Maandag 26 september 2005
Eigen Gedichten
HerfstGrijs.......dof grijs.......
eindeloos grauw,
donker.
Geen sprietje blauw.....
geen sprankje licht.
De bladeren bewegen
op het ritme
van de wind
in een uiterste poging
zich met een laatste vezel
vast te houden
aan de tak,
die hun het leven gaf.
Maar leven
ebt langzaam.......
tergend langzaam.......weg.
De aarde
wacht met uitgespreide armen,
onvervulbaar
in zijn verlangen.
Een niet te stillen honger......
naar altijd meer,
naar alle kleur
te doen vergaan
tot zwart......
tot dood.
En in die diepe duisternis
van verloren-rottend groen,
van leven laten......
van eindigheid.....
bolt
in het verborgene omhoog.......
de oerbron van het leven zelf.
Een niet te temmen kracht.......
zich nooit gewonnen geven
aan de dood.
Zo schuchter-nog nat.......
in al zijn eenvoud.......
zijn diepe, warme kleur,
zegt mij
die kleine paddestoel
wat ZIJN
en WORDEN is.
Zegt mij die kleine
paddestoel.......
dat dood
nieuw leven is!
Geschreven door Hélène om 22:55
Reageer op dit bericht
