Berichten van 21 februari 2011 tot 27 februari 2011

                        Rusteloze nacht

 

Nooit stil,

ook als ik het wil,

die gedachtemolen

ergens in mijn kop verscholen.

Als een bron

die glinstert in de zon

van mijn bewustzijn

ontspringt klein

uit een rotsspleet,

waarvan men de toevoer niet weet,

een gedachtestroom,

realiteit of droom.

Papier is de waterton

waarop ik er enkele vangen kon.

Maar de meeste gaan voorbij,

slechts korte tijd van mij,

misschien met die van U mee

naar één grote gedachtezee?

 

 

 traumadour 31/7/2009

Het ikgesprek.

 

-Ho, kwartvoorzeven !

-En dan ?

-‘k Mag toch niet te laat opstaan ?

-Ah, ja?

-Voor mijn reputatie,want ik vertel toch altijd dat ik vroeg opsta.

-Maar ‘k heb er nu een keer echt geen zin in.

-Ja en dan gelijk een luiaard wachten tot je weer moe wordt zeker?

-Wat moe? Je hebt toch heel de nacht geslapen?

-Moe van te liggen hé. Ligmoe.

-Maar er is toch geen echte reden om op  te staan.

-Nee hé! Niets moet, niemand wacht.

-Vroeger was het of dit, of dat, maar nu, ’t zelfde van gisteren.

-Toch is er iets speciaals vandaag.

-Ja?

-Ja! Vandaag is 2345 !

-Zeker? 2345 dagen?

-Jaja, zolang al sedert de begrafenis.

-Da’s  wel speciaal, dat moet toch iets betekenen!?

-Een reeks die stijgt.

-Een soort opteldag. Maar optellen naar wat?

-Allé hup! Opstaan! Start je denkmachine maar.

 

Traumadour                 25/2/2011

We zijn morgen !

 

En belofte maakt schuld (zie gisteren).

Hoe ik het doe? ‘ecologisch’ leven? dat was de vraag.

Ik weet wel dat het niet iedereen past om daar aandacht aan te geven, maar het zijn suggesties, en vermits ik nog leef, niet gevaarlijk.

In eerste instantie ben ik vegetariër. Ik eet dus noch vlees noch vis; geen beestjes. Daardoor doe ik niet mee aan een hoop vervuilingen, zoals mestoverschotten, dioxine en antibiotica problemen en zo. En ook niet aan overbevissing van de zeeën. Als iedereen dat plots zou doen, is er natuurlijk een stuk industrie dat stilvalt. Pijnlijk. Maar als iedereen zo verder doet…. Aan diegenen wiens haar nu  komt recht te staan, vraag ik “Wat is nu belangrijker, dat je nu veel geld verdient (ik hoor van 10000 dollar per man(matroos) voor drie dagen vissen op krabben: TV) of dat je kleinkind niet verhongert?” Want zo hard stelt de realiteit zich, tenzij er ons over heel de lijn voorgelogen wordt. Aan U de keuze natuurlijk. maar neem die bewust en hou uw ogen open.

Wat ik nog doe? Nutteloos verbruik van bandstoffen vermijden. Je weet wel, binnenhuistemperatuur, autotochtjes, vliegtuigreizen… En Ja! Je moet er iets voor over hebben. Maar ’t zal niet meer lukken om te zeggen “Wir haben es nicht gewusst!”!

Er is nog meer. Maar zelf ontdekken maakt het zinvoller. Dus zwijg ik nu maar.

En och ja, ik weet het, ’t is nog geen druppel op een hete consumptieplaat. Hoogstens een molecule en die moeten met duizenden zijn om een druppel te vormen. Maar toch…

 

 Traumadour                 25/2/2011

Serieus is langer dan je neus.

 

En dan krijg je klappen!

Een samenloop van toevalligheden.

Je leest in een boek een hoofdstukje dat verwittigt voor een te groot aantal mensen op de wereld en de zware belasting daarvan op de natuur. Het is geschreven in 1991, dus twintig jaar geleden, maar het lijkt nog altijd actueel. Het lijkt niet. Het IS brandend actueel. En hoewel 20 jaar biologiestudenten dit boek wereldwijd moeten gebruikt hebben en ondertussen een nieuwe generatie de plaats van hun onwetende ouders heeft ingenomen, is er niet zo veel veranderd. 5 miljard mensen zijn er nu 7 geworden! De belasting van de Westerse levenswijze is doorgegroeid naar China en andere ontwikkelingsgebieden. De zeeën zijn leger en de bevissing efficiënter. De bossen kleiner en de vernietiging totaler. Dus wel verandering, maar negatief. En de ‘mens’, hij ploegde voort, onbewust en blind voor de toekomst!

En dan is er een tijdschrift dat door mijn handen loopt en bloklettert “Als we zo voortdoen is binnen 50 jaar alles op!” Zelfs het ijzererts! Maar wie kijkt er nu naar ‘KIJK’. Mooie liefdevolle blinkende plaatjes zijn toch veel aangenamer?

En dezelfde dag nog blijft een boek uit de nieuwe aanwinsten in de bibliotheek aan mijn vingers kleven: ‘De huilende zee’. Met als eerste zin ‘Ofwel ben je ACTIVist ofwel ben je INACTIVist. Dat boek vraagt me : “Hé, wat ist? Welke-ist zal het zijn?Kijk in de spiegel, wat doe je zelf?”

“Heel weinig, behalve dat ik zo min mogelijk het milieu belast.” is mijn verlegen antwoord.

“En dat terwijl je overal ziet dat niemand eraan denkt, aan die toekomst die ze verkl…, voor een beetje genot, met een indruk van zinvol leven!”

“Wat kan ik dan doen? Ik ben toch machteloos?”

“Nee! Werp het onderwerp op tafel, telkens weer. Laat anderen weten hoe jij het doet!”

“Goed. Morgen dan?”

 

Traumadour                 24/2/2011

Ik herinner me de tijd toen we mekaar afvroegen wat hij of zij, deel van het kwartet ouders-schoonouders, eigenlijk kwam doen. Zag hij of zij niet dat we onze drukke dagelijkse bezigheden moesten onderbreken om onbenulligheden te horen over een pijntje hier en een lastje daar?

Zouden we het toen ook zo goed hebben laten voelen ( ik vind al die werkwoorden na elkaar altijd wat storend, maar je kunt er geen missen, anders werkt het niet) als we het nu, vanuit dat veranderd generatiestandpunt, zelf aanvoelen als wat teveel, wat storend?

Je weet niet meer alles, en wil het ook niet vragen want dat ruikt naar bemoeizucht. Nee zeg! Zo ben je niet! Maar je verwacht… (dat mag toch?) dat je minstens de essenties verteld worden.

Nu ik dit opschrijf, zweeft er een glimlach. Die essenties naar mijn eigen ouders waren o zo beperkt. De harde feiten die ze anders toch zouden horen, de verjaardagen waar ze (pfff…) toch bij aanwezig zouden zijn en de geplande reizen waardoor ze (oef!!) hun visiteregelmaat moesten onderbreken; maar wel regelmatig bellen! (leve die pre-GSM tijd, waar de telefoon in het hokje bij de camping toch zo dikwijls stuk was.)

Zei mijn kleinzoon laatst: “Nu moet ik toch niet voortdoen, want nu gaan jullie koffie drinken en een halfuur babbelen.” Eigen duim of gehoord? ‘k Ben wijs geweest en ‘k heb geen koffie gedronken. Even de essenties gevraagd en weg! Zoals de koppen van de krant. Maar ik heb wel een precedent gemaakt….

Na wat meditatieve vertering, weet ik dat hier een proces van ‘loslaten’ start. Niet alleen je mond houden, maar zelfs het niet allemaal meer weten. En doen ze ’t eigenlijk niet om ons te beschermen? Bloeddruk of zo?

 

Traumadour                             23/2/2011

Morgen wat serieuzer denk ik.

Daarnet deed ik een testje. Op de vraag die ik mij stelde hoe het komt dat blogs die later bijgewerkt zijn dan die van mij toch onveranderd bleken, deed ik een experimentje en voegde een puntje "." toe. En ja, ik stond weer op de eerste plaats, goed voor de kijkcijfers. 

Na 5 jaar.

Heb je dat ooit gehad

een echte vriend die met je inzat?

Eén voor wie je telt

die vraagt of die andere helft niet is geveld.

 

Och, er is een nieuwe wereld, een nieuwe wind.

Nu is er de pragmatische-vrind.

Zolang je nuttig bent

lijkt iedereen content,

maar als je stilaan wegsterft,

wordt je als met doorkijklak geverfd.

Stilaan oplossen is dan het proces

van die zware pragma les.

 

Ooit hoor je dan: ‘Wie had dat gedacht?

Vroeger had hij toch zoveel kracht!’

 

 

Traumadour                  21/2/2011

                        Los

 

Ze zijn er niet meer

de vrienden van weleer,

de familie met hun genegenheid

en de kennissen van vervlogen tijd.

 

Als je ‘alleen komt te staan’,

als je partner ‘is over gegaan’,

dan ben je niet meer zoals zij,

dan pas je er niet echt meer bij.

 

Je aanwezigheid zullen ze verdragen

en uit beleefdheid zullen ze je nog vragen,

maar je mist een onbespreekbaar part,

het gesprek komt niet meer uit het hart.

 

Je ontdekt jezelf geremd, verhinderd,

de onderwerpen tot de helft verminderd.

Men is bang je pijn te doen

door alles wat herinnert aan toen.

 

Stilaan koelen relaties af.

En waar je vroeger zo veel om gaf

lijkt nu zo zinloos, zo leeg,

terwijl je er eertijds niet genoeg van kreeg.

 

Na een tijd heb je veel geprobeerd

en tot je schande je les geleerd.

‘Alleen’ ben je maar een halve mens meer

en niets brengt die andere helft weer!

 

Traumadour                                   11/5/2008