Archief

2024 

Voorjaarsfietstocht naar de Somme

Beste vrienden

Op woensdag 24-04 Starten Pol en Bob met een 7-daagse fietstocht naar de Somme zie bijlage.

Vanaf zondag 21 april 20h15 OP NPO2 (Nederland 2)

Dwars door de Lage Landen met Arnout Hauben, hij wandelt door Nederland en België.

Volgens berichten van zijn gezelschap en cameraman Philippe Niclaes zijn wijn

“De Bende van Bob” Antoine, Robrecht Pol en Bob te zien

In de 5° aflevering op zondag 19 mei +/- 20H15 NPO2 (Nederland 2).

Wij hadden een ontmoeting met de mannen op dinsdag 27-06-2023 in Oud Alblas bij Papendrecht toen op weg naar de Biesbosch. 

PS ondertussen is onze fietsvriend Antoine opgenomen in een WZC ivm een hersenletsel 

diagnose na herhaald vallen.

Groetjes Bob

2023 Najaarstocht Hollandse Eilanden met Antoine en Bob

 

Beste vrienden,  

Woensdag 30 augustus 2023 start onze 5-daagse tocht.

We fietsen vanaf het station Brugge via de LF1 Noordzeeroute naar Zoutelande op het eiland Walcheren. Op donderdag 31-08 blijven we de LF1 volgen over de Stormvloedkering naar het eiland Schouwen-Duiveland en overnachten in Zonnemaire. De 3° dag fietsen we via de Brouwersdam naar Goeree-Overflakkee tot Sommelsdijk. Op zaterdag 2-09 gaat het zuidwaarts tot Bergen op Zoom. Onze tocht eindigt op zondag 3-09 aan het station Antwerpen na +/- 300km.

Groetjes Bob.

 

 

.

2023 Holland Fietstocht

16-06 à 1-07-2023

Met Bende van Bob

 

Robrecht         Pol          Bob         Antoine

 

“Water is een zegen en water is een ramp”. Geen betere illustratie ervan werd de ‘Hollandse fietstocht 2023’ door Bob in kaart gebracht van Zuid naar Noord en terug, +/-1000 km. We volgden waterlopen, de Zaan, de IJssel, de Rijn- en Maasdelta, de Ooster- en Westerschelde.

 

 

We tuurden over de weidse vlakte van de Noordzee, de Waddenzee en het IJsselmeer. Waar water is ontstaat bloeiende industrie, veel landbouw, toerisme en daarenboven mooie natuur.

Op vrijdag 16 juni, sporen we met ons drieën, Bob, Pol en Robrecht, naar Antwerpen Centraal waar Antoine ons staat op te wachten. Het is één van de mooiste stations ter wereld met zijn barokke stijl, torens en koepel. Op de Meir ervaarden we een wervelende zone vol jonge mensen gastronomisch genietend.

 

 

Het werd tevens een vlugge blik op het Historische centrum. Na 15 km fietsen laten we het gedruis van Antwerpen achter ons en komen in de stilte van de Kalmthoutse heide. Het fietsen lijkt ons grenzeloos door de enorme diversiteit. Heide, vennen, duinen, bossen, weilanden wisselen elkaar af. We kwamen rimpelloos de Nederlandse grens over en stapten van de fiets op het dorpsplein van Nispen en als resultaat enige hilariteit. Antoine had een andere route genomen en derhalve hadden we telefonisch er afgesproken. Hij zat er op het terras van “de Gouden Leeuw” met een La Trappe Trappist voor zich. Maar waar was zijn gsm nu gebleven? Wellicht in Essen 5 km terug. Antoine fietste erheen, op aangeven van Robrecht, die een ongecontroleerd seintje kreeg op zijn smartphone… terwijl de gsm op de toog van de Gouden Leeuw lag. Het is toch wat boekhouders moeten zijn voor de bende van Bob. Zo liet onze vriend Antoine ook driemaal zijn leesbril ergens achter.                                                                                                                                     Onze eerste dag eindigde in Roosendaal bij onze eerste vrienden op de fiets gastgezinnen, met 2 bij Johan en de anderen bij Diny.

 

 

Het landschap van Roosendaal wordt doorsneden door beken en vaarten en we kwamen derhalve binnen in de stad langs de meanderende Molenbeek met stilstaande water waarop waterlelies liggen te pronken.

Uitgerust nemen we op zaterdag 17-06-2023 de intercity Roosendaal-Amsterdam Centraal met aankomst op 12u. Even buiten Amsterdam nemen we een lunch om aangesterkt naar Alkmaar te fietsen langs de Zaan, om te genieten van het schilderachtige platteland.

 

 

De Zaanse Schans brengt ons terug naar de 18^de en 19^de eeuw met zijn verzameling windmolens en versierde houten huizen. Het is werkelijk een openluchtattractie op beide oevers in de bocht van de meanderende rivier, de Zaan. De molens hadden ooit een industriële functie, maken van olie en zagen van hout. Water is een zegen.

 

 

In Wormer hielden we even halt aan het rijksmonument “Pakhuis Batavia”. Het is gebouwd in renaissancistische stijl in 1894. Het was een rijstpellerij en verwijst naar een koloniaal verleden. Onlangs bood koning Alexander zijn excuses aan voor de slavernij van weleer.
Langs de Zaan liggen niet alleen pakhuizen en molens die verwijzen naar een economisch verleden maar ook snoven we geuren op van een voedselverwerkende nijverheid vandaag.

 

 

De dwingende reden om er te stoppen was onze dorst en het mooie terras. Die dag liepen de temperaturen op tot 30 graden Celsius. Wat verder voorbij Wormer fietsten we door een typisch Hollands weidelandschap en langs het druk bezeilde Alkmaardermeer, een restant van een oude veenrivier en nu ook vogelparadijs. In de late namiddag verwelkomde Alkmaar ons met zijn veelvoud aan torentjes en pittoreske kanaaltjes met ophaalbrugjes. Dat het zaterdagavond was hoorden we aan het luidruchtig Hollands gekwetter op het plein voor de Waag. Gelukkig klonk de carillon luider met zijn prachtig klokkenspel. De Wagen zijn in Nederland prachtige gebouwen in middelpunt van de stad waar de goederen worden gewogen. Spijtig alleen op vrijdag is er een bijzonder schouwspel van sjouwende kaasdragers, maar niet getreurd op deze zaterdagavond hoeven we niet ver te lopen voor een leuk restaurantje.

 

Op zondag 18 juni verlaten we Alkmaar voor het rondje Texel. Maar eerst moeten we nog een dagje fietsen. Ons parcours ligt langs de hoogste en breedste duinen van Nederland. Het gaat op en neer door bossen en duinen met groen helmgras en blinkende vlakten gekleurd met wit zand. De paden zijn afgezoomd met bloeiende wilde rozen. We komen plots pal in de volle wind op de promenade naar de overzet in Den Helder.

 

 

Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland, Schiermonnikoog, zijn klinkende namen van vijf Waddeneilanden in een ondiepe binnenzee, de Waddenzee. De verzwakte getijden laten materiaal achter zodat er wadden gevormd worden.
Het veer naar Texel zullen we nemen in Den Helder met een afvaart op het half uur.

 

Aangekomen in Texel was het nog even 8 km fietsen tot Den Burg, waar wij met open armen werden ontvangen door Mevr. Ria de Wit. We verblijven er twee dagen. Den Burg is het grootste dorp van de 7 dorpjes in Texel. Het zijn typische terpdorpjes met witte en blauwe kleuren. We konden er heerlijk genieten van Lamsvlees en het bier schuimkopje.

 

 

De Koog, een oud vissersdorpje, is een badplaats geworden met bruisende horeca. De Cocksdorp met zijn vuurtoren is het meest noordelijke punt waar Waddenzee en Noordzee elkaar ontmoeten. Oosterend is een sfeervol dorpje met zijn schilderachtige straatjes en steegjes met mooie, oude geveltjes. De kerken die er zijn verwijzen nogmaals naar de religieuze diversiteit in Nederland.

 

Het rondje Texel heeft een speciaal eilandengevoel door mijlen van uitzicht op zee. Heel mooi is door duinen omsloten strandvlakte waar de zee met zijn getijden het uitzicht creëert. Het zijn duinenruggen met lamsoor in juni paars gekleurd en drassige dalen. De vlakte luistert naar de plastische naam “de Slufter”.  Soms fietsen we enkele meters boven de zeespiegel en soms enkele meters eronder. De ziltige weilanden en watergebieden zijn verblijfplaatsen voor allerlei vogels.

 

 

Bob vertelde dat er elk jaar een Ronde van Texel wordt gevaren. Er komen honderden catamaranzeilers naar Texel om zo snel mogelijk ’s werelds grootste catamaran regate race rond het eiland te varen.

 

 

Op dinsdag 20 juni, zijn we weer op het vaste land en fietsen langs een van de grootste waterkundige werken die Nederland ooit heeft gekend. De woeste Zuiderzee werd getemd met een afsluitdijk en veranderde daardoor in een meer: het IJsselmeer. De watersnoodramp van 1916 gaf het laatste zetje voor het indammen van de Zuiderzee. Inderdaad water kan ook een ramp zijn, maar ook heel mooi. In Medemblik staan langs de kades van de leuke haven grote voorover hellende huizen met typische trapgevels en maken het stadje zo mooi. En het nodigt ons uit om te blijven genieten op een terrasje.

 

 

Mevr. Petra Koomen ontving er ons in haar bungalow op de Vlietlanden. Ze houdt van vlinders en stappen in de natuur. Ze is actief in een bedrijf bij Enkhuizen dat groentezaad selecteert
We brengen er de nacht door met in herinnering de ontmoeting van de dag.  We hadden haltgehouden aan de “Dijkgatshoeve Wieringerwerf” op de Noorderdijkweg langs het IJsselmeer. Het is een zorgboerderij voor mensen met een beperking en we werden ontroerd door hun vreugde, hun gastvrijheid, hun positieve ingesteldheid. Men kan ook een goed leven hebben met een beperking.

 

.

.

Op woensdag, 21 juni dag 6, staat de oversteek van de Houtribdijk gepland vanaf Enkhuizen.  De dijk vormt de grens tussen IJsselmeer en Markermeer. Met de Zuiderzee werken genereerde men landbouwgrond door drooglegging van het Wieringenmeer.  Gelukkig hadden we rugwind bij de oversteek op de 26 km lange dijk naar Lelystad. Bob, als bouwkundige, legde ons uit dat bij de bouw van zo’n dijk, men begint met de aanleg van een werkeiland waardoor men op drie punten kan werken.

 

 

Op zo’n werkeiland hielden we halt, want er staat er nu een horecazaak. We lieten ons een koffie met appeltaart brengen. We komen aan in Lelystad, de hoofdstad van de provincie Flevoland.

 

Lelystad is ontworpen vanuit een politiek idee om dienstverlening te creëren in de streek, maar het artificiële project is mislukt. De problemen op het gebied van onderwijs, armoede, gezondheid, werk, wonen en veiligheid stapelen zich op.

 

 

Samen met onze gastvrouwen in Lelystad

 

De volgende ochtend donderdag 22-06 dwarsen we Flevoland, de laatste drooggelegde polder, met veel open ruimte en strakke indeling. De boerderijen zijn er heel groot en Antoine wist te vertellen aan welke voorwaarden men een boerderij kon verwerven. Op de Dronterweg ligt het ”Mechanisch Erfgoed Centrum” een museum. We maneuvreerden onze fietsen tussen roestende pletwalsen, hef- en schepkranen, oude vrachtwagens. Al dat oud ijzer, waren ooit machines gebruikt bij de bouw van de dijk.

 

 

 Maar van af nu wordt het interessant! Immers Bob heeft een traject uitgestippeld langs de mooiste rivier van Nederland: de meanderende IJssel. De mooie natuur en historie is er alom aanwezig. De rivier was een handelsroute met mooie dorpen en Hanzesteden: Kampen, Zwolle, Deventer, Zutphen. Het waren klinkende namen in Europa. Ze hebben uiteraard allen een middeleeuws centrum.  In Kampen zijn de stadspoorten van een Middeleeuwse schoonheid en de Waag een bezienswaardigheid voor de vele toeristen.

 

 

Op weg naar VOF Tiny en Wim Wennemars op het Ekkelhof in Zwolle lagen huizen en boerderijen met hun rieten zadeldaken als parels langs de IJssel. Zwolle heeft ook iets te maken met de tachtigjarige oorlog. Het was een strijd in de Nederlanden tegen het Spaanse rijk en het had ook iets te maken met de reformatie. De stadsmuren zijn nog steeds stille getuigen.

 

De volgende dag vrijdag 23 juni eindigde onze rit in het volle centrum in Zutphen bij Margreet Gout.

 

 

 

Maar op de middag hielden we eerst halt in Deventer. Inwoners lagen er te zonnen op de brede oevers van de IJssel. Wij echter genoten van ons dagelijks vissoepje. Het stadhuis is er een blikvanger door zijn overdadig versierde gevel en de gotische kerk door zijn monumentaliteit. Op de Brink staat de Waag met zijn traptoren en spitstorentjes.

 

 

In Zutphen ’s avonds waanden we ons in de Provence. Op terugweg naar ons verblijf geloofden we onze ogen niet. In de kerk was er een grote menigte het begin van de haringvangst aan het vieren met een uitgebreide receptie. Hoe kan dat nou? Het is natuurlijk folklore uit de tijd dat de Zuiderzee tot aan Zutphen kwam.

 

De tijd vliegt snel en dag 9 zaterdag 24-06 staat voor de deur met een trektocht door de Veluwe. Het is een geweldige bestemming door zandverstuivingen, prachtige bossen, uitgestrekte heidevelden, schaapkuddes en kronkelige beekjes.  De Veluwe heeft boogvormige heuvelruggen en stuwwallen gevormd door grind en grof zand.

 

 

 

Het is er heuvelachtig fietsen en sommige plaatsnamen vertellen dat we niet meer in het vlakke Nederland zijn. Tussen Zutphen en Ermelo reden we 70 km en ontdekten een stukje van het uitgestrekte natuurgebied. Bij ons gastgezin van VOF in Ermelo, werd Robrecht door Mevr. Wil Koumans in de watten gelegd. Hij was wat ziekjes en kreeg er warme bouillon met fijngesneden boterhammetjes en kaas. Zij is een kranige dame en een deskundige wijnkenner.

 

 

De 71 km tussen Ermelo en Utrecht werd een afscheid van de Veluwe na het voorbijfietsen van de ondiepe Veluwerandmeren, Wolderwijd en het Eemmeer. Het gebied wordt nog altijd bemaald voor drooglegging.

 

 

In Spakenburg kwamen we even tot rust. Het is een museumhaven met historische vissersschepen, platbodems. De platbodems en botters zijn bruin verniste houten zeilboten met weinig kiel en zijzwaarden. Daarna oriënteerden we ons zuidwaarts naar Utrecht, de universiteitsstad met prachtige grachten en oude parken en vroegen ons af wat gaan we er beleven ’s avonds?

 

We beleefden het bruisende leven aan de oude gracht die in een diepe gleuf de binnenstad doorsnijdt. Beneden de gleuf aan de waterrand ligt er een lint van restaurantjes waarlangs traag gevaren wordt door verliefde paartjes, feestende vrienden op een restaurantbootje.

 

 

We vergaapten ons aan het spektakel terwijl we lekkere Italiaanse gerechten proefden aan een tafeltje aan het water.

.

.

Dag 11 maandag 26 juni Utrecht - Rotterdam

Bij de bende van Bob bestaat een ongeschreven ritueel. Ze laten het nooit zo ver komen dat ze honger en dorst hebben. Om acht uur ’s morgens pakken ze in, ze ontbijten, betalen, nemen foto’s van het gastgezin en vertrekken.

 

Zo ook deze maandagmorgen. Na een ommetje naar de Domkerk, de hoogste kerktoren van Nederland, verlieten we in een karavaan van fietsende inwoners Utrecht. We zitten in de Randstad die een belangrijke toegangspoort vormt tot Noordwest-Europa met Schiphol luchthaven in Amsterdam en Europoort in Rotterdam.

 

 

Vanaf Utrecht volgen we de Hollandse IJssel en hij stroomt door het groene hart, een zeer mooi natuurgebied. Onderweg treffen we er enkele leuke plaatsjes. Onze eerste stop voor een biertjes was in Oudewater met zijn beschermd stadsgezicht. De Waag van Oudewater wordt de Heksenwaag genoemd, omdat hier ooit personen werden gewogen die van hekserij werden beschuldigd.

 

 

Ook Gouda ligt op ons traject. Op de kaasmarkt wordt er romige kaas gewogen en verkocht. De Hollandse koemelk staat garant voor de kwaliteit. Uiteraard treffen we er de Kaaswaag en het stadhuis met zijn klokkenspel. Antoine maakte ons er attent op dat elk uur tijdens het klokkenspel figuurtjes uit de torenmuur komen piepen. Na ons zoveelste vissoepje en Belgisch biertje gaat de trektocht verder door een landelijk gebied met boerderijen en hun weilanden waarop grote kuddes koeien grazen. Men produceert er voedsel en houdt het landschap open en groen. Doch het stikstofprobleem speelt hier ook de boeren parten in hun ondernemerschap.

 

We worden in Rotterdam verwacht door Mevr. Christine Stöber. Het is een wonder dat Rotterdam zo’n mooie rand heeft met brede velden wuivend lis en vele waterpartijen langs een wirwar van fietspaadjes

 

Bovenaan op onze bucketlist staat namelijk dag 12 dinsdag, 27 juni de rit Rotterdam - Woudrichem. Die dag stevenen we af naar het dorp Kinderdijk langs plassen, over veren en dijken, langs de rivier de Lek.

 

 

Kinderdijk is Unesco werelderfgoed. Het schitterende molencomplex is een uniek schouwspel. De vaasvormige opbouw van de vele molens met leem en riet is adembenemend.

 

 

Het tweede hoogtepunt die dag is de mooie plek de Biesbosch, een zeer waterrijk gebied met zoetwatergetijden, kreken en wilgenvloedbossen. Het bestaat uit en aantal riviereilanden en zand- en slikplaten. Maar vooraleer we daar aankwamen hebben we TV-makers Arnoud Hauben, Ruben Callens en Philippe Niclaes op weg voor hun “Dwars door de Lage Landen 2” TV-reportage ontmoet.

 

 

We werden uitvoerig gefilmd en geïnterviewd op een weggetje bij Oud Alblas bij Papendrecht. Wie weet ……Hij vertelde ons iets over de Biesbosch in oorlogstijd. De Duitsers waagden zich niet in dit gebied met eb en vloed en zo zaten er veel verzetsstrijders en onderduikers. Bob vulde hem aan: “De mensen overleefden door het eten van haring”

 

We bezochten in het Biesboschgebied een tentoonstelling met uitleg over het ontstaan van dit aardrijkskundig gebied. Het is uniek in Europa wegens de zoetwatergetijden. Biesbosch staat in verbinding met de zee. Bij vloed wordt water opgestuwd 60 cm hoog. Bij eb valt de druk weg en stroomt het rivierwater verder. We leerden ook veel over het vogelbestand en de leefomgeving van de bever.

 

Voldaan arriveerden we In Woudrichem. Het is een vestingstad aan de Merwede. Het stadje presenteert zich met een mooie skyline met kerk, molen en vesting! Alle restaurants waren gesloten en toch konden we feest vieren met kaas, wijn en fruit, gezellig op het mooie terras van VOF Emmy en Jan van Strien op de Oudendijk.

 

 

’s Anderendaags op dag 13 woensdag 28 juni,  hebben we het watergebied met dorpen lager dan de zeespiegel verlaten. Meer en meer lopen de paden tussen een galerij van kortstammige eikenbomen. In Etten-Leur waren we te gast in een prachtige flat, bij Mevr. Riet van Breugel Binnentuin 8. Zij is een kranige 79-jarige dame met een lange staat van dienst in de politiek. In Etten-Leur heeft Vincent van Gogh zijn loopbaan als kunstschilder begonnen. In de kerk loopt er dan ook een permanente tentoonstelling over hem.

 

Donderdag, 29 juni, het panorama wordt helemaal anders. We fietsen voortdurend door bossen met eiken tot Bergen op Zoom, zo’n 52 km. Toen we ons er neerploften op een terrasstoel vlakbij het stadhuis voelden we de spanning. Er stond iets te gebeuren.

 

 

En inderdaad het afscheid van de aftredende burgemeester werd gevierd met het optreden van de vredesharmonie. Alle uitvoerders waren in de klederdracht van de jaren 1940-45.

 

 

Wat ons ook verwonderde was de aanwezigheid van bewakingsagenten. Blijkbaar worden politici in Nederland bewaakt wegens dreiging vanuit een extremistische groep. De lieve dame, Mariëtte van Wezenberg, van de VOF in Hoogerheide, stilde onze nieuwsgierigheid over het reilen en zeilen in Nederland.

 

Onze laatste nacht in Nederland op vrijdag 30-06 staat gepland in Goes bij VOF Wim van Dale. We zouden in dit stadje ’s avonds uitgebreid het einde van de tocht vieren in een eethuis gereserveerd door Eric & Annemie een aldaar wonende jeugdvriend van Bob en Pol. Dat water een zegen is ontdekten we volop deze dag. Langs de Bergense Maas staan niet ver van de Keltische markt van Geertruidenberg een elektriciteitscentrale, meerdere industrieën. We vinden er haventjes voor een biertjes en het zoveelste vissoepje. Op verhoogde dijken van de rivier liggen ooien en lammeren te slapen.

 

Langs de Westerschelde zien we oceaanreuzen statig voorbijvaren en in de verte kan men de kranen spotten van de Antwerpse haven, de kerncentrales van Doel, het verdronken land van Saeftinghe. Voortdurend laveerden we tussen de Westerschelde en de Oosterschelde. We zien er monumentale boerderijen waar granen en uien worden geteeld. En in Yerseke denken we aan oesters en Zeeuwse mosselen. Door de aanblik van de vele visrestaurants krijgen we het water in de mond. We stellen ons tevreden met een laatste vissoepje.

 

 

Op 1 juli nemen we in Vlissingen de vleugelboot naar Breskens na een rit door de regenen en wind langs de Westerschelde.  We passeerden vele kilometerslang zonnepaneelvelden en Windmolens. Een zeereus die boven de dijken uitstak deed ons plots vermoeden dat we reeds ter hoogte van Terneuzen aan het rijden waren. Met gekromde ruggen tegen de westenwind in kwamen we aan in Vlissingen. Om 12u meerden we aan in Breskens. Het Zwin was ooit een inham van de zee die Brugge met de Noordzee verbond. We volgen landinwaarts Groede, Sluis, Hoeke, Damme, ooit Brugse voorhavens.  We kwamen weer thuis in Brugge om 16u. Antoine had nog de trein te nemen naar Antwerpen.

 

We danken onze Vrienden op de Fiets gastadressen voor hun gulle gastvrijheid, Bob voor de voorbereiding, Antoine voor de boekhouding en Pol voor de technische bijstand. Robrecht voor het deskundige verslag.

.

Beste vrienden,  

Vrijdag 16 juni 2023 start onze 15-daagse tocht door Nederland.

We starten vanaf het Centraal station Antwerpen. Na een treinrit vanaf Brugge, ontmoeten Robrecht, Pol & Bob hier onze 4°man Antoine. Vanaf hier fietsen we naar Roosendaal. Op zaterdag 17-06 sporen we naar Amsterdam Centraal en rijden vanaf daar langs de Zaan naar Alkmaar. Vervolgens naar Texel met een Rondje Texel. Na ons verblijf op het eiland terug zuidwaarts naar Medemblik, door het IJsselmeer/Markermeer naar Lelystad, Zwolle en Zutphen. Door de Veluwe naar Ermelo vervolgens tot Utrecht en Rotterdam. Langs de Kinderdijk en door de Biesbosch tot Woudrichem. In Noord-Brabant verblijven we in Etten-Leur en Hoogerhe2023 Hollandfietstocht met Bende van Bobide. Eindigen doen we door Zeeland met Goes om terug in Brugge te arriveren op zaterdag 1 juli, na +/- 1000km.

Groetjes Bob.

Beste Vrienden

We zijn goed en wel terug van onze 6-daagse Lente fietstocht 2023 “Geuze Route”.

Hoe fout kunnen de weersvoorspellingen zijn….

Al dagen was 20° aangekondigd met lenteweer.

Maar…het was koud met strakke NO-wind en heel veel regen.

Slechts sporadisch een zonnestraaltje.

En toch, met al die ellende hebben wij met volle teugen genoten.

We hebben ons programma strikt gevolgd en ons niet tekort gedaan bij de

Geuze-Lambiek proeverijen….

Dank aan de gastgezinnen Vrienden op de Fiets en de andere verblijven.

Er komt straks nog een verslagje op mijn blog in bijlage enkele foto’s

Groetjes voor de bende.

Antoine, Pol & Bob

 

 

 

15 La Rochelle zaterdag - zondag - maandag

25-26-27-06-2022

 

 

Regen…..Wie had dat nu gedacht. Om 9 uur zitten we aan tafel bij Sophie en Marc. We hebben veel te vertellen en zij willen veel weten. Na ons heel uitgebreid en lang ontbijt, overlopen en bespreken we onze voornemens voor de drie volgende dagen.

 

 

Zaterdag 25-06-2022, een druilige dag.

Een intens bezoek aan de stad La Rochelle. We spelen werkelijk wandeltoerist. We nemen de bus tot Place Verdun met bezoek aan de Kathedraal. Nadien blijven we rondslenteren in de Overdekte Markthallen.

 

 

In de namiddag een uitvoerige rondleiding in “Mussé Maritime” en op de museum schepen. We beëindigen ons dagje La Rochelle in het Belle Époque café « Café de la Paix ».

 

 

Zondag 26-06-2022 Dat wordt een dag Ile de Ré.

We boffen, daar is de stralende zon opnieuw. We popelen na een dag zonder fiets, om onze stalen rossen te gebruiken. Neen je kan er nooit genoeg van krijgen, het prachtige eiland blijft ons bekoren. Het is ons favoriete eiland zonder twijfel!

 

 

In tegenstelling met onze eerste rondrit van 2 weken geleden, doen we nu alles in tegenovergestelde richting. Het is een totaal andere tocht, dat is onze ervaring. We nemen meer dan onze tijd om alles uitvoerig te bewonderen. En vele keren terrasjes te doen.

 

 

Nu mogen we de oester cabannes niet voorbij zonder er een festijn van te maken.  En ja hoor… het lukt ons deze keer opperbest! Het is samen met de plaatselijke bevolking een echt “Fruit de Mer” feest!

 

 

 ’s Avonds rijden we naar de stad en belanden later in Café Brasserie de la Conische bij de zee, voor een klein hapje en een slaapmutsje.

 

 

Maandag 27-06-2022 Onze allerlaatste dag aan de Océaan.

Op naar het Toeristisch Bureau in het centrum van La Rochelle. We willen het binnenland eens verkennen. Veel kunnen ze ons hier niet vertellen, we krijgen vluchtig enkele kaarten toegestopt.

 

 

We volgen een rit van de kaartroute Noordwaarts, richting Lagord, Nieul-sur-Mer tot Marsilly. Tot onze grote verwondering zien we plots de “Georges Simenon” -route…Deze schrijver had hier een verblijf enkele jaren vóór WOII en gebruikte regelmatig beschrijvingen en belevenissen van de streek in zijn romans.

Het is maandag en alles is hier potdicht….

 

 

We rijden naar de oceaan bij Pointe Saint-Clément en belanden zowaar in Port de la Pelle bij onze vriend Serge, de man kent ons natuurlijk nog van 14 dagen geleden. Het wordt een hartelijke ontvangst. Samen gaan we eten bij “Jack et Isa” een wat rommelige eetgelegenheid. We doen ons voor de allerlaatste keer tegoed aan oesters en mosselen samen met de plaatselijke bewoners van de Baai de l’Aiguillon.

 

 

Na een hartelijk afscheid van Serge, Isa en Jack. Starten we tergend traag en volgen het meanderend pad naast de kliffen naar Port du Plomb en L’Houmeau om uiteindelijk onze omzwerving te eindeigen bij Villa Andrée van de familie Chave.

Nu alles inpakken en vroeg gaan slapen….

 

 

Op dinsdag 28-06-2022 vliegen we heel vroeg van La Rochelle terug tot Charleroi met Ryanair. Op de middag zijn we goed en wel terug in Brugge.

 

Epiloog

 

Vrienden, Pol en Antoine bedankt, jullie zijn fantastische fietsmaten.

Vriend Robrecht wij hebben je ongelofelijk gemist. Je filosofische gesprekken, je droge humor, je plotse droommomenten, en je prachtige proza verslaggeving

 

We denken alle drie vol lof terug aan onze meer dan geslaagde tocht in dit prachtig gedeelte van Frankrijk. Het waren heerlijke maar soms te warme dagen.

Het was een aaneenschakeling van verrassende en voor ons onbekende natuurgebieden, steden, dorpen en eilanden.

 

Adieu Charente-Maritime en de Vendée !

Spijtig het is alweer voorbij.  En toch….onze jaarlijkse langeafstand fietstocht blijft een zegen van vrijheid met een massa aan humor, plezier, inspanningen, cultuur, diepzinnige praatmomenten maar vooral een culinair festijn…

 

 

Wij wensen al onze gast-verblijven te bedanken. Maar we zullen ons verblijf, avondmaal en ontbijt bij Blandine et Christophe van “La Petite Chatelaine“  in Saint-Hilaire-de-Riez nooit vergeten.

 

Toch een absolute dank en waardering moeten wij zeker geven aan Sophie en Marc Chave van Villa Andrée in La Rochelle. Ze waren op en top attent en haalde en brachten onze fietsdozen op aan het vliegveld. Maar ons onmiddellijk opvangen bij de drie bijkomende dagen door de staking Ryanair waren ongelofelijk. Bedankt, duizendmaal bedankt beste Sophie en Marc.

 

Antoine en Pol dank voor jullie waardering en lof voor het voorbereidend werk door mij voor deze onvergetelijke tocht. Ze kunnen ons dit nooit meer afnemen.

Bob

 

 

 

 

14 Dag 14 Rochefort - La Rochelle

vrijdag 24-06-2022

 

 

Net als enkele dagen geleden vinden wij deze Auberge een ideale slaapplaats. De Jeugdherberg een van de allerbesten welke we bezochten, zeer proper en stil. De kamer is goed te verduisteren en er is zelfs een eigen sanitair gedeelte, echte luxe, vinden we.

We hebben tijd genoeg en staan later op dan normaal. Om 9 uur stappen we naar de ontbijtzaal. Wat een overrompeling is dat hier toch? De grote eetplaats staat vol met jong volk. Na een poosje wordt het ons duidelijk. Het zijn Spaanse jeugdvoetballertjes uit Torrelavega, een stad in Cantabrië. Ze zijn hier samen met hun begeleiders en enkele ouders. Ze komen ontbijten vooraleer ze tegen de jeugdelftallen van Rochefort moeten aantreden. We hebben geduld …. na een praatje met de lokale begeleiders, weten we dat Rochefort en Torrelavega (Noordwest Spanje) zustersteden zijn. Er zijn verschillende uitwisselingen en wedstrijden tussen deze twee steden gedurende het jaar.

Zo te zien zal er niet veel overblijven voor ons, denken we. Om 10 uur zijn de luidruchtige Spaanse voetballertjes verdwenen en is de zaal voor ons alleen. De keukenverantwoordelijke had vooraf voor ons nog van alles in haar koeling bewaard. Ze maakt ook nog verse koffie, je moet ook wat geluk hebben toch! Ook al is het geen luxe, we hebben toch nog een deftig ontbijt gehad.

 

 

Normaal is het vandaag onze laatste fietsdag. Maar neen die duivelse Ryanair vliegmaatschappij heeft er anders over beslist. We moeten kost wat kost drie dagen langer blijven. Eigenlijk vinden we het nog zo erg niet, we voelen ons hier aan de Oceaan op onze plaats en het is een goede fietsomgeving. Laat ons nog maar genieten van “les fruits de mer”.

 

 

We hadden ons voorgenomen om wat meer in het binnenland te fietsen. Maar, in tegenstelling met de vooraf uitgestippelde weg, besluiten we, de kustweg te nemen. We hebben gisteren ondervonden dat, gezien we in tegengestelde richting rijden, het heel anders aanvoelt. En….tenslotte zijn we kustjongens en houden erg van de weidse zeezichten en de gezonde zeelucht!

 

 

11 uur zo laat zijn we nog nooit gestart…Het is grijs en bewolkt toch blijft het een aangename temperatuur om te fietsen en er is geen regen aangekondigd. We vertrekken op de Charente trekweg en rijden over een sluis bij de droogdokken. Nu moeten we dwars door de binnenstad om aan de andere kant terug bij de Charente te komen. Rochefort ligt midden een grote bocht van de stroom. Net voor Saint-Laurent-de-la-Preé rijden we linksaf door een Marais naar “Fort Lapointe”. We fietsen er op enige afstand voorbij, maar zien geen Fort of gebouw….enkel een grote ronde steenblokken muur op de oever. We begrijpen er niets van!

 

 

We volgen de oeverweg richting Fouras en zijn terug bij de Oceaan aan Pointe la Fumée. Hier krijgen we een gekke ingeving en rijden zonder nadenken recht naar “Les Viviers de Nadège”. Het wat rommelige visrestaurant waar we verleden zondag zo’n feestelijke middag beleefd hebben.  Het is 12 uur 30 en we hebben 25km, dus tijd zat. De patron en madam kennen ons nog, het is er niet zo druk, beiden hebben tijd voor een praatje. We bestellen een fles koele witte wijn en een “Fruit de mer” als voorgerecht, nadien mosselen. De baas weet dat we Belgen zijn en vertelt ons dat hij jaarlijks heel wat landgenoten over de vloer krijgt. Hij weet dat het echte Bourgondiërs zijn en geraakt er maar niet over uitgepraat…Net als de vorige keer is het opnieuw om duimen en vingers af te likken. Wat worden we verwend….door de sympathieke eigenaars.

 

 

Met een zalig gevuld buikje vertrekken we, de patron komt nog onze beladen fietsen bekijken en blijft ons uitwuiven. We volgen de kustroute richting “Les Marais d ’Yves” . Vanaf Marouillet volgen we een spoorlijn.  Bij Les Boucholeurs komen we op een ruime kustboulevard richting Châtelaillon-Plage. Hier mogen we zomaar niet voorbij rijden toch! 

 

 

Op een uitnodigend terras samen met een jeugdig Canadees fietskoppel, het zijn trekkers met een eigenaardige ligtandem, genieten we samen met hen van een frisse Grimbergen. Amai, wat hebben die mensen allemaal bij….Ze weten niet waar ze zullen uitkomen op hun tocht, maar zullen de kust zover mogelijk Noordwaarts blijven volgen. De jongeling is zijn elektronica aan het bijwerken…GPS, smartphone en webcam werken op de naafdynamo van de fiets. Ik ben benieuwd hoe dat allemaal werkt…En raar maar waar, daartegenover is hij erg geïnteresseerd in mijn roadboekje en blijft er verwonderd in neuzen. Maar de jonge dame komt hem storen en kort nadien moeten we ze uitwuiven!

Net wanneer wij starten op de ruime boulevard worden wij herkend door een groepje wandelaars…..Het zijn de ouders van de Spaanse voetballertjes welke we deze morgen in de eetzaal ontmoet hebben……Onze fietsen worden intens besnuffeld, ze willen van alles weten, maar ook al vraag ik hen wat trager te spreken toch kan ik het Spaans geratel niet begrijpen.

 

 

Opvallen hoe weinig toeristen er hier maar zijn, ook al naderen we het hoogseizoen en is het bijna weekend. We menen dat deze Oceaankust helemaal niet te vergelijken is met de drukte van de Méditerranée.  We pedellen rustig op het pad naast de zee tot Pointe de Chirats.  Na Aytré naderen we La Rochelle.  We rijden op de betonnen dijk tussen wel duizenden jachten. Welk fortuin ligt hier? Voor we in de stad komen nippen we nog een biertje, het is frisser geworden en we zetten ons, dat is lang geleden binnen.

 

 

Terwijl we ons biertje drinken beslissen we voor we naar onze overnachtingsplaats rijden eerst te gaan souperen. Ik zal Sophie telefonisch verwittigen dat wij later komen en eerst gaan eten. We rijden via de Oude Haven door « La Porte de la grosse Horloge” over een brug naar de Sint-Nicolas wijk. Place de la Fourche, een driehoekig plaatsje met groen en veel terrasjes doet ons halt houden.

 

 

La Bonne Pâte is een klein restaurant dat Frans-Italiaanse gerechten serveert. Normaal zou dat ons laatste souper moeten zijn in La Rochelle, maar allé  wij gaan er het beste van maken en er eens flink tegenaan gaan.

Eerst een dubbele Ricard met enkele ambachtelijke pizza’s als voorgerecht. Dan laten we de keuze aan de patron die ons een echt eigen creatie zal klaarmaken. We genieten met volle teugen en overlopen de prachtige dagen van deze interessante tocht.

 

 

Vooraleer we de stad verlaten snoepen we nog een ijsje bij Glacier Olivier in een van de binnenstraten van de oude stad. Een half uurtje later zijn we bij de Familie Chave. Blij dat Sophie en Marc ons de drie volgende dagen laten overnachten. Wat we morgen zullen doen zien we wel….Slaapwel

 

60Km bewolking, weinig zon +/- 23°C

Overnachting : Chambre d’hôtes Villa Andrée

Sophie & Marc Chave

6 rue Vaugouin 17000 La Rochelle

06 75 67 63 38

familychave@hotmail.fr

www.cybevasion.fr/ch18934

 

 

13 Dag 13 La Tremblade - Rochefort

donderdag 23-06-2022

 

 

Het is vandaag niet anders dan gisteren. Wanneer we het eetzaaltje binnen komen stellen we vast dat het rommelig blijft. Ons tafeltje voor drie is gedekt met voor elk enkele sneden stokbrood en wat confituurtjes. Gelukkig heeft Pol eerst wat charcuterie en kaas gekocht in het dorp. We zullen zorgen dat we op onze fiets geen klop van de hamer krijgen. Onze Hotel-madam en haar hulpje loeren vanuit de keuken en houden zich afzijdig. Wanneer we onvermijdelijk wat koffie en brood bijvragen stuurt madam het dienstertje. Met enige vertraging komt er toch iets meer. Bij het afrekenen maken we enkele terechte opmerkingen, maar het kan de bazin niet schelen, ze heeft er geen oren naar…Maar op de foto met ons, dat wil ze onmiddellijk wel. Dat vindt ze plots wel een uitstekend idee… met veel plezier zelfs!

 

 

We beladen onze stalen rossen en iets na 9 uur zijn we klaar om La Tremblade te verlaten. We rijden richting Ronce-les-Bains, voorbij La Bergerie naar de brug over La Seudre. Vanop de brug hebben we zicht op “La Cabanne Ostréicole So-What” waar we twee dagen geleden een prachtmiddag beleefden.

 

 

Na de gevaarlijke fiets-passage over de Seudre-brug rijden we rechtsaf naar Marennes. Een oud grijs vissersdorp met een erg grote kerk. Door een moerasgebied komen we in Hiers-Brouage en enkele kilometer verder in Brouage. Toen we twee dagen geleden door het dorp reden was bijna alles gesloten. Nu is het er een totaal andere belevenis. Alle winkeltjes en terrasjes zijn open en staan vol kleurige parasols en bankjes om de toeristen te lokken. We dokkeren straat in straat uit voorbij pleintjes en een kerkje tot plots Antoine een lekke band achteraan vaststelt. Onder toezicht van de plaatselijke kruidenier, met wat humoristische praat is alles vlug opgelost. Hoog tijd om de kater door te spoelen menen we met een frisse pint op een veelkleurig terras…

 

.   

 

 Na een leuke babbel met de bazin mogen we haar binnentuin, gelagzaal en keuken bewonderen. Ze is erg gefocust op oude zeilboten. Ze heeft wel 30 prachtige miniaturen staan. Madam geraakt maar niet uitgepraat, gelukkig komen er nieuwe cliënten en kunnen wij ervan onder muizen…. Wanneer we het versterkte dorp verlaten weten we nog steeds niet waarom dit dorp deel uitmaakt van de zogenaamde “Plus Beaux Villages de France”, de vereniging van de allermooiste plaatsjes in heel Frankrijk. Wij vinden het een curieus plaatsje, maar daarom zeker niet mooi, misschien hanteren ze bij het kiezen andere normen…wie zijn wij???

 

 

We verlaten het versterkte dorp en rijden wel 15 km lang door les Marais de Moëze. Het is een moerasgebied met grachten en beken. We staan enkele keren stil om de zwanen families te bewonderen, ze zijn het warempel gewoon zelfs heel dicht bij de weg. Verder zien we nog veel watervogels, hier is blijkbaar eten genoeg voor hen.

 

 

Hier en daar zijn er delen drooggelegd en staat er graan. Na Saint-Froult zien we in de verte de Océan. Het wordt wat grijs en over zee mistig, het is ook minder warm. Bij Piedemont komen we op het kustpad tot aan Baie de Barques. Hier staan uitzonderlijk veel Carrelets, we lezen dat we ons op “la Route des Carrelets” bevinden. De kleine vissershutten op palen zijn maritiem erfgoed voor de streek tussen de mondingen van de Gironde en de Loire.

 

 

We fietsen nog wat door en komen aan het uiterste punt van het schiereiland bij de “Passe aux Bœufs”. Het is vloed we kunnen niet naar “Ile Madame”. We vinden het zonde en hadden graag naar dit kleine natuur eilandje gereden. Bij eb is er een natuurlijke doorgang van zand en kiezels die droog komt, zo kan je op het eiland geraken.

 

 

Het is bijna 13 uur 30 en we krijgen honger en dorst. En jaja Antoine heeft iets gezien bij een klein strandje met zicht op zee is er een volkscafé open. Het gaat er gezellig aan toe. Een ploeg vissers hebben iets te vieren, de arme ober moet hen bedaren. Wat een geluk, de patroon zal ons bij grote uitzonderlijk, gezien hij toch niet kan sluiten, voor ons mosselen met friet klaarmaken. Wanneer de vissersbende bediend is worden ze wat kalmer...Wat een toestand, in volle namiddag hebben er enkelen al veel te veel op...

 

 

Met honger smaakt alles zegt een spreekwoord…met deze gedachte verlaten we de maar al te zotte toestand. Toch zijn we nog niet weg uit het dorp, iets verder zitten twee oudjes in een rolstoel in hun poortopening te genieten van zicht op zee. We trakteren hen op een babbel, zelden zo’n gelukkig en dankbaar stel meegemaakt. We worden bedankt om hen een ¼ uur gezelschap te houden en wat te luisteren. Allé dat was onze “Goede Daad” voor vandaag……een bende oude scouts! Bij “Fort Lupin” zijn we terug bij La Charente. In Soubise hadden we gedacht een veer te vinden om op de andere oever te geraken. Maar neen we moeten nog 5 km verder tot aan de Pont Transbordeur.

 

 

Samen met een groep senioren is het wachten om op het plateau van de Transbordeur te geraken. Het is een bende curieuseneuzen…ze blijven maar nieuwgierig naar wat wij hier uitspoken. Eerst is het naar onze afkomst raden. Wanneer we uiteindelijk vertellen dat wij Vlamingen zijn en een soort Nederlands spreken, zijn er enkelen die Brussel en België weten liggen. De groep senioren is afkomstig van het eiland Ile de Ré, het is voor hen jaren geleden dat ze gebruik maakten van de zweefbrug. Een oudje vertelt dat het geleden is van in de tijd met paard en kar. Wij geven toe dat Ile de Ré het allermooiste eiland van de Atlantische kust is. Tot spijt van Antoine worden we net niet gekust door de dames. Wat maken we toch allemaal mee….

 

 

3 km verder zijn we aan onze overnachtingsplaats, de ontvangst is hartelijk de juffrouw kent ons nog en we kunnen onmiddellijk onze kamer betrekken. Na onze gebruikelijke douchebeurt beslissen we naar de binnenstad te fietsen. We kennen een beetje Rochefort en na een deugddoende aperitiefpauze krijgen we trek in een vleesmenu. Onze terrasburen verwijzen ons naar restaurant “la Boucherie”. Het wordt een flink stuk “Viande Grillée” met een lekker wijntje. 

 

 

Na nog een slaapmutsje keren we voldaan van onze prachtige fietsdag terug naar onze overnachtingsplaats. Slaapwel mannen!

 

60Km bewolking, nu en dan zon +/- 23°C

Overnachting: Auberge de Jeunesse de Rochefort

7 av Maurice Chupin parc des Fourriers

05 46 99 74 62

rochefort@hifrance.org

www.aj-rochefort.fr