Goed nieuws

Woensdag 22 maart 2006

Mijn gedicht: De lente

De lente raast weer door het land
maar de winter doet nog ambetant
waarom neemt hij geen afstand
en gaat hij niet aan de kant?

Het gaat niet altijd zoals wij willen
maartse buien en aprilse grillen
de winter kan zij honger niet stillen
en wij mensen blijven maar aan de pillen

De winter stelt zich op, defensief
zoals een wederkerende brief
de mensen worden depressief
we kunnen niet aan ons lentegerief

Waarom blijft de koude komen?
Weet de winter niet dat we van de lente dromen?
Verlangend naar groene blaadjes aan de bomen
nee, de vorst is niet in te tomen

Toch zingen alle vogels hun lentelied
de lente ligt toch in het verschiet
ziet de winterkoning dat dan niet?
Waarom doet hij ons dat verdriet?

Koning winter, scheer je weg, beste man
zodat de vogel in mei een ei leggen kan
ik beveel en ik verban
verschiet jij daar nog van?

De lente is mooi en heerlijk zacht
de bloemen die bloeien met al hun pracht
de lente is waar men zo naar tracht
en ik smachtend in verlangen naar wacht,
mijn gedacht...hihi!

Geschreven door sanne om 21:51 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 22 maart 2006

Raar!

Ik schreef gisteren over mijn accident van ettelijke jaartjes geleden...
Ik had de vroegen vandaag, den toer van Lokeren.
Ik kwam van de autostrade en de afrit naar Lokeren centrum was geblokkeerd.
Een ellelange file met een heleboel vrachtwagens.
Ik zag wel dat er auto's in de weg stonden, maar ik wist niet wat er juist aan de hand was.
De file blééf maar duren, doordat het verkeer moest invoegen op het baanvak van de auto's die van Dendermonde kwamen.
Ik kwam aan de stilstaande auto's en zag iemand op de baan liggen.
Ik stopte natuurlijk, zolang er geen ambulance te zien is, zijn wij dat zelfs verplicht.
Ik heb ooit eens een eerste hulp-kit gekocht, in de Aldi, want van ons werk krijgen we dat niet.
Je weet nooit wanneer dat van pas kan komen.
Het was een fietser die overreden was, maar gelukkig op het eerste zicht niet ZO erg gekwetst.
Er stond volk rond en die mensen hadden al een deken opgerold onder de man zijn hoofd gelegd en een deken op hem.
Toen ik naar hen toestapte, hoorde ik de ambulance afkomen.
Hij zou in goede handen zijn van mijn collega's, dus ben ik dan doorgereden.
Ik vertelde dat aan de patiënten, ze begrepen waarom ik overal te laat was, maar het is zeker niet de eerste keer dat daar iets gebeurt.
Raar hé, net nu ik jullie mijn ervaring heb verteld!

Geschreven door sanne om 21:02 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 maart 2006

Schokkende mail

Ik kreeg een mail vandaag, je zal zeggen, ik krijg er zoveel!
Maar deze was wel apart!...schokkend...onvergetelijk...gruwelijk!
En toch ook realistisch (spijtig genoeg).
Ik stuur anders wel eens mails door, maar deze, direct gewist!
Ik wil nu niemand hiermee kwetsen door herinneringen naar boven te halen, die hij of zijzelf hebben meegemaakt, maar het deed mij denken aan mijn eigen ervaring!
En mensen, draag aub je gordel!!!!!!

Ik had ooit een zwaar accident...op 27 januari 1989 om precies te zijn.
Het dragen van mijn gordel, heeft toen waarschijnlijk mijn leven gered, of beschermt voor zwaardere letsels.
Mijn make had zich een autootje aangeschaft in occasie, een Toyota Starlet, waar ik meer mee reed dan zijzelf.
Ons make had wel een rijbewijs, maar kon niet rijden.
Ik haalde mijn rijbewijs op 19-jarige leeftijd en leerde haar dan op mijn beurt rijden. Maar ons make nam veel liever haar fiets.
Het vroor dat het kraakte en de baan lag er spiegelglad bij.
Ik reed naar mijn werk, héél voorzichtig, want geloof het of niet, maar ik had een raar voorgevoel!
Een zwarte kat had de straat over gestoken, juist voor mijn wielen en ik dacht nog "ik moet oppassen, of ik kom nog een accident tegen!"
De zigzagbocht te Puivelde kwam ik heelhuids door, maar op een recht stuk schoven mijn achterbanden ineens naar de kant van de tegenliggers.
Ik raakte in paniek, had amper rij-ervaring en dacht aan wat een nonkel ooit had gezegd "als je schuift, tegensturen!" hetgeen ik ook deed.
Maar ik paniek doe je de stomste dingen, ik nam het te letterlijk op, gaf een grote wrong aan mijn stuur, maar ik stuurde niet bij.
Daardoor kwam het achterste van de auto volledig naar links met een snelheid, terwijl mijn voorste op de graskant geblokkeerd werd en ik overkop tuimelde.
Ik hield mijn handen stevig vast aan mijn stuur, terwijl ik rondom mij glas, gras en zand zag vliegen.
Wat er dan in je omgaat is onbeschrijfelijk, ik dacht echt dat het gedaan was met mij.
Er zat toen trouwens een cassetje in mijn autoradio...opgenomen van mijn vader's muziek, dat ik prachtig vond...IT'S OVER van Roy Orbinson.
Ik kwam ondersteboven in een gracht terecht, ik hing aan mijn zetel vast en kreeg mijn gordel niet los, grote paniek en maar roepen!
Ik werkte toen als verzorgende in 'St-Lucia', een psychiatrisch ziekenhuis, maar op een afdeling met demente bejaarden.
Ik moest om 7u beginnen en er was nog geen kat op de baan, buiten die zwarte dan.
Ik slaagde erin om mij los te maken en viel op het dak.
Ik trok aan de deur en kreeg die niet open, werderom grote paniek en roepen.
Ik stampte er tegen met mijn voet en het lukte.
Ik zag mijn spulletjes overal liggen, mijn handtas had naast mij gestaan, open.
Ik raapte alles bijeen en ging op de rand van die gracht zitten, kijkend naar het onderstel van mijn auto, wenend om de schade aan ons make haar autootje, hopend dat mijn toenmalige vriend (later mijn echtgenoot) hem wel zou kunnen maken.
Hij knapte wrakken op, dus zal het met de mijne ook wel lukken.
Ik was als in een roes en had de aangekomen fietser niet eens gezien of gehoord.
"Gaat het juffrouwke? Ge zijt gewond aan uw handen, ge bloedt."
Ik keek naar mijn handen, en inderdaad, die lagen open door het rondvliegend glas, gelukkig niet te erg.
Mijn witte portemonee die ik vast hield, zag rood en ik had het niet eens gevoelt, geen pijn.
In één van de toens weinige huizen, had de bewoner de knal en mijn geroep gehoord en de politie gebeld.
Achteraf hoorde ik dat het de broer van mijn kapper was, die daar woonde.
Er kwam een takelwagen van de garagist in de Gentstraat daar achter de hoek.
Die twee agenten vroegen "Waar moeten we je naartoe brengen, juffrouwke?"
Ik antwoorde "Naar mijn werk, we hebben te weinig volk."
En wat denk je? Die lomperikken deden dat nog ook.
Ik kwam op mijn werk en wilde beginnen werken, maar ik mocht niet van mijn hoofdverpleegster.
Gelukkig zag zij wél dat ik in shock was en ze verzorgde mijn handen.
Ik moest in het bed gaan liggen van een leegstaande kamer en wachten tot de grootste drukte achter de rug was, zodat een collega mij naar huis kon brengen.
Ik belde al wenend naar ons make, met de melding dat ik haar autootje kapot had gereden, ik voelde mij daar zo schuldig om.
Zij vroeg natuurlijk of ik niks had, dat was voor haar het voornaamste!
Ik stelde haar gerust en dat ik weldra thuis zou zijn.
Ik lag stilletjes in dat bed, toen er ineens één van de nonnetjes die daar in die tijd hielpen, de kamer binnen kwam.
Ze sprong omhoog van 't verschiet, omdat ze niemand in het lege bed verwachte, natuurlijk!
Ik deed mijn verhaal en wat ze daarop antwoordde, is mij altijd bijgebleven als zijnde zowat de waarheid "Maar gij hebt een engelbewaarder bij jou gehad, dat kan niet anders."
Als ik er zo over nadenk, dan is het lot mij toch zeer gunstig geweest, want voor hetzelfde geld had ik het nu niet meer kunnen navertellen!
Enfin, ik werd naar huis gebracht, naar ons make die die dag gelukkig thuis was.
En dan kreeg ik 'mijne klop', wenen en blijven wenen, de shock deed zijn werk!
We zijn achteraf naar het wrak gaan kijken, samen met mijn make, een nonkel en tante, een nichtje en één van mijn toens (en nu nog) beste vriendinnen. Je ziet hen op de foto's.
De auto kon niet meer gered worden en ik kocht de auto van mijn vriend over, een Toyota Celica van '76.
Ik had veel geluk dat ik mijn gordel droeg, dat ik goed ingepakt was tegen de koude én dat ik niet zo'n grote ben 1,61 meter.
Omdat de kant van de gracht aan de bestuurderszijde een grote klap had gegeven, het dak zat in mekaar gedeukt.
Die cassette stak ik achteraf in mijn cassettespeler, waar Roy nog juist zong...OVER...einde van het lied!
Maar gelukkig NIET voor mij!

Geschreven door sanne om 13:18 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 20 maart 2006

Mijn gedicht: De smaken des levens

De liefde is als een taartje zo zoet
je wil het helemaal opeten
dat taartje smaakt zo zalig goed
laat je andere smaken vergeten

Smart heeft een bittere smaak
zoals een bittere pil
je denkt er aan, veel te vaak
het vergeten is al wat je wil

Verdriet smaakt als tranen zo zout
niet met water te verdringen
je krijgt een gevoel zo koud
en nog van die nare dingen

Geluk geeft een romige smaak in de mond
een smaak zo heerlijk zacht
het vult je hart helemaal rond
dat is iets waar je op wacht

Ellende geeft een vieze nasmaak
je leven in een deuk
je leven loopt helemaal spaak
en dat is niet zo leuk

Door ruzie\'s proef je een smaak zo zuur
vergelijkbaar met een citroen
de smaak van vriendschap is zo puur
dat mag je nooit kapot doen

Ik wil in mijn leven de goede smaken
die mij niet verdrieten
Ik wil van mijn leven het beste maken
van het leven genieten.

Geschreven door sanne om 22:41 Reageer op dit bericht

Maandag 20 maart 2006

Slang Sandra

Jullie weten dat ik mijn haar kleurde?
Wel...als mijn patiënten mij al niet zouden geloven dat het door een allergische reactie op het produkt komt, dan nu zeker niet meer.
Zoals iemand die wat te lang in de zon lag of op een zonnebank...eerst verbrand en dan vervellen...wel, dat was ook zo bij mij.
Ik stond op en keek in de spiegel...HELP...wat gebeurt er nu?
Allemaal losse vellekes?
Nondedjuuuuuu...nu DAT weer...en ik heb geen gezichtscréme in huis.
Ik keek de badkamer eens goed rond en zocht...een bodycrémeke van diene verkoop bij een vriendin, die eraan smeren?
Ik dierf niet, een body is geen gezicht, awa!
Ik keek verder...een handcréme?
Maar banee, dierf ik ook niet, gelijk ik zo allergisch ben, dat is voor de handen, awa!
Een massage-olie dan maar?
Dat eraan gesmeerd, ik blonk, maar ik weet dat ik daar NIET allergisch voor ben...hihi!
En wonder boven wonder...geen slangevel meer te zien nu...OEF!

Geschreven door sanne om 22:03 Reageer op dit bericht

Maandag 20 maart 2006

Druk...

Ja...zo druk tegenwoordig!
Het weekend is voorbij, en ik ben er zeker niet kwaad om.
Eerst de vroegen te Beveren en omstreken...enkele uurtjes later de laten.
Gisterenavond was er carnaval te Temse, ik kon het centrum niet in, terwijl ik daar twee patiënten had.
Die ene ging zelf naar het carnaval, de andere werd door mijn lieve collega gedaan, die ook naar de carnavalstoet was komen kijken.
Dat scheelde voor mij een dik half uur dat ik vroeger thuis was...ik was doodop! Geen fut meer!
Vandaag thuis, maar ik moest al om 7u30 aan den bouw staan.
Een half uur later verscheen de gasman, die de gaskabel aansloot.
De electriciteit ging nog niet, daar moet je eerst een keuring voor hebben en de eletrieker komt pas volgende week verder werken.
De loodgieter gaat alles nu in orde brengen en voor een keuring zorgen.
Den trappenmaker is het trapgat komen opmeten, dus nu hopelijk niet te lang moeten wachten voor den trap.
Dat zou de verhuis wat moeilijk maken zo zonder trap, denken jullie dat ook niet?
Ik moest ook weer op...het werk zijn...weeral een vergadering.
Nu in verband met onze verlofdagen.
Een mannelijke collega van mij heeft een bluts in zijn auto, die moest dus naar de garage.
Hij gebruikt nu de mijnen, vermits ik morgen ook vrij ben.
We rijden met een Nissan Micra, maar mijnen toet-toet is al bijna 12 jaar oud, hij heeft een nieuwer model.
Mét cervostuur...haha, ik had wel lol toen ik hem zag vertrekken, alsof hij aan het stuur van een kamion moest sleuren én hij gaf teveel gas.
Woensdag was ik normaal ook thuis, maar weer een zieke collega, en wie moet inspringen? Juist...biebie!

Geschreven door sanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 maart 2006

Nice weekend!

Ik ga een druk weekend tegemoet...werkweekend...dubbele shift!
Ik zal dus niet zo vlug op bezoek kunnen komen!
De loodgieter kreeg ik al te stekken, hij was niet thuis, briefje onder zijn deur en eindelijk...het verlossende foontje.
Hij komt al volgende week.
Den trap? Gaat uiteindelijk ook volgende week in orde komen.

        Voor IEDEREEN een FANTASTISCH GOED WEEKEND!

                 BIG KISS...hihi!

Geschreven door sanne om 20:53 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 16 maart 2006

Bouwperikelen: Achter \'t gat zitten

jaja, ik bel wat af, en ik moet achter sommige aannemers hun gat zitten, of ze brengen er niks van terecht.
Ik hou mij bezig met de organisatie en dat is me wat, amai!
Die denken zeker, \'t is maar een vrouw, dus maak ik die maar wat wijs en ik beloof die maar wat, dan hou ik haar zo wel zoet en laat ze mij met rust?????????
VERKEERD GEDACHT...wat denkt ge!
Die mannen van den trap gingen normaal al enkele weken geleden zelf gebeld hebben om te komen opmeten...niks gehoord, dus belde ik zelf, al enkele keren.
Ik heb hen gezegd dat mijn broer dit weekend de vloeren komt opvoegen en ze er een week niet op kunnen.
Vermits we 6 tot 7 weken op den trap moeten wachten en wij eind mei verhuizen, versta je mijn haast, zeker?
Morgen weer bellen en anders rijd ik eens naar die zaak.
Den loodgieter...daar belde ik al 2 keer naar, met een boodschap op zijn voice-mail, dat hij het bad en douche moet komen plaatsen, of mijn broer kan niet verder.
Moet voor de paasvakantie gebeuren, want dan komt mijn broertje een week werken bij ons, daar rijd ik morgen al naartoe.
Hij lapte mij dat eerder al, te druk, zo druk.
Ik reed er naartoe, in de namiddag na mijn werk, die zat gewoon thuis, zeg!
Hij KON niet anders dan naar ons komen dan, hé!
Idem dito voor den eletrieker, die de stopkontakten en lichtknoppen moet komen aanzetten, zodat hij alles kan laten keuren en wij den eletriek en gas kunnen laten aansluiten, die komt de week voor het paasverlof.
Ik weet dat er een tekort is aan stielmannen en dat die mannen het enorm druk hebben op dit moment, maar er zijn grenzen...beloven en niet doen, daar kan ik niet goed tegen.
Of gewoon negeren en zich niet meer laten horen, daar kan ik nog minder goed tegen.
Ze hebben de job aangenomen...dan moeten ze die doen ook.
In hoogste nood mogen we bij mijn make komen wonen...haha!
Lief van haar, hé!

Geschreven door sanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 maart 2006

Schoon voorkomen!

Ik heb weer wat voor.
Gisteravond heb ik mijn haar gekleurd met een kleurenchampoo.
Wel een produkt gekozen zonder ammoniak en grijsdekkend (Jaja, er zijn al een paar verschenen)...niks aan de hand, hoewel ik al op een ander produkt een allergische reactie had gekregen.
Wat jeuk aan de hoofdhuid en \'rode oortjes\' (letterlijk dan).
Ik stond vanmorgen op en keek in de spiegel.
Ik schrok mij een hoedje, een rode tomaat staarde mij met gezwollen ogen aan...ook weer jeuk aan de hoofdhuid, die rode oortjes en gezwollen klieren in mijn nek.
De patiënten vroegen of ik in slaap gevallen was op één of andere zonnebank en zo leek het wel, en alsof ik de ganse nacht geweend had.
Ik voelde mij ook niet supergoed en ik vermeed te dicht kontakt met een warmtebron, want dan gloeide ik zo op, alsof ik nog onder een zonnebank lag.
Snel naar huis vandaag, met koorts er bovenop.
Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik ooit koorts heb gehad, maar nu weet ik toch hoe dat aanvoelt, amai!
Een dutje gedaan met de verwarming superhoog en 2 dekens, zo lag ik op mijn zetel, onder de verzorgende en ongeruste aandacht van mijn 3 mannen.
Ik zal wel eens een apotheek binnen wippen om te horen of er anti-allergische produkten bestaan, zal wel zeker...ik hoop het!

Geschreven door sanne om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 maart 2006

Uitgewist

Ik ben met enkele collega\'s naar een theatermonoloog gaan kijken in de stadschouwburg te St-Niklaas, \'uitgewist\' was de titel.
We zouden met 6 collega\'s gaan, 2 zeiden af en ene was het vergeten, wij kunnen nogal organiseren, vinden jullie niet...haha!
Het theatermonoloog werd op een zeer ontroerende manier gebracht door één van onze topakteurs in ons klein Belgenlandje...jawel...den Frank van thuis, zijn echte naam jullie allen wel bekend...Pol Goossen.
Het was zoals het opschrift op de folder ons op voorhand verkondigde \'een gevoelige confrontatie met dementie.\'
Pol werd begeleidt door een fantastische pianiste Gill Masson.
Ik had nog nooit van haar gehoord, maar die vrouw kan piano spelen, echt met enorm veel gevoel.
Dat samenspel maakte het compleet.

Wij zijn thuiskijkers, ons ganse gezinnetje.
Is er iemand van ons niet aanwezig, dan wordt dat steevast opgenomen.
Ooit volgde ik \'Familie\'...tot Karel Deruwe werd ontvoerd...dan haakte ik af, het werd ongeloofwaardig.
Ik wil de familiekijkers nu niet voor het hoofd stoten, maar naar mijn mening akteert hun beste akteur nu ook in thuis.
Ieder zijn meug, niet?

(Foto: Pol met zijn Golden Retriever Wap)

Geschreven door sanne om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 13 maart 2006

Mijnen oudsten kameraad

Ik schreef al eens eerder over een patiënt die ik wel eens plaagde, en hij mij en die mij Mie Zwans noemde...hij is sinds vandaag spijtig genoeg geen patiënt meer.
Hij is deze namiddag naar een rusthuis vertrokken, uit schrik om te vallen en met niemand in de buurt om hem te komen helpen.
Hij is lichamelijk nog tamelijk goed voor zijn 82 jaar, maar hij\'s bang voor de toekomst, als het zou verslechten met zijn gezondheid én het alleen thuis zijn.
Ik begrijp dat allemaal wel, maar hij was ondertussen mijn maatje geworden.
In het begin vonden ik en mijn collega\'s hem een grombeer, altijd klagen dat we te vroeg waren.
Dan kwam hij op mijn toer terecht, maar ik nam zijn grommen aan met een lach en zag dat het niet menens was, eerder wat geplaag en een uitdagen.
Het klikte enorm goed tussen ons, hoewel hij soms dingen zei als \"ik zal je straks een boks op je kin geven!\"...haha, dat was altijd lachen als hij dat zei.
Dan wist hij meestal geen antwoord of tegen-plagerij te verzinnen.
Ook ik kwam altijd véél te vroeg volgens hem.
Hij zat dan ook iedere avond tot 24u of later voor zijn TV.
En ik stond dan steevast rond 6u45 aan zijn deur, je zou voor minder.
Ik vertrok de laatste maanden wel meestal later, om hem al eens een pleziertje te doen, maar dan was het \'zogezegt\' nog niet goed, nee ik mocht pas om 8u komen.
We spraken al lachend af dat ik eens om 8u zou komen, wat natuurlijk in de praktijk niet mogelijk was, vermits mijn volgende etappe Vrasene en Nieuwkerken-Waas is, dan een ander stuk van St-Niklaas, dan is Waasmunster, Belsele en Sinaai aan de beurt om dan af te sluiten in St-Niklaas.
Tot ik mij eens overslaapte en ik telefoon kreeg van het bureau, met de vraag van zijn dochter waar ik bleef.
Gelukkig, of ik sliep om 12u nog die dag, haha!
Het was dan ondertussen 9u, 2u 1/2 later dan dat ik gewoonlijk vertrek.
Toch had hij zelfs dan geen sjans, want de kinésist stond al om 7u30 aan zijn deur.
Dan zei hij ineens tegen mij \"zeg, nu hebt ge toch wat overdreven, hé! 8u is geen 9u hé!\"...NOG niet goed...haha!
Ik weet naar welk rusthuis hij gaat, op welk verdiep en wat zijn kamernummer zal zijn.
Nadat hij zijnen draai wat heeft gevonden, mag hij Mie Zwans aan zijn kamerdeur verwachten, zeker weten!

Geschreven door sanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 12 maart 2006

ZONdag

Ik heb mij kunnen uitslapen...zaaaaaaaaalig!
Mijne schat Wim was al vroeg uit de veren om zijne pa te gaan halen, na de middag was het zand weg geschept.
De man die dat appartement aan de ingang van de wijk wil zetten, is langs gekomen en vroeg aan Wim om een papier te tekenen, hij had zijn plannen herzien en wil er ééngezinswoningen op bouwen.
Wim deed dat gelukkig niet, zei dat hij eerst met mij wou overleggen.
IK vertrouwde het zaakje niet, het op ons \'destelforum\' gezet en iedereen gewaarschuwd.
Ik was niet de eerste, de man blijft vaag!
Hij zou weerkomen als ik aanwezig was, na de middag.
Ik reed om mijn make om naar de vloeren te komen zien, die zij supermooi vindt.
Die man was er ondertussen al geweest, weer voor niks, maar Wim zijne pa scheepte hem af, dat wij toch niet zouden tekenen...en gelijk heeft hij! Het is een list, zeker weten!

In de late namiddag reed ik mee naar Pepingen, om Wim zijn make nog eens te zien.
Daarna om de boys bij hun papa.
Ik gaf hem 1 klein miniscuul opmerkingske en het hek was van de dam.
Hij begon te roepen en oude koeien uit de gracht te halen, die er niks toe deden.
Ik kon niet meer met hem om, maar na de psychiatrische te hebben gevolgd, ging dat vlotter, omdat ik nu ook weet wat mijn ex bezielt.
Narcistische persoonlijkhied, iemand die enkel zichzelf graag ziet, zij zijn de beste, de knapste, erg egoïstisch, van alles het slachtoffer en nooit geen fouten hebben.
Komt er nog bij een geldwolf en met momenten zeer agressief.
Zo\'n mensen moet je ophemelen, hen gelijk geven, zeker niet tegen ze ingaan, dan heb je ze mee...anders heb je ze tegen.
Geleerd op stage van een verpleger die het de anti-narcistische aanpak noemde...en het hielp!
Maar verdoeme (excuseer mij voor mijn taalgebruik) da\'s in de praktijk niet simpel, zenne!
Hij kan niet tegen kritiek, hetgeen ik vandaag gaf...met alle gevolgen vandien.
En ik...ik heb mij rustig gehouden, hem wel met zijn neus op de feiten gedrukt, maar kalm...dat hielp niet!
Dan maar gezegd \"wanneer een vrouw, na talloze verwittigingen de vader van haar kinderen én haar huis in de steek laat, dan is dat niet voor een kleinigheidje en dan is niet alleen hij, maar vooral zij en de kinderen het slachtoffer, trek DAAR maar eens een les uit!\" en weg was ik...
(Foto: Wim zijne pa, hij verdient ook een plaatsje op mijn blog!)

Geschreven door sanne om 23:04 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 maart 2006

Bouwperikelen: Moet er nog zand zijn?

Vandaag weer goed gewerkt op den bouw.
Mijn broer nam het vloeren voor zijn rekening...de keuken, nog een stuk berging en een stuk inkomhal.
Ik was zijn assist...nee, ik gaf geen bal aan, maar tegels.
Zwaar werk zenne, want ik mocht die tegels ook dikwijls verzetten van plaats, naargelang hij vorderde.
Precies zoals op \'de werf\', waar ik gisteren een stukje van zag.
Daar moesten de vrouwen metsen en de mannen het huishouden doen.
Bij ons niet, Wim deed ook mannenwerk en wat voor werk...zand naar achter doen met een kruiwagen.
Probeer hem dat maar eens na te doen, modder en plassen overal en een sneeuwbui daar bovenop!
Zijne pa is ne schat, hij kwam weeral helpen zand scheppen, de kruiwagens vullen.
Wim gaat hem dan halen helemaal naar Pepingen (bij Halle), waar zijn ouders wonen. Zij zijn nog volop bezig, mijn \'bouwwerk\' zit erop voor vandaag.
Onze derde zandschepper, mijne jongsten, die is op weekend bij zijne pa, hij had liever mee geholpen.
Ik ben voor die mannen ook een pakske friet gaan halen vanmiddag.
Ik wilde daar een fotootje van nemen...batterijen plat...spijtig!
Raymond zat met zijn pak friet op den bak bier en mijn broer wilde nu ook eens voor ene keer op de foto...dedju toch!
Maar alléé, toch nog ene kunnen nemen van mijne schat Wim in ons hofken.
Maar...moet er nog zand zijn?...jazeker, we zijn er bijlange nog niet!!!!

Geschreven door sanne om 15:29 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 maart 2006

Op ziekenbezoek

Ik had een vrije dag, maar ik ben niet veel thuis geweest en s'avonds wilde ik mij eens samen met die meiden van mijn werk gaan ontspannen, misschien eens iets gaan drinken in één of ander cafeetje.
Eén van mijn collega's is voor haar tweede keer zwanger en ze beloofde om een afscheidsdrink te geven.
We gingen eerst op ziekenbezoek bij de collega die haar amandelen had laten verwijderen.
Dat was echt plezant, maar na afloop...reden ze gewoon naar huis...alléé...ikke dus ook en 'twas nog juist geen 22u.
Dan maar mijn nieuw boek verder lezen, 'hoeren' van Deflo (jaja, en Dan Brown zijn nieuw boek heb ik ook)...spannend boek, maar...'k ben toch in slaap gevallen op onze zetel en Wim ook.
We zijn precies moe...haha...van al dat werken!

Geschreven door sanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 maart 2006

Prettig weekend

Het werd nog eens tijd voor een knappe bink op mijn blog!
Dames...geniet van het mooie uitzicht...schoon poepke, hé!
Hihi

PRETTIG WEEKEND

Blogsters en Bloggers

Geschreven door sanne om 17:33 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 9 maart 2006

Lang weekend

Ik ben morgen thuis (hopelijk), als er geen zieken zijn.
Een superlang weekend voor mij!
Dan kan ik al wat dozen inpakken met gerief dat we niet direkt nodig hebben.
De dozen haal ik op mijn werk of van de buren naast ons.
Zij wonen er al sinds eind vorige maand.
Misschien ga ik mijn make halen om naar de vloeren te gaan kijken, ze zag die nog niet.
Ze mag het werk van haar zoon keuren, maar daar is echt niks op af te keuren, zo\'n supergoeie vloerder!
Ik zal hem naar alle waarschijnlijkheid mogen assisteren deze zaterdag, want Wim en z\'n pa gaan zand scheppen.
Druk weekend voor de boeg!
Een SUPERweekend!

Geschreven door sanne om 17:01 Reageer op dit bericht

Donderdag 9 maart 2006

Mopje: Fireman seks

Op een dag komt een brandweerman thuis van zijn werk en zegt tegen zijn vrouw: \"We hebben een nieuw oproepsysteem bij de brandweer.
Bel 1 gaat en we springen in onze kleren,
bel 2 gaat en we glijden naar beneden,
bel 3 gaat en we wippen in de wagens, gereed om uit te rukken.
Als ik vanaf nu roep BEL 1 wil ik dat ge uw kleren uittrekt,
BEL 2 dan spring je het bed in,
en als ik BEL 3 roep, dan vrijen we de ganse nacht!\"
De volgende nacht riep hij BEL 1 en zijn vrouw deed prompt haar kleren uit.
Dan BEL 2 en ze wipte in bed.
Dan BEL 3 en de vrijparty starte.
Na enkele minuten, riep de vrouw plots \"BEL 4 \".
Totaal verrast vraagt hij wat dat te betekenen heeft.
\"Rol meer slang uit\" antwoordde zij \"ge komt bijlange nog niet totaan het vuur\"

Geschreven door sanne om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 8 maart 2006

Mijn gedicht: Tieners

De hormonen slaan op hol
het 'kopje' zit overvol
je wil weten wie je bent
je denkt dat je alles kent
Dat alles beter willen weten
gaat aan iedereen vreten!
Je omgeving wordt dol
de maat is vol!
Je kijkt in de spiegel en ziet
de veranderingen liever niet.
Jeugdpuistjes in je gezicht
die opvallen in het licht.
Door gevoelens overmand
wat is er toch met je aan de hand?
De mensen begrijpen je niet meer
dat verergert keer op keer
Waarom luisteren ze niet naar jou?
Je voelt je staan al in de kou
Je hebt op alles commentaar
het gaat je niet, het valt je zwaar
Je wil met rust gelaten worden
door die drukke mensen in horden
Het enige dat je interesseert
wat je nog met plezier probeert
zijn dingen die jij leuk vindt
je bent tenslotte toch geen kind?
Je wordt van je jeugd beroofd
hoe halen ze het toch in hun hoofd?
Zien jullie dat dan niet?
Mijn verdriet!
Je bent je kind-zijn aan 't verliezen
en hebt hierbij niks te kiezen
Het leven gaat niet zonder slag of stoot
ja ouders, ik word groot!

Ik moet jullie niet zeggen waar ik de inspiratie haalde voor dit gedicht, zeker?
Ook blogster INGRID heeft er momenteel mee te maken, en nog velen onder ons, daar ben ik zeker van.
Met de kinderen én de kleinkinderen, op welke manier ook.
Niet gemakkelijk, hé!

Geschreven door sanne om 21:27 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 maart 2006

Wat volgt er nog?

Ik was op mijn werk, ik wilde juist in mijnen toet-toet stappen, toen ik foon kreeg, ons nummer van thuis.
Dan schik ik wel altijd, je denkt het ergste dan, hé!
Mijn oudste zoon Giovanni heeft zo de gewoonte om eerst per telefoon onheil te melden, om mij al voor te bereiden, denkend dat de ergste woede dan gedaan zal zijn tegen dat ik thuis kom.
Ik dacht...wat zal het zijn, een nota? Strafstudie? Een buis?
Was het dat maar, nee het was erger!
Hij en zijn broer hadden, in die 2 uurtjes dat ze alleen thuis waren, (WEERAL) ruzie gemaakt.
Er lagen steentjes van marnick op de tafel, in zijn woede had Giovanni die weggesmeten...tegen onze oven (gelukkig niet op zijn broer) en...glas van de oven kapot!
Wij vallen in de kosten, \'t is te zeggen...Giovanni valt in de kosten, want potje breken, potje betalen en géén play-station.
We moesten naar de winkel waar onze keuken besteld is, om andere handvatjes te kiezen, die andere zijn er niet meer.
Ook om het eerste deel van de factuur te betalen.
Daar gevraagd wat we nu moeten doen.
Het type en merk opgeschreven en morgen weten we meer.
We hebben Giovanni ook met zijn aktie-reactie geconfronteerd, hij moest mee en mocht het zelf uitleggen tegen die zaakvoerder.
Dat zelf betalen en die confrontatie + een preek zullen hopelijk iets uithalen...we zien wel.
We zijn zeker niet aan ons proefstuk met hem.
Hij begon het rechte pad af te dwalen onder invloed van een \'slechte\' kameraad, enkele jaartjes geleden.
Wat doe je dan als alleenstaande, een dubbele rol spelen, moeder én vader!
Hij begon te stelen, dus stal ik gerief van hem...laten voelen hoe dat voor iemand is.
Hij deed gerief kapot...ik deed speelgoed van hem kapot...reden idem dito!
Hij en zijn maat gingen de school in brand steken met een (gelukkig) kapotte aansteker...ik gaf hem een aansteker, een grote asbak en zijn papieren vlieger en liet hem met vuur spelen, de gevaren afdrammend.
Hij dierf niet en deed het nooit meer.
Dat én dan die puberstreken (bijna 14 jaar) er bovenop bezorgt mij wel weer grijze haren en extra stress...AMAI ZENNE!
Hij kan ook erg lief zijn, en behulpzaam...maar die apejaren zijn er teveel aan.
Ik moet het jullie niet vertellen, zeker!
Jullie zullen zeker en vast hetzelfde meegemaakt hebben!

Geschreven door sanne om 20:53 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van sandra1968