onze huisdieren
Zondagmiddag zaten we op ons 'terras' en ik zag een duif op de bergen zand van onze buren enkele huizen verder.
"Is dat ons duif niet?" vroeg ik aan Wim, maar die dacht van niet "Die zit nu al lang terug in Frankrijk".
Maar ik herkende haar aan haar manier van doen, haar stappen.
Jaja, ze was terug én met compagnie, een andere geringde verloren gevlogen duif.
Nu geven wij die eten, ze zitten ons zelfs al op te wachten, zo goed kennen ze dat al.
Onze gebuur lachtte mij uit.
"Haha, nu hebde gij huisdieren."
Ik zei "ja en mijn neefke is niet allergisch aan duiven."
Hij wees naar zijn BBQ en zei dat die wel zouden smaken, maar ik verdedigde 'mijn' beestjes, haha!
"Watte? Gij geeft die eten?"
"Aja, ge zei toch dat het mijn huisdieren waren? Gij geeft uw katten toch ook eten, tiens?"
En hij lachtte mij weeral uit.
Alléé zeg, vriendelijk van hem hé, vindt ge niet?
HAHA













