Sorry

Na 5 jaar.

Heb je dat ooit gehad

een echte vriend die met je inzat?

Eén voor wie je telt

die vraagt of die andere helft niet is geveld.

Och, er is een nieuwe wereld, een nieuwe wind.

Nu is er de pragmatische-vrind.

Zolang je nuttig bent

lijkt iedereen content,

maar als je stilaan wegsterft,

wordt je als met doorkijklak geverfd.

Stilaan oplossen is dan het proces

van die zware pragma les.

Ooit hoor je dan: ‘Wie had dat gedacht?

Vroeger had hij toch zoveel kracht!’

Traumadour                  21/2/2011

                        Los

Ze zijn er niet meer

de vrienden van weleer,

de familie met hun genegenheid

en de kennissen van vervlogen tijd.

Als je ‘alleen komt te staan’,

als je partner ‘is over gegaan’,

dan ben je niet meer zoals zij,

dan pas je er niet echt meer bij.

Je aanwezigheid zullen ze verdragen

en uit beleefdheid zullen ze je nog vragen,

maar je mist een onbespreekbaar part,

het gesprek komt niet meer uit het hart.

Je ontdekt jezelf geremd, verhinderd,

de onderwerpen tot de helft verminderd.

Men is bang je pijn te doen

door alles wat herinnert aan toen.

Stilaan koelen relaties af.

En waar je vroeger zo veel om gaf

lijkt nu zo zinloos, zo leeg,

terwijl je er eertijds niet genoeg van kreeg.

Na een tijd heb je veel geprobeerd

en tot je schande je les geleerd.

‘Alleen’ ben je maar een halve mens meer

en niets brengt die andere helft weer!

Traumadour                                   11/5/2008

token achter het gordijn.

ik dacht dat ik geen schuld had

maar de twijfel groeit

ik lees over een kind dat zijn grootmoeder verliest

en mijn emoties slaan op hol

de grootmoeder van mijn kleinkind

ging ook verloren            gewild

’t zit diep te diep om te ontwortelen

en dan iets nieuws op internet dat niet lukt

grijpt mij ook sterk aan             waarom

iets vastgegroeid onderbewust

dagelijks enkele uren voor dat elektromonster

was ik er niet voor mijn vrouw

dagelijks uren samen alleen als resultaat

enkele jaren verbannen vervloekt dat ding

en dan … terug … onder sociale druk …

diezelfde glijbaan af

maar nu krimpt mijn maag

vanuit diezelfde diepte

als het te lang duurt

als het te veel eist

te laat.

traumadour          19/2/2011

En de natuur blijft wonderen.

En de natuur blijft wonderen. Dat de longen van de vogels, van onze doordeweekse kip, zo ingenieus gebouwd zijn, had ik niet verwacht. Hoe dikwijls zag ik ze niet uithalen en weggooien door mijn  moeder? Nu doet men dat niet meer zelf, maar het gebeurt, en met dezelfde onachtzaamheid over dat wonder van vindingrijkheid.

Kort: als een vogel inademt gaat er lucht in achterste voorraadzakken (soort airbags) en van daar stroomt die lucht continu door de longen naar de voorste luchtzakken, niet onderbroken door het in en uitademen, vanwaar de verbruikte lucht weer uitgeademd wordt.

Wat is de winst? Continue doorstroming veroorzaakt door een discontinue beweging. Met een veel beter rendement dan bij ons. Niet in en uit de longen, maar door en door. Een beetje te vergelijken met een doedelzak, die ook continu muziek kan blazen, maar dan met één opening. En door dat hoge rendement kunnen vogels zelfs vliegen waar wij met moeite nog kunnen leven (op 6000m).

Maar de natuur is opportunist ook. Die volle luchtzakken maken het soortelijk gewicht van de vogel kleiner en geven hem daarnaast nog een goede luchtkoeling. En dan het zingen nog!

Dat roze stukje vlees dat niet goed was, of hoogstens voor de kat.

Traumadour                 15/2/2011

Val en Tijn

-Dag.

-Hm.

-Mijn naam is Valeer, maar ze noemen mij Val en ik woon in 109 sedert verleden week.

-Ja.

-‘k Ben nieuw… ’t Is hier goed hé…

-Soms.

-Gij zijt hier al langer zeker. … Ge zult het dan wel beter weten dan ik.

-Hm.

-Mag ik een keer iets vragen?

-’t Is te zien.

-Allé, als ’t je stoort moet je ’t zeggen. Maar omdat ik nieuw ben en gij zit hier zo op die bank in de tuin… Schone tuin anders, dat had ik thuis niet…Trouwens al dat werk van het onderhoud, ik mag er niet aan denken. Maar wat ik wou vragen…

-Ne mol!

-Hoe ‘Ne mol!’?

-Daar, rond dees uur maakt hij nen nieuwen hoop.

-Ah! Daarvoor zat je zo te kijken.

-Hm.

En er valt een stilte. Vier ogen speuren nu naar mogelijke beweging van de tuinbodem.

-Vandaag nie.

-Wat? Vandaag nie?

-Geen molshoop … Teveel lawaai.

-Wilt ge zeggen dat ik teveel lawaai maak? Ik wou je alleen wat vragen.

-Doe maar.

-Wel, wat ik vragen wou…

-Dat heb je al gezegd.

-Jamaar … Allee …, ben je hier al lang.

-Ja.

Weer stilte. Valeer zet zich neer. Tracht nog te vinden waar de mol verwacht werd.

-Hoe is jouw naam? Want we zijn eigenlijk nog niet deftig voorgesteld hé.

-Martijn. Tijn als ge wilt.

-Hoe lang zit je hier eigenlijk al?

-Van vier uur… Ze steken rond vijf uur.

-Nee. Ik bedoel in het rusthuis  … en welke kamer heb je?

Martijn recht zich van de stok waarop hij leunde.

-Gij vraagt veel.

-Sorry. ’t Zal beroepsmisvorming zijn zeker. Leraar geweest, en je kent dat altijd ondervragen hé. Maar we moesten ook altijd weten wat de leerlingen kunnen en willen. Oog hebben voor niet uitgesproken gebeurtenissen noemde ik dat altijd. Was ik heel goed in. Dus als ik teveel vraag, zeg je het maar hé.

-Ja. Vier.

-Zit je in kamer vier, dat moet in een andere vleugel zijn?

-Nee! 111 sedert ‘vier’ jaar.

-Ha, dan zijn we buren en dan gaan we mekaar dikwijls zien en kunnen we regelmatig een praatje maken. Kom gerust eens bij  mij binnen. Ik heb nog wat koekjes en een halve fles (weggestopt). Van mijn zus gekregen, ja die is tien jaar jonger en die wil voor mij zorgen als voor een oude vader. Niet dat dat nodig is, want ik heb alleen die slechte hand sedert mijn trombose. Maar voor de rest functioneert alles nog. Haha. Maar ik denk dat ze wat compassie heeft omdat ik nooit getrouwd ben geweest.

-Ik ook.

-Wat ook?

-Nooit getrouwd …   maar wel ….

-Samengewoond?

-Niet echt … Ze kon niet kiezen!

-Wat dat je nu zegt? Ik heb juist hetzelfde meegemaakt. 23 jaar kennis gehad en geteerd op altijd uitgestelde beloften. Ze ging er altijd serieus over nadenken. Maar ’t is er nooit van gekomen. Maar ja … ik mocht wel drie keer in de week …. allee je weet wel hé …

-En nu?

-Nu? Alleen herinneringen. Ze is gestorven. Zes jaar al en ‘k ben het nog niet gewoon, die maandagen, die woensdagen en die vrijdagen. Ik noemde haar altijd mijn kwartbed. Je verstaat wel hé, de helft van de helft van je bed? Haha! Maar ze kon er goed mee lachen.

-Ook zes jaar?

-Waarom zeg je ‘ook’? Was het bij jou ook zo misschien?

-Ja! Maar dinsdagen! En donderdagen! En zaterdagen!

-Had jij ook zo’n halve relatie? Da’s straf! Ik dacht dat wij uniek waren, dat er geen tweede zo’n koppel bestond als Albertine en ik. Ik noemde haar altijd Tijn of Tijntje.(ook toevallig) Maar dat was eigenlijk haar tweede naam. De eerste was…

-Valerie!

-Hoe Valerie? Hoe weet gij dat?

-Altijd gedacht! Maar met ne schoolmeester, dat toch niet!

-Was jou … ook een … Albertine?

-Nee! Niet ‘één’, maar ‘de’ Albertine … Valerie … Van Delen!

-Van Delen? … Mijn deeltje? … Mijn Tijntje?

-Ja.

En daar zaten ze. Samen . Val en Tijn. En dachten samen aan hun vervlogen halve jaren met Tijn of met Val. En ook aan die lege zondagen!

Traumadour              27/1/2011

‘t Is niet goed te denken over liefde,

’t is niet goed herinneren wat soms griefde.

Beter gewoon aanvaarden, dat gevoel

en verder gewoon niets snappen van zijn doel.

Want als redeneren en verstaan erbij komt,

wordt gauw een stuk van de schoonheid uitgegomd.

Want kijk naar de eerste keer, toen waren we nog kinderen

toen we iets van aantrekking in onze buik voelden vlinderen.

Het werd toch gauw kalverliefde genoemd

en de vlugge genezing is wereldberoemd.

Was het dan wel echt

als je tegen elkaar zegt

dat je voor de rest van je leven

je hart zou willen geven?

Maar later wordt dat alles stabieler,

naast die aandrang verschijnt een andere bezieler

er moest onderling begrip en kennis groeien.

En of de toekomstvisies samen konden openbloeien?

Dan was er sprake van trouw

en werd liefde: ik  hou van jou!

Maar daar stond Tante Sleur

reeds voor je eigen deur.

Regelmatig op bezoek

schreef ze vervelende bladzijden in je boek.

Zelden is Tante weer weggegaan

terwijl liefde onveranderd bleef bestaan.

Het werd een samenleven

een mekaar wat meer vrijheid geven.

We hadden niet beseft hoe het werkt

hoe liefde eigen ontwikkeling beperkt.

En dan groeit er een nieuwe eigenschap:

wie ’t evenwicht vindt tussen vrijheid en liefde is knap.

Want dan wordt hebben in geven omgewerkt

en genieten niet tot de eigen zinnen beperkt.

Een nieuw facet komt hier naar boven,

dat is buiten de trouwgelofte te geloven

dat de ander om je geeft

als je blindelings verder samen leeft.

Maar het leven is een bedreigend spel

en plots is er uit ziekte een hel.

Kan ik mij indenken wat het is

als ik straks de ander mis?

En als je ’t dan nuchter bekijkt

en die liefde helemaal veranderd lijkt,

dan voel je ergens die levenswenk

die liefde was toch wel een mooi geschenk.

Traumadour              12/2/2011

Winterkind

‘t Zijn die wintervakanties die het doen, denk ik.

Die er voor zorgen dat de jeugd steeds vroeger rijp is.

Hoedat? Wel, ik lees daarnet dat Ambystoma tigrinum , een soort tijgersalamander normaal een metamorfose ondergaat van waterbewoner naar landloper voordat hij of zij seksueel rijp wordt. Maar in de koude bergmeren van het westen van de VS (het wilde westen natuurlijk) gaan ze reeds vermenigvuldigen in larvaal stadium. Ze worden dan axoloth genoemd en missen het thyroxine hormoon dat zorgt voor de metamorfose. Meer naar het zuiden krijgen ze wel eerst het mooie tijgervelletje.

Dus opgelet in de kleuterklassen tijdens strenge winters!

ps: Als ik  lieg is het naar Robert L. Dorit (bioloog). Als ik niet lieg ook.

Traumadour                 9/2/2011

Een weg

daarnaast palen

daartussen een draad

daarop een vogel,

een aalscholver.

Zwemvliezen omklemmen de draad.

Een breed uitwaaiende staart

zorgt voor evenwicht

en steunt op de wind.

Zonder weg,

zonder paal,

zonder draad,

zonder vogel,

geen evenwicht.

Zonder    leven,

zonder     gebeurtenis,

zonder      verbondenheid,

zonder           kunstenaar,

geen               kunstwerk.

Traulmadour  3/12/200

In het begin van mijn dag is er telkens een woord.

En dat woord wordt als mijn god, want het is alsof ik niet zonder kan.

Het woord is immers de basis van mijn gedachten. En het blijft een vraag of er gedachten kunnen zijn zonder woorden. Is meditatie geen woordenloosheid?

Moeilijk in te beelden, want dat woord beheerst ons leven.

Dit eerste van de dag is een restant van een verblijf in het ongeordende dromen.

Soms komt er onmiddellijk een rij, maar die blijft niet lang. En alleen opstaan en opschrijven kan ze vangen en omzetten in een basis van mededelen.

En dat schijnt het doel, die woorden delen met anderen, want daardoor geven we iets dat we toch ook houden. Het is een vermenigvuldiging.

Mijn woorden gaan bij een andere een leven leiden, waar ik geen vat op heb en waarvoor ik af en toe een repliek ontvang, een teken van leven, een teken dat het vangen en weer loslaten niet nutteloos was.

Maar denk nooit dat ze zich onderwerpen! Want woorden zijn de katten onder onze schedel.

Traumadour                 7/2/2011

Met de fiets tijdens de krachtige wind van gisteren, keek ik wel wat uit naar de schaduw van de wind. Achter wat huizen, of een bomenrij, of een haag of zelfs achter auto’s. En doordat het rijden dan niet zo vlug gaat, had ik tijd om wat na te denken. Die schaduw van de wind is eigenlijk fictief. Want juist daar is er geen wind. Eigenlijk zocht ik dus iets dat er niet was. Zou dat boek met diezelfde titel, daar ook over handelen? Moet ik dringend eens lezen.

In ieder geval voelde ik heel goed waar die schaduw was, omdat ik juist daar niets van de wind voelde. Met het voorbijrijden van een reeks auto’s groeide het uit tot een slagschaduw, waardoor ik er mogelijk wat dronken uit zag. En eigenlijk was ik wat dronken, dronken van die ‘Sturm und Drang’, van het plezier je te meten met de natuur, van het gevecht aangegaan met de wind. Maar na enige tijd was het geen gevecht meer. Het was eerder een samenzijn, een uitkijken naar, een verwachten van, een streling en een harde duw, een koppige toegeeflijkheid, een genieten van de weerstand van de ander en een pijnloos doordringen. Ja, bijna een soort vrijen. Want, dat moet ik toegeven, ik hou eigenlijk wel van de wind, omdat ze soms zo verschrikkelijk kan meezitten.

Traumadour                 6/2/2011

Een tijd geleden zag ik een kunstwerk (van Yarka Neuters) dat drie identieke vrouwetorso’s toonde, maar met telkens groter wordende openingen. Het fascineerde mij, vooral dat soort statisch tijdsgebeuren. Eerst een barst, dan een opening, dan een volledig stuk weg. Hoe ver kan je kwetsen, dacht ik, en wat vind je dan?

driemaal

Hoe ver moet je kwetsen

om het innerlijk te kunnen schetsen?

Hoe diep moet je snijden

om de ziel te bevrijden?

Drie kansen krijg je niet…

Zou ik wat huid afpellen

of… die borsten die mooi zwellen

of… meer naar het hoofd

de schedel gekloofd?

Drie kansen krijg je niet

je wordt beperkt tot één lied…

Wat je vindt is binnenvorm,

achterspiegel van een schoonheidsnorm.

De leegte zit er binnenin

reeds ontvlucht door de ware zin.

Drie kansen krijg je niet

je wordt beperkt tot één lied

spijtig als je ’t nog niet ziet.

Traumadour                    11/12/2010