Schoon water

Begin januari begon het echter te sneeuwen en niet zo’n klein beetje ook. De eerste dagen genoot ik van het mooie uitzicht, maar dat genot duurde niet lang.

Ik was helemaal ingesneeuwd, kon niet eens naar de brievenbus om de krant en de post te halen. Gelukkig kwam vriendin Willy, die met sneeuwschuiver een pad probeerde te maken.

Dat lukte, ik kon dus weer zelf naar de brievenbus. De volgende ochtend was het pad weer ondergesneeuwd. Buurman Frans kwam en maakte het pad weer begaanbaar.

Boodschappen doen was er niet bij.Het strooizout was op en er werd niet meer gestrooid.

Ik durfde dan ook niet met mijn auto de weg op. Gelukkig haalde buurvrouw Corrie het nodige. Aangezien ik elke week naar de kapper ga was het nu al tien dagen geleden dat ik er geweest was en ik zag er niet uit. Toen zoon Hans uit Frankrijk belde hoe het hier was en ik hem vertelde dat ik niet naar de kapper kon gaan, zei hij : “Ach mama er komt toch geen mens, waarvoor je je mooi moet maken.” “Maar ik doe het niet voor een ander, maar voor mezelf”, bracht ik hiertegen in, maar Hans vond het maar dwaas van me, dat ik een ongeluk riskeerde om naar de kapper te gaan. Toen ik het met Corrie hierover had, zei ze : Frans brengt je wel.” Ik sputterde nog wat tegen, maar voor Frans was het geen bezwaar. Hij bracht me naar de kapper, hielp me uit de auto en kwam me weer ophalen.

Ik heb het al vaker in mijn stukjes gezegd, maar wat zou ik met zulke dagen alleen in mijn huisje moeten beginnen zonder deze goede buren!

En nu ik dit stukje schrijf sneeuwt het nog steeds en als je het weerbericht leest, wordt het nog veel erger. Geen strooizout, dus de wegen blijven glad en hoe lang nog. Want hoe dankbaar ik ook ben voor al die lieve hulp, ik wil het toch liever zelf doen en niemand lastig vallen.

En ik wil naar buiten! Vanmiddag toen ik met Dombo, mijn rollator de post uit de brievenbus haalde ben ik toch even de weg opgegaan. Er waren wel gladde stukken, maar ik had steun aan Dombo. Nooit gedacht dat ik ooit blij zou zijn met een rollator. Ik hoor me nog tegen mijn dokter zeggen: “ Nooit ga ik met een rollator lopen; ik ga nog liever dood”.

Ik heb een stukje gelopen, moet wel steeds de berm/sneeuw in als er een auto aankomt. Ik hoor de automobilist denken: “ Wat doet dat ouwe mens nu op straat met die rollator?”

Maar ik was buiten en toen ik moe werd, zette ik Dombo in de sneeuw op de handrem en ging zitten. Het was wel koud maar in het zonnetje toch lekker met mijn dikke winterjas aan. En aan vreemde blikken van mensen die in hun auto voorbijkwamen, stoorde ik me niet.

Ik was er toch even uit, dank zij Dombo. En nooit zal ik weer een kwaad woord zeggen over de rollator. Maar ik hoop wel dat het spoedig heet water gaat regenen , dat de sneeuw, hoe mooi ook, smelt. Het mag best blijven vriezen als de weg maar weer begaanbaar is en ik mijn boodschappen en mijn bezoek aan de kapper weer zelf kan doen.

En zelfs hoop ik nog eens een elfstedentocht mee te maken. Ik weet nog hoe ik de laatste elfstedentocht samen met mijn man, Fries van geboorte, adembenemend zat te volgen en dan mag het weer Lente worden.

Begin januari begon het echter te sneeuwen en niet zo’n klein beetje ook. De eerste dagen genoot ik van het mooie uitzicht, maar dat genot duurde niet lang.

Ik was helemaal ingesneeuwd, kon niet eens naar de brievenbus om de krant en de post te halen. Gelukkig kwam vriendin Willy, die met sneeuwschuiver een pad probeerde te maken.

Dat lukte, ik kon dus weer zelf naar de brievenbus. De volgende ochtend was het pad weer ondergesneeuwd. Buurman Frans kwam en maakte het pad weer begaanbaar.

Boodschappen doen was er niet bij.Het strooizout was op en er werd niet meer gestrooid.

Ik durfde dan ook niet met mijn auto de weg op. Gelukkig haalde buurvrouw Corrie het nodige. Aangezien ik elke week naar de kapper ga was het nu al tien dagen geleden dat ik er geweest was en ik zag er niet uit. Toen zoon Hans uit Frankrijk belde hoe het hier was en ik hem vertelde dat ik niet naar de kapper kon gaan, zei hij : “Ach mama er komt toch geen mens, waarvoor je je mooi moet maken.” “Maar ik doe het niet voor een ander, maar voor mezelf”, bracht ik hiertegen in, maar Hans vond het maar dwaas van me, dat ik een ongeluk riskeerde om naar de kapper te gaan. Toen ik het met Corrie hierover had, zei ze : Frans brengt je wel.” Ik sputterde nog wat tegen, maar voor Frans was het geen bezwaar. Hij bracht me naar de kapper, hielp me uit de auto en kwam me weer ophalen.

Ik heb het al vaker in mijn stukjes gezegd, maar wat zou ik met zulke dagen alleen in mijn huisje moeten beginnen zonder deze goede buren!

En nu ik dit stukje schrijf sneeuwt het nog steeds en als je het weerbericht leest, wordt het nog veel erger. Geen strooizout, dus de wegen blijven glad en hoe lang nog. Want hoe dankbaar ik ook ben voor al die lieve hulp, ik wil het toch liever zelf doen en niemand lastig vallen.

En ik wil naar buiten! Vanmiddag toen ik met Dombo, mijn rollator de post uit de brievenbus haalde ben ik toch even de weg opgegaan. Er waren wel gladde stukken, maar ik had steun aan Dombo. Nooit gedacht dat ik ooit blij zou zijn met een rollator. Ik hoor me nog tegen mijn dokter zeggen: “ Nooit ga ik met een rollator lopen; ik ga nog liever dood”.

Ik heb een stukje gelopen, moet wel steeds de berm/sneeuw in als er een auto aankomt. Ik hoor de automobilist denken: “ Wat doet dat ouwe mens nu op straat met die rollator?”

Maar ik was buiten en toen ik moe werd, zette ik Dombo in de sneeuw op de handrem en ging zitten. Het was wel koud maar in het zonnetje toch lekker met mijn dikke winterjas aan. En aan vreemde blikken van mensen die in hun auto voorbijkwamen, stoorde ik me niet.

Ik was er toch even uit, dank zij Dombo. En nooit zal ik weer een kwaad woord zeggen over de rollator. Maar ik hoop wel dat het spoedig heet water gaat regenen , dat de sneeuw, hoe mooi ook, smelt. Het mag best blijven vriezen als de weg maar weer begaanbaar is en ik mijn boodschappen en mijn bezoek aan de kapper weer zelf kan doen.

En zelfs hoop ik nog eens een elfstedentocht mee te maken. Ik weet nog hoe ik de laatste elfstedentocht samen met mijn man, Fries van geboorte, adembenemend zat te volgen en dan mag het weer Lente worden.

Eredivisie Live heeft toestemming om te filmen in de kleedkamer, mits de voetbalclub wint.

“De trainer heeft met idee ingestemd”, vertelt Willem Reijn, woordvoerder van NAC. “Eredivisie Live is het eigen live voetbalkanaal van de Eredivisie Clubs, dus dat is meer vertrouwd voor de spelers dan een zender van buitenaf.”

Ook zendt Eredivsie Live in de rust een interview met de trainer van NAC uit, en geeft de aanvoerder van het team na de wedstrijd nog commentaar voor de camera.

Ook de kleedkamers van SC Heerenveen, Heracles Almelo, NEC, Vitesse, FC Utrecht, VVV-Venlo en Willem II zijn te zien, maar ook alleen als ze hun wedstrijd weten te winnen.

“De kerstvakantie is enorm goed gelopen”, zegt een enthousiaste Theo Lambooij, operationeel manager bij Optisport, eigenaar van onder meer de schaatsbaan aan de Terheijdenseweg. “In het achtjarig bestaan is het nog nooit zo druk geweest.” Het oude record van 3700 bezoekers per dag sneuvelde dan ook al snel.

Op 29 december bezochten 4100 mensen het kunstijs op. De dag erna werd het nog gekker. “Toen kwamen ruim 4700 mensen voorbij de kassa”, zegt Lambooij. “Het gemiddelde over 2009 is in een klap gestegen van 1300 naar 1400 mensen per dag. Er stond een rij voor de ingang die ver naar buiten doorliep.”

Lambooij denkt dat het weer, maar ook de crisis hierin een rol spelen. “Het winterweer zorgt er voor dat mensen een ijsgevoel krijgen. En omdat op natuurijs nog lang niet overal kan worden geschaatst, komen ze hierheen. De crisis zorgt er voor dat mensen thuisblijven in plaats van naar Oostenrijk of Frankrijk vertrekken. En dat is weer goed voor ons.”

De schaatsbaan heeft niet echt een maximum aantal bezoekers. “Maar af en toe denk ik toch wel bij mezelf: ‘nu wordt het wel erg druk’”, zegt Lambooij. “De binnenring, waarop de wedstrijdschaatsers schaatsen, hebben we al een keer moeten sluiten omdat die gewoonweg te vol zat.”

Ondanks de temperaturen onder nul, ligt er een dikke drab en zelfs water op natuurijsbaan IJsvermaak. Waar er in andere delen van Nederland al geschaatst kan worden, zijn Bredanaars nog aangewezen op de kunstijsbaan.

“Er ligt prachtig ijs, het is al zeven centimeter dik, maar die sneeuw h腔 Frans van Dorst, de ijskeurmeester bij IJsvermaak vindt het erg jammer dat er nog niet geschaatst kan worden. “Maar hier kunnen we natuurlijk niets aan doen.”

De sneeuw werkt als een deken op het ijs. Onder die deken kan het niet goed vriezen. Ook met vegers lukte het niet om de sneeuw te ruimen. Maandagmiddag wordt er water over de sneeuw gespoten, want "Er kan toch niet geschaatst worden, dan kunnen we net zo goed alles proberen!", zegt Van Dorst.

Lief dagboek,

eindelijk 2010. 2009 was me het jaartje wel. Eerst mocht ik de Bredase singels niet in mijn eentje rondvaren van de kinderbescherming en de rechter, en toen werd me het beklimmen van de Bredase Grote Kerktoren ook ontzegd. Alles bij elkaar was het een teleurstellend jaar voor mij en mijn papa.

Opa en oma zijn erg bezorgd over me. Ze hebben een dikke brief naar de krant geschreven waarin ze vet duidelijk maken dat ik door de maatschappelijke instanties geestelijk wordt verpest. Opa zegt dat oma en hij daarmee de publieke opinie proberen te beïnvloeden, maar de mevrouw van de kinderbescherming zal het allemaal worst wezen, zegt ze. Een zwak, zielig, onmondig en nauwelijks weerbaar meisje als ik durven ze wel aan.

Intussen heb ik ze natuurlijk allemaal te pakken gehad einde 2009. Niemand had in de gaten dat ik stiekem vanuit Breda naar Vlieland ben gereisd, gewoon met de trein en veerboot. Ik heb het helemaal alleen gedaan, werkelijk, dat kan ik je verzekeren. Hoe ik dat allemaal gered heb, weet ik niet eens meer, maar na een lange reis heb ik Vlieland bereikt samen met een hutkoffer, een mountainbike, een snowboard, apparatuur voor een cameraploeg, een papegaai in kooi, een zwarte Golden Retriever, twintig servetten en twee tafellakens (gekregen van Jolanthe) van Belgische topkwaliteit. Jammer dat een eilandbewoner me herkende en de politie waarschuwde. Stomme Vlielanders! Nu zit ik dus weer in dat saaie Breda. En tot overmaat van ramp is morgen de vakantie ook nog afgelopen.

De jaarwisseling hier was wel oké. Papa en ik hebben vuurwerk afgestoken. En we dronken champagne (niet tegen de kinderbescherming zeggen). Natuurlijk hebben we nog wat vuurwerk achtergehouden. Daarmee ga ik morgen een gat blazen in de Afsluitdijk, en dan vaar ik vanuit Breda zo de wijde wereld in. Niet doorvertellen hoor! Tot slot wens ik jullie een heel fijn 2010 toe.

Vele topstukken uit het klassieke operarepertoire zullen met medewerking van solisten, maar ook met inbreng van bezoekers(!) uitgevoerd worden. Het concert begint om 20.00 uur. Kaarten zijn verkrijgbaar via Muziekhandel Spronk, Uitpunt Breda en voor aanvang in de Kerk.

De Bredase muziekliefhebber stelt zich bij een Nieuwjaarsconcert wellicht al voor om op de Radetskymars te kunnen meeklappen en te kunnen lachen om de grapjes van de maestro. Tijdens dit Nieuwjaarsconcert zal de bezoeker door de maestro zelfs worden uitgenodigd om mee te zingen; het Bredase publiek is bij deze gewaarschuwd! Het belooft een spetterend concert te worden en een mooie, muzikale opening van het nieuwe jaar en sluit perfect aan op de lange traditie van Breda als muziekstad. De muzikale leiding is in handen van Lex Wiersma en Pieter Swaans.

Meer info: www. bredaseopera.nl.

De stallingen werden feestelijk geopend door de wethouder en het Brabants Fietsharmonisch orkest. Het fietsorkest begeleidde Willems, en een paar toeschouwers van de Fietsbond, op een aparte muziekfiets naar de stallingen. De bandleden moesten oppassen niet uit te glijden op de besneeuwde straten.

De fietsenstalling 'Achter de Lange Stallen' wordt voor ongeveer vijf jaar gehuurd door de gemeente, en kan 150 fietsen plaatsen. De stalling aan de Concordiastraat zal langer openblijven en heeft ruimte voor ruim 400 fietsen. Ook komen in deze stalling vijf oplaadpunten voor elektrofietsen, een buggyverhuur en de mogelijkheid voor de afgifte van helmen.

De wethouder hoopt dat de extra stallingen ervoor zorgen dat Bredanaars vaker de fiets of het openbaar vervoer nemen.

De zon is verdwenen
En de sneeuw vlokjes komen nu naar beneden
Deze kerst een witte kerst zoals in een droom
En tientallen lichtjes in de wit besneeuwde boom
Sommige kinderen glijden van de heuvel met een slee
De andere doen liever met het sneeuwballen gevecht mee
Kerst is de fijnste tijd in het jaar
Met zijn alle gezellig bij elkaar
Fijne kerst allemaal.