Was er even niet

  Vleugeltjes had ze gevraagd
 ze miste oma zo
  
 Op een dag was ze vertrokken
 zo maar weggegaan
 zonder dag te zeggen
 zonder een snoepje neer te leggen
 op het tafeltje in de gang

 Ze miste oma zo
 wanneer kwam ze nu terug
 het duurde al zo lang...

 Daarom vroeg ze vleugeltjes
 dan kon ze heel hoog zweven
haar nog een laatste kusje geven
heel zachtjes op haar wang.

DEZE KNUFFEL KREEG IK VAN STANNY,DIE IK HEB BEMOEDIGD
IN EEN MOEILIJKE PERIODE.

Een mens is niet zomaar een dingetje,iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich zoiets groots.
Er woont een wonder in,iets ongeloof"lijk machtigs.
Een kind is meer dan maar alleen iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is,dat niet,maar ik maak mij sterk:
Zo,n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon

IK BEN VANDAAG ZO VROLIJK,ZO VROLIJK,ZO VROLIJK!!!
IK BEN VANDAAG ZO VROLIJK ,ZO VROLIJK BEN IK NU...........
(het werkt wel aanstekelijk he?)

IK HEB HET LEVEN LIEF IN WILDE STORMEN,
MET LANGE ADEM NAAR HET PRILLE LICHT,
IK HUNKER NAAR MUZIEK EN GOEDE WOORDEN,
DE SCHOONHEID VAN EEN MUZIKAAL GEDICHT.
IK HEB HET LEVEN LIEF EN WIL HET DELEN,
ZONDER GELUID IN ZWIJGEN EN GEVOEL,
IK BEN GELUKKIG IN EEN STERK HERKENNEN
ALS IEMAND VOELT WAT IK DAARMEE BEDOEL.


IK HEB HET LEVEN LIEF IN RUST EN STILTE.
DE HALMEN DANSEND IN DE ZOMERWIND,
WAT ZACHTE STEMMEN TRAAG OVER HET WATER,
DE KLEINE-KORTE VOETSTAP VAN EEN KIND.
IK HEB HET LEVEN LIEF IN DE SEIZOENEN,
DE GLIMLACH VAN EEN MENS DIE IK NIET KEN,
IK BEN OP ZOEK NAAR NORMEN EN NAAR WAARDEN,
'T IS DAAROM DAT IK ZO VERWONDER BEN...


IK HEB HET LEVEN LIEF IN GROEI EN GRATIE,
IN LUISTEREN NAAR DE PAUZE TUSSEN 'T WOORD,
DE DANS VAN JONGE VOGELS IN DE BOMEN,
DE HARTSLAG VAN DE LIEFDE,NIEUW GEHOORD.
IK HEB HET LEVEN LIEF IN EEN ONTMOETEN,
VAN STORM EN STILTE,STERVEN EN BEGIN,
ONHOORBAAR ZACHTE STAPPEN NAAR VERVULLING,
IK TREED MET LICHTE TRED HET LEVEN IN...


DOOR:  MARGREET VAN HOORN

IK HOOR JE IN DE DICHTE REGEN,
IN HARDE WIND,IN WARME ZON,
IK WILDE DAT 'K JE ONBEVANGEN
HEEL EVEN MAAR VERGETEN KON,
IK HOOR JE STEM,JE LACH,JE WOORDEN,
DIE JE VERLANGEND TOT ME ZEI,
JE KON ONDEUGEND NAAR ME KIJKEN
JE WAS DE HELE WERELD...JIJ...


IK HOORDE JE OP DE HARDE STRATEN,
HET BLONDE STRAND,DE GRIJZE ZEE,
JE GAAT IN ALLES WAT ME AANRAAKT,
VERWONDERD JONG EEN STUKJE MEE,
JE STRIJKT VOORZCHTIG DOOR M'N HAREN,
JE BLAAST JE ADEM LANGS M'N WANG,
IK ZOU JE ZACHTJES WILLEN ZEGGEN
DAT IK JE MIS,NAAR JE VERLANG...


IK HOOR JE IN DE DICHTE REGEN,
HET GROENE GRAS,HET BLONDE STRAND,
IK VOEL VOORZICHTIG EN VERLEGEN
JE KLEINE,STRELEND-WARME HAND,
JE HEBT M'N LEVEN STERK BE-INVLOED
OM WAT JE ZEI,OM WAT JE DEED,
WE GROEIDEN LANGZAAM UIT ELKANDER
MAAR JIJ BLIJFT JIJ DIE 'K NOOIT VERGEET...


DOOR: MARGREET VAN HOORN
(UIT DE BUNDEL:WOORDEN TUSSEN JOU EN MIJ)

Zestien uur van een doorsnee-kattendag wordt besteed aan slapen-een record in de wereld
der zoogdieren-en niemand weet precies waarom.
Als jagers moeten ze hun krachten sparen,maar huiskatten jagen voor de lol,niet om te overleven.
En toch komt er maar geen eind aan dat slapen.
Misschien dat deze uren van loomheid en luiheid op de een of andere mysterieuze manier
toch belangrijk zijn voor het welzijn van een kat
Hoe dan ook,we kunnen alleen maar jaloers zijn op hun vermogen om de dag door te brengen
in serene rust,en onverschilligheid voor de buitenwereld.

ZULKE  ZACHTE, SMELTENDE  OGEN,
ZO  EEN  MENSELIJKE EN STRELENDE  BLIK...
HET LIJKT ONMOGELIJK  DAT  HIER
GEEN VERSTAND ACHTER ZIT.