dat de aarde plat was, om de zon draaide, en bliksem en donder het gevolg van de toorn van één of ander goddelijk wezen was . Dat zegt dus ruim voldoende.

Ook deze eenentwintigste eeuw leeft een aanzienlijk deel van de mensheid nog steeds onder het juk van regimes en personen welke dank zij al dan niet gewelddadige religieuze indoctrinatie van hun bevolking, hun eigen macht en weelde bestendigen.  In de gebieden waar de maatschappelijke evolutie zodanig is gevorderd dat religie er tot een strikt persoonlijke beleving is herleidt, en mede door de misdadige activiteiten welke zij in de geschiedenis heeft mede veroorzaakt (oorlogen), en welke meerdere van hun bedienaars tot op de dag van vandaag begingen (o.a. kindermisbruik) is de Christelijke godsdienst als maatschappelijk element verlwaarloosbaar geworden.

Door de massale immigratie van uit islamitische landen wordt via de in grote meerderheid gelovige inwijkelingen stilaan opnieuw een (ditmaal voor ons eerder achterlijke) religie in het straatbeeld zichtbaar. En samen met de islam manifesteren, althans bij die bevolkingsgroep, zich steeds duidelijker de traditionele, voor ons verwerpelijke achteruitstelling en onderdrukking van de vrouw.

De mensenrechten, de vrijheid van godsdienst en levensbeschouwing, welke in de westerse samenleving is ontwikkeld, en die er in oorsprong bij gebrek aan culturele en godsdienstige tegenstellingen tot heden onbetwistbaar waren, creëren als gevolg van de islamitische immigratie een waar 'boemerangeffect. Waar zij die rechten en vrijheden juist bedoeld waren om de discriminatie en onderdrukking van bepaalde bevolkingsgroepen tegen te gaan,  verhinderd het recht op vrije godsdienstbeleving de op het geloof gebaseerde onderdrukking van de vrouw te bestrijden.

Zodoende wordt via de grondwettelijke godsdienstvrijheid de vrijheid verleend om onbeschaafd en barbaars te zijn.

Of hoe een beschaving tegen zijn eigen grenzen kan aanbotsen...

Wij maken ons grote zorgen  over de betaalbaarheid van de pensioenen en onze sociale zekerheid, vinden de vertraging van onze koopkrachtstijging problematisch, en trachten elkaar de loef af te steken met (nutteloze) oplossingen voor ons terminaal kapitalistisch sociaaleconomisch systeem.

De jaren durende financieel-economische crisis, welke de rijken nog rijker maakte, het legertje minderbedeelden groter maakte, en de middenklasse tot milderen van hun verwachtingen noopte, is nog niet volledig uitgewoed, of (weer) een internationaal conflict, ( Oekraïne) komt de twijfelende economische groei hypothekeren.

Ondertussen krijgen milieubewegingen, welke men een paar decennia terug als lastige geitewollensokkenbrijers, en af en toe een milieuwetje toewierp om hen de mond te snoeren,  steeds meer bijval van wetenschappers,  daarbij ondersteund door de nu reeds zichtbare gevolgen van het ontbossen van half Afrika, en het stelselmatig kappen van de Zuid-Amerikaanse regenwouden, gepaard gaande met een wereldwijd massaal aangroeiende hoeveelheid van broeikasgassen en fijn stof.

Als gevolg daarvan organiseren wij jaarlijks internationale milieuconferenties waar wij, op zich al achterhaalde beloften tot minder uitstoot van schadelijke gassen doen, wetende dat wij ze niet kunnen (willen) nakomen. En als het ware, om onze onwil te onderstrepen, sturen wij steeds meer personen- en vrachtwagens op het meer groeiend aantal kilometers beton en asfalt. 

De klimaatverandering overschaduwd alle andere milieuproblemen, zoals ons afvalprobleem, de luchtvervuiling, en de aankomende voedsel- en waterbevoorradingsproblemen.

Zopas verscheen het nieuwe klimaatrapport van de Verenigde Naties. En dàt is pas iets om ons zorgen over te maken. Het gaat hier namelijk om het meest uitvoerige onderzoek naar de gevolgen van de klimaatverandering dat ooit is uitgevoerd.

Honderden miljoenen mensen zullen tegen het einde van deze eeuw moeten verhuizen als gevolg van de klimaatverandering. Volgens het rapport zal de opwarming van het klimaat de wereld onder enorme druk zetten.

Maar dat is nog lang niet alles.  Het rapport voorspelt nog meer ellende, zoals hittegolven en immense gezondheidsproblemen, dalende oogsten en toenemende ondervoeding bij kinderen.

Zo zouden honderden miljoenen mensen voor het einde van deze eeuw moeten verhuizen door overstromingen en het verlies van land aan zee, vooral in Azië. Ook het risico op gewelddadige conflicten zal toenemen.

Het VN-klimaatpanel voorspelt ook een gemiddelde daling van de opbrengsten van gewassen met 2 procent per decennium voor de rest van de eeuw, en dat terwijl de vraag naar voedsel snel zal groeien.

Als gevolg daarvan zou ondervoeding bij kinderen dan weer met ongeveer een vijfde toenemen. Als er niets ondernomen wordt, dan zouden er tegen 2050 wereldwijd 20 tot 25 miljoen ondervoede kinderen van 5 jaar of jonger bijkomen.

We zullen volgens de VN ook steeds vaker te maken krijgen met hittegolven en daaropvolgende branden, en een daardoor groeiend risico op ziektes, ontstaan in voedsel en water. Bovendien zal de strijd om drinkbaar water op het scherp van de snee gevoerd worden.

Als de temperatuur 2,5 graden Celcius stijgt boven het pre-industriële niveau wordt het economische verlies geraamd op 0,2 tot twee procent. Kijkende naar het huidige globale bbp, zou een verlies van twee procent gelijk zijn aan 1,4 biljoen dollar minder aan economische output.

Ik zou zeggen, voor zover het nog niet te laat is: Ontwaakt suicide-plegenden der aarde, en ga de strijd aan met de domheid van uw gedrag.

Renaat Van Poelvoorde

Hoe dichter we bij 25 mei komen, hoe meer en intenser politici van alle partijen ons op het hart drukken dat onze toekomst afhangt van de keuze die wij maken op de dag van  'moeder aller verkiezingen'. Op vragen zoals, wie welke beleid na vijfentwintig mei gaat voeren, komt steevast het antwoord dat 'eerst de kiezer moet spreken'.

En alsof dat nog niet genoeg volksverlakkend is, gaan sommigen zelfs zo ver om de onachtbare burger wijs te maken dat hij op die dag eveneens zijn regering, ministers, en zelfs het te voeren beleid gaat kiezen. Waarschijnlijk om hem vooraf alvast te verwittigen dat als het achteraf niet naar zijn wens verloopt, dat uiteraard aan 'de kiezer' zelf te wijten is. Op die wijze gaat het reeds decennialang, ja, eigenlijk sinds mensenheugenis.

Zoals ik reeds eerder in een 'bedenking' aangaf, wordt 25 mei niet zozeer 'de moeder aller verkiezingen', maar eerder 'de moeder aller verkiezing-realityshows. Want zoals in een realityshow zijn verkiezingen via de kieswet zodanig geregisseerd dat de stem van de kiezer feitelijk niet door hemzelf, maar door spindokters, en reclame- en communicatiespecialisten wordt bepaald. Zowel de partijverkiezingsprogramma's als alle andere verkiezingmateriaal zijn er hoofdzakelijk op gericht, uitgezonderd een paar grote hoofdlijnen, alles zo aanvaardmaar mogelijk te maken voor een zo ruim mogelijk verschillend denkend publiek.

Tijdens de verkiezingcampagne drukt men de goegemeente op het hart dat het van hun stemgedrag afhangt welke regering en welk beleid men zal krijgen. Men gaat in de volksverlakkerij zelfs zo ver dat men stelt daardoor ook mee te bepalen wie de Eerste minister wordt. Uiteraard heeft dat alles een te verwaarlozen effect op de kleine minderheid die regelmatig het politieke gebeuren volgt, maar via het sluipend gif van reclame is het grootste deel van de bevolking vatbaar voor indoctrinatie. Het verschil tussen waarheid en leugen is daarbij volstrekt onbelangrijk.

Als wij dan op verkiezingsdag onze stem gaan uitbrengen, moeten wij er wel degelijk van bewust zijn dat die enigszins anders 'behandeld' wordt dan de politici ons doen geloven. Of wij nu op de partijkop of op een kandidaat hebben gestemd,  het enige wat daar mee gedaan wordt, is de krachtsverhouding mee-bepalen  tussen de verschillende kiesdrempelhalende partijen. En voor zover wij op kandidaat-volksvertegenwoordiger welke op een  niet-verkiesbare plaats staat gepositioneerd, hebben wij, indien nog voldoende anderen op diezelfde kozen, hem een zitje in de 'stemmachinekamer' gegeven.

Diegenen die er slim denken aan te doen door om het even welke reden niet, blanco of ongeldig te stemmen, dienen te weten dat niet niet-uitgebrachte stem in feite percentsgewijs (volgens de behaalde stempercentage) verdeeld wordt onder de kiesdrempelhalende partijen. Zij zijn, verwonderlijk genoeg, de enigen die feitelijk gestemd hebben volgens het algemeen kiesgedrag.

Het perverse effect van de kiesdrempel, is dat alle stemmen voor partijen die niet de kiesdrempel van 5% hebben gehaald, eveneens procentsgewijs naar de andere partijen gaan. Op die wijze is het dus best mogelijk dat de stemwaarde van bvb iemand die voor een radikaal linkse partij stemt voor 30% naar een rechtse partij gaat, terwijl de meer bij zijn gedachtegoed aanleunende partijen maar 15 of 10% ervan krijgen.

De volksvertegenwoordigers die wij kiezen zijn schatplichtig aan de partij welke hen op de lijst hebben gezet. Zij vertegenwoordigen in de eerste plaats dan ook het partijbelang. Hun stemgedrag bij wet-stemmingen wordt dan ook door die partijleiding opgelegd, en daar wordt enkel op afgeweken bij stemming over onderwerpen die voor de partij onbelangrijk zijn.

Behalve voor het Vlaamse en federale parlement, bepalen wij op 25 mei ook de verdeling van de 12 Vlaamse europarlementszetels in het 766-koppige Europees parlement.  12 op 766... dat is 1,5%. De Vlaamse bevolking heeft dus een vertegenwoordiging van anderhalf procent in de Europese volksvertegenwoordiging. Zelfs de grootste Vlaamse partij zal na 25 mei amper een vertegenwoordiging hebben van 'na de komma'. Indien men ook in Europa een kiesdrempel van zelfs maar 1% zou invoeren zou niet enkel Vlaanderen, maar zelfs gans de Belgische bevolking, zoals uit nog menig  ander klein Europees landje, uit de boot vallen.

Noch in Vlaanderen, noch in België, laat staan  in Europa, kiezen wij presidenten, eerste ministers, regeringen, of voor welk beleid dan ook. Wie dat worden, welke partijen de regeringscoalitie uitmaken, en welk beleid er al dan niet gaat gevoerd worden, maken de partijleidingen onderling uit, onafhankelijk wat de kiesuitslag is.

Van democratie is in ons systeem, dat feitelijk een particratie is, weinig sprake. Het heeft er hoogstens de schijn van...een schijndemocratie.

Deze 'moeder aller verkiezing-realityshows' kan men dus evengoed 'de schoonmoeder aller verkiezingen' noemen...

Zondag 9 februari 2014 zal de geschiedenis ingaan als de dag waarop 50.3% van de Zwitsers in een referendum aangaven dat zij genoeg hebben van het vrij verkeer van personen met de landen van de Europese Unie, laat staan van migranten daarbuiten. . Eén en ander heeft alvast als gevolg dat Zwitserland voor wat immigratie betreft opnieuw met contingenten en quota’s zal gaan werken, zoals dat gebeurde vóór de akkoorden met de EU.
In totaal zijn 1,88 miljoen (23.5%) van de bijna 8 miljoen inwoners van Zwitserland afkomstig uit het buitenland. Italianen vormen met ongeveer 16 procent de grootste groep van buitenlanders, gevolgd door de Duitsers (bijna 15 procent).

Zwitserland wordt weliswaar omringd door landen van de Europese Unie, maar maakt daar geen deel van uit. In2002 werden akkoorden met de EU afgesloten om het vrij verkeer van personen geleidelijk in te voeren. Men dacht toen daardoor jaarlijks niet meer dan 8.000 migranten uit de EU te verwachten, maar de goede economische gezondheid van Zwitserland heeft jaarlijks voor het tienvoudige (80.000) daarvan gezorgd.

Vanuit de Europese Unie is al gedreigd dat,  een einde van het vrij verkeer van personen, ook het einde betekent van alle andere verdragen die tussen de EU en Zwitserland werden afgesloten. Voorstanders van de inperking zien het echter als een kwestie van nationale soevereiniteit, en vinden dat Zwitserland niet moet buigen voor het ‘Europese dictaat’.

Het migrantenprobleem in Zwitserland ligt enigszins anders dan in de andere West-Europese landen waar het merendeel om Noord-Afrikaanse, Turkse- en Oost-Europese inwijking gaat. De Zwitsers hebben metd e uitslag van hun referendum het gevoel van verlies van eigenheid weergegeven. Een gevoel dat zich bij ons ook bij steeds meer mensen begint te manifesteren.

Omdat het in het in Zwitserland niet zozeer om vreemde culturen gaat, kan men hen bezwaarlijk van racisme beschuldigen. Je kan voor of tegen multiculturalisme, multinationalisme, of multi-etnisme zijn, maar je kan niet ontkennen dat iedere persoon, gezin, familie, stad, gewest, land, volk, ja zelfs bepaalde delen van een werelddeel, in min of meerder mate zijn eigen volks- en/of culturele ‘eigenheid heeft. En hoe meer elementen, vreemd aan die eigenheid, zich daar in ‘nestelen’, hoe meer de oorspronkelijke eigenheid ‘bedreigd’ wordt, hetzij door het ‘bevruchten’ ervan, hetzij door de aparte indeling ervan met van elkaar verschillende ‘eigenheden’.

Hoe ‘zwakker’ (lager) de sociale klasse en/of minder geschoold,  hoe groter dat  gevoel van ‘bedreiging’ is, en hoe sterker (hoger)de sociale status en/of intellectueel niveau; hoe minder dat het geval is. Integendeel, hoe meer voordeel men meent te hebben aan de ‘differentiëring’ van de bevolking. En daarin is het gevoel van de Zwitsers tegenover de migranten gelijkaardig als het onze, ook al gaat het om een verschillend soort immigratie.

Waar de Zwitserse lagere sociale klasse zich bedreigt voelt door het steeds meer aanzwellend aandeel dat migranten in het economisch kaderpersoneel innemen, meent de hogere sociale klasse daar voornamelijk de vruchten van te kunnen plukken. Bij ons ziet enerzijds diezelfde lagere sociale klasse hun werkgelegenheid én sociale zekerheid in gevaar komen door de massale immigratie van economisch kansarmen, terwijl anderzijds de hogere klasse, door de uitbreiding van de ongeschoolde loonslavenmarkt en de daaraan gekoppelde druk op de sociale zekerheidskosten, daar deskundig t garen weet uit te spinnen

Het cliché dat ‘links’ per definitie vóór immigratie en multiculturaliteit is, en ‘rechts’ daar niet bepaald warm loopt, is niet geheel juist. Tenzij men de termen links en recht enkel als partijpolitieke en intellectualistische strekkingen gaat benoemen. Op sociaaleconomisch vlak (waar die begrippen in hun oorsprong  voor bedoeld waren) ligt dat toch enigszins anders. Zoals voorgaand eerder aangegeven, zijn het juist de economisch zwakkeren die, al dan niet terecht, nadeel menen te ondervinden bij een opvallende aanwezigheid van ‘vreemdelingen’. En alhoewel de betergegoeden in onze maatschappij ook liever niet in allochtone buurten vertoeven, laat staan er te wonen, en zij daarom ook wel de ‘nutteloze’ (lees werkloze) immigranten willen beperken, opteren  zij toch voor een ‘selectieve’ immigratie, m.a.w.  immigranten die wij kunnen gebruiken om het aanbod in zowel de ‘knelpuntberoepen- arbeidsmarkt' als deze van technisch geschoolden aan te vullen en zodoende (vooral de lagere) lonen te kunnen blijven drukken.

Voor de sociaaleconomische elite en hun zetbazen zal de problematiek van de multiculturaliteit geen zorg wezen, zolang dat hun belangen niet schaadt. Ook hen is niets menselijks vreemd…Vóór en tegen migratie, is dus wegens zijn sociaaleconomische inpakt, niet alleen een sociaaleconomisch, maar vooral een ‘standen’-probleem.

Zwitserland heeft als één van de weinige landen waar men op gezette tijden de bevolking via een referendum over breed-maatschappelijke onderwerpen laat beslissen, tegen het zere been geschopt van de Europese politici voor wie een één-gemaakte politieke unie een natte droom is. De vrees dat de uitslag van het referendum de eurosceptici in de lidstaten een duw in de rug kan geven, maakt hen de Euro-elite zenuwachtig en kregelig.

Vooral politici in de hogere regionen hebben een natuurlijke aversie tegenover inspraak, laat staan mede-beslissingsbevoegdheid van de burger. Burgers zijn volgens hen, zowel wegens onwetendheid als bij gebrek aan deskundigheid, daar volstrekt onbevoegd voor. Dat de politieke kaste die onwetendheid maar al te graag in de hand werken, en de heschiedenis uitwijst dat de deskundigheid van menige onder hen in vraag kan worden gesteld, schijnt hen daarbij helemaal niet te hinderen.

Daarom dat politici, eens zij in de internationale politiek verzeilen, als zetbazen van de mondiale financieel-economische elite gaan fungeren en zij propagandisten worden van de mondialisering en globalisering. Door verdragrechtelijk, vooral financieel en economisch, zoveel mogelijk landen met elkaar te verbinden en zoveel mogelijk de daaraan verbonden elementen aan gezamenlijke beslissingen te onderwerpen, krijgt de individuele burger steeds minder zicht op oorzaken en gevolgen. Zijn stem die hij om de vijf jaren eens kan laten horen gaat verloren in het massale mistgordijn van 503.000.000 mistkorrels waarvan 370.000.000 stemgerechtigd.

Het is een rekenkundig gegeven dat, zelfs al zou elke politieke beslissing op echt democratische wijze worden genomen, (wat in onze representatieve democratie vrijwel nooit gebeurt), de inbreng van elke leefgemeenschap-entiteit, hetzij als gemeente, land, federatie of unie van landen, omgekeerd evenredig is aan het aantal ingezetenen. Niet alleen hoe groter het aantal, ook de verscheidenheid aan belangen als gevolg van verschillende sociale status en cultuur maken dat door de aloude Romeinse ‘verdeel en heers’-strategie, ook in de eenentwintigste eeuw de machtsgeile opperklasse via een vernuftige strategie nog steeds de lankens uitdeelt, zoals dat reeds van voor onze tijdrekening het geval was.

Zoals de meeste van zijn voorgangers toont het Zwitserse referendum weer maar eens de brede kloof die er bestaat tussen datgene wat de politici aan de macht doen, en wat de wil van het volk is. Een referendum is het 'Zenit' van de democratie. En als de democratie spreekt wordt duidelijk dat de politieke toepassing ervan in de meeste landen, waar de theoretische democratie in de praktijk een particratie is, helemaal , niets meer of minder is dan je reinste volksverlakkerij..

In België, of voor wie dat liever heeft, in Vlaanderen, heeft men sinds de jaren zestig van vorige eeuw, met betrekking tot het openbaar vervoer, steeds één streefdoel gehad: Het moest kwalitatief zijn (worden), comfortabel en betrouwbaar, dus op tijd rijden.
Begin tweede helft van vorige eeuw beschikten wij in ons land over een fijnmazig spoor- tram- en busnet. Vooral in Vlaanderen waren zelfs de kleinste dorpjes, op een voor iedereen betaalbare wijze, zo niet met de trein, dan toch met een efficiënte bus/tram verbinding te bereiken.

Toen steeds meer mensen zich een eigen wagen gingen aanschaffen, werden steeds meer stations en lijnen wegens inefficiënt en/of onrendabel, afgeschaft. De fameuze vraag van de ‘kop of het ei’ werd en wordt m.b.t. het openbaar vervoer nooit gesteld: gebruikten steeds meer mensen de wagen wegens het steeds gebrekkiger worden van het openbaar vervoer, of werd het openbaar vervoer steeds meer afgebouwd omdat er steeds minder gebruikers waren?

Het verleden is wat het is. Maar het heden en de toekomst worden in min of meerdere mate mede door het verleden bepaald. Zo hebben wij vandaag een openbaar vervoer welke, zoals stilaan vrijwel alle openbare dienstverleningen, onder druk van de ‘efficiëntie’ en ‘vraag en aanbod’, haar oorspronkelijke doelstelling voorbijschiet. Althans voor wat betreft dàt deel van de bevolking die er het meest afhankelijk van is: diegenen die geen wagen bezitten, of er om welke reden ook minder gebruik kunnen of willen van maken.

Wij rijden in steeds comfortabelere moderne treinstellen, trams, en bussen . De tijd van de houten banken en veel te smalle twee- en driezitters is gelukkig voorbij. Ongelukkig genoeg is, terwijl de dienstverlening in de stations, via elektronische media en door het personeel zelf, veel verbeterd is, deze van het rittenaanbod en de betrouwbaarheid van ritten en rijtijden, sterk verslechterd.

De oorzaakzaken ervan worden (meestal onterecht) bij de organisatie, directie en (in mindere mate) bij het uitvoerend personeel gezocht. Het chronisch besparen en desinvesteren tijdens de laatste veertig jaar van vorige eeuw hebben voor een verouderd en slecht onderhouden spoor- wissel- sein- en kabelnet gezorgd. Daardoor treden er dagdagelijks op verschillende plaatsen van het net mankementen op met oponthoud en vertragingen als gevolg, welke dan weer een domino-effect hebben op andere en latere verbindingen. Komt daarbij dat de versnelde modernisering van het spoorwegnet op zijn beurt hier en daar tijdelijke hinder teweeg brengt, welke de uurregeling in de war stuurt.

Verder is het in tijden waarin, veel meer dan vroeger, en vooral in het weekend, steeds meer mensen zich ook tijdens de nacht plegen te verplaatsen. Maar tussen 23 en 5 uur dient men dat noodgedwongen met een ander vervoer dan trein, tram, of bus te doen. Een treffend voorbeeld is de luchthaven van Zaventem, waar een treinverbinding tot onder de luchthaven loopt, maar waar vliegtuigpassagiers die na 22.30 landen, of moeten inchecken tussen 4 en 5 uur (voor de meeste chartervluchten) het zonder trein moeten stellen.

Al even erg, zon niet erger, is het met het busvervoer gesteld. Vooral tijdens de spitsuren zorgt het stapvoets verkeer in de grotere steden dat uurschema’s een zuiver theoretisch gegeven zijn geworden. En wie aan de rand of in deelgemeenten woont kan, vooral op zondag best zorgen dat hij tegen 20 uur is naar huis is teruggekeerd.

Dat wij voor het in België 2.4 miljard kostende openbaar vervoer een dergelijke ondermaatse dienstverlening terug krijgen, is koren op de molen van diegenen die dat bedrag sterk willen inkrimpen. Volgens hen dienen openbare dienstverleningen dan ook veel meer in de richting van het ‘kostendekken’ te gaan. Met andere woorden, meer ‘efficiëntie’ (minder ‘nutteloos’ aanbod, en hogere tarieven). Met ‘nutteloos’ aanbod bedoelen zij dan de ritten waarop niet ‘voldoende’ reizigers zitten. En bij de hogere tarieven houdt men uiteraard geen rekening met de feitelijkheid dat het zich verplaatsen nu al veel goedkoper is met de eigen wagen dan met het openbaar vervoer. (tenzij iemand anders het betaalt, zoals gedeeltelijk bij het woon-werkverkeer)

2.4 miljard, is het bedrag dat wij als gemeenschap jaarlijks ‘bijpassen’. In vergelijking met de 4.1 miljard minder inkomsten die wij als gemeenschap derven wegens de subsidiering en belastingaftrekkeen voor de bedrijfswagens, is dat dus maar de helft. Dus het dubbele van wat het openbaar vervoer ons kost, besteden wij aan het subsidiëren van het gebruik van firmawagens, die zowel voor het woon-werkverkeer als privé-doeleinden worden gebruikt. Waarom het over die wanverhouding(begrijpelijkerwijs?) angstvallig stil blijft bij NV-A, Open VLD, en zelfs CD&V. zal lezer dezes ook wel een vermoeden hebben.

Stel je even voor. Met die 4.2 miljard kan men treinen en bussen 24/24 uur laten rijden, en elke kritiek dat men noodgedwongen met de auto in de file moet, ontzenuwen.

Enerzijds stellen dat men er alles aan doet opdat de burgers meer van het openbaar vervoer zouden gebruiken maken (al gaat men zich nu toch wel stilaan afvragen aan wat dat te zien is), en anderzijds met allerlei kortingen en het ter beschikking stellen aan bedrijven en hun personeel van belastinsontwijkingsmiddelen, waardoor men het autogebruik aanmoedigt, is niet bepaald een voorbeeld van een goed mobiliteitsbeleid.

Het kan raar klinken, maar enige verbazing is mij toch niet vreemd bij het feit dat, zoals in meerdere zogenaamd ‘ontwikkelde’ landen, wij in de 21e eeuw ook in België nog steeds aan iedereen de (onvoorwaardelijke) grondwettelijke vrijheid verlenen om naar eigen goeddunken één van de erkende godsdiensten te belijden. Godsdiensten die gestoeld zijn op ideeën, inzichten, gewoonten, noodwendigheden, mogelijkheden, en levensomstandigheden, van twee of meer eeuwen geleden, en waarbij de elite binnen elke volksgemeenschap dankbaar gebruikmaakte van de beperkte bevattingsmogelijkheden van de toenmalige bevolking.Sinds de oertijden hebben opportunistische leiderstypen zich steeds bediend van mystieke, voor de mens onverklaarbare natuurfenomeen, zoals zon, maan, sterren regen, onweer, nacht, e.d. om hun onderdanen te domineren en te manipuleren. De daar uit ontstane verschillende religies zijn tot in de twintigste eeuw, zo niet de totale macht uitoefenend, dan toch steeds nauw verbonden met de machtstructuren.

In de westerse landen, waar sinds het einde van de 19de-, en begin van de twintigste eeuw, de scheiding van kerk en staat is doorgevoerd, werd, in de ene wat sneller dan de andere, de godsdienstvrijheid grondwettelijk gewaarborgd. Omdat in die landen de overgrote meerderheid van de bevolking de christelijkegodsdiensten aanhingen, en deze  mede als gevolg van  de ‘verlichting’  zich vanaf de 17de eeuw, weliswaar met vertraging, geleidelijk aanpasten aan de maatschappelijke evolutie, ontstonden er weinig of te verwaarlozen tegenstellingen tussen de wereldse en religieuze regelgevingen. Temeer omdat de burgerlijke regelgeving vaak in de religie haar oorsprong vond. De ietwat ‘afwijkende’ godsdiensten, zoals o.a. de Joodse, zijn steeds kleine minderheden geweest, welke hun ‘beleving’ grotendeels binnenskamers hielden, en de door tegenstellingen gegenereerde discriminaties er deemoedig bij namen.

Sinds de jaren zestig van vorige eeuw, noodzaakte de economische groei een immigratiestroom, vooral dan uit islamitische Noord-Afrikaanse, en Arabische  landen.  De daaruit voortspruitende gezinsherenigingen genereerde een  naar West-Europese normen relatief grote nataliteit. Mede daardoor is de moslimbevolking in de Europese Unie vandaag  explosief aangegroeid tot meer dan 16 miljoen.

In tegenstelling tot  de naoorlogse immigratiegolf van Italianen en Spanjaarden, welke wegens hun compatibele cultuur en dezelfde godsdienst geen opmerkelijke integratieproblemen veroorzaakte, is de culturele kloof tussen de autochtone West-Europese bevolking en de maghrebijnse en Arabische immigranten, relatief groot.

De islamitische godsdienst is een grote hindernis voor een noodzakelijke integratie, omdat die religie (nog steeds) de  Arabische en Noord-Afrikaanse cultuur domineert.  Zelfs in het door het indertijd door Ataturk gesekuleerde Turkije is de invloed van de Islam terug van (nooit?) weggeweest, en zijn de Imams, via politieke partijen, aardig op weg om de scheiding tussen kerk en staat ongedaan te maken.

Het reguliere idee dat immigranten zich moeten integreren in de maatschappij waar zij in terecht komen, en hun oorspronkelijke cultuur er hoogstens een ‘bevruchtende’ invloed op kan hebben, gaat enkel op voor zover beide culturen daar vatbaar voor zijn.

Culturen, gebruiken, en gewoonten zijn in regel uiteindelijk ‘mengbaar’. Maar  religies zijn dat per definitie niet. Daarom is een cultuur waarvan zowel de basis als de beleving ervan op religie is gestoeld, niet integreerbaar in een, in de praktijk min of meer atheïstische samenleving. In onze westerse samenleving is bij de meerderheid van de bevolking de religie eerder gedegradeerd tot een voor iedereen interpreteerbaar en nostalgisch onderdeel van hun historische cultuur.

Na de mislukking van het integratie-idee, focust men zich tot op de dag van vandaag op het ‘multicultureel samenleven’. Een ‘multiculturele samenleving die, zoals het Van Dale-woordenboek omschrijft, ‘een samenleving is die bestaat uit elementen van de verschillende culturen’. Maar ook dat blijkt tot mislukken gedoemd.

Omdat voor de islamieten ‘vermenging’ door hun dominerende godsdienst onmogelijk wordt gemaakt, ontstaat er een problematisch ‘apart samenleven’ van culturen. Het écht  samenleven van verschillende culturen vereist  een reeks eenduidige regels die voor iedereen gelden, en duldt weinig tegenstrijdige gewoonten, levenswijzen en tradities van de ene cultuur, welke voor de andere onaanvaardbaar zijn.

En laat nu juist de zo geprezen vrijheid van godsdienst, de gesel zijn waaronder de allochtone bevolking in West-Europa gebukt gaat.

De gesel van de godsdienstvrijheid, waardoor men een godsdienst de vrijheid toebedeelt om zijn belijders te verhinderen zich te integreren in de maatschappij waar ze zijn ingeweken. De godsdienstvrijheid die verbiedt om vrij te zijn…

In mijn standpunt van april 2010 had ik het over de Babylonische spraakverwarring welke onbewust ontstaat bij het gebruik van bepaalde begrippen waarvan nogal uiteenlopende, onduidelijke of verwarrende  omschrijvingen over bestaan. Dat is onder meer het geval met woorden als gelijkheid en gelijkwaardigheid. Twee totaal verschillende begrippen, en waar nochtans het eerste vaak gebruikt wordt in de bedoeling van het tweede. Het gelijkheidsbeginsel is een algemeen, in heel wat internationale verdragen vastgelegd, principe dat iedere burger (wettelijk) gelijke rechten en een gelijke behandeling in gelijke gevallen toekent. Het beginsel betreft niet de ‘gelijkheid van iedere mens, dan wel de ‘gelijke behandeling’ ervan, ongeacht godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit, seksuele geaardheid, of burgerlijke staat.

Er is een hemelsbreed verschil tussen gelijkheid (gelijke behandeling) en gelijkwaardigheid (een gelijke waardebeoordeling) Waar men bij een gelijke behandeling van mensen, onafhankelijk van hun mogelijkheden en middelen, bekomt men uiteraard dikwijls een verschillend resultaat. zo kan men de verbuikersprijs voor een bepaalde dienst of produkt voor iedereen hetzelfde bepalen, en is er dus sprake van gelijke behandeling. Het resultaat is echter dat die zelfde kostprijs voor iemand met een laag inkomen zwaarder weegt dan bij diegene met een hoger inkomen. In sommige gevallen is het zelfs zo dat het gezien ontoereikende middelen, het helemaal niet kan aanschaffen. Je behandelt in dat geval iedereen wel gelijk voor wat de prijs betreft, maar ongelijk wat de aanschafdruk of -mogelijkheid aangaat. Voor wat dat betreft is er dus sprake van ongelijke behandeling.

Een ‘gelijkwaardige’ behandeling gaat er van uit dat je iedereen dezelfde waarde toebedeeld, hetzij door er voor te zorgen dat men dezelfde mogelijkheden en middelen heeft, hetzij door er voor te zorgen dat men de aanschafprijs afhankelijk maakt van de voorhanden zijn de mogelijkheden en middelen, zodat de ‘aanschafdruk’ voor iedereen gelijk is.

Linkse politieke partijen, waaronder vooral de Vlaamse sociaaldemocraten, hebbend e mond vol van ‘gelijkheid’, meer specifiek,’ de lat gelijk leggen’ voor iedereen.  Iedereen moet de zelfde kansen krijgen, zegt men daar. So What, denk ik dan. Heeft iemand met een laag IQ dezelfde kansen als iemand met een hoog IQ als ze maar hetzelfde onderwijs met dezelfde middelen krijgen? Niet dus. Evenmin als iemand met één been een kans maakt tegenover een atleet met beide benen.Niet alleen bestaat ‘gelijkheid’ niet, een gelijke behandeling bevoordeeld altijd de ene, en discrimineert de andere. Gelijkheid is dus bedrieglijk.

Gelijkwaardigheid daarentegen is een ‘beoordeling’. Een waarde-beoordeling waarbij wij twee verschillende mensen, met al dan niet verschillende middelen en/of mogelijkheden, of prestaties, als gelijkwaardig beschouwen, ook al heeft de ene een veel groter aandeel in hetgeen onderwerp van onze beoordeling is, dan de andere.    

Gelijkwaardigheid. Hèt ideaalbeeld van een maatschappij waar iedereen, wars van elke status, bezit, mogelijkheden en middelen, op gelijke voet met elkaar omgaat. Een ideaal dat, gezien de menselijke natuur, en zijn noodzaak om in een geordende maatschappij samen te leven, vrijwel utopisch klinkt. Een ideaal dat wij nooit zullen bereiken. Niet, omdat wij het niet kunnen, maar omdat wij dat niet willen.

Behalve de onderlaag van, de maatschappij, die van het ideaal blijft dromen, omdat het hen zou bevrijden van de ketens die het gebrek aan kunnen, middelen en mogelijkheden zijn, willen noch de middenklasse, noch de bovenklasse weten van een samenleving welke hen de smaak van de vruchten van hun sterkte zouden ontnemen. Vruchten die enkel ‘smaken’ als er anderen zijn die er niet kunnen van genieten.

Want macht, status, bezit, en/of wijheid hebben geen enkele zin als er geen machtelozen, statuslozen, bezitlozen en dommerikken zijn. Evenzo het helemaal niet erg zou zijn om machteloos te zijn als er geen …enz.