Raadsels van de Liefde

Mijn stemming is als een bewolkte middag
Wachtende op de zon
of zoals een zeilschip dat niet kan
uitvaren zonder het getij.

Ik beweeg rusteloos in mijn ledigheid,
niet wetende waar naar toe;
Doch als je nabij bent kan ik niet uitleggen
wat er binnen in me omgaat.

Het is jammer dat gevoelens zo diep zwemmen,
te diep voor iedereen
om hen te grijpen als zij trachten door te komen.

De rusteloze persoon op de foto boven
ben ik zelf, hoewel enige jaren geleden.

Gedachten Gedicht

Onze liefde is een plaats waar ik niet meer leef;
Het was een thuis, en nu is het gewoon een huis.
Ik ging terug in mijn hart de andere dag,
maar niets daar trof mij als van mezelf.

Vreemd hoe het leven verder gaat, en wat we koesteren
omschakelt in iets vreemd in onze handen.
En later, wanneer we het proberen te begrijpen,
verdwijnt het in de schemering van onze tranen.

Ik werd weer wakker op een zonnige ochtend .....

Jij was mijn gisteren, wat ik me herinnerde
alsof het een jaar of twee geleden was.

Gedachten Gedicht

We kozen er voor om samen te blijven
ook al zijn we ver van elkaar,
verbonden door de sterke ketting
van de verlangens van het hart.

We zouden de pijn niet kunnen verdragen
die opgeven ons zou brengen,
en dus moeten we onze liefde
handhaven ondanks ons lijden.

Hoewel rivieren zo gezwind als herten lopen
en bergen vergaan tot stof,
ik wacht tot jaar na jaar voorbij gaan
omdat ik simpelweg moet.

Gedachten Gedicht

.

 

Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Noch zal ik de muur zijn om je tranen te keren.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Want er zijn geen woorden om dingen recht te zetten,
Noch hoop die men onderdompelt in rouw,

Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Een wijsheid aanbieden, veel te helder,
Om je pijn te verzachten of je angsten te laten rusten.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er moet tijd zijn om te treuren tot het leed
Gelijk is aan de liefde van dagen en jaren.

Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Want verdriet moet zijn hoogte bereiken, alvorens het breekt
En getijen moeten keren voor men huiswaarts keert.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er zijn kwellingen die vriendschap niet kunnen verzachten,
Een bitterheid ongekleurd tot de dageraad verschijnt.

Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen.
Ik zal met je meekijken tot het licht wordt.

Gedachten Gedicht

Wiens woorden dit zijn, kun jij niet weten 
hoewel mijn hart in jouw kluis ligt.
Je zult het me niet kwalijk nemen
je op deze manier te vertellen dat ik van je hou.

Ik weet dat je moet denken dat het vreemd is
van mij om van je te houden en niet nader te komen,
maar te treuzelen door een aantal bevroren plassen
in dit meest romantische jaargetijde.

Soms schud ik mijn hoofd heen en weer
en vraag me dan af of ik iets fout doe.
Het is eenzaam hier temidden
van bittere wind en ijzige vlokken.

Mijn liefde voor jou is donker en diep,
maar het is een belofte die ik zal houden.
Want van verre kijk ik en ween.
Want van verre kijk ik en ween.

Gedachten Gedicht

Het verbaast me hoe ik me voel wanneer ik bij je ben.
Hoe mijn hart klopt wanneer je in de kamer komt.
Ik kijk naar je en denk: Mijn God! Hoe mooi!
En alles wat ik ben barst uit in bloesem.
Ik voel alsof je van mij, van mij moet zijn
Niet als een bezit, maar als een doel
Iets bijna onvoorstelbaars:
De vrije toewijding van een andere ziel.
Alsof ik klaar ben om de hemel te betreden
Of veroordeeld om binnen het uur te sterven
Mijn geest met één hevige gedachte blijft overlopen
Met jou, en jij alleen, de reden waarom.

Gedachten Gedicht

Een vaas bloemen in een raamkozijn.
Een huis van zacht licht temidden van donkere bladeren.
Een extase zo scherp dat het voelt als angst.
De ruk die van onze rechte lijn een ellips maakt.

Geen transcendente ochtend inspiratie
verrukt zo de dingen die wij nooit zien.
Door ons hele leven horen wij rustige muziek
waarmee wij onbewust door onze tijd dansen.

En zelfs wanneer wij sterven, is er een schoonheid
ouder dan de koude december sterren.
Een deel van ons blijft achter de duisternis wachten
om ons opnieuw in zijn armen te sluiten.

Gedachten Gedicht

Het appartement is donker.
Ik hou daarvan.
Door onbeschaduwde ramen
kijk ik over de straat.
De mensen daar hebben de lichten aan.
Ik zie ze door de gordijnen.
Een gespierde jonge man
wast de borden met zijn vrouw.
Een vrouw drinkt bier.
In het blauwe licht van de tv
op de bovenste verdieping een moeder,
een dochter, een dochter:
Drie zonder man.
Daarnaast een ouder echtpaar
smoort de vrees
wie het eerst zal sterven.
In een singles bar
ontmoet ik een man
en heb niets te zeggen.
Teveel keren
heb ik dezelfde dingen gezegd.
Ik wacht hier in het donker,
in de vrede van het alleenzijn,
en denk na over mij,
en denk na over jou.

Gedachten Gedicht

Hier tussen de verliefden wacht ik gewillig,
alleen, omdat ik niet bij je kan zijn.
Verzonken in het gedrang van mensen,
die promenades vullen met hun passies.

Nòg ben ik gelukkig in mijn melancholie.
Besloten in een liefde die, zoals de nacht
zichzelf in dromen schaart en me helemaal omhult,
me tevreden achterlatend tot de dageraad.

Zelfs al was ik met jou, ik zou dwalen
nabij de dingen die moesten, maar niet kunnen zijn.
Je meenemend met mij naar dat wonderlijke innerlijk,
waarin wij de meest ware verrukking vinden.

Gedachten Gedicht