Dinsdag 15 september 2015
Schoonheid


Een vaas bloemen in een raamkozijn.
Een huis van zacht licht temidden van donkere bladeren.
Een extase zo scherp dat het voelt als angst.
De ruk die van onze rechte lijn een ellips maakt.
Geen transcendente ochtend inspiratie
verrukt zo de dingen die wij nooit zien.
Door ons hele leven horen wij rustige muziek
waarmee wij onbewust door onze tijd dansen.
En zelfs wanneer wij sterven, is er een schoonheid
ouder dan de koude december sterren.
Een deel van ons blijft achter de duisternis wachten
om ons opnieuw in zijn armen te sluiten.
Geschreven door The Dutchess om 00:00
Reageer op dit bericht



