Boek

Être Jeune

La jeunesse n'est pas une periode de la vie,elle est un état d'esprit.....un effet de la volonté,une qualité de l'imagination,une intensité émotive,
une victoire du courage sur la timidité,du goût de l'aventure sur
l'amour du confort.

On ne devient pas vieux pour avoir vécu un certain nombre d'années,
on devient vieux parce qu'on a déserté ton idéal.Les années rident la peau,
renoncer à son idéal ride l'âme.
Les préoccupations,les doutes,les craintes et les désespoirs sont les ennemis qui,lentement,nous font pencher vers la terre et devenir poussière avant la mort.

Jeune est celui qui s'étonne et s'émerveille.Il demande comme l'enfant insatiable:et après?il défie les evenements et trouve de la joie au jeu de la vie.

Vous êtes aussi jeune que votre foi.Aussi vieux que votre doute.
Aussi jeune que votre confiance en vous-même.
Aussi jeune que votre espoir.Aussi vieux que votre abattement.

Vous resterez jeune tant que vous resterez réceptif.Réceptif à ce qui est beau,bon et grand.Réceptif aux messages de la nature,de l'homme et de l'infini.

Si un jour votre coeur allait être mordu par le pessimisme et rongé par le cynisme,puisse Dieu avoir pitié de votre âme de vieillard.

Samuel Ullman.

[bewerk] Biografie, Uit Wikipedia

Na een opleiding bij de Jezuïeten kreeg hij twee jaar lang een opleiding voor matador, waarvoor hij echter te weinig talent bleek te hebben. In zijn jeugd begon hij met het schilderen van stierengevechten, waar hij regelmatig heen ging. Op een dag merkte hij dat hij geen stier, maar een landschap schilderde. Vanaf dat moment was hij naar eigen zeggen kunstenaar. Hij kreeg zijn professionele opleiding aan de Academia de San Fernando in Madrid. Hij begon beeldhouwwerken te maken in 1971. Botero woont in 2003 in Parijs, maar is door zijn afkomst geïnspireerd door de Zuid-Amerikaanse cultuur, hetgeen tot uitdrukking komt in zijn kleurgebruik, maar ook in de thema's.

Botero maakt bronzen beelden, schilderijen en pastels die op het eerste gezicht vooral dikke, opgezwolle mensen afbeelden. Botero zegt hier zelf over dat het geen dikke mensen zijn, maar dat hij door de omvang van de voorwerpen en lichaamsdelen het relatieve belang daarvan wil aanduiden, en dat het ook het plezier aanduidt. De gezwollen mensen lijken vaak enigszins te zweven en doen geenszins zwaar aan. De hoofden zijn meestal relatief groot (tot wel een kwart van het lichaam), de handen en voeten zijn daarentegen meestal zeer klein. De trekken in het gelaat (de mond, ogen etc) zijn kleiner dan in de realiteit. Vaak kijken de geportretteerde personen scheel. De gezichten lijken echter wel "typisch" Zuid-Amerikaans. Vrouwen hebben kleine borsten die niet lijken te passen bij hun dikke billen en dijen, en worden vaak afgebeeld met gekruiste benen en één arm boven het hoofd. De hoofden van paarden zijn echter vaak kleiner afgebeeld dan in werkelijkheid.

De kunst van Botero is zeer toegankelijk en heeft bij velen soms een komisch, maar ook een ontroerend en soms schokkend effect.

Botero gebruikt weinig stofuitdrukking, waardoor elk oppervlak dezelfde, doffe, structuur lijkt te hebben.

Botero maakt in zijn geheel eigen stijl kopieën van beroemde werken van oude meesters, zoals Velazquez en Leonardo da Vinci. Ook ontleent Botero bloederige en gewelddadige thema's aan de burgeroorlog in Columbia. Zo schildert hij afbeeldingen van de president, van een arrestatie, van executies en van huilende weduwes. Maar ook schildert hij feestende en dansende mensen, vaak onder het licht van enkele kale peertjes. Nooit echter is er een glimlach te zien op de gezichten. Botero schildert ook stillevens en landschappen.

Deze afbeeldingen heb ik gevonden op AllPosters.com.
En omdat uiteindelijk alles draait "Um Die Liebe" vond ik het wel leuk,er een aantal bijelkaar te zetten.

Dag, lieve Oma

Toen ik naar je stond te kijken nadat je was overleden kon ik me nog steeds niet voorstellen dat het waar was.

Oma, je bent er niet meer.

Ik realiseer me, dat ik, 40jaar een oma heb gehad en dat dit best heel uitzonderlijk is.

Maar toch juist “daardoor”.

Ik  en met mij Esther en Guy , Jean,Edwin en Jacques zijn opgegroeid met jou, dagelijks in ons leven.

Iedere dag kwamen we bij jou.

Altijd waren we welkom.

Mee eten aan de keukentafel, uitgebakken spek, gebakken aardappelschijven.

Kijken, naar iedereen die naar de winkel ging en jij vertelde de laatste nieuwtjes dan uit ’t dorp.

Grote en kleine gebeurtenissen deelden we met jou. Want jij Oma, was de centrale figuur in ons leven. Als ik terug kijk naar mijn jeugd herinner ik me jou als oma, die gauw een traantje liet. Maar door de harde lessen in het leven, ontwikkelde jij je tot een bijzondere sterke vrouw. Die zich met alles wat je meemaakte bewonderenswaardig sterk hield. Een van je allermooiste eigenschappen vond ik, dat je met iedereen overweg kon en ieder mens in zijn waarde liet. Al zouden de keuze’s van een ander de jouwe niet zijn, je veroordeelde nooit. Als iemand goed was voor jou, vond je alles prima en respecteerde je de ander zoals ie was. En dat is iets waar iedereen iets van kan leren.

Ik zal je missen Oma. Zonder jou zal t nooit meer hetzelfde zijn. ’N Stukje “thuis” is met jou verloren gegaan, maar gelukkig zijn mijn herinneringen zo divers en oneindig veel, dat je er altijd bij zult zijn. In mijn hoofd en in mijn hart.

Deze tekst is van haar kleindochter Claudia.Ze heeft dit voorgelezen tijdens de uitvaartdient.