stom

sinterklaas

stokoude man

lange witte baard

rijdt nog steeds paard

kras

cadeautjes

zak vol

voorzichtig zwarte piet

het dak is glad

spannend!

december

koude maand

warmte door samenzijn

met familie en vrienden

saamhorigheid

op de evenaar van mijn leven

tracht ik de even en oneven aren

van mijn innerlijke storm

eindelijk te bedaren

positieve en negatieve herinneringen

bedachtzaam te verenigen gelijk een ritssluiting

die niet langer scheidt

doch gapende wonden verbindt

opdat aan het slot

littekenweefsel rest

draagkracht

erboven gegaan

niets langer dragen

kan niet verder dragen

verdragen

als ik in jouw ogen kijk

dan herken ik die vreselijke pijn

de somberte die jou gevangen houdt

maken jouw ogen nu zo akelig koud

echt, ik weet waar jij nu bent

die plek is mij ook bekend

jij ziet de ladder nog niet staan

waarmee je uit de put kunt gaan

angst en paniek slaan toe

je bent deze episode moe

hoe lang moet dit nog doorgaan?

wanneer komt hier een einde aan?

alle energie heb je nodig om te overleven

je kunt niets meer met een ander delen

het lijkt alsof je niet in je lichaam staat

dat het leven buiten jou om doorgaat

die somberte hult je in een cape van afschuw

haar zwaarte drukt pijnlijk op iedere zenuw

probeer ondanks dit alles verder te kijken

niet alles zal voor altijd uitzichtloos blijken

wat jij nodig hebt is geduld, kracht en tijd

vertrouw me, je krijgt hiervan beslist geen spijt    

je doorleeft deze periode niet zomaar

want naast de schaduwkant ligt licht voor je klaar!

voor Jan, Linda, Manuel

jarenlang, naarstig op zoek

naar… weet ik veel!

er lag echt wel van alles

maar niets was essentieel

sinds ik gestopt ben met zoeken

naar ik weet eigenlijk niet wat

komt er plotseling zomaar

van alles wat op mijn pad

jarenlang, niets meer dan dat

en… weet je wat?

het is veel meer dan dat

wat ik ooit had verwacht!

wachten

op de dood

dit is

al te lang

ons dagelijks brood

wachten

op de dood

wanneer

ontmoeten we je?

sterven

afscheid nemen

van een dierbare

dat is zo zwaar

verdriet

versterven

dit meemaken

van heel dichtbij

jij zo ontstellend moedig

afgestorven

je reis geboekt

je tas gepakt

het inchecken ondergaan

de instapkaart uitgereikt

van bewust naar onbewust

van daglicht naar schemering

je bent niet echt vertrokken

je aankomsttijd onbekend

het afscheid ontstellend zwaar

je zwaaide cum laude uit

dag lieverd, laat los, ga maar

 tot later, tot ooit, tot daar

zelfopoffering

de zorg voor

een dierbare

de mantelzorger

omringt je met

de mantel der

naastenliefde

net zo lang

totdat het

slachtoffer zelf

waarlijk op is

dood

het einde

van dit leven

kom me snel halen

doodswens

in uw beleving

was de tijd

die u nog restte

heus wel vluchtig

maar toch oneindig

ineens is daar

het einde

in zicht

zo onwerkelijk

zo broos

jaren zijn verruild

wellicht nog

een kwartaal

een realiteit

die tijd

de klok tikt en slaat

alweer een uur

is er verstreken

van uw tijd

voor ons

de laatste seconde

hij komt er aan

laatste uur

heeft al geslagen

hoogste tijd

voor u

kanker

terminale fase

moeder ziet geel

wachten op de dood

onverteerbaar

Voor mijn moeder

Rouwkost

Het is rauwe kost als je te horen krijgt dat het einde nabij is.

Je bent hier nooit klaar voor.

Jij niet, je naasten niet.

Het is altijd te vroeg.

Je had nog zoveel plannen, zoveel wensen zijn nog niet uitgekomen. Toch moet je het er mee doen.

De diagnose alvleesklierkanker is onverbiddelijk.

De mededeling ligt zwaar op de maag.

Het gegeven is net zo moeilijk te verteren als rauwkost.

De tijd is bijna op.

Je hebt nog maximaal 8 weken.

Het aftellen is al begonnen.

De strijd en de acceptatie.

Het lijden.

Het voorbereiden op de dood.

Het staat er allemaal in.

Ik heb het opgeschreven.

Voor jou, voor mij, voor ons.

11-11

Tweemaal elf

een gevaarlijke dag

het gehos komt los

Carna ...vallen