2019 Aankondiging Bodensee Fietstocht 2019

2019 Verslag Voorjaars Fietstocht 2019

Antwerpse Kempen  Noord-Brabant & Zeeland

Met de Bende van Bob

  Robrecht      Pol        Bob       Antoine

Verslag geschreven door Robrecht

De bende van Bob kiest bij de planning van fietstochten voor intense natuurervaringen en ontmoeting met interessante mensen. Daarom fietsen ze met pak en zak en verblijven meestal bij vrienden op de fiets. (VOF)

Het Kempense landschap op de Belgisch-Nederlands grens oostwaarts en terug westwaarts naar Zeeland om te eindigen in de oude Zwinbedding van Damme wordt de lentetocht. Op zaterdag, 27-04 om 11u starten Bob, Pol, Robrecht en Antoine de eerste dagtocht aan het station van Berchem. Het geraas van het Antwerpse autoverkeer maakt vlug plaats voor stilte en rust in het Rivierenhof met zijn kasteel, waterpartijen en waardevolle bomen.

 Ook het jaagpad langs het kanaal Schoten-Turnhout is een oase van landelijke rust. In het café-Breebos te Merksplas ontmoeten we een lokale veteraan die vol fierheid met ons zijn kennis deelt over de kolonie van Weldadigheid in de 19^de eeuw opgericht om schrijnende armoede op te lossen door opvoeding van landlopers en ontginning van onvruchtbare grond voor landbouw. Men geloofde toen in de maakbaarheid van de mens. Op het domein zijn wij de ornamenten van de kerk en de grote boerderij gaan bewonderen.

In Baarle-Hertog hielden we halt voor een bezinnende stop bij de reconstructie van de dodendraad die fungeerde als elektrische grensversperring opgericht door de Duitsers tijdens de eerste wereldoorlog. Deze versperring had gevolgen voor de inwoners en maakte dodelijke slachtoffers.

In Baarle-Nassau hebben we overnacht op een prachtige boerderij. De gastvrouw Wilhelmien en gastheer Harry verrasten ons met een driegangenmenu van eigen kweek. De asperges waren het neusje van de zalm. Trouwens ieder avond hebben we asperges geproefd…. uitgenomen in Ouddorp.

Op zondag, onze tweede dag, sprongen we gezwind op het zadel en na een aantal minuten reden we over het parcours dat zich slingert door de Chaamse bossen met naaldbomen. Na één uur kwamen we weer in een open landschap, een drassig natuurgebied en hier en daar huisjes getooid met strooien daken. Een wegbewijzering wees ons de weg naar de Loonse en Drunense duinen.

Tijdens de stilte van een sanitaire stop aldaar werd Bob de aanwezigheid gewaar van grondvogels: de tapuit, de boompieper en de boomleeuwerik.
Via ’t Galgenwiel kwamen we Waalwijk binnen en zonder moeite vonden we ons gastgezin, Dimph & Ger. De gastheer had nog altijd zijn aanstekelijke humor. Van hem leerden we dat wij door het grootste zandstuifgebied van Europa waren gefietst, dat er veel waterplassen zijn door de turfwinning en ook de geschiedenis van ’t Galgenwiel werd ons verteld. 

’s Morgens na een lekker ontbijt bij onze vrienden op de fiets keken we uit naar Geertruidenberg als beschermd stadsgezicht met zijn oude koopmanshuizen. Het is trouwens een oude vestingstad aan de Bergsche Maas. 

Na de passage in Geertruidenberg fietsen we langs plaatsnamen zoals Heikant, Terheiden, Zeedijk, Zwarteberg, Goudbloemsedijk, Standaardbuiten. De namen verwijzen naar heidevelden, strijd tegen het water, kreekruggen met woonkernen. Mevr. Lysbeth uit Steenbergen, de reddende engel, heeft ons te slapen gelegd. Onze tocht kwam normaal in Roosendaal, maar net vóór de start kwam er bericht dat het niet kon bij het VOF adres aldaar.

 Robrecht had één van zijn verstrooide buien. Hij zocht lange tijd bij onze start naar zijn drinkbus ….. die uiteindelijk in zijn achterzak bleek te zitten! Antoine daarentegen had zijn pet met opschrift Duvel laten liggen aan de biechtstoel van de Oudenbosch’ basiliek, a look-a-like van Sint-Pieter in Rome. Maar het was vooral het standbeeld van een Zuaaf die Robrechts aandacht trok. De Zouaven waren jonge strijdende vrijwilligers die tussen 1861 en 1870 de pauselijke territoriale belangen gingen verdedigen in Italië. Robrecht liep college in het Klein-Seminarie van Roeselare. Daar op zolder liggen nog Zouaven uniformen voor een heel regiment.

Op dinsdag, 30 april, verlaten we Brabant voor Zeeland. De laatste dorpjes in West-Brabant en niet in het minst het dorp Steenbergen, liggen in een waterrijk gebied. Ze zijn een paradijs voor waterrecreanten maar ook voor fietsers. Hier en daar tussen de velden ontwaar je zeilbootmasten die afsteken tegen het groen van verhoogde dijken en ons laten raden dat er daar een haventje ligt.

Wanneer we de Krammerssluis dwarsen worden we geïmponeerd door de magische wereld van de gigantische waterbeheersing door de mens.
Via het zoutwatermeer Grevelingen komen we op het eiland Goeree-Overflakkee, een streek met rietkragen en schorren, met kleine dorpskerken en voor iedere gezindte een kerk. Zo was het ook in Ouddorp, waar we wel verdiende rust genoten bij V.O.F. Mevr. Hillegonda in de Dorpsweg.

Tot nu toe was de windrichting ons steeds gunstig maar we vreesden de wind voor de volgende dag bij de oversteek van de stormvloedkeringen. Maar het viel hartstikke mee.
Na 25 km werden de remmen dichtgegooid voor een stop aan bakkerij Sonnemans in Burg-Haamstede. De winkel lijkt wel een museum. De bolussen en appelbollen zijn er heerlijk. Na de proeverij fietsen we op en neer door de duinbossen naar de Oosterschelde. Eenmaal in Vrouwenpolder begint Pol te denken aan “kibbeling” in de Lekkerbek. Hij doet ons watertanden, smullen maar……..

De eindmeet die dag ligt in Middelburg bij Dominique en Tjeerd, in een statig herenhuis “ Diepe” in de Molenwater. Maar we besloten nog eerst even het eiland te verkennen. De fietspaden door de bossen zijn afgezoomd met meerstammige bomen, grillig en knokig zoals tekeningen in sprookjesboeken. Buiten het bos is het landschap wijds en zo vlak als een biljarttafel. Maar “le moment suprême” is het bezoek aan Middelburg met zijn prachtig stadhuis en de opvallende abdijtoren en abdijcomplex. In de Spanjaardstraat is ieder huis een monument.

Volgens Professor Emeritus Jon Claerbout van de Stanford University USA heeft een voorouder van onze Bob het beleg van Middelburg beschreven (1572-1574) met veel sympathie voor de geuzen (watergeuzen). De tachtigjarige oorlog had veel met onderdrukking en godsdiensttwisten te maken. Het heldendom van de geuzen in de strijd voor gerechtigheid staat in de archieven neergepend door Joos Claerbout . Delen van Zeeland waren ooit Vlaams gebied en was door zijn ligging belangrijk voor het handelsverkeer. Dit hebben wij gemerkt aan diverse bouwwerken zoals raadhuizen, belforten, koopmanshuizen.

De bedijkingen hebben vormgegeven aan het landschap. Achter de smalle kuststrook ontdekten wij een mozaïek van akkers, weilanden en dorpen.
De laatste dag was vooral genieten van de zee tussen Breskens en Cadzand en de mooie Zwinstreek richting Brugge waar we afscheid namen met het volgende doel voor ogen: “De Bodensee Fietstocht 2019 vanaf 18 mei”.

Later volgen er dag-PowerPoint’ s van onze lentetocht 2019.

2019 Aankondiging Voorjaars Fietstocht 2019

Antwerpse Kempen  Noord-Brabant & Zeeland

Met de Bende van Bob

Pol   Robrecht   Antoine   Bob

 Beste vrienden,

 Zaterdag 27 april is het weer zover, dan starten we, naar goede gewoonte, voor een fietstocht bij onze Noorderburen. Op hoop van zegen met goed weer en rugwind……maar niets houdt ons tegen!

De 3 West-Vlamingen sporen vanaf Brugge naar Berchem-Station (Antwerpen). Onze vriend Antoine komt vanuit Beveren-Waas en zal ons daar opwachten.  Vanaf daar starten we met ons 4 om via de Antwerpse Kempen te overnachten in het Nederlandse Baarle-Nassau.

 De volgende dag rijden we een gehele dag door Noord-Brabant met veel bos- en heide naar Waalwijk. Overnachten doen we bij oude gekende “Vrienden op de Fiets”.

 De 3° dag moeten we door het rivierengebied van Waalwijk naar Roosendaal.

Op dag vier fietsen we van Noord-Brabant via de Krammersluizen naar het eiland Goeree om te overnachten in Ouddorp.

Op woensdag 1 mei volgen we de Noordzeekust met de Zeeuwse eilanden tot Middelburg waar we onze laatste VOF overnachting gepland hebben.

Onze laatste fietsdag 2 mei gaat via het Wester-Scheldeveer en de dijken naar Cadzand en Sluis tot Brugge. Vanaf Brugge zal Antoine terug sporen naar Beveren-Waas.

 Het zijn dagritten van +/- 60km met een vermoedelijk totaal van 400km.

Later volgen er verslagen op mijn blog.

Groetjes Bob.

Verslag Najaars Fietstocht 2018

Brugge - Gent/Leie - Ieper – Palingbeek - Westhoek

Met de Bende van Bob

 Van maandag 3 à donderdag 6 september 2018

De najaarstocht 2018 met de bende van Bob stond in het teken van vele verhalen.
In Steenbrugge namen we met ons vieren, Bob en Antoine, Pol en Robrecht de Vaart naar Gent om via de bossen van Beernem naar de mooie Bellemse Kraenepoel te fietsen waar een hartelijke ontvangst op ons stond te wachten bij Noëlla en Hubert vrienden van Robrecht.

De doortocht door de bossen van Beernem langsheen plaatsen van delict “De moorden van Beernem” bracht ons het eerste verhaal. Na ontdekking van het lijk van Jonkheer d’Udekem d’Acoz werden tussen 1915 en  1945 nog 5 mensen vermoord. Niet alles kwam in de doofpot terecht maar tot nu toe blijven nog vele vraagtekens bestaan. Na Beernem kwam Ruiselede en tijdens het fietsen langs de 278 meterhoge zendmasten hoorden we van Bob een tweede verhaal: “Dit zijn zendmasten speciaal geplaatst in 1923 om met lange radiogolven met Vlaamse emigranten in Amerika te communiceren.” Nu is het zendstation beschermd monument.

Na het nuttigen van een Vedette in een prachtig aangelegde tuin van onze gastheer Hubert en gastvrouw Noëlla fietsten we naar de wondermooie Kraenepoel in oorsprong een turfwinningsgebied en nu een beschermd landschap. In Lotenhulle dachten we langs boer Charel’s doeninghe te passeren maar we waren de E40 en de brug van Landegem in een mum van tijd voorbij en moesten remmen om Bistro de Lork niet voorbij te vliegen. ’s Namiddags kwamen we aan de oude abdij van Drongen in het historisch kloosterpand met zijn uitgestrekte tuinen die wij herinneren van de uitzending “Het goeie leven” van Wim Lybaert. Wim is trouwens ook de maker van “De weg naar Santiago de Compostela” en een goede kennis van Robrecht. Tijdens de laatste kilometers van de dag genoten we van villa’s om ter mooist en grootst in Sint-Maartens-Latem en Deurle.

Het traject van Dag 2 loopt van Bachte-Maria-Leerne naar Zillebeke over een afstand van 65 km. Tijdens de eerste 20 km ontdekten we hoe mooi de oude Leie en haar afgesneden bochten wel zijn. Vele kunstenaars werden er geïnspireerd. Zij ontvluchtten in de zomer de stedelijke drukte van Gent en vestigden zich op het platteland in kleine dorpjes die we links en rechts ontwaarden.

Deze streek heeft 100 jaar Vlaamse kunst voortgebracht van impressionisme over expressionisme naar moderne kunst. De laatste in onze herinnering is Raveel uit Machelen, de voorvechter voor het behoud van de mooie Leiearmen. Hoe meer we Roeselare naderden hoe meer industrie langs de Leie, ooit de "golden river" genoemd. Die naam komt door de vlasverwerking. Het water is er arm aan kalk en ijzer en dus erg geschikt voor het roten van vlas. Het roten is er nu verboden wegens milieuaantasting. Maar de rivier blijft een economische slagader en is belangrijk voor de binnenvaart.

Op de middag zochten we naar het kanaal Roeselare-Leie en stopten op de markt van Izegem voor een spaghetti. Daar kwamen we op het idee om een bezoekje te brengen aan Marie-Jeanne; 4 mannen om haar een riem onder het hart te steken. Vanaf daar zouden we fietsen door de speeltuin van Robrecht, gelegen in Beitem en Rumbeke. Hij heeft er tabak genaaid, tussen de koeienvlaaien gevoetbald, het leven gedeeld in een ast voor chicorei. En waarlijk daar stond den ast te pronken langs onze route als archeologisch erfgoed. Stilaan kwamen we op de hoger gelegen flanken rond Ieper. We hielden halt aan de Polygone en Hill62 die in 1916 door Canadese troepen werd veroverd. De aanblik van de omgeving deed iets met ons.

Bij VOF Greta Mahieu in Zillebeke was de ontvangst zoals gewoonlijk heel hartelijk. We douchten ons en trokken uitgangskledij aan, want we wilden even naar Ieper. In het restaurant Regina tijdens een gezellig etentje beluisterden we boeiende verhalen uit Australië van een man met 6000 schapen. Aan de Menenpoort stond ondertussen een grote menigte Engels sprekende mensen klaar voor de Last Post.

Palingbeek, Heuvelland en Westhoek staat op de planning van Bob als dag 3.
De gps toonde ons de weg naar de Palingbeek. 600.000 beeldjes in klei gemaakt, met een symbolische betekenis, werden daar één voor één uitgezet. Ze verwijzen naar 600.000 slachtoffers tijdens de eerste wereldoorlog. Het is een boodschap dat de wereld één geheel moet vormen om vrede te creëren.
Bob kon het niet laten om nog even te peddelen naar de faciliteitengemeente Mesen, de kleinste stad van België met een rijke geschiedenis. Met ijzerhoudend natuursteen uit de streek werd alleen nog de kerk na de eerste wereldoorlog heropgebouwd en niet meer de oude abdijgebouwen. De Sint-Niklaaskerk valt op in de regio door zijn koepelvormige toren. Pol wees ons erop dat hier een van de merkwaardigste herdenkingsplaatsen van de Eerste wereldoorlog staan: Iers vredespark.

In de enige winkel van het stadje kochten we water en een belegd broodje. We scheerden even langs de schreve, de grens met Frans Vlaanderen en klommen en daalden verder door “heuvelland” met prachtige uitzichten die ons deden stoppen en kijken. Wijngaarden liggen op de zuidelijke hellingen van de Monteberg en de Rode Berg. Spijtig hadden we geen tijd om het domein Vidaigne te bezoeken. Herman Schotte, een kozijn van Robrecht, teelt er druivenstokken op biodynamische wijze. In Westouter aan de voet van de Rode berg, aten we onze boterhammen vooraleer we langs de Klyte naar Poperinge gingen.

Engelse soldaten zochten in de oorlog buiten de frontlinie verademing en troost op de markt van Poperinge bij Ginger. Ook wij hielden er even halt maar haalden vooral onze kracht in de schaduw van de abdij st. Sixtus door het drinken van het abdijbier Westvleteren 12 graden. Ondertussen verlangden we naar de Fintele, de stad Lo, Pollinghove één voor één prachtige dorpszichten en weidse landschappen met kerktorens die als naalden in het platte land staan.

Bij VOF Frank Delanote , woonachtig in Pollinghove nabij Lo, leerden we over de vruchtbare grond daar en moderne landbouwtechnieken. Hij had ook enkele stukken van de wereld gezien en had interessante inzichten over de geschiedenis in de streek. Zonder veel woorden konden we raden waar de eerste geuzen vandaan waren. s’ Avonds bij het binnenrijden van de Westpoort in Lo en tijdens het eten van potjesvlees  onder het oude stadhuis en belfort konden we mijmeren hoe door de neergang van de lakennijverheid de streek kleinschalig bleef maar daardoor des te mooier om er te fietsen.

Al de voorbije dagen hadden we geen regenzeil nodig gehad. De voorspellingen voor de laatste dag waren ongunstig maar toch bleef het droog. In de voormiddag vonden we op onze weg piepkleine, charmante dorpjes met de ijzertoren voortdurend als baken aanwezig. Lampernisse viel op als waterrijk gebied met een rijke flora en fauna. Aan Frontzate was het langs de uitgebroken spoorweg beuken tegen de wind in tot in Nieuwpoort.

Daar lieten we ons overzetten aan de IJzer en via het militaire domein kwamen we aan in Westende -Bad. We hadden de intentie om met volle teugen te genieten van de zee die aan het opkomen was. Het opkomende tij gaf meer kracht aan de koude noorderwind, zodat we besloten om in Mariakerke landinwaarts te trekken. In Stene hebben we dan gekozen om in de Vlasschaard heerlijke mosselen te proeven.

Pol, lief hebber van ijscrème, had grote goesting. Hugo, ook nog lid van de bende, heeft namelijk de bendeleden leren grote bollen ijscrème likken. Bob bad beloofd voor één ieder twee bollen in de Macarel te trakteren. Vooruit dan maar richting Plassendale en Paddegat!

In de Bloemendalestraat,  Sint-Andries, stopte de reis voor Pol en Robrecht en 7 km verder in Male voor Bob en Antoine: een reis met vele verhalen en ontmoeting met mensen die ons deugd deden.

Verslag door Robrecht

2018 Najaars Fietstocht

Brugge - Gent/Leie - Ieper – Palingbeek - Westhoek

Met de Bende van Bob

 Bob   Pol   Robrecht   Antoine 

Beste vrienden,

Maandag 03-09-2018 starten we onze laatste grote fietstocht van 2018.

We zijn blij, ze beloven goed weer met veel zon.

We starten in Brugge en rijden via de Beernemse bossen naar Doomkerke. Vanaf de Kranepoel in Aalter naar Lotenhulle, Hansbeke, Drongen naar de Leie in Latem om te overnachten in Bachte-Maria-Leerne.

Op dag 2 willen we na het volgen van de Leie en het Leiekanaal dwars door het West-Vlaamse binnenland in Ieper geraken, overnachten doen we in Zillebeke.

De 3°dag voorzien we om WOI te gedenken met bezoek aan de Palingbeek en de kleine soldatenkerkhoven op de West-Vlaamse bergen tot Mesen na Poperingen en Westvleteren, hoe kan het anders, slapen we in Pollinkhove.

Op de laatste fietsdag willen we via de Frontzate naar Nieuwpoort rijden om daarna de kust te volgen tot in Oostende, langs het kanaal hopen we goed en wel terug in Brugge te arriveren na +/- 275km.

Later volgen er Powerpoints en dagverslagen op mijn blog.

 Groetjes Bob,

https://blog.seniorennet.be/viadelaplata/

2018  Verslag Tour de Provence met de Bende van Bob

Van 26 mei tot 9 juni 2018.

Antoine, Robrecht, Pol & Bob

De Provence met zijn Romeinse restanten, het massief van de Lubéron als doorgangsgebied en tenslotte de Camargue als geschenk van de Rhône. Dit had Bob weer allemaal gepland langs autoluwe wegen voor bijna 800 km fietsen in een tijdsduur van 14 dagen.

Lavendel, lekker eten, gezellige dorpjes, terrasjes onder druivelaars, leven als God in Frankrijk, vive le vélo, de verwachtingen lagen hoog tijdens onze vlucht op zaterdag, 26-05 naar Montpellier.

Reeds de dag vooraf zat de sfeer erin. Om de fietsen te kunnen inpakken in kartonnen dozen samen met de bagage moest er wat gesleuteld worden: pedalen en zadel eraf, stuur gedraaid, voorwiel eruit, banden plat.
Heden ten dage is “Canal du Midi” als verbinding tussen de Middellandse zee en de Atlantische oceaan,  Unesco werelderfgoed. Bij de start de eerste dag naar St. Gilles zouden we er even langs fietsen en zo ook op 7-06, tijdens de laatste fietsrit vol avonturen.

Bob, Antoine en Pol hadden vijf jaar geleden het hele kanaal afgefietst en  verbleven in B&B Figues et Palmiers in Lattes nabij Montpellier. Het werd een feestelijk weerzien bij Christianne en Gerard na aankomst uit België in de prachtige Chambre d’hôtes .

Dezelfde avond bij laag zonlicht fietsten we langs “Les étangs", ondiepe zoutmeren, naar Palavas-les-Flots voor een vissouper met een gul oestertraktaat van Bob in “Au Poisson Bleu”. In dit restaurant is er een wonder geschied. Antoine verloor er kousen. Het was al nacht toen we een Franse familie ontmoetten met zijn kousen in hun hand.

Bij de start van de eerste fietsdag zat de sfeer er meteen in. We hoorden vogels fluiten en een grasberm vol rode klaprozen bekoorde ons. Van dat rood en het vogelgeluid zouden we iedere dag genieten maar dan wel in weidse velden. Salines door algen roodgekleurd en de skyline van Aigues-Mortes, ooit een versterkte havenstad voor kruisvaarders, waren een voorzet voor een culturele stop. Daarna zouden we fietsen langs de wijnvelden van  “Les vins de sable” in een open landschap naar een proeverij in Montcalm. Wat verderop stroomt het loodrechte canal du Carpettes waar op het water prachtige bloemen drijven en langs haar oevers tussen het groen van bomen en struiken men het wit bespeurt van Camargue-paarden met dartelende veulens en wat minder zichtbaar zwarte kuddes runderen
Bij aankomst in Saint-Gilles dronken we een paar Hoegaardens en daarna bezochten wij de Romaanse kerk uit de twaalfde eeuw met zijn portalen, bogen en pilasters geïnspireerd op de oudheid en sculpturen die Bijbelverhalen uitbeelden.

’s Anderendaags trokken we naar Mollégès, een tocht langs fruitbomen en vlakke velden waar rijst met de voeten in het water staat. Maar weldra kwamen we in Sain-Rémy-de-Provence die “de Provence op zijn mooist” etaleert. Vanaf nu zou dat een constante worden: een décor met platanen die schaduw geven, charmante straatjes, pleinen versierd met fonteinen en bloemen, 3-verdieping hoge huizen pittoresk door de rechthoekige luiken in alle kleuren. Vooral het licht doet alles daar nog beter schitteren. Dat licht was voor Van Gogh, de zoon van een Hollandse dominee uit Zundert, een reden om hier te komen schilderen. We hebben dan ook Monastère Van Gogh bezocht, wat doet waanzin met een mens? Vlaknabij ligt de Ruïne de Glanum, een heiligdom Keltisch gelieerd, maar ook militair door de Romeinse triomfboog. We verlaten St. Rémy, de poort naar les Alpilles om de dag te beëindigen te Mollégès in B&B Le Clos de Calas waar de gastvrouw ons een lekker souper bereidde en ons vin des Alpilles liet proeven die lekkerder was dan vin de sable van gisteren.

Op dag vier duiken we in de vallei van de Durance gelegen aan de voet van de Lubéron. De Durance die ontspringt in de Alpen heeft mooie landschappen gebeiteld. Onze tocht liet ons genieten van de vergezichten en mijmeren over de dorpjes die vastgeklonken lijken aan de rotsen. Onze eerste stop van de dag was een idyllisch tafereel van een kudde schapen die als een golvend wit deken voor ons liep. De stad Cavaillon deed ons watertanden naar meloen maar dit festijn zou pas gebeuren op onze terugweg en dan wel heel hilarisch. Even buiten Cavaillon moest Pol weer zijn trukendoos boven halen om met primitieve meettechnieken Bob’s achterband uit te lijnen. Langs de D31 hadden we nog even vlak terrein. Maar onze drang naar kleine dorpjes was onweerstaanbaar en namen het klimwerk erbij eerst naar Les Taillades, een minidorpje als ’t ware uit de rots gekropen, dan naar Oppède-le-Vieux vol rust en stilte, en dan de straatjes van Lacoste. Ze waren allen de inspanning waard.
Na dalen komt klimmen. Zo ook was het naar Bonnieux, een groot dorp met talrijke versterkingen. Het terras van het hotel “La Flambée” biedt een mooi uitzicht op de vallei van de Calavon. Daar hebben we vin de Durance gedronken nog beter dan de wijn van gisteren.

Dag vijf, donderdag. Nu begon het zware klimwerk in Le Grand Lubéron langs eikenbossen naar Manosque. Het hoogste punt lag op 650 meter, Col de Montfuron. Heerlijk was de 10 km lange afdaling naar Manosque in de gietende regen met dondergekletter en bliksemschichten. Inderdaad we hadden genoten van het spektakel en vooral Bob was fier op zijn gedurfde voorsprong op ons. In Manosque hebben we lekker Italiaans gegeten met lieftallige bediening en goed geslapen in een quadruple à 4 lits.
Manosque is een heel oud stadje met pleinen vol charme en steegjes met oude huizen.

Vrijdag was de zesde dag. De weg ging zwaar op en af tot Le Cadenet. We keken vooral uit naar Lourmarin voor de mooiste panorama’s, drie kerktorens en de begraafplaats van Albert Camus, als schrijver en politicus een merkwaardig iemand. Maar l’ absurdité van Camus is onze zorg niet. We willen de schone dingen des levens: samen eten en drinken, spreken en luisteren, erop uittrekken in de natuur. In Maison “d’hôtes Emmbe” ontmoetten we een 80-jarige dame met klasse, geboren in Aalst en gewoond in Congo. We babbelden gemoedelijk met mevr. Dany Husson tijdens de aperitief en het avondmaal met kip en tomaat. Dolgraag legt zij een kaartje, we hebben dan ook gespeeld tot in de late avond.

Hoe meer we naar Cavaillon trokken, de zevende dag, hoe minder klimwerk en des te meer wijnvelden, cipressen en carrigue (Provençaals voor braakliggende terreinen met kreupelhout en gras). Doch meloen was op ons verlanglijstje blijven staan. En in Cavaillon was het zo ver. Wegens de voetbalmatch van les bleus waren we de enige klanten in restaurant “Les Petits plats” met een uitbater die nu tijd had om voor ons op te treden als een tweede Louis de Funès. We overgoten hem niet met chocolade maar wel met onze grappen en het werd een avond om te gieren van het lachen.

De volgende dag was weer 100% Provence: de rit van 56 km naar Pernes-les-Fontaines. Eindelijk kwam het moment voor een foto van Antoine te midden van een schitterend rood papaverveld. Hij had ons ook al geïnstrueerd over het enten van wijnrassen op een onderstam en ons de eigenaardige akker getoond waar die onderstammen geteeld worden. De reden voor een lange aperitiefstop was Fontaine de Vaucluse met zijn gelaagde rotswanden en het bruisen van de Sorgue die 50 km ver onder de rotsen zijn water verzamelt. Een tweede natuurwonder ligt in Pernes-les-Fontaines met zijn 40 fonteinen (bronnnen) die werken volgens de wet van de communicerende vaten, volgens onze bescheiden mening. Op het kerkplein dronken we een Grimbergen en op het marktplein onder platanen genoten we de hele avond van spijs en drank samen met vele lachende mensen op zaterdagavond.

Gelukkig was het op een zondagmorgen dat we in de omgeving van Loriol-du-Comtat een verkeersknoop hadden te trotseren. Daarna peddelden we weer verder naar Avignon langs fietsvriendelijke wegen. Na 28 km kwamen we aan in Courthézon met zijn prachtig kasteel en park- het sein dat we straks door een rijke streek zouden fietsen. We reden door het uitgestrekte wijngebied van Chateauneuf-du-Pape en langs groeven met kostbaar gesteente. We smulden kersen van de bomen en genoten van een omgeving waar acacia, populier, naaldboom met klimop errond, gelijnd gericht staan naar okergele rotswanden toe. Het was er zo stil en rustig dat genieten bijna bidden werd. Na 53 km bij aankomst in Avignon voelden we ons klein door de aanblik van de stadsmuren en de uitstraling van le Palais des Papes, een enorme citadel, echte militaire architectuur. Er was ooit een tijd met drie Pausen. Iedere machthebber wilde er één. Deze van de Franse koning verbleef in Avignon.

Van Avignon naar Arles volgden we de Rhône. De gele brem langs de verhoogde oevers prikkelden onze zintuigen met geuren en kleuren. Nu en dan werden we gegroet door het glinsterende water van de machtige Rhône. Wij doorkruisten Beaucaire van ouds een belangrijke doorgangsweg bewaakt door een imposant kasteel. Het is immers een Gallo-romeinse site. Daar op de Rhône stroomafwaarts staat de laatste elektrische centrale.
Vanaf nu duiken we weer de Camargue in met zijn “Mas”, grote boerderijen waar rijst en granen worden geteeld. Aan Le Vieux Mas zijn we plots Antoine kwijt. Trouwens hij is niet de enige, Robrecht kan soms ook verdwijnen. De reden van Antoine was nu niet een kerk maar de onweerstaanbare drang naar de muziek die hij hoorde. Gelukkig vonden we hem vlug, zodat we ook genoten van het theaterstuk in open lucht, de legende van Arthur en het magische zwaard. Helemaal anders dan Avignon voelde Arles aan met zijn antiek theater en arena, ooit een Romeinse hoofdplaats. Het was ook een religieus centrum in de Middeleeuwen. De impressionisten zoals Van Gogh en Gaugin hebben Arles en omgeving geportretteerd in onbetaalbare meesterwerken.
In Arles na een avondwandeling langs Romeinse ruïnes en het prachtig verlichte amfitheater genoten we van verdiende rust in een refuge.

Dag elf zou een prachtige rit worden van Arles naar Port St. Louis via voie verte “ Via Rhôna” langs het kanaal d ’Arles en het Canal du Viguerat, oneindige vlakke landschappen met velden waar rijstplantjes in het water staan en kiemende zonnebloemetjes die reeds hun klein hoofdje naar de zon proberen te draaien. Niettemin zijn we een paar keren gestopt. Een eerste maal om een foto te schieten van Pont Van Gogh, een tweede maal om Bob te verzorgen die werd aangereden door een dwaze Franse fietser en de derde maal was een stop op het wijndomein “l’Ile Saint Pierre”, prachtig gelegen langs de Rhône. Zo schitterend de ligging zo smaakvol waren de wijnen en het appelsap.

Het hoogtepunt van de reis zou worden de trip van Port St Louis naar Saintes-Maries-de-la-Mer, dwars door la  reserve naturelle du Camargue met vlaktes tot aan de horizon. Niet alles staat er in cultuur. Er is ook ongerepte natuur met jeneverbes en paarsbloeiende zee lavendel. De onverharde weg van “La digue à la mer”  brengt ons langs lagunes waarvan sommige delen nu en dan worden overspoeld door het stijgende zeewater en andere delen nooit. L’ étang de Vaccarrès is het biotoop van de flamingo’s sierlijk in het water maar nog mooier tijdens hun vlucht door de lucht. Saintes-Maries-de-la-Mer met een kerk dat eerder gelijkt op een vesting en waar twee heilige vrouwen worden vereerd is het einde van de rit.

Voor de laatste fietsdag kozen we om te fietsen naar Lattes via de oevers van Canal des Capettes en canal du Rhône-Sète (canal du midi) met moerassen en meren, een biotoop voor rivierkreeften, salamanders, allerlei insecten en ook een broedplaats voor vele vogels. In de verte staan  parasoldennen als een streling voor het oog. Na kilometers fietsen werden we gehinderd door een wegversperring alleen te omzeilen via het kanaal. Een plezierjacht met Duitse eigenaars waren redders in nood. De grootste hindernis moest nog komen. Wegens een hevig onweer waren de laatste 10 km langs het kanaal door de hoeveelheid slijk niet te berijden. Vooruit, te voet!  We beleefden op die dag een unieke tocht “à vélo, en bateau et à pied”. We lieten het niet aan ons hart komen maar we zaten wel onder de modder. En tot overmaat van ramp kwam het nieuws dat onze terugvlucht met Ryanair zaterdag geannuleerd werd!

Onze rustdag spendeerden we in de bruisende stad Montpellier, de zetel van een van de oudste universiteiten van Europa. Vooral de grote verzameling moderne architectuur aan de rand van de oude stad interesseerde ons. De grote verscheidenheid aan vormgeving, duizelingwekkend gedurfd, en dan ook alles ingepland tussen grote waterpartijen en groene ruimtes leek ons allemaal heel futuristisch.

Noodgedwongen en na een dag en een nacht puzzelen keerden we met de TGV  Montpellier – Lille en de Ouibus Lille – Brugge op 09-06 terug. Onze fietsen blijven in Lattes en worden meer dan een week later via de Nederlandse Fietstransporteur Soetens  teruggebracht naar Brugge.

Schande…… Ryanair !!!

Door Robrecht verslaggever voor de Bende van Bob

Later volgen er bij leven en welzijn in het najaar dag-PowerPoint’s