gedicht: muziekreis
kom
ga met me mee
naar een ander land
waar zilveren klanken klinken
en gouden stralen glinsteren
kom
laat me je leiden
naar zoetgevooisde woorden
afgewisseld met akkoorden
brandstof voor je vermoeide geest
kom
pauzeer nu met mij
neem even wat rust
voel je een moment zorgenvrij
en dadelijk weer uitgerust
Mijn schilderij Muziek, acrylverf, 2006
tranen
als de tranen
van mijn verdriet
zijn veranderd tot
ellenlange
parelsnoeren
dan zal de luster
van iedere traan
mij beslist sieren
als ik weer geniet
een bloem
wat een bloem
je kan doen
een lange steel
met wat blad
een beetje kleur
en een hart
gewoon te gek
het doet je wat
grapefruit
grapefruit
vaak bitter
gezicht trekt strak
werkt beter dan Botox
huidvinding
foto's: door mij gemaakte boeddhahoofden
bovenste van steen en de onderste van keramiek
kinderogen
kijk in de ogen
van een kind
zie daarin de pret
die het beleeft
kijk naar het spelen
van een kind
ervaar het plezier
van ontdekken
hoor in de stem
van een kind
simpele waarheid
in wat het zegt
zie de pure liefde
van een kind
spel van leven
is houden van
foto's gemaakt tijdens een processie in de Semana Santa, Ayamonte, Andalucia, Spanje
grijpbaar geluk
gelukkig zijn
leek zo moeilijk
nu weet ik pas
hoe kinderlijk
eenvoudig hier
je beleeft het
soms dagelijks
in simpelheid
zonder dat je
het echt beseft
snel likje van
smeltend ijsje
verdwaalde noot
uit open raam
lievelingslied
een zonnestraal
op winterhoofd
een bloem die bloeit
knipoog van jou
er is zo veel
focus anders
kijk met je ziel
dan voel je het
dicht om je heen
grijpbaar geluk
foto's:
processie tijdens de Semana Santa, Ayamonte, Andalusie, Spanje
gedicht in 11 woorden: spijkerbroek
spijkerbroek
een spleet
oftewel zogenaamd bouwvakkersdecollete
kan mij niet bekoren
bah!
SnurkenSnurken
Bellenblazende regen
Vroeg in de ochtend loop ik over straat
Ik zie hoe de regen bellen blaast
Ze blijven op de plassen drijven
En vormen grillige lijnen
Ze brengen me in vervoering
Die over gaat in ontroering
Even ben ik weer dat kind
Dat die kleuren zo prachtig vindt
Die op hun bolling ontstaan
En mijn ogen niet ontgaan
Waarom ze zo plotseling knappen
Zal ik wellicht nooit snappen
De bellen, ze zijn zo mooi
En toch vallen zij ten prooi
Ze spatten uiteen in de plas
Die even hun schuilplek was
Onzichtbaar worden ze opgenomen
Zo kunnen ze zachtjes verder stromen
Op reis naar de zee via de rivier
Zo bijzonder, hun startpunt dat lag hier
schoonheid
de tijd staat niet stil
schoonheid ontstaat niet ineens
het levenswiel draait
door mij gemaakt beeld Beauty and the Beast
steensoort: speksteen
sokkel van belgisch hardsteen
Ben
Ben,
Ik ben
Zoals ik ben
Ben!
Ben,
Ben jij
Zoals ik ben
Ben?
Ben,
Ben jij
Zoals jij bent
Ben?
Ben
Waarom ben
Jij niet zoals
Ik ben
Ben?!
gedicht: duivel
satan
akelig persoon
de rode duivels
geven ze van katoen
duvelstoejager
de zee zingt
de zee zingt
zacht haar lied
het heeft geen
coupletten
slechts refrein
eerst rollen
dan sissen
de zee zingt
hard haar lied
met bonken
en klappen
veel lawaai
aanzwellen
schuimbekken
een applaus
waterballet
eindeloos
doorgaan
hard of zacht
de zee zingt
zo haar lied
straatmadelief
bijna had ik het gedaan
en was ik op je gaan staan
het voetgangerspad
was van de regen nat
eerst rook ik je geur
en toen zag ik je kleur
je bent te ver van huis gegaan
hier hoor je immers niet te staan
je bent te teer en fijn
om hier alleen te zijn
heb je van de ondergang gered
en snel in het gras teruggezet
je bent me te lief
mijn straatmadelief
door mij gemaakte keramieken schaal Madelief
materiaal: chamotte klei 2000
glazuur: Madeliefje
Romig Pistache IJs
Rome smelt
Ik niet
Koude gedachten
Aan romig ijs
Koelen mijn hoofd
Iedere stap
Onder bloedhete zon
Groeiend verlangen
Een visioen
Drie gifgroene bollen
Romige pistache
Krakendvers hoorntje
Druppels smeltend ijs
Hangen afwachtend
Wanneer komt
Die bevrijdende lik
van de tong?
Dit beeld
een beetklare verleiding
Houd mij ter been
De bevrijding...
Hoeveel slopende stappen
Nog verwijderd?
Druppels vloeien
Via lijf en leden
In gifgroene schoenen
Ik smelt
Rome niet!
soms is de nacht
soms is de nacht
heel koud en hard
je hoort zelfs het kraken
van de sneeuw op de daken
soms is de nacht
heel zwoel en zacht
je hoort dan de krekels
dat geluid is zo hemels
soms is de nacht
heel vol met gedacht’
de slaap wil dan niet komen
verloren zijn je dromen
soms is de nacht
heel goed en tracht
met duizend hete kussen
je verlangen te sussen
altijd is de nacht
de dood van gisteren
eeuwig brengt de nacht
de geboorte van morgen
ouderdom
er zit een oude man
op een bank in het park
hij kijkt rond
hij ziet jeugd
heel veel jeugd
jeugd,
dat was hij eens
ook hij zong, sprong en genoot
van die zekere onbezorgdheid
die jeugd heette
maar nu…
telt hij niet meer mee
hij is immers oud
zijn wilde haren kwijt
droevig
is zijn blik
hij denkt:
waarom wordt men eigenlijk oud?
Dur zit un ouw menneke
op un benkske in ut park
Hij kêkt in ‘t rond
Hij anskouwt van dâ skon jong spul
Heul veul jeugd
Jeugd,
dà wâr ie lang geleeje
Ôk hij kwêkte, sprung en genoot
Van dieje zekere onbezorgdhiet
die Jeugd hêtte
Mâr nouw…
Telt ie nie mir mee
Hij is immers ouwd
Zunne wilde haren kweit
Drúúvig
Is zunne blik
Hij peinst:
Wààrum wordt unne mens toch ouwd?
Uit: Bundel “Vroeger”, 1968
beukenboom
foto: Rodin bij het Van Abbemuseum te Eindhoven
de wind speelt
een symfonie
met de bladeren
in rake noten
de wind raakt
de boom zichtbaar
zodat ze plots
huilt van het lachen
de wind wiegt
als een moeder
takken in slaap
totdat de boom droomt
de wind staakt
haar wilde bui
de boom komt tot rust
de laatste noot valt
foto Stadswandelpark te Eindhoven, beeld ter herinnering aan de 1e radioverbinding
treurwilgen
als edele ridders staan zij
langs de waterkant in een rij
jarenlang staan zij daar te treuren
zijn door niemand op te beuren
echter de lente kleurt hun hout
met fijn groen en fonkelend goud
in deze groengouden sluier glinsteren
de tranen die de wilgen al zolang hinderen
verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
niet in staat in de blauwe lucht te bloeien
traan voor traan treuren zij hun verdriet
de vervulling van hun wens nimmer in het verschiet
niet alles is echter zo hopeloos als het lijkt
want alleen iemand die heel goed kijkt
ziet in het water de weerspiegeling
van wilg en horizon in tedere omstrengeling
nooit geweten dat
foto: Valkenburg, Dame bij de Geul
nooit geweten dat
het geluk zo dichtbij was
dat ik zo nieuwsgierig kon zijn
zo kon verlangen
naar ieder moment
dat komen gaat
iedere dag opnieuw
me verheugen op
de nieuwe dag
die komen gaat
telkens weer opnieuw
nooit geweten dat...
mijn werk: schaal Drijffiguur (synchroonzwemmen)
materiaal: chamotte klei fijn
glazuur: onderglazuur blauw, signaalrood, wit GL1101, terracotta
