Mijn gedicht: Vergiffenis

Twee kietelaars maken een praatje.
"Heb je gehoord wat ze van ons rondvertellen? We zouden zeer onaangenaam naar rotte vis ruiken, plakkerig, koud en vochtig zijn."
"Wie beweert nu zoiets?"
"Boze tongen!" 

De vrijdagavond zaten wij te eten aan de keukentafel, toen onze naaste buurman langskwam.
Hij kreeg enorm veel water binnen en wij ook een beetje, weer in de kamer van Marnick.
Hij had zijn dakwerker naar zijn dak laten zien en die zei dat het water langs de spaumuur naar binnen kwam.
Hun huis is al opgevoegd, het onze nog niet en dus ook niet tussen de spleet waar de huizen samenkomen.
Ik belde mijne pa, een metser en vooral kraanman, en die kwam kijken.
Hij zei direct dat het niet door die muur kwam, maar door het dak.
Enfin, onze loodgieter kwam gisteren onze sleutel terugbrengen en kroop eens op het dak.
Buiten loodgieter is hij ook nog dakwerker.
Hij zag direkt wat er scheelde, het lag inderdaad aan het dak.
Dus belde ik weer naar de buurman, die verdedigde zijn dakwerker, natuurlijk en vanmorgen kwamen we samen, ook onze loodgieter, die daar speciaal tijd voor maakte, zeg!
Na veel heen en weer gepraat daar boven op onze daken, moest de andere dakwerker toch toegeven en gaat hij het probleem oplossen.
Hij deed er voorlopig iets aan en zou bij beter weer terugkomen.
Hij heeft nog andere fouten gemaakt aan het dak, volgens onze loodgieter, maar hij dierf dat al niet meer zeggen, den anderen was niet kontent met zijn bemoeienis, amai!
Onze gebuur werkt in dakmaterialen en dakwerkers, en dat is hun beste, zei hij.
Ik vraag mij af wat de rest dan maar is.
Het probleem is ook dat zij een speciaal dak hebben en da's hoger dan het onze.
Door het slechte werk van de man, liep alles over in het gootje en dat kwam tussen de twee huizen terecht.
Dit zijn feitelijk nog bouwperikelen, is 't niet? haha!