paletten

Paksoi met courgette en sojascheuten

• paksoi
• courgette
• 50 gram sojascheuten
• 1 sjalot of ui
• 1 teen knoflook
• gemberpoeder.

1. Snipper de sjalot en maak de knoflook klaar voor de knijper.

2. Snijd de courgette in grove blokjes.

3. Snijd de paksoi (groen plus een stukje steel) in grove stukken.

4. Doe wat olie in grote koekenpan en doe als die goed warm is de ui en de knoflook erbij.

5. Even fruiten, dan een forse theelepel gemberpoeder er overheen en een keer doorroeren.

6. Courgette erbij en 3 minuten laten staan, paksoi erbij, nog eens doorroeren en nog 2 minuten laten staan.

7. Tenslotte de sojascheuten, roeren, 1 minuut laten staan en klaar.

 

Gegratineerde paksoi

1 paksoi 2 dl bouillon 100 g geraspte kaas boter potje zure room peterselie 1 ui peper & zout.

1. Was de bladeren en snijd ze in niet te smalle reepjes.

2. Kook die enkele minuten in de bouillon en laat ze dan uitlekken.

3. Beboter een ovenvaste schotel en leg daarin laag om laag paksoi, geraspte kaas en klontjes boter. Zorg dat de laatste laag uit paksoi bestaat.

4. Meng door de zure room de peterselie, het gesnipperde uitje, peper en zout.

5. Leg de room op de groente en bestrooi met kaas.

6. Schuif de schotel in een voorverwarmde oven (220'C) en bak 10'.

7. Lekker met aardappelpure.

bijdrage 6  Ik sluit mijn aanbeveling van dit boek af met een fragment uit het voorwoord dat voor mij het nawoord is geworden en het sluitstuk.

fragment te vinden op p 9

De epidemie van chronische ziekten – vetzucht, suikerziekte, hartaandoeningen en verschillende vormen van kanker – die op het moderne voedingspatroon terug is te voeren, is in de Verenigde Staten misschien verder gevorderd, maar de Amerikaanse manier van eten verspreidt zich tegenwoordig over de hele wereld,met in zijn spoor het verwoestende complex van westerse ziekten.p 9

                                                     

Koop dit boek en worstel je er door.  Het is verhelderend en stelt echt tot nadenken en handelen.
                                                    

bijdrage 5  Het hele manifest breng ik hier niet op deze blog. Wat ik wel nog meegeef is de korte inhoud van de drie grote delen van dit boek.

inhoud (met telkens de begin pagina erbij)

 
Voorwoord 9

Inleiding: Manifest van een eter. 11

I HET TIJDPERK VAN HET NUTRITIONISME

1-Van voedingsmiddelen naar voedingsstoffen. 25

2-Het nutritionisme gedefinieerd. 32

3-Het nutritionisme komt op de markt. 36

4-De gouden eeuw van de voedingswetenschap 40

5-Het wegsmelten van de lipidehypothese. 43

6-Eet verstandig, wordt dikker.51

7-Het genotsprincipe  voorbij. 54

8-De bewijskracht van de vetarme pudding. 58

9-Slechte wetenschap. 61

10-De kinderen van het nutritionisme. 75

 

II HET WESTERSE VOEDINGSPATROON EN DE BESCHAVINGSZIEKTEN

1-De Aboriginal in ons allen. 81

2-De open deur. 85

3-De industrialisatie van het eten:

    wat we wel weten 94

    van natuurlijk naar geraffineerd voedsel 97

    Van complexiteit naar eenvoud 103

    van kwaliteit naar kwantiteit 106

    van bladeren naar zaden 111

van eetcultuur naar eetwetenschap 117

 

III HET NUTRITIONISME DE BAAS WORDEN

1-Ontsnappen aan het westerse voedingspatroon. 123

2-Eet echt voedsel: echt voedsel gedefinieerd. 129

3-Vooral planten: wat we moeten eten. 140

4-Niet te veel: hoe moet ik eten. 155

                  

Dankbetuiging 171

Bronnen 175

Hulpbronnen 191

Register 193 

                                                         

bijdrage 4 Inleiding: ‘Manifest van een eter’

 

fragment te vinden op p 14 en 15

Het verhaal van hoe de meest fundamentele vragen wat we moeten eten ooit zo gecompliceerd zijn geworden zegt veel over de institutionele imperatieven van de voedingsmiddelenindustrie, de voedingswetenschap en –ahum- de journalistiek, drie partijen die veel hebben te winnen bij de wijdverbreide verwarring rond de meest elementaire vraag waarvoor een omnivoor zich gesteld ziet. maar als mensen zonder professionele begeleiding bepalen wat ze eten – iets wat ze al opmerkelijk succesvol doen sinds ze de bomen uit zijn geklommen – is dat niet bepaald winstgevend als je een voedingsmiddelenbedrijf bent,zonder meer fnuikend voor je carrière als voedingsdeskundige bent,en gewoon saai als je redacteur of verslaggever bij een krant bent.(Of,nu we het toch over hebben, eter?)

En dus heeft er zich, als een enorme grijze wolk, een grote ‘samenzwering van Wetenschappelijke complexiteit’ boven de allersimpelste vragen over voeding – zeer ten voordele van alle betrokkenen. Afgezien misschien van de beoogde begunstigde van al die voedingsadviezen: wij,en onze gezondheid en ons geluk als eters.

Het belangrijkste dat we moeten beseffen aangaande hele campagne aangaande de hele campagne  om voedingsadviezen te professionaliseren is dat het ons niet gezonder heeft gemaakt. Integendeel: hebben de meeste voedingsadviezen die we de afgelopen halve eeuw hebben gekregen (en in het bijzonder het advies om de vetten in onze voeding te vervangen door koolhydraten) ons in feite minder gezond en heel wat dikker gemaakt. p 14-15

 Michael Braungart (Schwäbisch Gmünd, 1958) is een Duits chemicus die als referentie geldt op het gebied van recyclage en groene productietechnieken. In zijn jonge jaren was hij een fervent activist bij Greenpeace. Braungart is samen met William McDonough auteur van Cradle to cradle: Remaking the Way We Make Things (2002). Hij gaat ervan uit dat afval als voedsel moet worden gezien; gemaakt uit grondstof, gebruikt en verterend tot dezelfde grondstof (compost). Zo zullen gebruiksvoorwerpen volledig gerecycleerd kunnen worden.

Cradle tot Cradle

McDonough en Michael Braungart, waarin ze een nieuwe visie op duurzaam ontwerpen geven. Duurzame ontwikkeling is in 1987 door de commissie-Brundtland (in het Brundtland-rapport) gedefiniëerd als de ontwikkeling waarbij de huidige generatie in haar noden voorziet, zonder de mogelijkheden daartoe voor de volgende generatie te beperken. Het streven van de cradle to cradle (C2C) visie gaat verder; het voorzien in onze eigen noden en de toekomstige generaties van meer mogelijkheden voorzien. Probeer in plaats van minder slecht, goed te zijn.

Het boek is ook in het Nederlands vertaald onder de titel "Cradle to Cradle – Afval = voedsel"

Vijf stappen
Cradle to cradle onderscheidt vijf stappen op de weg naar eco-effectief productontwerp:

1. Gebruik geen stoffen meer waarvan vaststaat dat ze schadelijk zijn. Voorbeelden van zulke stoffen zijn PVC, cadmium, lood en kwik.

2. Probeer, in die gevallen waarin 100 procent zekerheid over de onschadelijkheid van een product of stof niet haalbaar is, in ieder geval zo zeker mogelijk te zijn. Kies dus voor hout met het FSC-keurmerk, ook al zegt dat keurmerk niet alles over de precieze omstandigheden op duurzaamheidsgebied in het bos waar dat hout vandaan komt.

3. Stel een ‘positieve lijst’ op, met stoffen waarvan bewezen is dat ze onschadelijk en veilig in het gebruik zijn.

4. Gebruik alleen nog producten of stoffen van de positieve lijst.

5. Vind het product opnieuw uit.

 bron: Wikipedia

boek van  Michael Pollan.

fragment te vinden op p.13.

Momenteel verandert de eetcultuur in Amerika meer dan één keer per generatie, wat historisch gezien iets ongekends, en duizelingwekkend is.

Welke krachten gaan er schuil achter de voortdurende verandering van het Amerikaanse voedingspatroon?

Eén van die krachten is een marketingmachine van tweeëndertig miljard dollar, die het per definitie van verandering moet hebben.

Een andere is de voortdurende wisselende basis van de voedingswetenschap, die, afhankelijk van hoe je er tegenaan kijkt, de grenzen van onze kennis van eten en gezondheid constant oprekt of gewoon heel vaak van gedachten verandert omdat het een gebrekkige wetenschap is, die veel minder weet dan zij graag wil toegeven. Wat de eetcultuur van mijn grootouders van de Amerikaanse tafel verbannen heeft, bestond voor een deel uit officiële wetenschappelijk opvattingen, die, beginnen in de jaren zestig, bepaalden dat dierlijk vet een dodelijke substantie was. En dan waren er ook nog de voedselfabrikanten, die maar weinig aan mijn grootmoeders kookkunst zouden verdienen, omdat ze zo veel op een koopje deed, tot en met het uitsmelten van haar eigen bakvet. (p.13)

Niet alleen de moestuin, waar ik gemulcht heb met hoofdakelijk grasmaaisel, wordt gekalkt maar ook de vijver. Die wordt zelfd twee keer bestrooid met een niet te grote hoeveelheid zeewierkalk, één keer vóór de winter en één keer einde april begin mei, juist vóór de bloei van het water. Zo heb ik door de aanwezigheid van gepaste waterplanten en circulatie in het water, een heldere vijver. Op het einde van de herfst leg ik nu de circulatie stil en laat de vijver rusten tot in het voorjaar. Dan haal ik de pomp even boven om te reinigen met een harde waterstraal en plaats die terug. Er zijn moeilijkheden tussen de twee vijvers. Daar heb ik waterverlies. Ik zal een verbinding leggen uit één stuk met een plastiek buis. Als het zover is hoor je en zie je daar wel meer over.


boven: Als de grond vrij is wordt er behoorlijk gekalkt.
onder: Na het kalken wordt de grond bedekt met een dichte laag half verteerde mest.

De vijver krijgt veel minder kalk dan de grond.  Hetgeen op de nog resterende bladeren  van de waterlelies blijft liggen zal er wel af regenen.

Omdat er kleine zwarte grondslakjes in de wortelen komen heb ik ze vandaag gerooid en in de serre, in een grote emmer (kuip) onder de aarde gezet.
Ik haalde ook nog een rij prei uit die ik op de compost verdreven heb.


boven: Nu de wortelen weg zijn zijn vakje 1,2 en 3 van de wisselteelt vrij om afgedekt te worden.
onder: De kuip met wortelen in de serre.



boven: De rij prei naast de winterbloemkool heb ik weggenomen.
onder: De prei is verdreven op de compost van de zeefruimte.

Hier is bijdrage 2 over het boek van Michael Pollan:

fragment, te vinden op p124:‘ De voedingsindustrie heeft theorieën nodig opdat ze specifieke, bewerkte voedingsmiddelen kan herprofileren; een nieuwe theorie betekent een nieuwe lijn van producten, wat de industrie de mogelijkheid biedt om weer een nieuwe draai aan het westerse voedingspatroon te geven in plaats van een radicale verandering in haar bedrijfsmodel aan te brengen. (…)

Ook voor de medische wereld houden wetenschappelijke theorieën over de voeding de zaken prettig draaiende. Nieuwe theorieën gewinnen nieuwe medicijnen tegen diabetes, hoge bloeddruk en cholesterol; nieuwe behandelingen en methodes om chronische ziekten beter te beheersen; en nieuwe diëten rond de door elke nieuwe theorie aangeprezen ene soort voedingsstof en afgekeurde andere.