Archief

Dag 15 Breda – Antwerpen

zaterdag 29-06-2024

 

Veel vroeger op dan gewoonlijk. Het is onze laatste fietsdag en Pol moet in de namiddag thuis zijn…We zijn blij wanneer we na het koffie zetten, in Yvonne haar koelkast ons ontbijt vinden. Feitelijk hebben we geen al te beste nachtrust gehad, het bed was echt wel heel klein voor twee mannen!

En toch zijn we vliegensvlug klaar, fietsen beladen en daar gaan we dan voor onze laatste fietskilometers. Spijtig we hebben, heel uitzonderlijk, geen foto van onze vriendelijke gastvrouw.

 

 

Hoe rustig kan het toch zijn op een zaterdagmorgen. Zonder enig verkeer verlaten we de meest Bourgondische stad van Nederland. Na 3km komen we aan de Mark, hier laten we Breda achter ons en volgen deze rivieroever op een zalig fietspad. De Mark ontspringt bij de Zandvenheide in Merksplas. Via Wortel en Hoogstraten stroomt de Mark naar het noorden en in Nederland wordt het de Bovenmark tot Breda. Het is dus een grensrivier met vergezichten, boerderijen en bomen en struiken. Na het kruisen van de autosnelweg A58 rijden we aan knooppunt 43 over de grens naar Meersel-Dreef. In dit dorp loopt de grens over de weg en tussen de huizen. Maar daar merken we helemaal niets van natuurlijk. Wat wij wel merken…de tegenliggende fietsers begroeten ons niet meer! Iets wat bij onze Noorderburen wel het geval was. Hoe kan dat nu toch? Wij blijven koppig iedereen begroeten maar worden als abnormaal bekeken of genegeerd!

 

 

In Meer verlaten we de Mark, nu is het een landbouwgebied tot Minderhout.

Minderhout zou feitelijk “minder bos” betekenen…Vanaf hier rijden we dichter tegen de E19 tot Sint-Lenaarts. Tussen Brecht en Sint-Lenaarts komen we aan het kanaal Dessel – Schoten. Oppassen, hier zijn de groepen snelle cyclotouristen de baas. Met grote snelheid vliegen ze ons voorbij op de kaarsrechte trekweg.  Na Sint-Job-in-'t-Goor belanden we in Schoten aan de rand van Antwerpen. Nu over het Albertkanaal naar het Provinciaal domein Rivierenhof in Deurne aan rivier Grote Schijn met Kasteel en Vijvers. We besluiten bij het station Berchem nog door te fietsen tot het centraal station Antwerpen, hier zijn liften om op het perron te geraken. Omstreeks 15h30n zijn we in Brugge en is onze “Dwars door Nederland Fietstocht” ten einde.

 

 

Epiloog Dwars door Nederland Fietstocht 2024

 

Ook al hebben we een pracht tocht beleefd. Voelen we ons wat ongelukkig. We hebben onze trouwe fietsvrienden Antoine en Robrecht erg gemist…

Ik kan het niet genoeg benadrukken, Nederland is ons absolute favoriete fietsland! Nogmaals hebben we heel wat verdoken troeven op deze tocht ontdekt! Het was een ware aaneenschakeling van verrassende natuurgebieden.

Spijtig, ‘t is alweer voorbij!

Klagen over het weer kunnen we altijd maar de eerste week was een week waar we ettelijke keren uitgeregend en als waterratjes op onze overnachtingsplaats toekwamen…Maar de tweede week maakte alles goed met zon en warmte is het vlug vergeten.

Dank aan de stichting “Vrienden op de Fiets” bijna alle bezochte adressen waren tiptop en bij iedereen werden we als huisgenoten ontvangen. Meestal waren de ontbijtstonden onvergetelijk en heel spontaan.

Tot een volgende keer Groetjes Bob!

 

 

Dag 14 Woudrichem – Breda

vrijdag 28-06-2024

 

Een rustige nacht is een absolute zaligheid hier. Op het afgesproken uur wagen wij ons naar buiten. En ja de weergoden zijn ons gunstig gezind. Er wordt een mooie dag aangekondigd. Emmy heeft de tafel in de tuinpergola al klaargezet. Het lijkt een schilderij, hier worden we uitzonderlijk verwend met al het lekkers wat je maar kunt bedenken. Ons gastgezin mag echt fier zijn, hier is het werkelijk een droom om gast te zijn. Toch moeten we na een wel heel lange babbel net zoals verleden jaar, opnieuw afscheid nemen van Jan en Emmy.

 

 

Op de Groenendij fietsen we terug naar Woudrichem. We willen absoluut nog eens op de vesten van de oude stad fietsen. De vestingwerken zijn nog authentiek, zoals ze in opdracht van Willem van Oranje zijn aangelegd. Halverwege de 20° eeuw werd de militaire functie officieel opgeheven. De visserij is heel belangrijk geweest, zo is er hier nog een Visserijmuseum. Ook de robuuste Martinuskerk en de molen zijn prachtige bewaard. Slot Loevestein ligt iets verder op een soort eiland. We volgen de Afgedamde Maas tot Rijswijk. Deze rivier is een oude tak van de Maas en eindigt bij Woudrichem waar de Waal overgaat in de Boven-Merwede. We fietsen westwaarts richting Werkendam, maar eerst zien we Fort Altena. Een van de vele verdedigingswerk van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Deze forten moesten het rijkere Nederland beschermen tegen invallen van buitenlandse legers.

 

 

Op de Sasdijk van Werkendam heerst er grote bedrijvigheid, het is oppassen geblazen. Na de kruising van de Steurgatbrug zijn we aan de Biesbosch bij de Selevia Hoeve. We hebben geluk samen met een groepje fietsers kunnen we mee met het klein pontje naar de andere oever van de Steur.  We blijven de mooie groene dijk langs het watervolgen en genieten van de betoverende schoonheid van de Biesbosch.

 

 

De waterlopen waarlangs we nu fietsen krijgen bij elke splitsing een andere naam. Na de Steur komen we aan het Gat van Paulus en iets verder bij Gat van het Zand of Loopgauw. Bij knooppunt 14 aan de Aakvlaai, zijn we op het meest zuidelijke van de Biesbosch. Het is een wildernis van struiken, waterplanten en wilgenbosjes. Op de indicatiepanelen wordt vermeld dat dit gebied vol reeën, bevers, hazen en talloze zeldzame vogels zit. Op de vele eilandjes hebben wij enkel wilde paarden kunnen spotten!

 

 

Bij Keizersveer kruisen we de Bergsche Maas en buigen af naar Waspik. Dit is een rustig liefelijk dorp met een merkwaardig versierde kerk. Onze dorst lessen doen we in een cultuurcafé. We volgen een waterloopje de Donge het is een typische laaglandbeek. Dit is een verzameling van beekjes met bronnetjes van regenwater uit zeer lage gebieden.

 

 

We rijden Dongen binnen om een kleinigheid te eten, maar het is ietsje telaat enkel in een frituur geraken we nog aan wat friet en drank. Na het kruisen van het Wilheminakanaal duiken het bos “Boswachterij Dorst” binnen, wat een verademing na al dat druk verkeer. Dit uitgestrekt bosgebied bevindt zich tussen Rijen, Oosterhout, Teteringen en Dorst. Het gebied bestaat voornamelijk uit grove dennenbos dat op een heidegebied is aangeplant. Vroeger noemde dit gebied de Seterse Heide.

 

 

Zonder dat we het goed en wel beseffen zijn we aan de grens met Breda.  Nu is het opletten, we moeten gelukkig maar, op een afgebakend fietspad de rijksweg volgen. Bij de brug over de Mark is het op gps tot aan ons verblijf. Zonder enig probleem staan we na 65km bij ons Vrienden op de Fiets adres van Yvonne. We moeten onze fietsen achteraan in een weelderig binnen tuintje stallen. “Maar eerst iets fris drinken” beveelt onze vriendelijke dame. Yvonne heeft blijkbaar nood aan een praatje. Maar we blijven meer dan één uur aan de babbel…Wanneer we onze gastvrouw om de wifi vragen om het thuisfront op te roepen, is ze heel verwonderd. We moeten er erg mee lachen…Yvonne was er bij de aanvraag om bij haar te verblijven, van overtuigd dat wij een stel waren! Ze vindt het stom en wij wuiven haar gedachten weg. Ze zoekt de aanvraag op en ziet inderdaad dat wij fietsvrienden zijn! Dat zal ons lang bijblijven, verzekeren we haar lachend.

 

 

Na een wasje en een plasje staat we te popelen om de stad te verkennen. Maar Yvonne toont ons hoe wij morgenvroeg moeten tewerk gaan. Alles zal mooi in de koelkast te vinden zijn en koffie maak je zelf maar. Deelt zij ons mee, ik sta heel laat op en jullie zullen al weg zijn. We rekenen af en bedanken haar voor het prettig en gastvrij verblijf…

 

 

Ver geraken we niet, de drukte bij Biercafé De Beyerd doet ons halthouden. Hier kan je niet enkel souperen maar ook proeven van meer dan 125 verschillende bierspecialiteiten. We houden van de sfeer van het typisch “Bruin café” en met onze vriend Antoine in gedachten, bestellen we onmiddellijk een Paix-Dieu, zijn lieveling bier. De patroon heeft zelfs een souper suggesties op basis van Val-Dieu bier, dat kunnen we niet afslaan toch!  En het heeft ons gesmaakt. Onze wandeling in de stad Breda sluiten we af met een ijscoupe.

 

 

 

 

Dag 13 Maarssen – Woudrichem

donderdag 27-06-2024

 

Als we op het afgesproken uur komen ontbijten genieten we van de stralende zon. Tia verwent ons met een overvloedig ontbijt, terwijl Piet zijn werk heeft met voederen van de dieren. Toch willen ze beiden weten hoe wij de avond in het dorp beleefd hebben. Grote hilariteit, als wij vertellen dat wij bij de Dorps Gek soupeerden…Piet raadt dit eetadresje telkens aan bij zijn gasten en iedereen is steeds vol lof! Na nog een hartelijke babbel nemen we afscheid van dit prachtige Vrienden op de Fiets gastenpaar….

 

 

Vandaag rijden we zuidwaarts, op naar de grote rivieren! Toch houden we eraan om nog eens door Maarssen te fietsen. Maarssen bestaat uit twee delen, het oude gedeelte ten noorden van het kanaal Maarssen-dorp, aan de andere zijde van het kanaal, een relatief nieuw gedeelte Maarssenbroek. Toch lijkt Maarssen groter dan wij dachten, na 5km zijn we aan de Haarrijnseplas, een zandwinningsplas. We rijden dwars door dit meer tot bij “Kasteel de Haar” Dit wordt aangewezen als het grootste en meest luxueuze kasteel van Nederland! We moeten er omheen fietsen en toch hebben we het gevoel dat al dat groen hier bij dit fameuze kasteel hoort.

 

 

Op de Breudijk net vóór Harmelen zijn er kersen te koop…zonder aarzelen rijden wij het erf van de “kersen boerderijwinkel van familie Oosterom" op. Het is hier precies feest. Een grote groep van een nabijgelegen zorgboerderij, met mentale beperking, zitten samen met hun begeleiders en een accordeoniste te zingen op het terras. We kopen kersen en snoepen die samen met de zich kostelijk amuserende bende op!

 

 

Tot een van de begeleidsters ons uitnodigt om mee te zingen. “We zijn Vlamingen” vertellen we haar. “Dat maakt niets uit, zing dan in jullie taal”! De olijke accordeoniste is onmiddellijk mee als we het Brugs lijflied neuriën….. En daar gaan we dan in duo:

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Je moe' van voaren in de reeke nie' gon stoan

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Mé zowwe zot van voaren zoed da' toch nie' goan

Want ze zeggen damme zot zin

Mo dat is dwoaze proat

Me zyn verdrooid zo zot nie' ofdat onze mutse stoat

Mo zie' van Brugge zet je vanachter

Je moe' van voaren in de reeke nie' gon stoan

Zie 'j van Brugge zet je vanachter

Of héél d'n boel zoe kennen no d'n knoppen goan

 

 

Ons publiek is uitzinnig en we worden met gejuich en applaus bedankt. Toch houd ik eraan in mijn mooiste Nederlands uitleg te geven bij de tekst van dit lied. Het refrein refereert naar de geschiedenis van Brugge onze stad. ’s Avonds werden de poorten van de stad gesloten en aan de Bruggelingen werd gevraagd om achteraan in de rij te staan wachten bij het Oud Sint-Janshospitaal. Dit om de zieken van buiten de stadspoorten te laten voorgaan. Feitelijk een barmhartige bedoening toch! Als dank krijgen we nog een ijsje van de familie Oosterom. Elke dag een goede daad was vroeger de leuze bij onze zeescoutsgroep…en we zijn dit niet vergeten! Maar nu vlug verder, we hebben nog maar 12km en het is al 11h…

 In Harmelen dwarsen we enkele keren de Leidse Rijn om door een groen boerenland in Montfoort te arriveren. Langs de Hollandse IJssel fietsen we naar Oudewater. Dwars door een polderlandschap met grote boerderijen.

 

 

In Oudewater is het wat kronkelen langs grachten en over bruggetjes. Oudewater ligt aan de monding van het riviertje de Lange Linschoten en de Hollandse IJssel. In het historische centrum nemen we een kijkje in de Grote of Sint-Michaëlskerk. Het is een gotische hallenkerk. We worden hartelijk begroet door de dominee en houden een gezellig praatje met hem. De kerk was eerst een katholieke kerk en is sinds 1572 in protestantse handen.

 

 

Door een dunbevolkt veenweidegebied, het Polsbroek komen we in Schoonhoven. Jaja het dorp van Frank en Corrie de stappers, welke wij ontmoet hebben in Ootmarsum. We willen hier middagmalen in het stadje. Op de Oude Haven bij “de Blauwe duif” hebben we prijs, we kunnen niet voorbij dit drukbezet zonnig terras.

 

 

Samen met vele leeftijdgenoten genieten we van een deugddoende trippel en een lunch. Schoonhoven is een charmant en idyllisch stadje, de Zilverstad genoemd aan de rivier de Lek. We verlaten de stad via de Veerpoort. Deze poort is onderdeel van de waterkering en wordt bij hoog water met houten deuren gesloten. Met het veer belanden we op de andere oever van de Lek.

 

 

Na dit toch wel heel drukke veer met heel wat zwaar verkeer zijn we vlug in Nieuwpoort. We kruisen dit minivestiging stadje langs vestingwallen. We vinden het absoluut een mooi en goed bewaard stadje met typische Hollandse huisjes. Maar we zijn er in een wip voorbij! Nadat we de Lek verlaten hebben is het kilometers door een groen landschap met lage weiden en landbouw. Arkel is het eerste dorp nadat we het Merwedekanaal gekruist hebben. Nu fietsen we tussen het kanaal en de Linge tot Gorinchem…..of is het Gorkum?

 

 

Gorinchem een belangrijke vesting in de Oude én de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De vestingwallen of stadswallen lopen helemaal rond de stad met uitzicht over de rivieren. Op die dijkwallen staan imposante kanonnen en molens. We moeten door erg gezellige en levendige winkelstraatjes. Voorbij de Lingehaven en het sluis komen we aan de veersteigers. Hier moeten we toch wel even opletten er liggen meerder veerboten, na wat vragen worden we doorverwezen naar de juiste boot naar Woudrichem. Betalen moet met een App maar dat lukt ons niet hopelijk kunnen we straks pinnen. Maar aan boord vinden ze het toch lastig, voelen we duidelijk! Het is een eindje varen op dit imposante water waar Waal, Afgedamde Maas en Merwede samenkomen, met verschillende tussenstops.

 

 

We hebben 70km op ons tellertje als we van het veer stappen en door de Gevangenpoort van Woudrichem rijden. Deze poort is de enige overgebleven waterpoort als onderdeel van de vestingwerken. In de Middeleeuwen had Workum een ommuring met vijf poorten. Maar deze poort diende later als gevangenis.

 

  

Op aanwijzen via mail van onze VOF-gastvrouw, gaan we eerst onze souper avond vastleggen. Ook hier hebben ze moeilijkheden met horecapersoneel volgens Emmy. En het is nog waar ook, als we bij restaurant “de Stroming” willen reserveren, worden we eerst afgewezen. Na wat aandringen bij de baas kunnen we toch een plaatse voor 2 bemachtigen tegen 19h. Maar nu eerst naar ons verblijf voor deze avond. Wat een prettig weerzien bij de familie Van Strien. Verleden jaar waren we hier ook maar toen met vier nog…Na een lange babbel met veel uitleg over onze afwezige vrienden en in ’t bijzonder over de toestand van Antoine, moeten we ons spoeden om te gaan avondmalen. Op het terras van het drijvend restaurant van “de Stroming” bij de haveningang, genieten we bij deze warme rustige avond van het gevarieerd souper met het nodige vocht…Alles duurt wat lang maar wij hebben tijd in overschot! Tevreden van onze prachtige fietsdag kruipen we onder de dekens…Slaapwel.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 12 Hilversum – Maarssen

woensdag 26-06-2024

 

 

Vandaag iets vroeger op dan anders omwille van de beroepsbezigheden van ons gastgezin. ….Geen probleem voor ons, wij passen ons aan. Na een heerlijke rustige nacht, ontbijten we samen met Eelco en Katja. Het sportieve stel zijn benieuwd naar ons dagprogramma. Ze vinden het uitstekend dat we vandaag door het Gooi en langs de Vecht zullen rijden….”jullie zullen het zich niet beklagen” krijgen we van beiden te horen. Bedankt vrienden jullie deden het uitstekend, we zijn hier echt verwend geworden. Katja is als eerste weg per fiets en enkele minuten later nemen wij afscheid van Eelco, een foto en weg zijn wij!

 

Na 3 kilometer zijn we in het centrum van Hilversum. Ik wil absoluut het toch wel gekende stadhuis zien. Dit gebouw “Het Raadhuis” een hoogtepunt uit de vele ontwerpen van architect Willem Dudok. Het gebouw geniet internationale bekendheid en is een gebouw uit kubistische volumes en horizontale gevellijnen met een toren. Het geheel is gemetseld met gele lange bakstenen. Het is een streng eigenzinnig en individualistisch ontwerp van de jaren 1930.

 

 

Even verderop duiken we het Corversbos in. Nu voorbij Landgoed Gooilust, één van de vele landgoederen die ’t Gooi rijk is. Het is de moeite met dit prachtig fietsweer hier nu voorbij deze mooie siertuinen te kunnen rijden. Bij knooppunt 10 zijn we midden in het Spanderswoud met hier en daar bunkers. We belanden na dit bos op een groen weids boerenland met veel rechte beken.  Na wat kronkelen staan we aan de stervormige vestingen van Naarden. Maar het lijkt wel een dubbele omwalling met grachten. We rijden rond het stadje en toch willen we ook het centrum zien. Bij de kerk houden we samen met de talrijke toeristen een zonnige koffiepauze. Naarden is een van de best bewaarde vestingsteden en onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

 

 

Na het kruisen van een drukke autosnelweg de A1 fietsen we op een dijk naast het Gooimeer. Dit is een groot randmeer dat ontstond bij de inpoldering van zuidelijk Flevoland, dit meer was vermoedelijk vroeger de Zuiderzee? Heel vlug moeten we opnieuw onder een nog drukkere autosnelweg de A6 en zijn in Muiderberg. Opnieuw langs het water maar nu noemt dit het IJmeer. We houden een pauze op de dijk waar de talrijke watervogels van dichtbij te bewonderen zijn. Verder in het water liggen er een reeks groene eilandjes, het zijn paradijzen voor trek- zang en watervogels en ontoegankelijk.

 

 

Op een 2 kilometerlange kaarsrechte Polderweg ontmoeten we enkele stappers. We worden door de heren herkend als die “Gekke Belgen” van de reeks “Dwars door de Lage landen”… Het is een echte tv-hype, wordt ons met veel enthousiasme verteld. Maar onze maag begint te rammelen, op naar Muiden.

 

 

Maar eerst komen we aan het Muiderslot. Het Muiderslot is de oudste waterburcht van Nederland. We rijden door het poortgebouw en bewonderen met ontzag het fameuze slot. Grote dorst doet ons een plaatse zoeken op het overdrukke terras van Ome Ko bij de sluisbrug. Maar het personeel kan de drukte niet aan. We peddelen het stadscentrum binnen over het grote oude sluizencomplex. Dit is de verbinding tussen de rivier de Utrechtse Vecht en het IJmeer. De sluizen zouden 350 jaar geleden gebouwd zijn. ’s Zomers stroomt het water van het IJmeer naar de Vecht. Maar als het water in de Vecht te hoog staat stroomt het andersom. In de winter staat het water in de Vecht en het IJmeer normaal even hoog.

 

 

Na enkele kilometer komen we langs de Vecht in Weesp hier hebben we meer geluk.  Op het zonnige terras van ’t Helletje langs de kade genieten van een koude schotel en een trappist. Ondertussen worden we uitgebreid gebrieft hoe Oranje het doet op het EK. Een groep leeftijdsgenoten willen weten wat fietsende Vlaming hier uitspoken…na een lange babbel moeten wij kost wat kost verder en worden door hen luidruchtig uitgewuifd. Wat een gezellige boel! Vlug zijn we bij het Torenfort aan de Ossenmarkt. Het is een van de laatste torenforten waarmee de waterlinie werd versterkt. Het is in baksteen uitgevoerd rond met een diameter van 34 m en de muren zijn 1,8 m dik. We verlaten Weesp en blijven nu langs de Vecht. De tocht gaat door veengebied en langs akkers en plassen. We komen langs molens en gemalen die het gebied al eeuwen drooghouden. Dit gebied konden ze in een oorlog onder water zetten. In en rond het water is het overal groen met veel soorten waterplanten. Na het verlaten van Weesp zijn we op de andere oever. Vanop de dijk hebben we een prachtig zicht op de rivier. De woonboten bij het gehucht de Horn zijn niet te tellen!

 

 

Na een grote meanderende bocht komen we na een sluisje bij Fort Uitermeer. Het fort beschermde de ’s-Gravelandse Vaart, en de schutssluis. Het is ook een onderdeel van de Oude en Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam. Na de Spiegelplas duiken we een bosje binnen op een eng zandpaadje. We fietsen hier op een smal eiland in de Ankeveense Plassen.

 

 

Volgens aanwijzingspanelen zouden we in dit bijzondere landschap, het gezang van de snor en de kleine karekiet moeten horen, ook het hoempen van de roerdomp is mogelijk. Maar we kennen er te weinig van! Ook al houden we ons een tijdje stil, enkel het geluid van zwemmende jongelui kunnen we thuiswijzen!

 

 

Bij kilometer 45 moeten we samen met een groepje leeftijdsgenoten wachten op het pontje. Hier kruisen we de Vecht met een elektrisch fietspontje naar Nigtevecht. De jeugd van het dorp houdt op het graspleintje aan de oever een zwem- en duikdemonstratie. Wat een ambiance met dit zomers weertje, we houden samen met de andere fietsers een rustpauze.

 

 

Kronkelend op de Eilandseweg tussen het Amsterdam-Rijnkanaal en de Vecht belanden we in Vreeland. Na het kruisen van de rivier houden we koffiepauze. Vanaf Breukelen wordt het heel wat drukker op de dijkweg, vermoedelijk wordt deze mooie fietsweg als sluipweg gebruikt...Ook hier is er weinig eerbied voor het fietstoerisme publiek, we worden bijna van de weg gemaaid! Wat een toestand en dit in het absolute fietsland Holland! Hier op de oever staan er verschillende monumentale herenhuizen, eentje ervan wordt vermeld als Kasteel Gunterstein.

 

 

Op de Vecht blijven de kleine pleziervaartuigen met zwaaiende bemanning richting Maarssen ons begeleiden. We kunnen het ons voorstellen hoe zij genieten van op het water van deze betoverende schoonheid van de Vecht tijdens hun rondvaart! Wat een pracht langs deze groene oevers, met oude kastelen en statige landhuizen die een rijkdom uitstralen. Blij dat we van deze bijzondere historische waterweg met alles wat erbij hoort hebben kunnen genieten……

 

 

Na 65 kilometer zijn we ter bestemming, de gps-track stopt, jawel net voor het huis van onze Vrienden op de Fiets. Het gastgezin ontvangt ons met open armen. Na een drankje en een praatje met Piet en Tia krijgen we de 2° verdieping ter beschikking. Een prachtige slaapplaats met eigen sanitair, wat een luxe. Piet bezorgt ons enkele eetadressen en raad ons aan het wandelpad langs de rivier te nemen tot in het dorp. Toch is het verder dan gedacht we slenteren zeker 2km langs de Vecht. Langs de oever ligt het vol plezierbootjes met souperende bemanningen…. Het is een plezier om iedereen te begroeten en hun blijgezind te zien genieten van de avondzon.  We krijgen er honger van! Zelfs op voorbijvarende sloepen is men aan ’t eten en drinken….

 

 

In het dorp bij de brug is het precies feest. We gaan kijken en op het terras van eetcafé “De Dorpsgek” is er veel ambiance. We vleien ons neer tussen de plaatselijke bevolking en voelen ons onmiddellijk zoals thuis. Hier draait blijkbaar alles om een warme gezellige sfeer. De patroon komt ons met een humoristische kwinkslag begroeten, heerlijk zo’n warme ontvangst! Het is op deze warme avond werkelijk genieten van een heerlijk menu met enkele Quadrupel La Trappe. Met een flink gevuld buikje stappen we langs het overpad terug naar ons slaapadres. Na nog wat praatjes met buiten zittende plaatselijk mensen bij hun prachtige typische huizen, zijn we zoals afgesproken goed op tijd terug. Wat een heerlijke dag, Slaapwel!

 

 

Dag 11  ’t Harde - Hilversum

dinsdag 25-06-2024

 

Wat hebben we zalig geslapen. Plots komt de gastvrouw met ons ontbijt. “Jullie moeten zelf koffiezetten en ik wil onmiddellijk afrekenen” krijgen wij als morgen begroeting te horen…Toch wijzen wij Marion erop dat wij ons onderkomen prima vinden doch dat onze ontvangst en het eten helemaal beneden peil is. We vinden dit niet fijn. Zij trekt haar schouders op en verdwijnt…we zien haar niet meer terug! Wat zouden wij hier misdaan hebben.  Later komen wij teweet dat we hier in de bijbelgordel zijn, met protestantse en gereformeerde gemeenschappen.  Zou het daar iets mee te maken hebben? We hopen van niet …. We hebben heel andere en aangename ervaringen en uitstekende herinneringen uit het verleden. Allé raar toch dat we zoiets moeten beleven hier! Inpakken, fietsen beladen en weg dan maar zonder afscheid of foto….

 

 

Het dorp van ’t Harde zijn we zo voorbij na enkele kilometers zijn we aan de rand van de Veluwse bossen. Het is prachtig fietsweer met een aangename temperatuur, toch is het frisser in de bomendreven. Langs een moeilijk paadje komen we bij het stuifzandgebied De Haere. Het is een kwetsbaar natuurgebied waar zeldzame planten en dieren voorkomen.

 

 

De zandvlakte wordt afgewisseld met heide en bosjes met jeneverbesstruiken.  Na een tunnel onder de A28 kruisen we een dubbelspoor. Hier voelen we ons opnieuw echt in de Veluwe. Dicht bij Nunspeet moeten we door het Zandenbos. Een aangeplant bos waar vroeger stuifzand was, staan nu grove dennen. Die bomen hielden het zand tegen en maakten dat er heuveltjes ontstonden. Na de Zandenplas een recreatiegebied, rijden we evenwijdig met de autosnelweg en een golfterrein. Gelukkig verlaten we aan knooppunt 13 de autostrade, gedaan met het erg storen verkeersgeluid. Na het bruggetje kruisen we een wildrooster en zijn nu echt terug in de natuur.

 

 

Tussen Elspeet en Vierhouten is het afwisselend heide en bos.  In dit Vierhouterbos zouden er diverse dieren leven…Niets van gemerkt natuurlijk. Geen van de aangewezen soorten zoals herten, wilde zwijnen, vossen of dassen lieten zich zien! Bij knooppunt 73 Stakenberg buigen we rechtsaf richting Harderwijk. Toch blijven we door natuurgebieden rijden zoals de Leuvenumse Bossen, het Hulshorsterzand eer we in de bewoonde wereld komen.

 

Bij kilometer 32 zijn we in Harderwijk stad aan de Veluwerand en vroeger gelegen aan de Zuiderzee. Deze Hanzestad heeft talrijke monumenten bewaard we rijden langs een oude versterkingsmuur met de Vischpoort en de strandboulevard. Hier plots een telefoontje. Ik had oude gekenden, van op onze Bodensee fietstocht 2019, verwittigd dat wij Harderwijk zouden doorkruisen vandaag. Nel en Ab de Haas, hebben wij ontmoet fietsend langs de Rijn op 29 mei 2019. Ergens bij en gezamenlijke rustpauze rond Rheinfelden. Ab de Haas is al jaren radiomaker en bezieler van Wereldmuziek zender El Mundo. Ik bleef hem jarenlang volgen. Zowel Nel als Ab waren altijd benieuwd naar de fietsavonturen van “De bende van Bob” en bleven met mij in contact hierover!

 

 

Op het einde van het Zeepad op de LF22 aan Knooppunt 9 staan onze vrienden ons enthousiast op te wachten. Wat een ontvangst na al die jaren….Op hun zonnig terras met zicht op het Wolderwijdmeer geraken we maar niet uitgepraat. We worden getrakteerd met drank en taart. We blijven maar genieten van dit onverwacht weerzien echt uniek zoiets moois te beleven.

 

 

Het afscheid van onze leeftijden- en fietspassiegenoten is moeilijk. We worden lang en hartelijk uitgewuifd. Bedankt vrienden het gaat jullie goed. We blijven het randmeer volgen tot aan de sluis van de Ankervaart. Vanaf hier wordt het druk op het fietspad langs het Nijkernauw.

 

 

Op 55km zijn we in Spakenburg. Vanaf hier zouden we in de provincie Utrecht moeten zijn. Spakenburg opnieuw een van die kleurrijke havendorpen lijkt wel een openluchtmuseum. We dokkeren traag door het historische hart met een pittoreske kern. Je voelt nog steeds het visserijverleden wanneer je langs de oude platboden kotters komt. Ze zijn niet te tellen en men werkt er nog steeds aan op de scheepshelling.  We krijgen er dorst van, op een van de vele zonneterrasjes vlijen we ons neer, wat doet die frisse trappist deugd zeg! Ondertussen worden we getrakteerd op een voetbal Oranje gekke voorstelling. Men zou wel vergeten dat het EK-voetbal bezig is, en Oranje er nog bij is!

 

 

Op het einde van een kaarsrechte weg in Bunschoten buigen we rechtsaf richting Eembrugge. Langs de Eem een rivier belanden we in Baarn. Hier houden we een in de zon samen met de schoolverlatende jeugd, een ijsjespauze. Ondertussen komen we teweet dat de vroegere koninklijke residentie van koningin Juliana “Soestdijk” hier dichtbij in deze gemeente ligt.

 

 

Wij zijn amper het dorp uit en duiken opnieuw een bos binnen. Het is het Baarnse Bos op een uitloper van de Utrechtse Heuvelrug. Aan knooppunt 63 plots een plaat Hilversum en iets verder “Welkom in Noord-Holland”. Met de GPS is het nu op naar ons Vrienden op de Fietsadres in de Mediastad. Maar we hebben geluk we moeten de stad niet binnen onze VOF ligt aan de zuidrand in een groengebied. We worden meer dan hartelijk begroet door Eelco. Wat verlegen volgen wij de erg sportief uitziende man in het prachtige huis. We krijgen op de verdieping een heel ruime kamer met bijhorend sanitair ter beschikking. Onze gastheer had ons iets later verwacht en gezien wij bij hem deze avond souperen, stellen wij voor eerst iets te gaan drinken in de omtrek. “Bij de Zonnestraal in het bos hierachter is er een drank-terras” stelt Eelco ons voor…Enkele minuten later genieten we van een trappist op het zonneterras van de Zonnestraal. Het is een gerenoveerd paviljoen van een instituut-zorghotel “Professor Henri ter Meulen.”

 

 

Samen met ons gastgezin genieten we van een prachtig smakelijk souper. Eelco heeft ons culinair verwend. We blijven nog uren babbelen met het erg sportieve en reislustige paar Katja en Eelco. Na het bekijken van hun vele fotoalbums van ettelijke verre reizen worden we allen moe, hoog tijd om onze bedjes op te zoeken. Slaapwel!

 

 

Dag 10 Steenwijk – ’t Harde

maandag 24-06-2024

 

Wanneer ik onze track op mijn roadboekje voor vandaag bekijk, ziet hij er helemaal anders uit dan de vorige dagen. Er is geen donker groen en of roze te bespeuren, dus ook geen bossen en heide! We moeten door een waterrijk landschap met veel laag gelegen weiden. Onze gastheer Peter heeft de tafel mooi gedekt en we genieten van het ontbijt, gelukkig heeft hij zijn jonge hond ergens opgesloten, wat een zalige rust. Onze pezige vriend, een prille zeventiger blijkt hier toevallig beland te zijn. Op een  van zijn tochten kwam hij in Steenwijk, zag het huis waar hij nu in woont te koop staan en is hier gebleven. Als ik hem vertel dat zijn huis een zekere architecturale waarde uitstraalt, is hij zeer vereerd. Hij komt zelfs met bewijzen dat het huis hiervoor bekend staat in de omtrek.

 

 

Om 10h nemen we afscheid van onze gastheer, we rijden nog eens door het centrum en verlaten de stad langs de vestingen richting Scheerwolde. We rijden bewust niet naar Giethoorn. Dit al te druk toeristisch overspoeld dorp ligt slechts enkele kilometers van onze route, maar we kennen de overdreven drukte. Het is hier net zoals bij ons in Brugge en willen deze massa toeristenstroom absoluut vermijden….

 

 

Langs een kanaal, het Steenwijkerdiep,  met veel yachting werven komen we in Scheerwolde. Dit dorp was een verblijfplaats voor polderarbeiders bij de veenafgraving. Nu zijn de gronden hier geschikt gemaakt voor de tuinbouw. We rijden iets verder in het Nationaal Park Weerribben Wieden. Een gebied waar eeuwenlang turf gewonnen werd. Men trok veen uit het water waardoor gaten ontstonden. Deze gaten noemt men weren. Naast die stroken lag het veen te drogen op hogere stroken legakkers, dit waren de ribben! En doorbroken ribben noemt men dan wieden met water !!!

 

 

Er zouden hier otters leven. Natuurlijk hebben wij die niet gezien. Wat wij wel duidelijk, al was het van ver konden spotten waren zilverreigers. Net voor het dorp Baarlo staat een plaat Muggenbeet. We vermoeden dat er  zich hier inderdaad veel muggen ophouden! Maar neen dit mini plaatsje van enkele huizen noemt zo. Dwars door de weilanden, met oneindig zicht over een landschap van breed water en wuivend riet komen we in Blokzijl. Blokzijl is een klein stadje in de kop van Overijssel. Door een doolhof aan straatjes en steegjes met kronkelende kanaaltjes, komen we aan een sluis. We worden tegengehouden, de sluismeesteres moet eerst een groep pleziervaartuigen doorlaten. Het is een erg gezellige boel we worden uitbundig door alle schippers en bemanning begroet en vriendelijk toegewuifd…..Hier kunnen automobilisten een voorbeeld aannemen ofwel “Een puntje aan zuigen” .

 

 

Het sterren restaurant “Kaatje bij de Sluis” is al ruim 45 jaar een culinaire ervaring waar gastronomie, gezelligheid en sfeer zich tot een bijzonder resultaat mengen. Driesterren kok Sergio Herman heeft hier zijn eerste opleiding gekregen.  Ik herken het Hotel-Restaurant “Kaatje bij de sluis” ook al is het meer dan 20 jaar geleden dat ik hier overnachtte en gesoupeerd heb. Olala waar is de tijd naartoe ?

 

 

Na 25km dokkeren we op de kinderkopjes Vollenhove binnen. Het is een kleine stad met een haventje en het lag vroeger aan het IJsselmeer. Na de inpoldering en het ontstaan van Flevoland is dat nu helemaal anders. Nu ligt  Vollenhove te midden van een rustige omgeving van water en groene landschappen. Je ziet nog duidelijk dat hier vroeger, denkelijk gedurende de Hanzeperiode, het stadje bloeide, er valt heel wat historie te zien. We rijden rond de haven en zien van ver dat er een dame een terras klaar zet. Dorst en goesting doet ons stoppen. We zijn de eersten en de waardin van Palingrokerij Konter roept ons binnen: “ Hier kan je alles bekijken en bestellen, ik breng  het op het terras”. Na enkele minuten komt ze met broodjes vers gerookte paling en maatjes met voor elk een flinke trappist. “Verleden jaar was hier een Vlaamse Filmploeg, ze spraken net zo’n taaltje zoals jullie”. Als wij haar vertellen dat wij ook te zien waren in een van de afleveringen van Arnoud Hauben, Herkent ze ons en zegt het tegen alle terrasgangers…  Straks moeten we nog handtekeningen uitdelen lachen wij haar toe! Liever maar bescheiden West-Vlamingen blijven zeker!

 

 

Palingrokerij Konter is in 1911 opgericht in Vollenhove aan de toenmalige Zuiderzee. Sindsdien wordt er al ambachtelijk paling en andere vis soorten gerookt en geleverd aan groot- en detailhandel. Wanneer we over de brug van het Vollerhovekanaal zijn, rijden we de jonge provincie Flevoland binnen. Het is ook de kleinste van de twaalf provincies. Flevoland bestaat uit de Noordoostpolder en de Flevopolder, beide ontstaan door drooglegging van delen van de voormalige Zuiderzee, met daarbinnen de voormalige eilanden Urk en Schokland. We blijven het kanaal volgen tot Kraggenburg.  Het is hier opvallend groen en net voor we afbuigen aan het Voorstersluisje, rijden we voorbij het “Rijksmonument Waterloopbos” dit is een historisch openlucht laboratorium waar honderden onderzoeken uitgevoerd zijn naar het gedrag van water. Er zijn zelfs restanten van het onderzoek naar de Deltawerken.

 

 

We hebben 40km op ons tellertje wanneer we over de brug van het Ketelmeer fietsen. Beneden ligt de stormvloedkering Ramspol , uniek in zijn soort. Het is de enige balgstuw ter wereld die als stormvloedkering dienst doet. De totale kering bestaat uit 3 balgen van een zwaar en zeer sterk rubberdoek, dat opgeblazen een barrière van 10 m hoog en 240 m lang vormt. Normaal ligt de balg in een soort bak op de bodem van het water, zodat de scheepvaart vrije doorvaart heeft. Door een natuurgebied van rietmoerassen en zandplaten komen we aan de monding van de rivier de IJssel.

 

 

Na IJsselmuiden zijn we plots aan de fameuze brug met de gouden wielen en rijden nu Kampen binnen. Hoog tijd voor koffie en een gebakje, menen we. Op de IJsselkade met zicht op de rivier genieten we in het zonnetje van een zalige rustpauze. Rustig willen we door het historische gedeelte van Kampen, een eeuwenoude Hanzestad, rijden. Langs monumentale mooie oude poorten zijn we in de binnenstad. Je kan hier blijven rondrijden, maar we moeten verder. Wanneer we een stadskaart raadplegen beseffen we dat Kampen feitelijk een eiland vormt. De stad wordt omringd door de IJssel, Kattendiep, Keteldiep, Reevediep en de randmeren: Vossemeer en het Drontermeer. Uniek wat hier allemaal ondernomen wordt tegen eventuele overstroming is de “Hoogwater Brigade”. Dit zijn 250 vrijwilligers uit Kampen die met mobiele onderdelen een waterkering bouwen.

 

 

We vervolgen onze route lans een lang gerekt meer het “Drontermeer” een  smal randmeer, dat is ontstaan bij de inpoldering van Oost-Flevoland.  Met een stralende zon rijden we Elburg binnen. Eén van Nederlands meest bezienswaardige Hanzesteden. Vroeger een bedrijvig vissersstadje aan de Zuiderzee. Vandaag de dag een toeristische site. We moeten, het kan ook niet anders te voet door de straatjes wandelen, wat een wandeldrukte….We krijgen er dorst van. Maar het is maandag en veel keuze is er niet, we wringen ons tussen kwetterende leeftijdsgenoten…..

een flinke trappist kan deugd doen.

 

 

We verlaten de drukte van de binnenstad langs een prachtige omwalling. Overblijfselen van de oude stadsmuur mogelijkse verdedigingswerken van toen Elburg nog een Hanzestad was. Vijf kilometer verder zijn we aan ons eindpunt voor vandaag ‘t Harde…..het was een flinke rit van 80km. We kronkelen door enkele groene dreven en staan plots voor ons overnachting adres. Maar hoe geraken we hier binnen. Alles is afgesloten, er is nergens een voordeur en of deurbel te bespeuren. Na een poosje wagen we het erop de poort te openen en via de tuin op de woning toe te stappen. Er is een zijdeur zonder bel…..na een tijdje kloppen komt  Marion openen. Wat afstandelijk krijgen we een mooi verzorgd en ruim achterliggend huis met keuken, zitruimte en slaapkamer ter beschikking. “Om 19h breng ik jullie avondmaal” krijgen wij te horen en ze verdwijnt terug in haar woning…..Zoiets zijn we helemaal niet gewoon bij Vrienden op de Fiets.

 

 

Ja en inderdaad stipt om 19h komt Marion met ons avondmaal, gelukkig hebben we in de loop van de dag goed gegeten, zo’n erg karige avondmaal, dat is ons nog nooit overkomen! Gelukkig is het maar voor één nacht, morgen beter toch !!!

 

 

Wanneer we nog wat in het zonnetje zitten te keuvelen, komt er plots een jonge heer op ons af. Grote verwondering het is Henrik Kos Radio-Podcastmaker van het Nederlands programma “Fietskriebels”. Ik had voor onze start ons programma doorgestuurd. Hij is ons,  gezien wij in zijn buurt kwamen,  komen opzoeken….Voor ons toch een echte aangename verrassing. De opname duurt meer dan één uur en is te beluisteren bij het openen onderstaande link:

https://drive.google.com/file/d/18N2sV5jK-zuMofJgOXlVo9cOhbjeZmAU/view?usp=drive_web

 Wat een avond …..we danken Henrik en zijn erg benieuwd! Een hele belevenis, hoog tijd om de bedjes op te zoeken. Slaapwel !

 

Dag 9 Zuidlaren – Steenwijk

zondag 23-06-2024

 

Vroeg uit de veren vandaag. Toch zijn we niet de eersten onze collega fietsers zijn al klaar. Het wordt een feestelijk ontbijt, wat worden we hier verwend door Corry. Er is echt van alles. We blijven maar aan de praat. Ons tafelgezelschap wil alles weten van onze vele fietstochten…..Wanneer ik onze vriend Fred het dagverslag Dag 8 Zuidlaren – Coevorden van onze Rond Nederlandtocht van maandag 15-06-2015 laat voorlezen, is hij uitermate vereerd. “Wat je me nu vraagt kan ik als geen anderé” lacht Fred. En ja als een volleerd Nederlands redenaar,  met toneel allures, luisteren we geboeid naar zijn poëtisch betoog. “ Als leraar Nederlands was dit indertijd mijn specialiteit” geeft hij grif toe….Ferdinand wilt niet onderdoen en geeft ons een amusant concert op zijn trekzak en nadien met de tuba. Wat een plezante bende hier geraken we met moeite weg! Toch moeten we de fietsen beladen en starten. Het afscheid valt iedereen erg zwaar. Heel lang worden we door ons gastenpaar uitgewuifd!

 

 

Van Zuidlaren volgen we richting Westlaren.  Door het bos van Slootsbergen rijden we over de Drentse Aa, een beek, richting Tynaarlo. Tynaarlo is een oud brinkdorp, dit betekend een kerk met daarrond huizen en boerderijen maar daar merken wij helemaal niets van. Na het dorp Vries belanden we opnieuw in een enorm bos. Het Langeloërduinenbos ligt in een gebied met hier en daar wat heide, plots zijn we in het plaatsje Norg. We rijden al kilometers aan een stuk door pure natuur, over smalle bospaadjes, door duinen en lage struiken. Echt zalig met dit aangenaam zonnetje en een heerlijke temperatuur.

 

 

Westervelde, dit is ook een klein esdorp met een driehoekige brink met veel bomen, hier zijn er zoals het hoort, wel enkele boerderijen rond te zien.  Na het kruisen van het Veenhuizerkanaal duiken we het Fochteloërveen binnen. Een goed bewaard natuurgebied met schitterende vergezichten. Wat is het rustig in dit pure natuurgebied. We lezen op een informatieplaat dat dit een hoogveengebied is met veel veenmossen en een tehuis voor zeldzame soorten dieren en planten, zoals de kraanvogels, en een sterk bedreigde vlindertje, het veenhooibeestje.

 

 

Wanneer we uit het bos van Ravenswoud komen rijden we voorbij de plaat Appelscha. Volgens aanduidingen zouden we nu in de uiterste zuidoostelijke hoek van Friesland zijn ! We hebben 35km op ons tellertje en krijgen dorst en honger, net over het kanaal vleien we ons neer op het zonneterras van eetcafé Hulst.  We zijn gelukkig als eersten aan de beurt en worden netjes bediend. Na enkel minuten wordt het terras door een grote groep E-bikers bezet. Het personeel kan de overrompeling onmogelijk bolwerken.  Wat een toestand!

 

 

Appelscha is een dorp in de gemeente Ooststellingwerf, de naam klink erg Fries. Het ligt ten zuidoosten van Drachten, tussen Oosterwolde en Dwingeloo. Hier zijn ze trots Fries te zijn overal hangt de vlag in de voortuin, met de blauwe en witte diagonale banen en de zeven rode blaadjes en geen hartjes. Eén kilometer verder duiken we opnieuw een bos binnen, iets verder komen we op een enorm heidegebied. Het Aekingerzand of Kale Duinen met het hoogste punt van Friesland. Op deze 20 meter hoge stuifduin staat een uitkijktoren nog eens 35m hoog.

 

 

We blijven op rustige zandpaadjes door de bossen en natuurgebieden rijden. Nu zijn we in de Friese Wouden dit is één van de grootste natuurgebieden van Nederland, met ruim 6000 hectare bos, heide, stuifzand en beekdalgraslanden.. Dit Drents-Friese Wold behoort tot de mooiste en belangrijkste natuurgebieden van Europa  en is daarom aangewezen als Natura2000 gebied. Na het dorp Wapse zijn we opnieuw in Drenthe en komen nu in het buurtschap Veldhuizen.  Een buurtschap is een huizengroep buiten de bebouwde kom van een dorp, meestal zonder kerk. In Vlaanderen is dit simpelweg een gehucht.

 

 

Toch koersen we nu al 10km door boerenland afgewisseld met kleinere bosjes tot we in Ooster- en Westerzand belanden. Er zijn geen deftige paden en toch wagen we het erop, de wandelpaadjes zijn uiterst smal en af en toe helemaal niet geschikt om te fietsen. Slijk en water doen ons meermaals afstappen toch  blijven we koppig doordraven. Wat verder is alles opgelost in het Holtingerveld  Hier liggen fietspaden, variërend van smalle schelpenpaden tot brede asfaltpaden. Onderweg liggen voldoende picknickplaatsen en bankjes

 

 

Langs een kaarsrecht pad bij Het Schier zien we nog een Hunebed in een zand-heide vlakte. Volgens aanwijzingen zou dit het meest zuidelijk gelegen hunebed zijn. Deze zandvlakte is ook een militair oefenterrein.

We naderen onze overnachtingsplaats en moeten vaststellen dag we bijna een gehele dag door bossen en heiden gereden zijn. Onvoorstelbaar als we bedenken dat dit bijna 75km aan een stuk is.

 

 

De GPS brengt ons zonder probleem in Steenwijk bij ons Vrienden op de Fiets adres. Het is even wachten tot Peter, onze gastheer tevoorschijn komt. We moeten onze fietsen door een al te weelderige tuin in de moeilijk te bereiken achter berging stallen. “We zullen eerst en vooral de dorst lessen”  zegt onze olijke vriend uitnodigend. Toch is het niet eenvoudig, wanneer we de pergola binnen stappen blijkt zijn jonge hond hier de absolute baas. Peter kan hem niet in bedwang houden en wij worden beiden heftig besprongen en overvloedig belikt…..Na enkele minuten lukt het onze vriend toch het jong en enthousiast beest in toom te houden. Het wordt nog een lange uitvoerige babbel met veel woorden en gebaren. We onthouden een ondeugende uitleg bij een van de schilderijen in de woonkamer. Het stelt “Het laatste avondmaal” voor, maar dan wel met, voor hem bekende dames in de plaats van de 12 apostelen. Onze vriend Peter heeft er zijn eigen humoristische bedenkingen bij!

 

 

Na een wasje en een plasje duiken we de stad binnen. Het is zondagavond en het stadje lijkt uitgestorven en leeg. Nochtans wordt Steenwijk als een charmante stad in de provincie Overijssel omschreven. Het zou een rijke geschiedenis en gezellige sfeer hebben. Daar merken wij op dit ogenblik bitter weinig van! Gelukkig vinden wij op de markt een zonnig en gezellig terras waar we uitvoerig buiten kunnen souperen. We zijn een week onderweg, het mag wel eens zeer uitgebreid zijn toch! En ja we worden zeer goed en verzorgd bediend het is er prima. Na nog een ijstoetje slenteren we naar onze slaapplaats. Wat moe maar tevreden na zo’n mooie dag kuipen we onder de lakens. Slaapwel!

 

 

 Dag 8 Coevorden – Zuidlaren

zaterdag 22-06-2024

 

 Dag 8 Coevorden – Zuidlaren Plots een seintje op de telefoon. “Ontbijt is klaar”. En jaja wij vliegensvlug naar beneden, waar we voor het eerst ons gastgezin kunnen begroeten. Samen met Jacqueline en Jos genieten we van het uitgebreid ontbijt en we blijven lang napraten in het achtergelegen veranda. Zullen we hier nog weggeraken?

 

 

Jacqueline en Jos wonen in een huis waar op de stoep bij de voordeur een “struikelsteen” geplaatst is. Het is een steen in beton 10 x 10 met een messing plaatje waarin de naam, geboorte- en overlijdensdatum en de plaats van overlijden wordt gestampt. Het is het voormalig woonhuis van Aleida Bardina Krammer vermoord in Auschwitz. Hier starten we onze 8° fietsdag, het is kil en grijs maar er wordt beter weer voorspeld op naar Zuidlaren dan maar….

 

 

We rijden toch nog eens door het centrum van Coevorden een dorp met een typische Drentse sfeer dicht bij Duitsland en aan de grens met Overijssel. Door een mooi nieuw aangelegd park geraken we zonder probleem uit het centrum richting Dalen. Van ver zien we de “Bentermolen” een mooi gerestaureerde stellingmolen waar af en toe nog gemalen wordt.

 

 

Na het esdorp Dalen duiken we de groene natuur binnen richting Erm. Langs een enorm recreatiegebied het “Ermerzand” naderen we onvermijdelijk de grote stad Emmen. Dit is de grootste stad in Drenthe, met meer dan 100.000 inwoners. Toch is het niet de hoofdstad van de provincie dat is dan weer Assen Het is echter een open groene stad. We vermijden het centrum en zijn blij als we op een mooi bospad de stad uit peddelen. Langs dit Valtherbospad liggen een trio Hunebedden D38,  D39 en D40 in een heideveld vlak naast het fietspad.

 

 

 

Er staan 32km op ons tellertje als we in Odoorn zijn, een prachtig Drents brinkdorp met een bosrijke omgeving wat een zaligheid om hier door te fietsen. Na het dorp belanden we op een zandwegel door een bos en heidegebied. Vlak bij knooppunt 6 stoppen we bij “Ode aan de zon”.

 

 

Een beeld met een poëtische inhoud en geïnspireerd uit de mythologie. De rode granietstenen zijn hier geplaatst door een kunstenaar Rob Schreefel. We blijven door een rustig bos op het pad tot Borger bekend door het grootste hunebed van Nederland. Vóór we het dorp uitfietsen verorberen we koffie met een belegd broodje op het zonnige terras van “Puur Ambacht”. Wat loom verlaten we het “Hunebedden-dorp” zonder een bezoek te brengen aan het informatiecentrum, dat deden we wel in 2015, zie de oude foto hierbij met Hugo en Antoine…..

 

We zijn 50km onderweg als we op de “Hondsrug” door Drouwen rijden.  Nabij Gasselte in de boswachterij Gieten-Borger met een vennetje 't Nije Hemelriek  in de gemeente Aa en Hunze.

 

 

Bij het verlaten van het dorp Rolde komen we in een enorm heide landschappen gebied. “Het Balloërveld” het dankt zijn naam aan het nabijgelegen dorpje Balloo, aan de rand van het Nationaal Beek- en Esdorpenlandschap Drentse Aa. Het heideveld ligt op een hooggelegen plateau en het Rolderdiep. Heide wordt hier afgewisseld met veenmeertjes, dennenbosjes en zandverstuivingen her en der. We doorkruisen dit grote gebied op smalle kronkelende zand paadjes.

 

 

Na een heuvelbocht staan we plots tussen een grote kudde schapen, het is een gedwongen rustpauze. Hier zijn schapen, herdershonden en herderin de baas. We willen met de vrouw een praatje slaan, maar ze wandelt ons stoïcijns voorbij. Ze lijkt wel in hogere sferen te verkeren, onverstoorbaar en onverschillig loopt ze door. Nadien horen we dat het de schrijfster Marianne Duinkerke is. Samen met Albert Koopman beheren zij in opdracht van Staatsbosbeheer als herders het Balloërveld. Herder Marianne Duinkerken gaat dagelijks met de kudde het Balloërveld op en geeft regelmatig lezingen over haar leven als schaapherder en het bedrijf. Aan ons heeft ze helemaal niets verteld!

 

 

Ten oosten van Assen rijden we naar een mooi bewaard esdorp Taarlo. Centraal in het dorp ligt de brink, omgeven door meerdere grote boerderijen. Na het dorp  komen we in de Zeegser Duinen met een prachtig bos en veel lage struiken, hier stroomt de Drentsche Aa. Feitelijk vinden wij dit meer een beek dan een rivier….met een wat verouderde molen een typisch Hollands plaatje. En plots na +/- 80km rijden we voorbij de plaat  Zuidlaren. We zijn helemaal in het noorden van de provincie Drenthe  niet zover meer van de stad Groningen hier loopt ook het beroemde Pieterpad. Nu op zoek naar ons Vrienden op de Fiets verblijf. Plots worden wij geroepen, het is onze gastvrouw Corry, zij heeft ons zien voorbij crossen. Terug dan maar, uitbundiger kan je niet begroet worden menen wij….

 

 

”Jongens, wat is dit lang geleden”…. Inderdaad in 2015 waren we hier ook toen met “De bende van Bob”…

Onmiddellijk moeten we plaats nemen op het zonneterras en gastheer Ferdinand komt er aan met een fris biertje. Na een poosje worden we begroet door het echtpaar Marga en Fred, twee leeftijdsgenoten die hier ook als fietsers overnachten. We blijven allen druk aan de praat tot we beseffen dat we nog het dorp in moeten om te souperen. Na een wasje en een plasje rijden we tot Zuidlaren centrum. Op het terras van het Italiaans restaurant “Sapori la Fiera” genieten we van een feestelijk avondmaal met zuidelijke sfeer.  Wat moe maar voldaan kruipen we niet al te laat onder de dekens. Slaapwel!

 

  

Dag 7 Tubbergen – Coevorden

vrijdag  21-06-2024

 

Het blijft donker en toch is het tijd om op te staan. Geen goede vooruitzichten voor vandaag, er wordt ons een gehele dag regen voorspeld! Na een lange babbel met onze gastvrouw Rosemarie aan de ontbijttafel wordt het hoog tijd om op te stappen. Het is niet warm maar regenen doet het voorlopig niet….Fietsen beladen, een foto en vertrekken dan maar! We zijn nog het dorp niet uit en het is al zover. Vlug regenkledij aan …wat een ellendig weer!

 

 

Na een vijftal kilometers  zijn we in het esdorp Geesteren. Blijkbaar is een “esdorp” een plaats welke vroeger in de wintertijd niet bereikbaar was. Doordat deze plaats veel lager lag in het veen- en moerasgebied welke vaak overstroomde ‘s winters. We volgen nu een aantal kilometers het Geesterstroomkanaal. Op korte afstand peddelen we voorbij een Veenmuseum met oude hutjes en veentreintjes, maar alles ligt er triestig en uitgeregend bij….

 

 

We moeten heel wat kronkelen en weten niet meer goed in welk dorp we zijn soms staan platen Vroomshoop, soms Den ham maar ook Vriezenveen! Het blijft maar water gieten nu al bijna 2 uur onophoudelijk.

 

 

We blijven doordrammen in bossen en heidevelden…..We zouden in het Vecht dal moeten zijn niet zover van Ommen bij landgoed Eerde, maar ook de Regge en Junne. In het bos Eerderveld moeten we afwisselend door loof- en naaldbossen, soms zelfs af en toe door kale stukken. Maar met de donkere wolkenluchten moeten we heel attent zijn op de natte overgroeide paadjes. Een beetje verscholen zien we de Sahara liggen. Een grote zandverstuiving van Natuur- en Staatsbosbeheer. Met al die regen hebben we geen zin om af te stappen. In Nederland heeft men twee rivieren met de naam de Vecht. Deze hier de Overijsselse Vecht en de Utrechtse Vecht waarlangs wij op dag 12 van Hilversum naar Maarssen zullen rijden. Ze maken het  aardrijkskundig soms toch een beetje moeilijk in Nederland!

 

 

Onze maag begint te rammelen, plots duikt voor ons tussen de bomen door een plaat met “Vakantiepark Beerze Bulten”. We vliegen de Brasserie Hagehorst binnen en verorberen een lekker soepje met nadien een koffie met dessert. We moeten kost wat kost verder het blijft maar zwaar regenen, regenkledij of niet we zijn door en door nat tot op onze huid, wegwezen maar….op naar onze laatste 30km.

 

 

Bij Diffelen aan de Distelbelt is er een zeven meter hoge uitkijkheuvel.  Nog iets verder een stuw op de Vecht met een vistrap. Flink trappend vliegen we het dorpje Rheeze voorbij. We blijven op korte afstand de Vecht volgen tot Hardenberg. Hier in deze gemeente is het heel wat drukker. Het is ook niet te verwonderen want  de gemeente is een waar economisch centrum met vele bedrijven. De Vecht welke we volgen loopt dwars door het centrum.

 

 

Oei het is met dit duistere regenweer erg oppassen, zo’n drukte zijn we niet meer gewoon….Wat zijn we blij als we na enkele grote rotonden de drukte achter ons kunnen laten. Terug in de rustige natuur van het buurtschap Ane. Nu door het Engelandse Bos op een wat hogere stuifzandrug.  Nadien kabbelen we verder op een groene dijk met wilgen, elzen en rietkragen.

 

 

Na 76km in de onophoudelijke regen zijn we eindelijk in Coevorden heel vlug vinden we ons overnachtingadres, maar ramp hier doet niemand open…..zouden we tevroeg zijn? We gaan nog een koffie drinken op het marktplein. Hopelijk is de familie  straks wel aanwezig! Maar neen om 18h30 is er nog steeds niemand thuis enkel de hond en de kat komen door het raam piepen. Het hekje naar de tuin blijkt open, we wagen het om de achtertuin binnen te stappen en zien op de achterdeur een bericht waarbij wij teweet komen wat en hoe we hier tewerk moeten gaan…..Het gastenpaar zal heel wat later thuis komen, het huis is voor ons.

 

 

We kunnen onze doorweekte fietskledij in de achterliggende schuur te drogen hangen.  Nadat we de Wifi code vinden en opzetten, zien we een bericht van Jacqueline onze gastvrouw. Haarfijn wordt uitgelegd hoe we tewerk moeten gaan bij hen thuis. We nemen vlug een warme douche en wandelen, nu het droog geworden is, het centrum binnen. Vlug vinden we op de markt het Italiaans restaurant “Da Giorgio”. Zoals het hoort bij  een Italiaan worden we met veel zwier getrakteerd op een culinaire mengeling van zuiderse creaties met aangepaste wijn. Buon appetito! We voelen ons wat moe en slenteren naar ons verblijf waar we nog steeds alleen zijn…..Veel rust wordt ons echter niet gegund. Het Nederlands voetbal elftal heeft zich geplaatst voor de volgende EK-ronde en dat moet gevierd worden met vuurwerk en autogetoeter tot ver na middernacht! Slaapwel zal voor een volgende keer zijn.

 

Dag 6  Enschede – Tubbergen

donderdag 20-06-2024

 

Gelukkig hebben we om 8h30 afgesproken om te ontbijten….opstaan geblazen!  Louise is blij en opgewekt, haar tafel is mooi gedekt en we worden verwend met een feestelijk ontbijt. Het is fris maar het blijft wel nog een tijdje droog, heeft ze juist gehoord op de radio. We blijven nog wat koffie slurpen. Louise heeft nood aan een babbel, maar we maken haar duidelijk dat wij vandaag in Tubbergen willen geraken! Fietsen beladen en opkrassen dus.

 

 

Ze maken het ons wat moeilijk hier…..Enschede  is een stad in Twente. Maar

Twente is geen provincie maar wel een landstreek in het oosten van het land! De stad Enschede ligt in de provincie Overijssel, is ook de grootste stad, maar niet de hoofdstad van de provincie…..dat is dan weer Zwolle! En wij die dachten dat Twente een voetbalploeg was….en ja we hebben nog gelijk ook. FC Twente is hier de grote eredivisieploeg van de stad, we beginnen het te begrijpen! Maar in Vlaanderen is Enschede echter bekend geworden door de “Vuurwerkramp” die hier jaren geleden plaatsvond. Dit maakte dat we Enschede herinneren, de tv-beelden uit 2000 zijn voor eeuwig op ons netvlies geprent.

 

 

We vertrekken door een tunneltje onder de A35 en door een groot park naar het centrum. We peddelen gezwind door een soort poorthuis naar de “Oude markt”. Verrassend ver van onze startplaats menen we, er staat al 6km op onze teller als we op de Oude Markt zijn. We herinneren ons deze plaats van onze “Rond Nederland-tocht 2015” toen in de namiddag was het hier zeer druk en hebben er onze dorst gelest! Nu zijn we hier bijna de enigen. Na wat kronkelen door horecastraten komen we plots in een oude industriebuurt. Deze oude fabriekspanden zijn mooi opgeknapt en lijken wel woonwijken te zijn!

 

 

Toch zijn we opgelucht wanneer we opnieuw in een groene natuur belanden richting Eschbeek. Bij Hof Espelo, een van die vele Twentse landgoederen staan er fameuze beuken in een lange dreef richting Lonneker, wat een bomenpracht! Na het golfterrein “’t Sybrook” duiken we het bos binnen voor wel 10km. Het Haagse Bos of Haagerbrook zoals het soms wordt aangeduid.

Een broek is een laaggelegen gebied dat nat blijft door opwellend grondwater.

 

 

We zijn in de helft van onze rit, hoog tijd voor een middagstop. In het dorp De Lutte kunnen we niet voorbij de talrijk uitnodigende terrassen. En wat een toeval ook in 2015 zaten we op dezelfde terras van eetcafé “de Vereniging” om te middagmalen. Na een poosje wordt het dorp overrompeld met E-Bikes fiets senioren. Wat kunnen zonnestralen wonderen doen en vele leeftijds genoten op de fiets krijgen.

 

 

Ook wij worden in de gesprekken van de kwetterende hongerige en dorstige fietsers betrokken. Grote verwondering als ze horen dat wij Vlamingen zijn en voor 14 dagen door Nederland fietsen.  En raar maar waar….”Jullie zijn toch die gekke Belgen van op TV” ??? vraagt er een van de dames. We worden zelfs herkend en moeten toegeven dat we Arnout Hauben verleden jaar ontmoet hebben op onze fietstocht. Neen, het was geen opgezet spel en wel toeval….enkelen hebben ten onrechte hun twijfels hierover!

 

 

We geraken maar traag terug op gang. De lange rustpauze heeft onze spieren verkrampt. Vijf kilometer verder dwarsen we een rivier en duiken het Lutterzand binnen. De rivier de Dinkel stroomt slingerend door het gebied en zorgt hier en daar voor mooie zandstroken en spectaculaire afkalvingen. De natuur en het glooiende landschap is gevarieerd met dennenbomen, loofbomen, jeneverbessen, zandverstuivingen en heidevelden. Het is ook een hemel op aarde voor tal van vogels en de oever van de Dinkel is het domein van de oeverzwaluw en de ijsvogel. Bij het knooppunt 58 zouden we bij de Duitse grens moeten zijn, maar daar hebben we niets van gemerkt.

 

 

We rijden via Mekkelhorst naar Denekamp ook hier komen we terug aan de  rivier de Dinkel. Na vele kronkels of meanders komen we bij het Landgoed Singraven met daaromheen watermolens.

Wanneer we richting Ootmarsum rijden krijgen we plots ander weer het wordt zwaar bewolkt en de wind begint op te komen….

 

 

Toch willen we dit kunststadje binnen rijden. Hier is het heel wat drukker. Ootmarsum is de plek voor kunstenaars en kunstliefhebbers. Hier vind je talloze galerieën en musea. Maar wij hebben zin in een ijsje, terwijl we het verorberen hebben we prijs. We moeten vlug onder een van de terrasparasols schuilen…..Samen met een wandelend koppel wachten we af! Frank en Corrie zijn hier op stappersvakantie en willen onze plannen kennen. Toeval, als ik ons reiswegboekje toon, zien ze plots dat wij op dag 13 Maarssen – Woudrichem  in hun thuisdorp Schoonhoven voorbijkomen….We worden daar uitgenodigd, maar hun werkomstandigheden hebben er anders over beslist! Het blijf maar stevig regenen en we moeten wel nog 10km verder….Regenkledij aan en vertrekken dan maar. Het anders zo drukke dorp lijkt nu totaal verlaten.

 

 

Langs de Tubbergerdijk en de Vasserheide met zijn grafheuvels naderen we goed doorregent Tubbergen. De gps brengt ons zonder probleem tot bij ons overnachtingsadres. Onze gastvrouw Rozemarie komt ons begroeten, we kunnen onze fietsen bergen en de regenkledij laten drogen. Onze kamer is op de eerste verdieping.

 

 

Na onze was- en plasbeurt wandelen we naar het dorp en zoeken “de Burgemeester” maar het restaurant noemt feitelijk “’t Oale Roadhoes”. Hier soupeerden we in 2015 nog samen met onze fietsvrienden Hugo en Antoine…..waar is de tijd ??? Het restaurant is na een opknapbeurt bijna onherkenbaar voor ons.  Na een smakelijk souper, met als toemaatje een flinke ijscoupe, sluiten we onze fietsdag af. Slaapwel!