't Zeetje


Wij zijn morgenvroeg weer weg, naar 't zeetje deze keer.
Wij blijven van vrijdag op zaterdag bij onze vrienden Romxke en Ben logeren en gaan dan op stap.
Zaterdagavond zullen wij terug thuis zijn en dan is het vanaf maandag weer werkenweek...boehoe!
Ik kreeg gisteren foon van onze hoofdverpleegster, maar ik was niet thuis en had mijn werk-GSM natuurlijk niet bij, ik zat bij mijn make.
Op de voice-mail had ze een boodschap ingesproken.
Buiten onze nieuwe collega, die midden augustus bij ons start, komt er nog iemand bij ons werken vanaf augustus.
Dat meisje werd normaal voor sektor Dendermonde aangenomen, maar vermits zij in Vrasene woont en Dendermonde nogal ver is voor haar, komt zij naar onze sektor.
Ik moet mijn vast toerke afstaan aan haar en dat moet ik mijn patiënten gaan vertellen.
Ik denk dat ze niet blij gaan zijn, ze zijn al aan mij gehecht geraakt en ik aan hen.
Da's normaal, iedere collega die een vaste toer heeft, maakt dat mee.
Bij de meeste mensen zijn wij als een 'kind aan huis', wij komen daar dagelijks.
Ik heb een koppel onder mijn patiënten waar ik altijd een tasje koffie drink en een sigaretje rook, of ik daar nu tijd voor heb of niet, ze zijn dat gewoon.
Dat heeft mijn hoofdverpleegster trouwens zelf ingelast, goed van haar hé...haha!
Eén van mij patiënten heeft feitelijk geen verzorging meer nodig, toch wil ze (en ik ook) dat wij nog altijd langskomen, om steunkousen aan te doen en haar rug af en toe eens te wassen.
Ik heb dus ook enorm veel spijt.
In augustus zal ik veel in lokeren zitten en daar ben ik nu bijna 3 jaar geleden begonnen.
De 'oude garde' (mensen die mij van dan kennen) zullen blij zijn van me wat meer te zien.
Het heeft zijn voor en zijn nadelen, een springer worden, zenne!
In het weekend hoef je dan niet telkens die adressen te zoeken of je aan te passen aan voor u 'nieuwe' patiënten.
Ach ja, geef mij toch maar mijn eigen toertje...boehoe!








