Archief

Er is iets mis met mijn gastenboek.
Ik weet niet wat jullie zien, maar ik zie niet alle berichten.
Het onderste bericht is van Etiënne, die mij een prettig weekend wenst, alle andere eronder, kan ik niet zien, noch kan ik opzij scrollen en is het beeld superbreed.
En Etiënne zijn bericht staat buiten de kader.
Ik zal eens via personaliseren gaan zien, hopelijk is het daar beter!

Waarom ik het de laatste tijd zo druk had en om de haverklap naar Dendermonde en lebbeke moest, had een reden.
De jongens gingen niet graag meer naar de papa, en dan vooral Giovanni niet.
Hij heeft nooit een band met hen gehad en tijdens de bezoeken die om de 14 dagen in het weekend gebeurden, trok hij zich niet veel van hen aan.
Het kwam zelfs zover, dat hij hen thuis liet terwijl hij op stap ging, tot een uur of 2 in de morgend.
De jongens vertelden mij dat en ik was in alle staten!
Ik confronteerde mijn ex-man met dit feit en dreigde ermee de jongens te komen halen, indien dit weer zou gebeuren, in aanwezigheid van de politie.
Ik dacht dat het hem had afgeschrikt...maar kort na Nieuwjaar hoorde ik dat hij dat erna nog 2 keer had gedaan, één keer zelfs vanaf 13u s'middags (hij zei dat hij naar de winkel ging) tot 3u45 's nachts.
En dat was ook de druppel voor Giovanni...hij wilde niet meer op bezoek bij zijn papa en vroeg mij om mij in te lichten wanneer hij feitelijk zelf kan beslissen.
Ik ging eerst om info naar de maatschappelijke cel van de politie van St-niklaas (foute zet) en ik liet hen hun verhaal doen, met de vraag wat ik daar tegen kon doen.
"Niets", was het antwoord.
"We halen geen kinderen meer buiten met de politie, teveel trauma's", dat kon ik nog begrijpen.
"Als je mama jullie thuishoudt en jullie papa dient een klacht in, dan hangt er een gevangenisstraf van 6 maanden boven haar hoofd, want je bent verplicht tot je 18 jaar naar je papa te gaan", en ook "Uw zoon is bijna 15 jaar...dat is feitelijk de leeftijd dat zij al mogen gaan babysitten, dus waarom niet op zijn broertje van 11 jaar"...dat kon ik minder goed begrijpen.
"Mevrouw, om 13u zeggen 'ik ga naar de winkel', om dan rond 3u45 onder de morgend thuis te komen, dat noem ik geen babysitten, zenne!"...daar moest ze mij dan uiteidelijk toch gelijk in geven.
Ik ben dan zonder de boys (ze zouden van die trut al een trauma krijgen, geen tweede keer) naar het sociaal centrum geweest, die mij in den tijd geholpen hebben met het schrijven van mijn brief voor scheidingsaanvraag naar de vrederechter.
Bij die mevrouw heb ik veel meer en betere info gekregen en daar ging ik met een veel beter gevoel naar buiten.
Ik had het adres en telefoonnummer van de jeugdrechtbank, dus ik de griffier gebeld, wat er allemaal in zo'n verzoekschrift moet staan.
Ik moest naar Dendermonde om een kopie van Gio's geboorte-akte (hij's daar geboren), naar Lebbeke (dat niet op dezelfde dag open was) om een bewijs van woonst van de tegenpartij, mijn ex dus.
Naar St-Niklaas om dat bewijs van woonst voor Gio, dat samen met enkele kopie's van de brief en een kopie van ons vonnis van de scheiding, moest te Dendermonde op de jeugdrechtbank terrechtkomen.
Ik had ook een afspraak met een advocaat van het OCMW, die gratis juridisch advies verstrekte.
Hij zei dat de jeugdrechtbank méér dan voldoende zijn werk heeft, en dat ik alles beter persoonlijk naar daar kon brengen en 52 euro best ter plekke kon betalen, dat zou de procedure versnellen...en dat deed ik dus.
Ik had eerst wel 20 keer aan Gio gevraagd of hij absoluut zeker was van zijn beslissing...hij antwoordde steevast JA en Marnick zou nog 3 jaar wachten, om dan ook hetzelfde te doen.
Ik wilde wél dat mijn ex hiervan op de hoogte was, wat er boven zijn hoofd hing.
Zijn vader was al op de hoogte (dacht ik), Gio had al met hem gepraat, en gevraagd om het nog te verzwijgen, hetgeen hij had gedaan.
Maar toen ik hem zondag belde, met de melding wat we van plan waren, en of hij daar bij kon zijn, omdat we niet wisten hoe mijn ex zou reageren...viel hij uit de lucht (had Gio verkeerd begrepen) en had mijn ex-schoonmoeder het naar haar zoon gebeld en ik kreeg een foon met vraag naar uitleg.
De jongens zaten alleen thuis bij hem, hij was gaan carten met zijn nieuwe vriendin (de boys hadden geen zin om mee te gaan)
Ik verwittigde de jongens, dat ik om 17u naar hem moest komen, omdat ik erbij wilde zijn als hij thuiskwam.
En de jongens ook, die al met schrik zijn thuiskomst zaten af te wachten...maar ik en Wim stonden paraat van zodra hij zijn oprit opreed...tot opluchting van de jongens, natuurlijk.
Mijn ex reageerde wel anders dan dat wij hadden verwacht, helemaal niet de stormdende tornado met woordenwaterval, zoals we van hem gewoon zijn.
Maar als gekwetste vader die op het punt stond zijn zoon te verliezen...en Gio was hard voor hem.
Ik ook eerst, want je kids thuislaten en dan uitgaan, tijdens hun ouderbezoek, zoiets doe je niet.
De meeste vaders houden zich met hun kids bezig, doen hun eigen ding niet steeds, zijn geen egoïsten, tellen niet na wat hun kids heb dat weekend of die week hebben gekost, zeggen hen hoe graag zij hen wel zien, knuffelen hen...mijn ex niet!
Hij zei wel dat, indien het zou voorkomen voor de jeugdrechter, Gio nooit meer voor gelijk wat naar hem moest komen.
Gio hield eerst voet bij stuk en somde zijn fouten op (hetgeen een narcist normaal gezien moeilijk kan verkroppen)...en ik dan nog over zijn leugens...het ontkennen van het uitgaan...dat ik wél mijn zoons geloof...dus gaf hij uiteindelijk toch toe, van één keer.
Uiteindelijk brak hij en begon hij te wenen.
Gio (klein hartje) ook...en ik bijna (ook een klein hartje)...maar toch vroeg Gio zich af of het geen comedie was, omdat hij weet dat zijn vader kan wenen wanneer hij dat wil...Marnick kan dat ook.
Ik denk toch dat het nu gemeend was, ze zijn in mekaars armen geëindigd, al wenend en mijn ex zei EINDELIJK eens dat hij Gio graag ziet.
Eind goed al goed...en mijn ex zijn nieuw vriendinnetje van nog net geen 21 jaar, kwam het ijs breken door over haar stoten te vertellen...we hebben dan nog hartelijk gelachen , een nog zotter geval dan ikke.
Wim had een paar sigaretjes van haar gekregen, want die zat ondertussen in de auto te wachten, hé!
Ik heb Wim dan ook binnen geroepen, natuurlijk.
Ik heb al naar de jeugdrechtbank gebeld en geschreven, om het verzoekschrift weer in te trekken.
Hopelijk leerde hij nu een les, want hij hoorde dat het ook van Marnick uit kwam, dat hij zeker niet goed bezig was.
Zijn grootouders zou Gio wel missen, maar die waren bij ons welkom.
En als 'oudere' gast, zou hij hen metdertijd wel zelf kunnen gaan bezoeken, dat wilde hij althans doen.
Een lange tekst...ik weet het...maar het moest me eens van het hart.
Toen we thuiskwamen, waren de boys allebei gelukkig en hoopvol naar de toekomst toe.
Ik nam er foto's van...dit doen ze als ze ruzie maken...maar ook om te dollen...en ga dan maar opzij als die 2 beren dat doen, zenne!

 

Ze zijn aan mekaar gewaagd...maar hun kleine stoere mama, die kunnen ze nog niet af, zenne! Ik laat mij niet doen!

We hebben afscheid moeten nemen van ons allerliefste, en voor ieder van ons aanzien als de lievelingspatiënte, Julia.
Zij bracht 17 kinderen op de wereld.
Toen haar echtgenoot te horen kreeg dat ze er geen meer mocht baren (hij wilde er 20), liet hij haar zitten, nadat hij ook al op 2 van zijn dochters incest had gepleegd, één ervan werd zelfs zwanger.
Buiten dat, kon hij ook geen enkele vrouw met rust laten.
Deze altijd goedlachse dame, heeft een héél érg moeilijk leven gehad, sinds haar jeugd.
En toch lachte zij iedere dag, ze klaagde NOOIT, alles was goed voor haar en er kon zelfs dikwijls eens een grapje af.
En ook al heeft ze zich geen enkele man meer aangetrokken...ook over seks kon ze meelachen.
De mensen die mijn verhalen lezen, kunnen zich zeer zeker nog het verhaal herinneren van Julia en de worst die ze voor middageten kreeg voorgeschoteld van het OCMW, die haar eten brachten.
"Wat doen ze mij nu nog aan, en dat op mijne leeftijd. Da's precies enen van een Congolees"...enz...
Ik wist toen niet meer waar ik het had van plezier.
Ik hoorde dat ook mijn andere collega's zoveel lol met haar hadden.
Op een keer had ik de laten en we kwamen er 2 maal daags.
"Moet je eens kijken wat ik van één van mijn zoons heb gekregen."
Dat was een jumpende minipenis...en toen dat ding niet meer vooruitsprong, lachtten we ons te pletter...en dan sprong dat ineens weer op.
Ik schreef ook het verhaal van de ziekenzorg, dat een zekere Julia, met dezelfde familienaam gestorven was,
iedereen dacht dat zij dat was.
Zij komt daar die zaal binnen en iedereen dacht dat ze een spook zagen.
Wel...ik had maandag de laten en ik verheugde mij al op mijn weerzien met Julia.
Sinds ik mijn vast toertje niet meer heb, zag ik haar zo vaak niet meer.
Ik verheugde mij ook op het lekker tasje koffie en koekjes die we ALTIJD bij haar kregen.
Op de laten hebben we daar zeker geen tijd voor, maar voor Julia maakte ik een uitzondering, tijd of niet, kon mij niet schelen.
De buren spraken mij aan toen ik daar toe kwam.
Ze vertelden dat er een ambulance was geweest en 3 van haar zoons waren die achterna gereden.
Ze spraken van een hersenbloeding...en ik hield mijn hart al vast.
Ze is dezelfde avond overleden.
Ik weet nog, toen ik dagelijks bij haar kwam, dan kreeg zij bloedverdunners bij de vleet...marevan en fraxiparinne.
De dokter had dat eens een tijd gestopt, die fraxie's, maar niet voor lang.
Teveel bloedverdunners is nooit goed.
Inspuitingen voor een tijdje in combinatie met marevan, ok...maar toch geen jaren aan een stuk zeker!
Kléredokter verdoeme!
ja, ik weet het, Julia was niet meer van de jongste...maar toch!

Ik neem afscheid van een vrouw
met een GROOT hart.
Zij bleef haar geloof trouw,
een vrouw apart!
Ondanks de vele tegenslagen
die haar leven hebben getekend,
leefde ze met humor gevulde dagen.
Julia, je hebt énorm veel voor ons betekend!
Wij sluiten je in ons hart
een speciaal plaatsje voor jou
voor die vrouw apart,
voor die goedhartige en steeds lachende vrouw!

Voor straks...



Slaap zacht!
En ook...

Wim was jarig op 3 maart, hij werd 37 jaar.



Ik ben er nogal laat mee om het op mijn blog te zetten, we zijn nu al de 4de maart...
Wim voelde zich niet zo goed, hoest veel, en ik was wat moe, een boekje gelezen...we hebben het rustig gehouden.
We zijn naar Make gereden en zij had speciaal voor Wim zijn verjaardag gekookt, frietjes met kippefilétjes...mmm!



Dat doet ze ieder jaar op Wim zijne verjaardag en ik kon ervan mee profiteren...het is dus neig plezant als Wim verjaard !
En we waren nogal laat thuis.

Roger was er pas later, die was 3-band gaan spelen in Oostende...en van de 65 mensen is hij er als de winnaar uitgekomen, hij won 350€ en een tinnen schaal.
Dus PROFICIAT Roger
en DIKKE PROFICIAT schattie, van mij en de boys DIKKE XXX

Mijne pa verjaard vandaag en ik heb een fotoke van vroeger ingescand.
Ik werd in mei geboren, deze foto is in het ziekenhuis genomen in 1968.
Mijne pa was dan 17 jaar jong.
Mijn make dacht dat hij ouder was, zij was 20 jaar.
Vroeger deed mijne pa zich ouder voor dan dat hij was...nu is dat het tegenovergestelde
Maar ik heb dat ook, ik voel mij ook jonger dan dat ik ben, meestal toch op de topdagen, wie niet, hé!
Hij wordt nu 56 jaar...ne jonge pa...PROFICIAT pa!
Dikke xxx van ons alle vier.

Van werkperikelen gesproken...ik heb het aan mijne schreper (op zen sinnekloases)...ik mag 12 dagen na mekaar werken.



Ik kreeg foon van onze hoofdverpleegster met de melding dat ook zij terug ziek is.
Ze is de vorige keer blijkbaar te vroeg terug gaan werken en is hervallen...2 zieken!
Daarstraks ook vergadering gehad in Zwijnaarde, met de directie deze keer.
Het ging een beetje zo "de sektor geeft jullie een droog koekske (dat hebben we blijkbaar altijd gekregen), de vakbond en 't personeel willen een taart mét een kers erop, wij bieden jullie een taart aan zonder kers."...ik zal dat bakkersjargon even vertalen, ik denk dat de grote bazin van een bakkersfamilie afkomstig is...een compromis, een tussenweg, dat wordt ons aangeboden.
Weten jullie wat ik ervan denk?



We krijgen een beetje choco op dat droog koekske, om het beter te kunnen inslikken.
Mensenlief...wij kunnen niet in de min gaan, maar we kunnen ook geen overuren maken.
Tis te zeggen, je hebt overuren en meeruren.
We hebben een 36-urenweek, maar kunnen meeruren maken tot 50u/week.
Boven de 50 zijn overuren en die worden aan 150% betaald...ooit al van zoiets gehoord?
Onze sektorverantwoordelijken moeten onze uren 4 weken op voorhand plannen, de eventuele meeruren bij gerekend.
Ze is nu ziek, maar als ze dit gaat horen, zal ze pas goed ziek worden, denk ik.
Wat kunnen we er tegen doen, niet veel!
We krijgen ook niet-oproepbare dagen en dan mag je naar het buitenland gaan, bij wijze van spreken, je bent zeker dat je thuis bent.
Schoon in theorie, natuurlijk...maar niet te realiseren in de praktijk...toch niet al te dikwijls...en zeker niet aangenaam voor degenen die dan wél moeten werken, een stuk laten na hun vroegdienst of op zondagsdienst.
Vorige keer 3 zieken, nu momenteel 2...wat volgt er nog?
Ik mag den boel draaiende houden...maar of ik er de energie voor ga hebben, da's de vraag.
Het is een zware week geweest, ook buiten mijn werk om, veel in Dendermonde en Lebbeke gezeten...maar dat vertel ik later nog wel (ook een serieuze boterham).
Je zal mij nu echt moeten padoneren, mensen...maar ik ga mijn beentjes nu omhoog leggen in mijn zetelken en ik ga er de eerste uren al niet afkomen.
't Zal voor morgen zijn, dan kom ik zeker bij jullie langs...belooft!

Vinden jullie niet dat wij een schoon en sexy lijfje hebben, ik en Magda?
Jean vindt dat toch.
Hij zag ons als begijntjes verschijnen in zijn dromen en maakte er een realistische foto van.
Hij kon er niet beter 'op' zijn, zo dicht bij de waarheid.
Een begijntje ben ik in het minst...misschien een B engeltje of een duiveltje...wie kan het zeggen.
Maar met ons 'figuurtje' zit hij er plak op, is het niet, Magda?
In die droom wil ik mij toch meer verdiepen...er klopt iets niet aan...ik kan er momenteel mijn vinger niet op zetten, het komt nog niet.
Morgen misschien, ik mail je daar dan wel eens over, is dat goed?

Foto gepikt van blog magda_jean