Archief

Zoeken.

 

Zoeken moet ik, naar MOOI. Maar ze verstopt zich al enkele dagen achter DRAMA van aarde. We vlogen (niet allemaal, maar toch enkele) tienduizenden kilometers hoog om de aarde mooi te vinden. Een parel die we nooit zouden gezien hebben zonder Laika en haar(zijn?) aap-collega’s en sommige mensenslachtoffers. MOOI zien kost offers. We deelden de materie steeds verder in kleiner stukjes en zagen de mooiste theorieën als een revue en voorstellingen ervan die in een galerij zouden passen en met dichterlijke namen als fluonen, ferionen, bosonen. Maar onderweg was er de kracht, de vernietiging die binnenin wacht. En als je veraf bent is de wolkenpaddestoel MOOI. In de natuur toont MOOI de leeuw met zijn fiere manen. Maar onderzoekers wijzen op hele groepen teken die VIES voor MOOI zetten. Ooit zag ik een egel met bijna evenveel tekenblazen als stekels. Zit MOOI soms in de pels van een eekhoorn, of is het VLOOI? MOOI lijkt een regenboog die je alleen ziet van ver, onbereikbaar, ongrijpbaar maar betoverend.

 

Traumadour                 15/3/2011

Lachloos

 

‘t Zijn geen dagen om te lachen.

Drie berichten in het nieuws:

-Nog tweeduizend tsunami-lijken op een strand in Japan. Hoeveel doden zijn er al?

-Nieuwe ontploffing in een kerncentrale in Fukushima. Dreiging voor de toekomst daar, stuk van de economie valt stil.

-Beurs van Japan neemt een duik! Ah ja!!! ’t Zou wel eens kunnen geld kosten voor de aandeelhouders.

Dat is de Westerse vorm van solidariteit. Als je valt, dan vertrappen we je wel en daarna houden we wel eens een omhaling om een pleister te kopen.

Ik word ziek.

 

Traumadour                 14/3/2011

opstand

 

Opstand tegen de natuur

die ons bedreigt, elk uur.

Misschien met een storm

of zelfs een of andere woekerende worm,

een stijging van de zee

spoelt ons leven mee,

de aarde beeft

alsof ze bang is voor wat leeft.

Het zit ons ingeprent

die haat tegen het dreigement

want we willen onszelf beschermen

als we anderen horen kermen.

En nu zien we het allemaal.

Allemaal, als elk rampverhaal

en het treft ons allemaal, als iedereen,

want media werken over de grenzen heen.

Kunnen we ze wel verwerken

die dreigingen die onze dromen beperken?

Kun je met een gedachte leven

als, we bloeien hier toch maar even

om wat we erfden door te geven

aan kinderen, nichten en neven?

Als wapens voor het nieuwe vuur

nodig na die uitbarsting van de natuur.

 

Traumadour              13/3/2011

Voor de opmerkzame lezer: mijn tekst van gisteren was oorspronkelijk niet met de gedachte aan de wereld. Maar de analogie past wel goed.

Het beeld van de wereld

 

Ik hou

van het beeld

da’k van jou heb gemaakt

uit het slijk van herinneringen

van de vijver met vergeetwater

da’k gezuiverd heb

van dode nog stekende dorens

van stijve dwarsliggende takken

da’k met de warmte van mijn handen

gedroogd heb en gevormd

rond de zachte kern

van mooi beleven

met een glimlach gezuiverd

van gedroogde gal

met armen die omhelzen

en die niet afstoten

met alles wat ik van je hebben wou.

Ik bedrieg me

met het beeld

dat  liegt.

 

Traumadour                          12/3/2011

Even iets in opdracht moeten maken, dus vandaag een beetje minder ernstig. Hoewel?

Fazant

 

Een fazantenhaan

is de verkeerde kant op gegaan.

Hij liep met geheven kop

fier een stoppelveld op.

Af en toe riep hij ‘UHU’ wat betekent vrouw

en ook ‘UHU’ ik hou van jou.

Maar hij kon geen vrouwtje horen

zijn roep ging in de verte verloren.

Plots hoorde hij een andere stem!

Dat was zeker die van hém,

zijn vijand die ook op een vrouwtje riep

en waarschijnlijk een eind verder liep.

Nu riep hij ‘UHU UHU’ met dubbele kracht:

‘Weg die vijand die ik veracht!’

Vijand zong nu dezelfde woorden

met exact gelijke en dus gestolen akkoorden.

Het rood van zijn kop werd donker en fel

‘UHU’ zou hij vechten tot ‘UHU’ in de hel.

De ander riep nu even luid

maar hij kwam niet dichter, die valse huid.

Zo pompte fazant zijn bloeddruk omhoog

tot zijn kleine ziel uit zijn lichaam vloog.

Daar lag hij nu door vijand geveld

die nu ook zweeg als uitgeteld.

Zo is ’t gegaan met fazantenhaan

vijand was een muur met een echo aan.

 

Traumadour              10/3/2011

 

Waar gebeurd, maar  hij was wel niet dood.

Wereld

 

« Ha ! Tegen mij moet je daar niet over beginnen. Teveel volk op de wereld? Dat ze dan maar de vreemden wegdoen hé! Die komen hier toch maar om van onze centen te profiteren. Kinderen maken voor ’t kindergeld, steun van de OCMW en noem maar op. Dat ze terug naar hun land gaan. Er is hier altijd genoeg geweest voor ons volk en dat zal ook wel zo blijven. Waarom zouden we moeten delen, ik heb heel mijn leven betaald voor mijn pensioen. Ik heb recht aan een minimum van luxe na al die jaren werken. Zoals die medische verzorging die ik begin nodig te hebben. En als ik pijn in mijn rug heb, dan heb ik recht op een scanner en een professionele hulp zonder risico. Want anders doe ik die doktoren een proces aan. En wat denk je, nu slaan ze nog een beetje de naft op omdat ze in die apenlanden aan ’t ruziemaken zijn. Moeten wij daarvoor boeten en te voet gaan zeker? ’t Leven is al duur genoeg. Kijk maar een keer naar de prijzen. Ne mens zou bijna moeten gaan sparen om ne keer naar de Balearen te gaan. Daar is het goed. Daar zouden ze hier eens een lesje aan  moeten leren, hoe de mensen daar gereed staan om ons te bedienen. Maar al die zever van hongersnood en kinderarbeid en al die smerige ziekten, dat is alleen maar om het geld uit onze zakken te halen. Daar moeten ze bij mij niet mee af komen. Ah ja…wat wou je mij daarjuist vertellen?”

“Och … euh….  laat maar.”

 

Traumadour                             9/3/2011

si tu me le demandais

 

Als je ‘t mij zou vragen… en mijn gedachten zweven weg

zou ik nog kruisen dragen, hoe voorzichtig ik het nu ook zeg.

Zou ik mijn leven , met de nieuwe wending

zoals het nu is opgeven, als het om jou ging

en de gebroken draad oprapen, een pijndroom die niet stopt,

ofwel naast je ontslapen, als mijn hart toch niet meer klopt.

‘k Had zeven jaren om te leren, alleen met herinneringen,

wat het is liefde ontberen, geen steun, geen knuffel en van die dingen.

Zelfs al is ze niet volmaakt en je een intenser leven zou verwachten

en zelfs als ze je soms pijnlijk raakt en je vrienden zoekt om te verzachten,

is ze een noodzaak om te leven, om samen een mens te zijn,

het beste van jezelf te geven, je glimlach hervinden was zo fijn.

Zonder iemand om te hechten, een doel bij wat je doet,

geeft niets zin aan het vechten, niets is nog even goed.

 

Traumadour                          7&8/3/2011

 

Ik weet dat het niet allemaal klopt wat ik hierboven schreef. Eerst kwam de linker helft met een storende twee keer leven-geven. Ik weet dat ik het in ’t verleden niet gedaan heb zoals het hier als een belofte klinkt. Maar ’t is het gevoel, het diep gevoel dat me meesleurde toen de stem van Edith Piaf weerklonk tijdens een hommage gisterenmiddag. Het gaat om de momentwaarde van het gevoel. Toch was ik niet tevreden en deze morgen spuwde mijn onderbewustzijn de rechterhelft erbij, waardoor het veel meer een tekst van Piaf lijkt.

Te lui om op te staan, na een uur bed, heb ik er een gemist. Voorbij, weg. 't Was over mezelf, weet ik nog. Wat deze morgen in de plaats komt, trekt er niet op, maar is even waar. Rare geest, heb ik, hebben wij.

Verleden of toekomst

 

Beeld uit ‘Maudits sauvages’ van Bernard Clavel.

Het oude Indiaanse stamhoofd, Mestakoshi, is vroeg aan de boorden van de rivier, in Canada nabij James Bay. De rivier zal bekroond worden met een barrage. Twee oudere vrienden (55 en 67 jaar) vertrekken stroomopwaarts, gebruik makend van het instromend tij, zoals hun stam al eeuwen deed om te vissen, te jagen. Hij praat met hen en beleeft, als ze vertrokken zijn, in gedachten de reis die ze ondernemen. Hij kan zich alles voorstellen, behalve “de bergen die de blanken verplaatsen voor de barrage”, zoals zijn zoon vertelde. Door die afdamming zal het waterpeil zakken en het zeewater verder het land indringen bij hoogtij zodat plant- en dierleven verstoord wordt. Maar ook het stamleven. De ouden zoals hij blijven, ook al is de toekomst onzeker en dreigend. De jongeren verlaten het dorp en twee uur later varen ze af met het uitgaand tij, mannen, vrouwen, kinderen, om toe te geven aan die verre ‘regering’ in Quebec. Zonder strijd, met geld. Zonder omzien gunt hij ze met moeite een groet. Zijn blik blijft stroomopwaarts gericht. Daar lag zijn leven.

Een hond ontsnapt uit een boot, wil niet mee. “Tenminste één die niet bang is voor de barrage.” Mompelt Mestakoshi

 

Zie je de spiegel tussen 1970 en nu?

 

Traumadour                 6/3/2011