Archief

Dit is het vervolg op de foto's die ik te Beveren heb gefotografeerd.
Ik heb ook de fontein aan het kasteel op de digikaart vastgelegd en da's nog goed gelukt ook...had ik niet verwacht.
Ik had wel al een fontein gefotografeerd, maar dan ging het mij niet om de regenboog die erin verschenen was.
En ik zal morgen foto's kunnen gaan trekken...ik heb totaal onverwacht een recuupdag gekregen.
Ik en een collega waren dubbel geboekt...wij 2 op één en dezelfde toer...foutje!
Maar ze vroeg of zij mocht werken, omdat ze al veel dagen thuis was en haar vele overuren nu toch goed aan't zakken zijn...en ik vond het goed...ajaaaaa!
Hopelijk niemand ziek, want ook voor het weekend sta ik reserve.
Vier dagen thuis of slechts één...weet ik nog niet...vrijdag verlofdag...dan heb ik nog ene om foto's te kunnen gaan trekken...wie weet

Deze foto's zijn ook te Beveren genomen...in het park rondom het kasteel, de paddestoelen, de bijtjes en andere vliegende insekten, de bloemen.

Het levenspad is soms moeilijk te begaan
bezaaid met valluiken en ander gevaar
We moeten onderweg heel wat doortstaan
met vallen en opstaan hier en daar

Het pad verloopt niet altijd zoals wij het willen
Ongeluk komt al eens vanonder een steen gekropen
We moeten vele hindernissen optillen
en soms een berg ellende slopen

Met behulp van anderen slaan we ons er wel door
het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn
Soms gaat er al eens een zijwegje teloor
maar we moeten de padgebreken voor zijn

Ons pad loopt ook niet eindeloos
aan alles komt een eind
Je hoopt dan dat je altijd het juiste pad koos
dat je rechte pad niet werd ondermijndt

Ons levenspad loopt over hoge pieken en diepe dallen
het is iets dat iedereen overkomt
Zolang je je maar niet op de grond laat vallen
en je je eigen leven vormt

Zet je zorgen aan de kant
bewandel je pad met véél plezier en trek op tijd aan de noodbel
Dan is er niks aan de hand
en overleef je die moeilijke trektocht wel!

Zaterdag was het een plezante dag.
Ik had vrij en ik ben Lisette (Roosje) bij haar thuis gaan ophalen om eens samen naar mijn make te gaan.
Van Beveren naar Puivelde is een serieus ritje, maar we zijn er toch op tijd geraakt.
Tussen make en Lisette klikt dat ongelofelijk...die kunnen tetteren, amai!
Make liet ook haar RX-foto's zien...die pinnen zaten blijkbaar in het bot...ik wist dat niet eens...ik dacht dat die ernaast liepen.
Lisette verschoot er ook van...dat waren lange fixatie-pinnen, zenne!
We zijn ook een lange tijd gebleven en met lekkere chocolatte dingskes voor onze neus...daar ben ik toch kunnen afblijven (mijn lijn, hé)
We trokken ook foto's...(aja )...maar Lisetteke haar batterijkes (van haar digi) waren plat en de reserves ook...klinkt bekend...heb ik ook al voorgehad en da's om te vloeken dan, hé!
Ik had gelukkig reserve bij en die waren vol...we hebben dus een aantal foto's kunnen nemen...maar deze 3 foto's vind ik de mooiste!
Via den expressweg was de rit langer, maar toch rapper.
Niet dat we rap moesten thuis zijn, zen...Wim was aan 't verven en Walter aan't koken.
Ik ben dus wat blijven napraten en Walter weet Puivelde zijn, die kent bijna overal zijne weg.
Enfin...we hebben een héle toffe en gezellige zaterdag gehad!

Wim was 's avonds toch gelukkig klaar met verven.
Giovanni's kamer heeft hij opnieuw gedaan en die appelblauwzeegroene verf is niet van het beste merk, dus heeft hij die muren weer enkele lagen moeten geven.
We zijn niet meer aan opkuisen toegekomen...we hebben ons in de zetel laten ploffen (de boys waren bij hun papa) en hebben naar films gekeken.
Wim was 14 dagen thuis en had belooft dat hij ging opkuisen...maar hij was 's morgens weg om te gaan biken, dus ben ik dan maar al begonnen.
Hij heeft me gelukkig toch geholpen en die kuis was broodnodig...alles zat onder wit stof...tijd om te bloggen had ik niet, en dat haal ik nu wat in.

Deze foto's nam ik op een vrije zondag en ik ben er trots op...ze zijn echt héél goed gelukt...zo goed dat het er zeker 67 geworden zijn.
Rechtover ons lieve Roosje (Lisetteke) stonden héle mooie paddestoelen, maar door werken in de straat zijn ze wel al vernietigd...spijtig genoeg!
Ik heb ze toch nog op digikaart kunnen vereeuwigen
Zelfs een mooi blauw blad dat in doorheen een omheining zat en na snoeien als afval was geëindigd, kon niet aan mijn lens ontsnappen.
In Cortewalle, waar een mooi kasteel staat, heb ik ook héél wat foto's getrokken.
Ik heb 27 foto's van bijtjes, wespen en een strontvlieg, die op bloemen zitten en smullen van al het lekkers.
Ik heb er ongeveer een 150-tal getrokken, om er toch zeker van te zijn dat enkele zouden gelukt zijn...de verrassing was groot toen bleek dat het er toch veel meer waren...maar ik moest selekteren, want sommige leken wel erg op mekaar...de ene ietsjes zuiverder dan de andere.
Ik heb daar planten gezien...rode met rode bollen, die ik nog nooit had gezien...ook een foto waard!
Zelfs een veertje dat aan de rand van de grote vijver lag spotte en fotografeerde ik.
Ik zag mooie bloemen liggen aan een oorlogsslachtoffers-herdenkingsbeeld die onder de regentraantjes zaten...ook weer mooi om te fotograferen.
Enfin...kijk zelf maar.

Marnick wilde kok worden en we zouden hem naar een hotelschool sturen.

Normaal had hij er nu gezeten, ware het niet dat hij het tweede leerjaar heeft overgedaan.
Maar het koken zat niet in hem...enkel als wij eens vroegen om iets te helpen maken, maar helpen uit zijn eigen, deed hij niet.
Of als ik vroeg om eens ergens in een saus te roeren, dan verdween hij als hij het beu was om dat te doen.
Terwijl Giovanni al van kleine boy met knex, lego en elektrische draadjes bezig was...een auto laten vooruit rijden met een zelfgemaakte afstandsbediening...lichtjes laten branden met batterijtjes die ergens aan vast werden geplakt...een windmolentje dat rond begon te draaien en wind maakte...dat soort dingen.
Waar marnick dan weer wél goed in is...veel beter dan zijn broer, dat is sporten...Giovanni is helemaal niet sportief...integendeel...maar die's dan weer echt handig en da's Marnick niet.
Er zit toch altijd veel verschil tussen kinderen, hé!
Mijn broer was een prutser die alles kapot maakte, terwijl ik allerlei dingen maakte, zoals kleedjes voor mijn poppen en mooie tekeningen (iets dat allebei mijn boys goed kunnen)...sportief ben ik ook nooit geweest, buiten eens gaan joggen met make en een buurvrouw, soms eens gaan zwemmen of gaan paardrijden.
Wat wil Marnick dus nu worden?
Een sportleraar!!!

En ik denk dat dat een véél betere keuze is voor hem...op 12-jarige leeftijd is een keuze maken echt niet gemakkelijk, hé!
Het zal dus niet de piva worden te Antwerpen, maar welke studie's hij nu zal moeten doen en in welke school...dat moet ik nog uitzoeken.
Tenzij hij terug van gedachte verandert...kan altijd hé...maar we hebben nog wel wat tijd...we zien wel!

Vorig jaar kregen we veel bezoek van een koppel eendjes, die gewoon in onze tuin kwamen (of hoe je die zandhoop kunt noemen )
Ik nam dan foto's van hen en deze vind ik toch speciaal.
Zo speciaal dat het een favoriete foto van mij is geworden en een plaatsje krijgt op mijn blog.

Deze foto's zijn ook in make's tuin genomen.
De volgende serie's vind ik wel knapper, maar da's voor de volgende keer.

Eindelijk vrij...pfff...dat ging tijd worden, zeg!
Na de spanningen met die patiënte die mij niet binnen liet en daarna nog belde met een dreigement om het in proces te trekken, omdat wij niet op het uur komen dat zij wilt!!!
Een nieuwtje...weten jullie om hoe laat dat de voormiddag begint?
Niet om 7u15, want da's 's morgens...nee, de voormiddag begint om 10u en dan pas zouden wij haar mogen komen verzorgen...ja zeg!
Ze heeft ondertussen al andere verpleging gebeld en ik wens hen véél succes! 
Na 10 werkdagen effen ontspannen en mij uitslapen...'t was echt nodig!
Ik ben nu 2 dagjes vrij en het weekend ook...mijn eerste dag heb ik al benut.
Terwijl Wimmeke aan't verven was, ben ik naar make gegaan en mijn tante zat er ook.
Make wordt 60 jaar in januari en ikke 40 jaar in mei en we gaan dat vieren met een etentje tussen de twee maanden.
We zijn naar Sint-Pauwels gereden om een eethuis uit te testen...moet ook gebeuren, hé!
Make heeft weeral getrakteerd...nu op een slaatje met kip, currysaus, ananas en frietjes in een grote tipzak...wel jammie!
Maar we zullen het waarschijnlijk toch in een restaurant gaan bepreken, denk ik.
Vandaag hadden we ook vergadering op het werk, maar ik ben er niet naartoe gegaan.
De verdeling van de feestdagen moest gebeuren en ik heb enkele optie's opgegeven, maar ze kregen mij niet tot daar...vandaag niet, zenne!
Ik heb bijna 80 uren gewerkt en da's méér dan genoeg!
Straks neem ik mij een lekker heet badje...dat gaat deugd doen, amai!