Lokeren: Foto's deel 19

Zaterdag hebben mijn boys nog een beetje gewerkt.
Giovanni had al een tijd 2 nieuwe kleerkasten liggen, nog verpakt in de doos.
Maar zolang dat zijn kamer niet opnieuw was geverfd, konden die niet worden uitgepakt.
Dat is nu gebeurd...Gio en Wim deden dat samen, maar de broers poseren hier.
Gio's kamer is veel mooier nu met dat donkergrijs dan met dat lichtblauwgrijs.



Giovanni is nu al groter dan zijne papa...en die's 1 meter 82...En hij heeft maat 46 van schoenen, en zijne papa maat 43...kunnen jullie dat nu geloven?
Hoe groot dat ik ben, ga ik hier niet verklappen (zo'n kabauterke tegenover mijnen zoon ) allééja...ikke slechts 1 meter 61 en mijnen 12-jarige zoon Marnick is ook al groter dan mij.
's Avonds is mijne pa met zijn vriendin langsgekomen.
Hij's juist terug van Bulgarijë...zijn vriendin komt van daar.
Ze zijn dan niet lang gebleven en ik heb er niet aan gedacht om foto's te nemen.
Marnick speelt met poppen...heeft er een broertje bij... ...nee, ik had mijn porseleinen babypop aan pa's vriendin laten zien, die ik ooit gemaakt heb, en Marnick begon er onozelheid mee uit te halen.
Hij zette die een pruik op, maar moest er wel mee oppassen, want die pop is breekbaar.



Zondag kwam de Sint met één van zijn vele zwarte pieten in onze wijk.
Ik heb de Heilige man niet gezien, want ik zat dan juist lekker te genieten in een heet en ontspannend badje.
We zijn we naar make gegaan, want de Sint was er daar ook al geweest...voor mijn boys en de 2 boys van mijn broer.
Speelgoed was er niet, maar de Sint had centen gebracht, wat chocolade posturen, speculoos, mokskes en manderijntjes.
De Sint had zelfs aan mij en Wim gedacht...we kregen een héél grot chocoladen Sintenbeeld...en da's nu al op smul...smul!
We hebben dus een goed Sinterklaasweekend gehad, hé!
 

Toen we in paradisio aankwamen in 2006, zijn we naar de kinderboerderij gegaan en dan hebben we enkele sandwishen gedeeld met de dieren daar...bambie, geitjes, varkens, kippen, kleine babystruisvogeltjes...echt schattig!
Toen het park bijna sloot, zijn we terug naar de kinderboerderij gegaan en we konden bijna geen afscheid nemen van de dieren...een 'KINDERboerderij' noemen ze dat dan

Ik kreeg een plezante verrassing vandaag, enkele bezoeksters kwamen het melden, dat ik blogske van de week (48) ben op het blog van KATRIEN.
Zij is zeer creatief met PSP en PPS en ze maakte deze PSP, speciaal voor de gelegenheid.
Ik vind dat echt supertof en kan haar niet genoeg bedanken.
Katrientje maakt het ook serieus spannend, want je krijgt eerst een puzzel te zien met een stuk van het blog zijn voorpagina en dan mag je een gokje wagen.
Wie het kan raden, krijgt een naamanimatie van haar, speciaal gemaakt voor de winnaars.
Corry, Jackie en Belinda hadden het geraden van mijn blog en krijgen nu zo'n mooie naamanimatie.
Ik ga de volgende keer meedoen, want ik zou ook wel zoiets moois willen winnen.
Ga maar eens gaan zien op haar blog, hoewel de meesten onder jullie haar wel zullen kennen, hé!

Bedankt Katrien!

https://blog.seniorennet.be/katrien10usje/

Deze mooie vogelsoort zagen we in Bellewaardepark in de zomer van 2007.
Ze zaten daar rustig en waren zich aan't wassen, klaar om te gaan slapen.
Het was tegen sluitingstijd van het park..."eindelijk rust", zullen ze gedacht hebben
Awel...ik ga hun voorbeeld volgen...mijn veren wassen en in mijn nestje kruipen bij mijnen haan, want die ligt er al in...slaap zacht!

Ik wil jullie nu de foto's van mijn landschappen laten zien...da's eens iets anders dan bloemen en bijtjes en het is ook iets tof om te doen.
Dit is op een zaterdag genomen héél vroeg in de ochtend...de zon was juist opgekomen.
Mij efkes aan de kant gezet en dan enkele shots genomen...op een rappeke, want veel tijd had ik niet.
Ik nam ook enkele foto's van geitjes.
En ik ben in de namiddag naar make gereden en heb foto's te Puivelde genomen.
In een straat waar het voor de helft één en al velden zijn en waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht, aan de 'zwarte beek'
Maïs gaan pieken samen met een vriendin, bijvoorbeeld.
Op zo'n 'rooftocht' kwamen we 4 punkers tegen die rond mijn fiets gingen staan, zodat ik niet wegkon.
Ze zeiden dat ze me in een maïsveld gingen sleuren om mij te verkrachten en ze probeerden zelfs al in mijn bloes te zitten...kerels die veel ouder waren met veelkleurige hanekammen op hun hoofs en hondenbanden rond hun nek en polsen en veel ringskes in hun oren...angstaanjagend, zenne!
Mijn vriendin dreigde ermee de politie te laten bellen en belde aan het eerste huis ginds aan...er deed niemand open, maar ze lieten me wel los.
We dachten er vanaf te zijn en zaten nog te bekomen aan het kapelletje (waar ik een vriendje zijn naam in de bank had gekerfd... mijn eigen tienerperikelen) toen we die kerels ineens zagen af komen gefietst en wij zo rap als de bliksem weg, natuurlijk.
We verstoptten ons bij de buren naast ons in hun terras, omdat mijne pa bijna thuiskwam en hij dit niet mocht te weten komen.
Mijn make kwam naar buiten en jaagde die kerels weg...tot onze opluchting!
Ik had een punkbroek gekregen van een nicht van mij die punkster...een strakke tijgerbroek en ik moest die onmiddelijk uitdoen, waarna make die in stukken scheurde...want het was door die broek dat die punkers mij achtena hadden gezeten !
Allééja...die omgeving deed mij efkes aan dat avontuur terugdenken...en nu kan ik er om lachen, maar op dat moment neep ik ze, zenne!

Dezen donderdag had ik vrij, want ik heb geen foon gehad om voor een zieke collega in te springen.
En mocht de collega die de laten doet ineens ziek worden, moeten de collega's dienen toer verdelen en morgen degene die recuup 1 heeft...ik moet dan niet inspringen...gelukkig, want Wim is nu ook nog aan't werken met de laten.
Hopelijk blijven mijn collega's in goede gezondheid verkeren...toch in't weekend...alléé altijd, maar voornamelijk in't weekend omdat ik van wacht ben...ja zeg, 't wordt precies wat ingewikkelt
Ik ben vroeg opgestaan en ik ben foto's gaan trekken...te Haasdonk en te Bazel.
Ik moest gaan tanken en ik stop bij een JET, waar we een tankkaart van hebben.
Ik steek die pomp altijd in mijn auto...klik dat vast en dan wacht ik met mijn handen in mijn zakken...want verdorie...'t was echt koud, zenne!
Nu stond ik wél anders...niet met de naftdop aan de pompzijde en ik moest wat aan dienen darm trekken om die pomp mooi in dat gat te krijgen...allééja...in de tankopening van mijnen auto, hé mensen
Dus ik stond daar met mijn handen in mijn zakken rond te zien...ineens voelde ik nattigheid op mijn rechter been...als ik dat vallend geluid van die naftpomp niet had gehoord en die geur niet hebben geroken, dan zou ik nog kunnen gedacht hebben dat er een hond tegen mijn been stond te pissen...pfffff, allemaal naft op mijn broek, zeg!
Handig ben ik dus ook al nie
Ik wilde nog wat winkelen, maar ik heb dat wijselijk uitgesteld, grotendeels omwille van de stank...ik moest met mijn ruit open rijden, jongens...die stank was haast niet te harden!
'k Heb mij dan gedoucht en andere kleren aangedaan, omdat make om 16u een afspraak had met de orthopedist voor haar elleboog.
Alles is goed, alleen nog wat stijf en ze kan al eens aan een crémeke met 6 bollen likken...verder naar haar mond geraakt ze nog niet...ook strekken gaat nog niet zoals het moet, dus moet ze nog véél oefenen en kiné krijgen.
Ik wilde toch wel fris ruiken om naar dienen dokter te gaan "Madammeke, gij werkt zeker in een tankstation!"
"Nee meneer den dokteur...ik ben verpleegster!?!"
Ik peis nie dat hij mij zou geloven...wat denken jullie



Zo ging ik jaren geleden ook tanken met mijnen privé-auto toens nog en ik vertrek...kijk in mijnen achteruitkijkspiegel en ik zie iets zwart vliegen...'t was mijn eigen sjacoche die ik op 't dak van mijnen auto had laten liggen

Ik heb vandaag ook iets ontdekt!!!
Ik ben een slimme...een zéér intelligente vrouw...en dit als van toen ik nog een peutertje was.
Ik heb namelijk het oudste blog van ons allemaal...jaja, gelooft ge mij niet?
Jullie met blogskes van 1 jaartje en van 2 jaartjes...jullie blijven allemaal achter mij, want mijnen blog is al bijna 40 jaar oud!
Ik ben al aan't bloggen sinds mijn 1 jaar en 8 maanden!
Die geloven mij hier niet precies...kijk dan maar eens naar mijn archief, daar zul je het bewijs zien.
Ik ben al aan't bloggen sinds januari 1970 ...toch als ik mijn blogske mag geloven.
Hoeda dat erop gekomen is, da weet ik nie, zenne!
Dat komt in ieder geval niet van mij...allééja...toch niet bewust!
Ik stak wel eens foto's in den toekomst...op 31 november...tot ik zag dat die spoorloos verdwenen waren...euh???...al dat werk voor niks!
Maar ja, gij kalle...31 november bestaat niet...halloooo!
Zo intelligent ben ik, zie!
(Foto: ikke en make)

Zoek je eindejaarskado's die tegelijk een goed doel steunen? Kijk dan eens op de boetiek van de dierenbescherming CAD. Hier vindt je onder andere lekkere marsepein die niet alleen je buik spekt maar ook de kas van de dierenbescherming
http://users.pandora.be/coordinatie.dierenbescherming.antwerpen1/boet.htm

Dit is het vervolg op de foto's die ik te Beveren heb gefotografeerd.
Ik heb ook de fontein aan het kasteel op de digikaart vastgelegd en da's nog goed gelukt ook...had ik niet verwacht.
Ik had wel al een fontein gefotografeerd, maar dan ging het mij niet om de regenboog die erin verschenen was.
En ik zal morgen foto's kunnen gaan trekken...ik heb totaal onverwacht een recuupdag gekregen.
Ik en een collega waren dubbel geboekt...wij 2 op één en dezelfde toer...foutje!
Maar ze vroeg of zij mocht werken, omdat ze al veel dagen thuis was en haar vele overuren nu toch goed aan't zakken zijn...en ik vond het goed...ajaaaaa!
Hopelijk niemand ziek, want ook voor het weekend sta ik reserve.
Vier dagen thuis of slechts één...weet ik nog niet...vrijdag verlofdag...dan heb ik nog ene om foto's te kunnen gaan trekken...wie weet

Deze foto's zijn ook te Beveren genomen...in het park rondom het kasteel, de paddestoelen, de bijtjes en andere vliegende insekten, de bloemen.

Het levenspad is soms moeilijk te begaan
bezaaid met valluiken en ander gevaar
We moeten onderweg heel wat doortstaan
met vallen en opstaan hier en daar

Het pad verloopt niet altijd zoals wij het willen
Ongeluk komt al eens vanonder een steen gekropen
We moeten vele hindernissen optillen
en soms een berg ellende slopen

Met behulp van anderen slaan we ons er wel door
het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn
Soms gaat er al eens een zijwegje teloor
maar we moeten de padgebreken voor zijn

Ons pad loopt ook niet eindeloos
aan alles komt een eind
Je hoopt dan dat je altijd het juiste pad koos
dat je rechte pad niet werd ondermijndt

Ons levenspad loopt over hoge pieken en diepe dallen
het is iets dat iedereen overkomt
Zolang je je maar niet op de grond laat vallen
en je je eigen leven vormt

Zet je zorgen aan de kant
bewandel je pad met véél plezier en trek op tijd aan de noodbel
Dan is er niks aan de hand
en overleef je die moeilijke trektocht wel!

Zaterdag was het een plezante dag.
Ik had vrij en ik ben Lisette (Roosje) bij haar thuis gaan ophalen om eens samen naar mijn make te gaan.
Van Beveren naar Puivelde is een serieus ritje, maar we zijn er toch op tijd geraakt.
Tussen make en Lisette klikt dat ongelofelijk...die kunnen tetteren, amai!
Make liet ook haar RX-foto's zien...die pinnen zaten blijkbaar in het bot...ik wist dat niet eens...ik dacht dat die ernaast liepen.
Lisette verschoot er ook van...dat waren lange fixatie-pinnen, zenne!
We zijn ook een lange tijd gebleven en met lekkere chocolatte dingskes voor onze neus...daar ben ik toch kunnen afblijven (mijn lijn, hé)
We trokken ook foto's...(aja )...maar Lisetteke haar batterijkes (van haar digi) waren plat en de reserves ook...klinkt bekend...heb ik ook al voorgehad en da's om te vloeken dan, hé!
Ik had gelukkig reserve bij en die waren vol...we hebben dus een aantal foto's kunnen nemen...maar deze 3 foto's vind ik de mooiste!
Via den expressweg was de rit langer, maar toch rapper.
Niet dat we rap moesten thuis zijn, zen...Wim was aan 't verven en Walter aan't koken.
Ik ben dus wat blijven napraten en Walter weet Puivelde zijn, die kent bijna overal zijne weg.
Enfin...we hebben een héle toffe en gezellige zaterdag gehad!

Wim was 's avonds toch gelukkig klaar met verven.
Giovanni's kamer heeft hij opnieuw gedaan en die appelblauwzeegroene verf is niet van het beste merk, dus heeft hij die muren weer enkele lagen moeten geven.
We zijn niet meer aan opkuisen toegekomen...we hebben ons in de zetel laten ploffen (de boys waren bij hun papa) en hebben naar films gekeken.
Wim was 14 dagen thuis en had belooft dat hij ging opkuisen...maar hij was 's morgens weg om te gaan biken, dus ben ik dan maar al begonnen.
Hij heeft me gelukkig toch geholpen en die kuis was broodnodig...alles zat onder wit stof...tijd om te bloggen had ik niet, en dat haal ik nu wat in.

Deze foto's nam ik op een vrije zondag en ik ben er trots op...ze zijn echt héél goed gelukt...zo goed dat het er zeker 67 geworden zijn.
Rechtover ons lieve Roosje (Lisetteke) stonden héle mooie paddestoelen, maar door werken in de straat zijn ze wel al vernietigd...spijtig genoeg!
Ik heb ze toch nog op digikaart kunnen vereeuwigen
Zelfs een mooi blauw blad dat in doorheen een omheining zat en na snoeien als afval was geëindigd, kon niet aan mijn lens ontsnappen.
In Cortewalle, waar een mooi kasteel staat, heb ik ook héél wat foto's getrokken.
Ik heb 27 foto's van bijtjes, wespen en een strontvlieg, die op bloemen zitten en smullen van al het lekkers.
Ik heb er ongeveer een 150-tal getrokken, om er toch zeker van te zijn dat enkele zouden gelukt zijn...de verrassing was groot toen bleek dat het er toch veel meer waren...maar ik moest selekteren, want sommige leken wel erg op mekaar...de ene ietsjes zuiverder dan de andere.
Ik heb daar planten gezien...rode met rode bollen, die ik nog nooit had gezien...ook een foto waard!
Zelfs een veertje dat aan de rand van de grote vijver lag spotte en fotografeerde ik.
Ik zag mooie bloemen liggen aan een oorlogsslachtoffers-herdenkingsbeeld die onder de regentraantjes zaten...ook weer mooi om te fotograferen.
Enfin...kijk zelf maar.

Marnick wilde kok worden en we zouden hem naar een hotelschool sturen.

Normaal had hij er nu gezeten, ware het niet dat hij het tweede leerjaar heeft overgedaan.
Maar het koken zat niet in hem...enkel als wij eens vroegen om iets te helpen maken, maar helpen uit zijn eigen, deed hij niet.
Of als ik vroeg om eens ergens in een saus te roeren, dan verdween hij als hij het beu was om dat te doen.
Terwijl Giovanni al van kleine boy met knex, lego en elektrische draadjes bezig was...een auto laten vooruit rijden met een zelfgemaakte afstandsbediening...lichtjes laten branden met batterijtjes die ergens aan vast werden geplakt...een windmolentje dat rond begon te draaien en wind maakte...dat soort dingen.
Waar marnick dan weer wél goed in is...veel beter dan zijn broer, dat is sporten...Giovanni is helemaal niet sportief...integendeel...maar die's dan weer echt handig en da's Marnick niet.
Er zit toch altijd veel verschil tussen kinderen, hé!
Mijn broer was een prutser die alles kapot maakte, terwijl ik allerlei dingen maakte, zoals kleedjes voor mijn poppen en mooie tekeningen (iets dat allebei mijn boys goed kunnen)...sportief ben ik ook nooit geweest, buiten eens gaan joggen met make en een buurvrouw, soms eens gaan zwemmen of gaan paardrijden.
Wat wil Marnick dus nu worden?
Een sportleraar!!!

En ik denk dat dat een véél betere keuze is voor hem...op 12-jarige leeftijd is een keuze maken echt niet gemakkelijk, hé!
Het zal dus niet de piva worden te Antwerpen, maar welke studie's hij nu zal moeten doen en in welke school...dat moet ik nog uitzoeken.
Tenzij hij terug van gedachte verandert...kan altijd hé...maar we hebben nog wel wat tijd...we zien wel!

Vorig jaar kregen we veel bezoek van een koppel eendjes, die gewoon in onze tuin kwamen (of hoe je die zandhoop kunt noemen )
Ik nam dan foto's van hen en deze vind ik toch speciaal.
Zo speciaal dat het een favoriete foto van mij is geworden en een plaatsje krijgt op mijn blog.

Deze foto's zijn ook in make's tuin genomen.
De volgende serie's vind ik wel knapper, maar da's voor de volgende keer.

Eindelijk vrij...pfff...dat ging tijd worden, zeg!
Na de spanningen met die patiënte die mij niet binnen liet en daarna nog belde met een dreigement om het in proces te trekken, omdat wij niet op het uur komen dat zij wilt!!!
Een nieuwtje...weten jullie om hoe laat dat de voormiddag begint?
Niet om 7u15, want da's 's morgens...nee, de voormiddag begint om 10u en dan pas zouden wij haar mogen komen verzorgen...ja zeg!
Ze heeft ondertussen al andere verpleging gebeld en ik wens hen véél succes! 
Na 10 werkdagen effen ontspannen en mij uitslapen...'t was echt nodig!
Ik ben nu 2 dagjes vrij en het weekend ook...mijn eerste dag heb ik al benut.
Terwijl Wimmeke aan't verven was, ben ik naar make gegaan en mijn tante zat er ook.
Make wordt 60 jaar in januari en ikke 40 jaar in mei en we gaan dat vieren met een etentje tussen de twee maanden.
We zijn naar Sint-Pauwels gereden om een eethuis uit te testen...moet ook gebeuren, hé!
Make heeft weeral getrakteerd...nu op een slaatje met kip, currysaus, ananas en frietjes in een grote tipzak...wel jammie!
Maar we zullen het waarschijnlijk toch in een restaurant gaan bepreken, denk ik.
Vandaag hadden we ook vergadering op het werk, maar ik ben er niet naartoe gegaan.
De verdeling van de feestdagen moest gebeuren en ik heb enkele optie's opgegeven, maar ze kregen mij niet tot daar...vandaag niet, zenne!
Ik heb bijna 80 uren gewerkt en da's méér dan genoeg!
Straks neem ik mij een lekker heet badje...dat gaat deugd doen, amai!

Ik kom agauw de rest van de reeks foto's op mijn blogske zetten.
Straks zijn het pizza's...'k heb het mij gemakkelijk gemaakt, want ik ben moe!
Ik heb juist mijn 8 ste werkdag achter de rug en 't was een drukke dag.
Nog 2 te gaan...pfff...na dat werkweekend is het echt wel vermoeiend, zenne!
En ik had een patiënte die me niet binnen liet omdat ik te vroeg was volgens haar.
Ik herkende haar, we zijn er nog al eens geweest een hele tijd terug, maar dat ontkende ze.
Ik vroeg "Mag ik binnen komen, aub?"
Ze zei "Nee, ge komt nie binnen!" en deed het slaapkamerraam dicht.
Ik heb ervoor naar Zwijnaarde gebeld en ze heeft niet te kiezen...ze was uit haar bed en kon me gemakkelijk binnen gelaten hebben...nee, ik mocht maar vanaf 9u komen en dat gaat niet op dienen toer...ik heb 102 km gedaan vandaag...de patiënten wonen te ver van mekaar.
Ze had ook naar Zwijnaarde gebeld om te 'zeggen' dat we met de laten 'moeten' komen en dat 'zij' beslist wanneer wij mogen langskomen...en ze gaat een aangetekende brief schrijven.
Erna van den bureau in Zwijnaarde zei "Laat maar komen!" gelukkig staan ze dan toch achter ons.
Ik zag het niet zitten om daar nog eens naartoe te rijden, zenne!
Enfin, 't ging hier feitelijk over die foto's hé...'k ben weeral aan 't afwijken...ik denk precies al dat de titel 'Werkperikelen' is!
Als ik vanavond niet meer langskom, dan weten jullie dat ik plat in mijnen zetel lig met mijn beentjes omhoog en dat ik er niet meer uitgeraakt ben...goed!