Een favoriet: De giraf

Ik heb al een héle hoop foto's op stapel staan...mijn blogske kan al niet meer volgen.
Het is nu al ZO erg geworden, dat ik mijnen digi zelfs bij heb als ik moet werken...stel je voor!!!
Zoals gisteren en vandaag...'s morgens vroeg zijn er altijd héle mooie landschappen te zien...hoe vroeger hoe mooier met die zonsopgang en witte velden.
Ik zette mij aan de kant...met mijne witte schort en dan maar foto's trekken, jong!
Ik had nogal beziens, zenne!
Het scheelde niet veel of ik had een foto van een mooie volle rode zon boven de Lokerse velden, maar ik zag nergens een goed shot...en tegen dat ik van bij een patiënt kwam, was die zon al hoger geklommen en zag ze niet meer rood...spijtig!
Ik kan bijna niet wachten om de foto's van dit weekend op mijn blog te zetten, maar eerst wil ik jullie de voorgaande reeksen laten zien.
Ik zag deze shots toen ik een laten deed...het vrije weekend erop reed ik er naartoe en ik had dan mijnen digi mee.
Ik zat in St-Gillis-Waas, waar ik die plas in het maïsveld, dat beeld en allerlei bloemen fotografeerde.
Ik zat in Stekene, waar ik die paarden, ganzen en die tweeling-eenden fotografeerde.
Onder de baan naar Eksaarde nam ik de foto's van de herten, boot, het natte gras en nog allerlei flora.
Rond de herten stond een omheinig en ik moest echt mijn lens tussen die kleine vierkante openingen steken om goede foto's te nemen...toen dat beest zich dan verzette, kon ik het niet volgen...dus lens eruit en in een andere opening gaan steken dat was nogal wat, zenne!
Het mannetjeshert was duidelijk den groten baas...amai...en ik kon dat weer niet verdragen, hé!
Ik negeerde hem soms of gaf hem gras of brood, om dan rap de vrouwtjes ook van al dat lekkers te voorzien
Slim als ze zijn (de vrouwtjes) hadden ze dat nogal rap door en bleven volgden ze me als ik enkele stappen opzij ging om die kerel te misleiden!
Dat was wel plezant!

Wim heeft nu 2 weken verlof en is sinds dinsdag onze kamers beginnen verven.
Giovanni zijn kamer gaat ook veranderen, want we hebben nog veel van die grijze verf over van Marnick zijn kamer en dat met het appelblauwzeegroen in Gio's kamer...dat gaat vééél schoner zijn dan nu met dat licht blauw-grijs.
Onze kamer is bijna af...vandaag is hij gaan mountainbiken met de vrienden uit de wijk en hij had geen goesting om verder te doen.
Enkel de donkere kleur moet nog een laagske krijgen en dan is 't af.
Hij heeft nog een week verlof, dus kan hij er nog eens invliegen.
De kleuren heten safari (de donkere) en Toscane...Afrika met Italië gecombineerd...als dat van enige invloed zou zijn...amai...dan zou dat daar op dat kamertje nog WILD aan toe kunnen gaan...dat belooft (hihi)

 

Deze foto werd vrijdag genomen door mijn goede vriendin Lisetteke (Blog Roosje)
Ik was aan 't werken, dus met mijne schort aan stond ik ineens rond 9u aan haar deur.
Ik had de zondag ervoor foto's komen trekken van de paddestoelen die voor haar deur staan aan de overkant van de straat, maar ik was dan niet bij haar binnengewipt en ze vond dat spijtig.
Vrijdag stond ik in Beveren en ik moest niet naar een patiënte in Kallo...en omdat we enkele patiënten hebben in Lisetteke's straat, had ik de kans om dan eens ne keer binnen te springen...geheel onverwachts!
Ik kreeg vanalle snoepgoed aangeboden, maar dat heb ik afgeslagen, omdat ik van de snoep probeer te blijven...maar dat lekkere theetje heb ik naar binnen gewerkt.
Lisetteke nam haar digietje en nam deze toffe foto...ingekadert met een programma via een link van speurneus...staat daar op het blog.

 

Tof fotoke, hé?
Ik was wel goed ingepakt tegen de kou, want da's altijd binnen en buiten voor ons en dan kun je wel een dikke gilé gebruiken, zenne!
Alléé...het was echt plezant om Lisette en Walter nog eens terug te zien...nu in penoir weliswaar door het vroege uur maar de volgende keer gaan we eens naar mijn make.
Lisetteke heeft make al leren kennen toen we in 't shoppingcentrum waren en make met mijn tante Ingrid ook naar daar kwamen...en daarna zijn we gaan markten...en die drie dames kwamen zéér goed overeen met mekaar, zenne!
Plezant, hé!

Deze foto's zijn ook in de zomer van 2006 getrokken.
Ik moest doorheen het glas van het aquarium heen fotograferen en ik dacht dat ik weerkaatsing ging hebben, zoals altijd als je zoiets probeert...maar dat viel reuzegoed mee.

 

Knap hé!

Deze foto's zijn op 1 november genomen, toen ik op bezoek was bij mijn make.
Ik neem tegenwoordig altijd mijnen digi mee...ge kunt nooit weten wat ik weer in mijn vizier krijg, hé!
Een stenen bloemeke bijvoorbeeld...da's eens iets anders dan echte!
Of een vlieg op mijnen auto of één of ander insekt.
Of een boeketje bloemen die op make's tafel staan te pronken.
Of de pot pourie of hoe wordt datte geschreven...opgevreten maïs...alles kan dienen om er foto's van te nemen...kijk maar!

Geniet van een mooi weekend...ik moet werken, ik heb de vroegen, dus vertrek ik morgenvroeg om 6u!
Ik heb 10 dagen na mekaar te werken (Ik ben nu aan de helft).
Vandaag toch efkes tijd gehad om tijdens mijnen toer bij één van mijn beste blogvriendinnen binnen te springen...en daar dan nog ondertussen voor betaald worden ook ...da's kunnen, hé?
Zo moet ge dat doen, zie!
Maar daarover later meer!

Achter onze tuin is een privébos en daarachter heb je een grote tuin en een huis, van geburen uit de straat achter ons huis.
Die hebben twee honden en die begonnen te blaffen, niet te doen, en alsmaar omhoog te springen.
Eerst had ik het niet door, maar dan zag ik ineens een kat in een boom zitten.
Ze kwam er niet uit toen de honden weg waren en ik zag dat ze niet meer uit de boom dierf.
Wim was boven onze kamer aan't verven en ik wees uit het raam "Daar zit een kat in een boom en die durft daar niet uit"
"Maar nee, da's een vogelnest"
Het leek daar wel op zo vanuit het kamerraam vanuit de hoogte bekeken...maar dat beweegt toch normaal niet???
Enfin, hij ging toch gaan kijken en 't was inderdaad een poes die in een boom zat.
Wim is in die boom geklommen...jongens ik verschoot ervan, zo vlot dat dat ging...en hij redde dat arme beest...de poes van de buren.
Die kat wist niet wat haar overkwam...die sprong op de grond en zette het op een lopen...dan bleef ze efkes staan en ze bekeek Wim met veel ongeloof...en dan liep ze verder!
Die heeft nog nooit ne mens in een boom zien klimmen en ze vond dat een wonder, peis ik

Make moest naar het ziekenhuis vandaag om die verdomde 'pinnen' uit haar elleboog te laten halen.
Ik kon haar niet wegbrengen, noch gaan halen, omdat ik in opleiding zat te Zwijnaarde (van 9u t/m 16u), maar ze had haar vriend Roger en mijn tante om haar te helpen.
Ze heeft rond 17u gebeld nadat ze wat had gegeten, en alles is goed verlopen...OEF!
Ze mocht dezelfde dag nog terug naar huis en ze kreeg zelfs een aandenken mee...die verdomde 'pinnen'...amai, schoon aandenken, hé!
Ik hoop dat het nu genoeg is, dat ze niet wéér terug moet, en zij hoopt dat natuurlijk ook.
Want er zit nog een groot stuk 'ijzer' in haar arm, van haar elleboog totaan haar pols en zolang ze er geen last van heeft, mag dat blijven zitten...ze is het nu wel al wat beu en ik geloof dat gerust!
Over twee dagen moet de naad verzorgd worden en dan zal ik terug haar privé-verpleegster spelen

Rode vari of bonte maki...een halfaap en een zeer tam dier...toch in paradisio, waar we vorig jaar naartoe gegaan zijn.
Het was geen voedertijd, maar we hadden wel nog enkele koekjes over van die dat we ook met de doodshoofdaapjes hadden gedeeld.
Dat mocht feitelijk niet, maar op die manier konden wij hen lokken...op ene slaapkop na
Veel was het niet, want we hadden die oorspronkelijk voor de jongens meegenomen, maar dat kwam ons toch goed van pas.
Maar er was een jaloerse dame bij dat aan de voeders was gaan melden.
Wij waren dan al weg, maar Giovanni liep achteraan en die hadden ze nog juist te stekken.
Hij kreeg een vermaning en kwam er dus nog goed vanaf...ik vind dat toch echt kleingeestig, zenne!
De apen worden wel op bepaalde tijdstippen gevoederd, maar dan is er zovéél volk rond, dat je bijna geen kans maakt om er een deftige foto van hen te nemen.
We hebben er dan toch een héle mooie herinnering aan overgehouden, en da's 't voornaamste!
Een fantastische ervaring!

Mijn broerke is eindelijk de plinten komen afwerken de zaterdag aan onze binnendeuren.
Toen hij vloerde staken die er nog niet in, hé!
Ik vroeg hem kort na de feestdagen in 't begin van 't jaar wanneer hij dat kwam doen "Volgend jaar" zei hij dan al lachend.
Hij werkt en is half op zijn eigen als vloerder en hij heeft het enorm druk.
Ik vertelde hem dat ik aan make al had gezegd "Onzen Joe zei volgend jaar, maar ik denk dat hij dat nog meende ook"...hij heeft bij make ook nieuwe vloeren gelegd.
Alléé, mijn broeke heeft toch nog eens aan mij gedacht, maar nu hoop ik wél dat hij ze niet volgend jaar pas gaat komen opvoegen...dat zou wat zijn
Ik kreeg foon van make, omdat ze naar de bank moest en ze vroeg of ik haar wilde brengen.
Ik deed dat en we gingen ook een salade met gebakken kip eten aan de markt.
We zijn om een boeketje bloemen gegaan en naar mijn grootmoeder, de ma van mijne pa...dat was weeral een héle tijd geleden.
Make's vriend Roger belde ook, want hij wil een nieuwe salon kopen en we mochten meekiezen.
Dan make naar huis gebracht en Wim heeft ondertussen aan Marnick zijn kamer gewerkt.
De kamer is eindelijk af van vandaag...oef!
De kleuren op de foto zijn wel iets donkerder dan ze zijn, maar dat komt door dat donker str...weer.
Marnick zijn kamer is PRACHTIG!
Wim is gisteren met de laten gaan werken, maar hij heeft verlof vanaf nu en de week erna en gaat dan aan onze kamer beginnen.

s'Avonds bekeken we de film die mijn broerke gehuurd had '300', maar zo ne zeverfilm, zeg!
Vinden wij toch!
'The Shooter' (of zoiets) was véél beter...ik ben de film naar zijn veelbezochte videotheek gaan binnendoen en ik ben die film gaan huren in die waar wij veel komen.
De zondag sliep in mij uit en Wim was gaan mountainbiken met teh boys van de wijk...en er is een nieuw lid bijgekomen, iemand die pas in de wijk is komen wonen.
Ik ben naar Beveren gereden en ik ben 3 uur zoet geweest met het nemen van foto's.
Ik zat tussen de bloemen en de bijtjes en ik verschoot dat het al zo laat was zeg...dienen tijd vloog voorbij!
s' Avonds waren we om de boys naar Denderbelle.
Marnick verschoot van de eend die zijn 'pitteke' voor hem had gekocht...hij spaart eendjes en dan zet hij die allemaal op ons bad
Deze geeft licht in het donker en veranderd van kleur.
En den Gio kree dan pré.
Ze zijn weeral eens goed verwend!

Veel moet je niet hebben om mooie foto's te nemen...buiten volle batterijen of op zijn minst enkele reserve... ...en enkele viooltjes en ander natuurlijke schoonheden, bedolven onder regenparels!
En een goeie digi, natuurlijk!
De meest geslaagde foto houd ik voor op 't laatst...da's mijn favoriet uit deze reeks.

 

Deze foto's zijn nu niet bepaald de zuiverste foto's...ook omdat ze in het donker zijn genomen en ik bijna niks op mijn digischerm zag...maar ze behoren toch tot mijn favorietjes.
Ze zijn genomen in de zomer van 2005 toen ik met mijn gezinnetje Duitsland op stelten ging gaan zetten.
We verbleven in het Ferienpark te Bad Arolsen in een chalet en ik zette daar altijd melk met brood voor een poes die daar vrij rondliep en ons al eens met een bezoekske kwam vereren.
Het terras lag dan telkens vol met opengesmeerd brood en ik dacht echt "Wat een vuile kat is me da", maar ik had haar valselijk beschuldigd...zo bleek achteraf.
Toen we op een avond gezelschapsspellekes zaten te spelen viel mijn oog op een beest op het terras en ik zei "Jongens, der zit een hele dikke kat op da terras" dus wij met zen viertjes gaan kijken, hé!
Het bleek geen kat te zijn, maar een moeder-wasbeer met haar drie jonkie's.
We hebben de eer gehad om hen 5 avonden op bezoek te krijgen...met tussenpozen, want als ze het gepeist had, dan keerde ze haar kont en volgden die tienertjes gedwee (ongelofelijk, hé ) om na een tijdje weer terug te keren voor het brood en chocolat die wij al speciaal voor hen kochten.
Ze kwamen echt héél dicht, maar elke poging om hen aan te raken, luktte niet.
Op de laatste avond zat ik daar alleen en dan was er ne slimmerik bij die met gans den broodzak ging gaan lopen.
Hij geraakte niet op tijd onder de schutting, zodat ik dat brood nogal rap terughad, want hij moest maar geduld hebben.
En er was ook eentje bij die het verschil niet kende tussen een stukske chocolat en mijne vinger hij zal verblind geweest zijn door het licht dat op het terras scheen, denk ik!
We hebben nog voor ons vertrek een doos gevuld met brood en chocolat en we gingen met lood in de schoenen weer huiswaarts...wat hebben we hen gemist, jongens toch!
We zijn er twee weken geweest, maar hebben hen pas in de tweede week ontdekt...en hadden we geen eten gezet voor die kat, dan hadden we hen gewoon niet gezien, hé!
Maar dit is een echt onbeschrijfelijke ervaring geweest...en ook hét hoogtepunt van die reis.
We hebben héél véél kastelen gezien en toffe dingen gedaan (foto's volgen ooit nog wel) maar het kontakt met die wasberen is iets dat we nooit van ons leven nog zullen vergeten!

De Forten te Dendermone zijn grote vijvers die met mekaar verbonden zijn en waar je volledig kunt rond wandelen...hetgeen ik heb gedaan.
Ik kende de Forten nog van vroeger...ik heb 8 jaar te Dendermonde gewoond, allééja Denderbelle.
In één van die winters ben ik nog met ijsschaatsen de Forten op gegleden...en er was ook aan de eendjes gedacht...er was een opening in het ijs gemaakt, helemaal aan de kant.
Ik had geen oud brood bij, maar was wel bij een bakker binnen gesprongen om één te kopen, speciaal voor mijn gevederde vriendjes...de eendjes.
Zeer dankbare fotomodellekes!
Ik zag ook een reiger zitten, midden in het grote meer.
Eerst dacht ik dat het een beeld was, maar toen ik dat beeld zag bewegen, wist ik dat het een echte reiger was, dus weer de digi bovengehaald en op de gevoelige plaat vastgelegd...aja!

 


 
 
 



 
Bijna op het einde van mijn wandeling dacht ik "Amai was da? Da stinkt hier gelijk rotte vis!" en 'twas ne rottende vis ook!
Ik heb ook daar enkele foto's van genomen, maar die waren zo onsmakelijk en deden mij aan die geur denken, dat ik die wijselijk van de kaart heb geveegd

Marnick kwam gisteren al wenend thuis.
Op weg van de school naar huis had hij iets vreselijks meegemaakt.
Er lag een gewonde duif op het voetpad en enkele jongeren vonden er niet beter op dan dat arme beestje als voetbal te gebruiken.
Eerst begonnen ze erop te trappen, om die duif daarna dan weg te shotten.
Marnick dierf niks zeggen, maar hij nam de duif wel weg en legde die op een andere plaats, uit de buurt van die martelende jongens.
Hij kreeg nog te horen "ge moogt die niet vastpakken, want er kunnen microben opzitten!"
Gelukkig trok Marnick zich daar niks van aan toen hij zag dat het beestje op haar ene goeie poot haar folteraars probeerde te ontvluchten.
Ik vond het echt hartverscheurend wat ik hoorde en ik zou het niet moeten zien hebben, want ik zou die jongens al rap vastgegrabbeld hebben en hen eens goed door mekaar hebben geschudt...verdoeme toch!
Als ze dat een manier van 'stoer doen' vinden...een kansloos dier zo folteren...dan hebben ze het mis!!!
Ik ben direkt in mijnen auto gestapt en Marnick reed mee, omdat ik die duif wilde behoeden voor andere meedogenloze 'voetballers' en haar een kans wou geven om 'waardig' te kunnen sterven op een warme en veilige plaats.
We hebben die duif (mannetje of vrouwtje) in een bak gelegd, met een andere bak met gaatjes erover, naast onze vogelkooi.
Ik heb Marnick er wel op voorbereidt dat ze zou sterven, omdat er geen fut meer in zat.
Ik inspecteerde haar op eventuele wonden, deed haar vleugels uiteen, maar er kwam geen reactie.
Het enige dat ze deed was haar goede poot om mijn vinger houden, terwijl ik haar omkeerde om haar te onderzoeken...maar er kunnen zich ook inwendige bloedingen hebben voorgedaan, en da's niet onwaarschijnlijk.
Ze at niet en dronk niet en ik denk dat ze helse pijn had...je kunt dat onmogelijk weten, hé!
Ik keek nog even naar haar voordat ik naar bed ging en dan leefde ze nog.
Maar vannacht moet ze gestorven zijn...Marnick was in alle staten en weende natuurlijk weer.
Ik moest om 9u te Zwijnaarde zijn voor een bijscholing over 'Communicatie: Moeilijke geprekken'...zeer interessant en ik zat in een tof groepke...ik kon dus later opstaan.
Doordat ik Marnick moest troosten voordat hij naar school ging, en doordat die GPS mij dankzij Giovanni's instelling niet via de autosnelweg wou leiden, maar via binnenwegels...kwam ik bijna 10 minuten te laat.
Marnick is nu bij een vriendje gaan spelen tot 18u en da's maar beter zo, dan denkt hij niet te veel aan die duif, hé!
We hebben haar doodstrijd misschien wel wat gerokken, door haar binnen te halen (tot ergernis van Wim, die het beu is dat wij telkens weer duiven proberen te redden, de derde al)
Maar ik troost mij er toch mee dat ze minder heeft afgezien als dat ze buiten was blijven liggen, in het zicht van jongeren die het plezant vinden om dieren te pijnigen!
Ik heb er vanmorgen nog enkele foto's van genomen.
Toen ze nog leefde, lag ze wel verder van het drinkbakje verwijderd.
Heeft ze nog een poging gedaan om iets te drinken, dat weet ik niet.
Maar toen ik haar bekje in het water stak, wilde ze niet drinken.
Ze droeg ook geen ringen, dus was het een wilde duif.

Slimme vrouwen zijn gevaarlijk !
  

Een man belt naar huis vanuit kantoor en vertelt zijn vrouw; "Schat, er

is iets tussengekomen.

Ik krijg hier de kans om een week lang te gaan vissen.

Die kans wil ik echt niet laten liggen.

Ons team vertrekt vrijwel onmiddellijk.

Zou jij mijn kleren, vismateriaal en vooral mijn blauwe zijden pyjama kunnen inpakken?

Ik kom over een uurtje thuis om de spullen op te pikken. Bedankt !"

Hij haast zich naar huis, grabbelt alles mee en gaat er weer als een speer vandoor.

Een week later komt hij terug thuis. Zijn vrouw vraagt hem; "En ? Leuke trip gehad ?"

"Oh ja, fantastisch! Maar je was vergeten mijn blauwe zijden pyjama in te pakken", antwoordt hij.

"Oh nee, helemaal niet", zegt de vrouw. "Die had ik in je viskoffer gestopt".

Deze foto nam ik deze zomer 2007 aan het fort van Breendonk.
Ik vind hem speciaal, ten eerste omdat het een mooie duif is...maar ook door de manier waarop ze kijkt...om haar houding en om de achtergrond...die duif tegen dat water.
De voorgrond...of de ondergrond waarop ze zit, da's dan weer wat minder...duivestront... ...maar tja...dat hoort er nu eenmaal bij, hé!
Een favorietje...toch wel!

Ik heb een druk weekend achter de rug!
Een druk werkweekend, begonnen de vrijdag met die vroegen en dat stuk laten...en in het weekend had ik de laten.
Ik stond weer voor niks bij een patiënt.
Zijn vrouw had ons s'middags afgebeld, omdat hij in het ziekenhuis ligt, maar ik had dat niet doorgekregen (we hebben een werkgsm)
s'Avonds kreeg ik foon "Ik bel voor een annulatie!"
"Ja, ik weet het al...ik ben er al geweest en zijn vrouw zei dat hij in het ziekenhuis ligt, ik stond daar voor niks!"
Ze exuseerde zich, de vrouw van de wacht en ik denk dat ze wel weet waarom.
Het is al de derde keer dat ze mij ergens voor niks naartoe sturen.
Tegenwoordig sturen ze een smske, maar ze zetten er niet bij dat het om een oproep of een annulatie gaat.
De eerste keer haalde ik in het weekend een koppel uit hun bed, terwijl ze ons geanulleerd hadden, omdat de verzorging niet meer nodig was.
De tweede keer reed ik op een laten in de spitsuren naar Temse voor een inspuiting...iemand die normaal op de morgend stond, maar die meneer moet naar de dokter en hij had geen inspuitingen meer nodig, dus belde hij ons af.
Door de wacht was ik er naartoe gereden, helemaal voor niks!
Ze bellen later op de avond altijd, om te vragen of we de berichten gekregen hebben en dan hebben ze het mogen kunnen, zenne...kwaad dat ik was!
En ik heb het bericht naar Gent gestuurd en gezegd wat ze me gelapt hadden...plus het feit dat ze soms niet eens opnemen, waardoor wij eventuele nieuwe patiënten mislopen.
Daarna was die mevrouw zéér vriendelijk tegen mij en ze gaf me info aan overvloed via sms
Nu was het diezelfde die mij nu belde...wel spijtig...ik heb mij kalm gehouden, omdat het in St-Niklaas zelf was en ik niet speciaal moest omrijden...en omdat zij altijd haar naam zegt en ze de vorige keer zo haar best had gedaan.
We hebben er toen nog om gelachen "Heb ik mijn best nu niet gedaan?"
Nu had een collega dat sms naar de verkeerde sektor gestuurd, zeg! Kan zij niet aan doen, hé maar zij zat er wel mee verveeld...en ik ook, want da's afrontelijk tegenover de patiënten, zenne!
Enfin, vandaag had ik recuup 1 en ik was vroeg opgestaan om foto's te gaan nemen...ik had enkele mooie plaatsen gevonden tijdens mijne laten.
Om 10u belde mijn hoofdverpleegster...morgen had ik ook recuup 1, maar ik moet weer gaan werken!
Een collega van sektor Dendermonde haar vader is plotseling gestorven en een collega van ons moet 3 dagen gaan inspringen, omdat ze zonder volk zitten...dus moet ik in zijn plaats onze toer opvangen.
"Tis weer bij jou, hé!" zei mijn hoofdverpleegster... en da's waar...ik heb er echt nooit sjans mee! Pfff

Ik heb nog veel foto's van dat bijtje.
En ik dacht dat ze me beu geworden was, omdat ze ineens rap van bloem tot bloem begon te vliegen...maar achteraf zag ik op de foto dat het een ander bijtje was...dus dat bijtje op die blauwe bloem, da's diene speedy Gonzales!
Ik zag ook een oude fiets in het water liggen...waar oud afval al niet voor kan dienen, hé!
Deze foto's zijn het vervolg van de vorige serie...ze zijn ook in het park genomen.

 
Ik ben echt blij dat ik nu ook verticale foto's kan inkaderen en van mijn naam kan voorzien...nog eens bedankt, Ingridje!
Ik heb de andere foto van 't peird van Dendermonde vervangen...kijk maar eens tussen 't peird zijn poten
En als je deze foto's al mooi vindt, dan moet je eens naar deze link gaan.
Deze fotograaf is een manusje vanalles en zijn camera zou ik wel eens graag in mijn handjes hebben, zie!
Kijk vooral maar eens naar de macrofoto's...die zijn SUBLIEM...niet te evenaren!
Die digi plus die macrolens...jongens toch, dan zal ik al zéker niet meer te houden zijn.
Awel...ik ga ervoor sparen, zie!

 raymsfotosite.web-log.nl/.../09/uitleg_hdr.html

Deze foto is ook in 'Le monde sauvage' genomen tijdens de zomer van 2006.
Het was tijdens een roofvogelshow en ik ben hier wel fier op, omdat deze arend in de lucht vloog op het moment dat ik hem fotografeerde.
Dat was met mijn vorige digi, die geen macro-foto's kon maken, maar voor de rest wel verdomd goeie foto's nam.
Ik hoopte dat deze foto gelukt was, alhoewel dat ik er niet veel van verwachtte.
Je kan dat op het kleine schermpje aan het toestel moeilijk zien, vind ik.
Daar lijken die foto's soms echt schoon en zuiver op, tot je ermee thuiskomt en je ze op je PC-scherm ziet...da's dan héél wat anders.
Nu neem ik foto's bij de vleet van hetzelfde onderwerp...toch van hetgene dat ik wil dat er toch ene foto zuiver van is.
Vroeger deed ik dat nog niet, met soms alle gevolgen vandien..."schiiiitttt mislukt"
Voor deze foto had ik maar één kans...one shot...en 't was dan nog wel een goeie ook!
Kijk zelf maar!

Deze foto's zijn ook diezelfde zondag gefotografeerd, maar dan in het park van Dendermonde.
De verticale foto's hebben wel een kader, maar mijn naam staat er niet bij...spijtig, maar dat lukt mij niet meer en ik weet niet hoe het komt.
Ik heb al vanalles geprobeert, maar de kaders blijven horizontaal en dan passen die foto's daar natuurlijk niet in, hé...dus heb ik die kaders er via paint rondgekregen.
Onderweg naar Dendermonde zag ik deze prachtige bloemen.



Ik had het geluk dat er ook in het park nog bloemen te vinden waren...en dat er op dat moment een bijtje op zat...en een klein vliegske...mijn favoriete foto's...toch wel...die horen dus feitelijk ook in die reeks thuis.
Ik heb al een heleboel favorietjes, zenne...er zijn altijd enkele foto's die er bovenuit springen van de rest...vind ik toch!
De weerspiegeling van dat huis in het water vind ik ook een speciale foto.
En de andere bloemen...zoals die met het zand in...precies een bloemkool, hé?
Een speciale plant, ik had die nog nooit gezien.
Niet dat ik groene vingers heb en daar veel van afweet...verre van!
Maar...ik heb nog altijd de smaak te pakken...zoals tijdens mijn bezoekje aan make donderdag...ik had mijnen digi weer mee...en de boys wilden play-station spelen...en zij maar zagen...en ikke maar fotograferen
"Nog ene" en dan kwam ik weer voorbij iets interessant "Alléé, nog ene"
"Zeg mama!"
Maar toen ik deze foto's nam was ik helemaal (in alle rust) alleen.

Danzij een programma dat Ingrid van Villa_kakelbont mij heeft opgestuurd, heb ik mijn foto kunnen inkaderen en mijn naam kunnen inzetten.

BEDANKT INGRIDJE...SMAK!