Maandag 14 december 2015
Kleindochter Fee
Kleindochter FEE (11 jaar)
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 13 december 2015
Nadat je bent gegaan
Nadat je bent gegaan
hoe zal ik dan naar het werk gaan?
Wie moet ik bellen
om gedurende een stille avond mee te praten
nadat je bent gegaan?
Je bent een deel van mijn leven,
een deel van mijn wandtapijt.
Op welke rots
zal mijn kasteel rusten
nadat je bent gegaan?
De tijd zal keren
maar zonder wijzers.
Hoe moet ik eten
zonder mijn dag op jouw bord
nadat je bent gegaan?
Jij bent de enige plek
waar ik mezelf kan plaatsen.
Geen hoop, geen dromen
kunnen mijn tuimelende dagen vullen
nadat je bent gegaan.
hoe zal ik dan naar het werk gaan?
Wie moet ik bellen
om gedurende een stille avond mee te praten
nadat je bent gegaan?
Je bent een deel van mijn leven,
een deel van mijn wandtapijt.
Op welke rots
zal mijn kasteel rusten
nadat je bent gegaan?
De tijd zal keren
maar zonder wijzers.
Hoe moet ik eten
zonder mijn dag op jouw bord
nadat je bent gegaan?
Jij bent de enige plek
waar ik mezelf kan plaatsen.
Geen hoop, geen dromen
kunnen mijn tuimelende dagen vullen
nadat je bent gegaan.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 december 2015
Raadsels van de Liefde
Dagen van liefde vereisen gezelschap,
maar ik ben op deze tijden helemaal alleen.
Woorden van zoete affectie vullen de ochtenden
zoals klokken buiten de ramen van mijn kamer.
Ik weet niet waarom ik niemand bij me heb.
Ik heb lief gehad en ben lief gehad door de rusteloze jaren.
De raadsels van de liefde houd ik binnen in mij vast.
Zijn een duisternis niet door maan en sterren beschenen.
En toch voel ik meer liefde dan ik ooit
binnen de cirkel van een kus gevoeld heb.
Liefde moet geen passie of een koorts zijn,
noch heeft het een hand nodig om het te strelen.
Liefde vereist dus geen metgezel.
Het heeft geen voorwerp of een huis nodig.
Het vliegt boven de extase van de ochtend
en vult het universum binnen in mijn kamer.
maar ik ben op deze tijden helemaal alleen.
Woorden van zoete affectie vullen de ochtenden
zoals klokken buiten de ramen van mijn kamer.
Ik weet niet waarom ik niemand bij me heb.
Ik heb lief gehad en ben lief gehad door de rusteloze jaren.
De raadsels van de liefde houd ik binnen in mij vast.
Zijn een duisternis niet door maan en sterren beschenen.
En toch voel ik meer liefde dan ik ooit
binnen de cirkel van een kus gevoeld heb.
Liefde moet geen passie of een koorts zijn,
noch heeft het een hand nodig om het te strelen.
Liefde vereist dus geen metgezel.
Het heeft geen voorwerp of een huis nodig.
Het vliegt boven de extase van de ochtend
en vult het universum binnen in mijn kamer.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 5 december 2015
Rusteloos
Mijn stemming is als een bewolkte middag
Wachtende op de zon
of zoals een zeilschip dat niet kan
uitvaren zonder het getij.
Ik beweeg rusteloos in mijn ledigheid,
niet wetende waar naar toe;
Doch als je nabij bent kan ik niet uitleggen
wat er binnen in me omgaat.
Het is jammer dat gevoelens zo diep zwemmen,
te diep voor iedereen
om hen te grijpen als zij trachten door te komen.
Wachtende op de zon
of zoals een zeilschip dat niet kan
uitvaren zonder het getij.
Ik beweeg rusteloos in mijn ledigheid,
niet wetende waar naar toe;
Doch als je nabij bent kan ik niet uitleggen
wat er binnen in me omgaat.
Het is jammer dat gevoelens zo diep zwemmen,
te diep voor iedereen
om hen te grijpen als zij trachten door te komen.
De rusteloze persoon op de foto boven
ben ik zelf, hoewel enige jaren geleden.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 8 november 2015
Onze liefde
Onze liefde is een plaats waar ik niet meer leef;
Het was een thuis, en nu is het gewoon een huis.
Ik ging terug in mijn hart de andere dag,
maar niets daar trof mij als van mezelf.
Vreemd hoe het leven verder gaat, en wat we koesteren
omschakelt in iets vreemd in onze handen.
En later, wanneer we het proberen te begrijpen,
verdwijnt het in de schemering van onze tranen.
Ik werd weer wakker op een zonnige ochtend .....
Jij was mijn gisteren, wat ik me herinnerde
alsof het een jaar of twee geleden was.
Het was een thuis, en nu is het gewoon een huis.
Ik ging terug in mijn hart de andere dag,
maar niets daar trof mij als van mezelf.
Vreemd hoe het leven verder gaat, en wat we koesteren
omschakelt in iets vreemd in onze handen.
En later, wanneer we het proberen te begrijpen,
verdwijnt het in de schemering van onze tranen.
Ik werd weer wakker op een zonnige ochtend .....
Jij was mijn gisteren, wat ik me herinnerde
alsof het een jaar of twee geleden was.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 14 oktober 2015
Geen keuze
We kozen er voor om samen te blijven
ook al zijn we ver van elkaar,
verbonden door de sterke ketting
van de verlangens van het hart.
We zouden de pijn niet kunnen verdragen
die opgeven ons zou brengen,
en dus moeten we onze liefde
handhaven ondanks ons lijden.
Hoewel rivieren zo gezwind als herten lopen
en bergen vergaan tot stof,
ik wacht tot jaar na jaar voorbij gaan
omdat ik simpelweg moet.
ook al zijn we ver van elkaar,
verbonden door de sterke ketting
van de verlangens van het hart.
We zouden de pijn niet kunnen verdragen
die opgeven ons zou brengen,
en dus moeten we onze liefde
handhaven ondanks ons lijden.
Hoewel rivieren zo gezwind als herten lopen
en bergen vergaan tot stof,
ik wacht tot jaar na jaar voorbij gaan
omdat ik simpelweg moet.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 5 oktober 2015
Ik zal met je meekijken
.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Noch zal ik de muur zijn om je tranen te keren.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Want er zijn geen woorden om dingen recht te zetten,
Noch hoop die men onderdompelt in rouw,
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Een wijsheid aanbieden, veel te helder,
Om je pijn te verzachten of je angsten te laten rusten.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er moet tijd zijn om te treuren tot het leed
Gelijk is aan de liefde van dagen en jaren.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Want verdriet moet zijn hoogte bereiken, alvorens het breekt
En getijen moeten keren voor men huiswaarts keert.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er zijn kwellingen die vriendschap niet kunnen verzachten,
Een bitterheid ongekleurd tot de dageraad verschijnt.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen.
Ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Noch zal ik de muur zijn om je tranen te keren.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Want er zijn geen woorden om dingen recht te zetten,
Noch hoop die men onderdompelt in rouw,
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Een wijsheid aanbieden, veel te helder,
Om je pijn te verzachten of je angsten te laten rusten.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er moet tijd zijn om te treuren tot het leed
Gelijk is aan de liefde van dagen en jaren.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Want verdriet moet zijn hoogte bereiken, alvorens het breekt
En getijen moeten keren voor men huiswaarts keert.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er zijn kwellingen die vriendschap niet kunnen verzachten,
Een bitterheid ongekleurd tot de dageraad verschijnt.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen.
Ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 28 september 2015
Geheime liefde
Wiens woorden dit zijn, kun jij niet weten
hoewel mijn hart in jouw kluis ligt.
Je zult het me niet kwalijk nemen
je op deze manier te vertellen dat ik van je hou.
Ik weet dat je moet denken dat het vreemd is
van mij om van je te houden en niet nader te komen,
maar te treuzelen door een aantal bevroren plassen
in dit meest romantische jaargetijde.
Soms schud ik mijn hoofd heen en weer
en vraag me dan af of ik iets fout doe.
Het is eenzaam hier temidden
van bittere wind en ijzige vlokken.
Mijn liefde voor jou is donker en diep,
maar het is een belofte die ik zal houden.
Want van verre kijk ik en ween.
Want van verre kijk ik en ween.
hoewel mijn hart in jouw kluis ligt.
Je zult het me niet kwalijk nemen
je op deze manier te vertellen dat ik van je hou.
Ik weet dat je moet denken dat het vreemd is
van mij om van je te houden en niet nader te komen,
maar te treuzelen door een aantal bevroren plassen
in dit meest romantische jaargetijde.
Soms schud ik mijn hoofd heen en weer
en vraag me dan af of ik iets fout doe.
Het is eenzaam hier temidden
van bittere wind en ijzige vlokken.
Mijn liefde voor jou is donker en diep,
maar het is een belofte die ik zal houden.
Want van verre kijk ik en ween.
Want van verre kijk ik en ween.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 19 september 2015
Verbazing
Het verbaast me hoe ik me voel wanneer ik bij je ben.
Hoe mijn hart klopt wanneer je in de kamer komt.
Ik kijk naar je en denk: Mijn God! Hoe mooi!
En alles wat ik ben barst uit in bloesem.
Ik voel alsof je van mij, van mij moet zijn
Niet als een bezit, maar als een doel
Iets bijna onvoorstelbaars:
De vrije toewijding van een andere ziel.
Alsof ik klaar ben om de hemel te betreden
Of veroordeeld om binnen het uur te sterven
Mijn geest met één hevige gedachte blijft overlopen
Met jou, en jij alleen, de reden waarom.
Hoe mijn hart klopt wanneer je in de kamer komt.
Ik kijk naar je en denk: Mijn God! Hoe mooi!
En alles wat ik ben barst uit in bloesem.
Ik voel alsof je van mij, van mij moet zijn
Niet als een bezit, maar als een doel
Iets bijna onvoorstelbaars:
De vrije toewijding van een andere ziel.
Alsof ik klaar ben om de hemel te betreden
Of veroordeeld om binnen het uur te sterven
Mijn geest met één hevige gedachte blijft overlopen
Met jou, en jij alleen, de reden waarom.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 15 september 2015
Schoonheid
Een vaas bloemen in een raamkozijn.
Een huis van zacht licht temidden van donkere bladeren.
Een extase zo scherp dat het voelt als angst.
De ruk die van onze rechte lijn een ellips maakt.
Geen transcendente ochtend inspiratie
verrukt zo de dingen die wij nooit zien.
Door ons hele leven horen wij rustige muziek
waarmee wij onbewust door onze tijd dansen.
En zelfs wanneer wij sterven, is er een schoonheid
ouder dan de koude december sterren.
Een deel van ons blijft achter de duisternis wachten
om ons opnieuw in zijn armen te sluiten.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 5 september 2015
Gedachten
Het appartement is donker.
Ik hou daarvan.
Door onbeschaduwde ramen
kijk ik over de straat.
De mensen daar hebben de lichten aan.
Ik zie ze door de gordijnen.
Een gespierde jonge man
wast de borden met zijn vrouw.
Een vrouw drinkt bier.
In het blauwe licht van de tv
op de bovenste verdieping een moeder,
een dochter, een dochter:
Drie zonder man.
Daarnaast een ouder echtpaar
smoort de vrees
wie het eerst zal sterven.
In een singles bar
ontmoet ik een man
en heb niets te zeggen.
Teveel keren
heb ik dezelfde dingen gezegd.
Ik wacht hier in het donker,
in de vrede van het alleenzijn,
en denk na over mij,
en denk na over jou.
Ik hou daarvan.
Door onbeschaduwde ramen
kijk ik over de straat.
De mensen daar hebben de lichten aan.
Ik zie ze door de gordijnen.
Een gespierde jonge man
wast de borden met zijn vrouw.
Een vrouw drinkt bier.
In het blauwe licht van de tv
op de bovenste verdieping een moeder,
een dochter, een dochter:
Drie zonder man.
Daarnaast een ouder echtpaar
smoort de vrees
wie het eerst zal sterven.
In een singles bar
ontmoet ik een man
en heb niets te zeggen.
Teveel keren
heb ik dezelfde dingen gezegd.
Ik wacht hier in het donker,
in de vrede van het alleenzijn,
en denk na over mij,
en denk na over jou.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 31 augustus 2015
Melancholie
Hier tussen de verliefden wacht ik gewillig,
alleen, omdat ik niet bij je kan zijn.
Verzonken in het gedrang van mensen,
die promenades vullen met hun passies.
Nòg ben ik gelukkig in mijn melancholie.
Besloten in een liefde die, zoals de nacht
zichzelf in dromen schaart en me helemaal omhult,
me tevreden achterlatend tot de dageraad.
Zelfs al was ik met jou, ik zou dwalen
nabij de dingen die moesten, maar niet kunnen zijn.
Je meenemend met mij naar dat wonderlijke innerlijk,
waarin wij de meest ware verrukking vinden.
alleen, omdat ik niet bij je kan zijn.
Verzonken in het gedrang van mensen,
die promenades vullen met hun passies.
Nòg ben ik gelukkig in mijn melancholie.
Besloten in een liefde die, zoals de nacht
zichzelf in dromen schaart en me helemaal omhult,
me tevreden achterlatend tot de dageraad.
Zelfs al was ik met jou, ik zou dwalen
nabij de dingen die moesten, maar niet kunnen zijn.
Je meenemend met mij naar dat wonderlijke innerlijk,
waarin wij de meest ware verrukking vinden.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
...
Weet nog maar half hoe het werkt Lipske, maar dit is me toch gelukt.
...
en ChiaMimi kwam weer...na 5 lange jaren,en nee...ze was geen sigaretten gaan halen,haha! Mooie foto van een Fee die meer en meer op haar Oma lijkt!knuffelkus van ikke!