Het Schandaal in een Lommelse Basisschool

Deze woorden troffen me toen ik las over de dood van Robin Williams, die "eenzaam en berooid" stierf. De man heeft tijdens zijn leven een fortuin vergaard, en toch hield hij haast niets over. Je zou voor minder aan de drugs geraken als 2 ex'en het onderste uit je kan willen. Robin Williams kampte met geldproblemen. Een groot deel van zijn vermogen ging naar alimentatie voor twee vrouwen van wie hij scheidde. "Scheiden kost geld, ik maakte er vroeger grapjes over (alimentatie = all the money)", zei hij, "Ze sleuren je hart uit je lijf via de portefeuille."...

En dan dwalen mijn gedachten af naar vroeger, naar de vele echtparen met scheidingsperikelen, die ik gekend heb en naar geluisterd heb. "Vrouwen halen het beste in de man naar boven, vooral na de scheiding"... dat was mijn conclusie...

Echtelijke Miserie en Scheidingsperikelen.

Mannen zijn veel te braaf, veel te slaafs, en vóóral: zij zwijgen over de interne keuken van hun huishouden! In stilte lijden ze, in de trieste overtuiging dat ze voor hun vrouw moéten zorgen en haar liefdevol moéten bejegenen... Zo zijn ze opgevoed, de oudere generatie.

Vrouwen zijn brutaler, zij hangen graag de vuile was buiten en houden ervan om hun man te bekladden, hem door het slijk te sleuren, en de echtelijke problemen in geuren en kleuren uit te smeren, in een verhaal waarin zij het slachtoffer zijn... In hun slachtofferrol voelen die vrouwen zich het beste.

In het verleden leerde ik probleemgezinnen kennen. Vaders, moeders, die elk op hun eigen manier omgingen met conflicten en spanningen binnen hun gezin. Bij het beluisteren van de klaagzangen van gescheiden ouders zag ik van dichtbij de vuile was in de gore wasmand liggen, inclusief alle pikante details. Ik zat op de eerste rij, waar ik mocht luisteren naar alle nare ervaringen en intense ontgoochelingen van beide partners. O, ellende!

Na de scheiding raken mannen op de sukkeltoer, zij worden sloefen, drifters, die de hoge alimentatie- en onderhoudsgelden nauwelijks kunnen ophoesten. Op de koop toe worden ze nog eens geplaagd door het bezoekrecht als ze hun kinderen willen zien. Rechters kiezen de kant van de mama's, zij zorgen er wel voor dat de man in de val loopt, en dat de vrouw berekenend haar slag thuishaalt.

Het was te verwachten, het was te vrezen, maar niemand wilde het geloven. Niemand durfde geloven dat er ooit zoveel systeem en structuur zou zitten in de aanwezigheid van moslims om ons heen. De macht van de moslims in onze samenleving, we dachten dat het iets was voor de verre toekomst, een toekomst die nu angstvallig dichtbij komt. Onverwacht, niet voorzien, en ongewapend staan we nu naar ons noodlot te kijken.

Regelrecht stevenen we af op een onafwendbare ramp, onze onderwerping aan een vreemde godsdienst, aan vreemde levensgewoonten, aan vreemde denkwijzen. Het is langzaam maar zeker gebeurd, zoals bij kleine sneeuwballetjes die nu een lawinegevaar betekenen, of zoals bij schuifelende sluiergedaantes die overal komen waar ze willen zijn, het kost alleen maar een beetje tijd.

Wanneer we vroeger van dichtbij nare ervaringen hadden met moslims, dachten we steevast: "Dit is incidenteel, van voorbijgaande aard, en het komt allemaal wel weer goed"... Deze naïeve gedachtengang werd gevoed door de indoctrinerende werking van de overheid die ons toen in slaap suste met beweringen als: "De islam is een verdraagzame godsdienst, is vredelievend en verzoenend, en streeft niét naar machtsuitbreiding, het islamitisch geloof en de moslimcultuur zijn verenigbaar met onze cultuur...". Met deze nonsens werden we vroeger om de oren geslagen. Om ons inschikkelijk en tam te maken jegens de islam... 

... Op een sombere ochtend, ergens in de helft van de jaren 70, wilde ik mijn kantoor in het atheneum binnengaan, maar was erg verrast door een islamleraar die daar parmantig zat 'les te geven' aan enkele moslimpjes, aan MIJN bureau, in MIJN kantoor. Ik vroeg hem vriendelijk om onmiddellijk te vertrekken en in een ander leslokaal onderdak te zoeken. Toen volgde er een hele onsamenhangende uitleg, met zelfuitgevonden zinsconstructies die nergens op sloegen, en hakkelen en stamelen kwamen er ook nog bij. Kortom onverstaanbaar en onbeschaafd. En toen begon die man térgend langzaam zijn spullen bijeen te pakken en nog wat Turkse onzin uit te kramen tegen zijn leerlingen die mij dan denigrerend aankeken... Dat was mijn eerste kennismaking met het moslimwereldje!!!

Het was de tijd dat moslimleerlingen nog in de minderheid waren, en dat de godsdienstleraar nog veel meer lesuren had dan de islamleraar... Eén miertje en twee horzeltjes zijn makkelijk tot moes te kloppen met een vliegenmepper van de Gamma. Maar als die miertjes zichzelf vermenigvuldigen tot grote verwende nesten, en die horzeltjes reusachtige zwermen worden met uitzinnige steekbeesten, dan helpt er geen enkele ongediertebestrijding meer!!!

Het schijnt dat Lieve een verstokte racist is, zo eentje waartegen geen enkele therapie bestand is. Dat hebben ze me vroeger toch wijsgemaakt. Racisme is geen besmettelijke afwijking, je moet er ook geen cursus voor gevolgd hebben, het is alleen maar een kwestie van de juiste ingesteldheid tegenover je eigen volk. 'Racisme' bestaat niet, lieve lezers, laat je niet belazeren. Dat idiote begrip is uitgevonden door verraders die op hun verschrompelde borst een stomme tekst getatoeëerd hebben: "Leve de infiltrant, weg met ons"... 

In het atheneum van de jaren tachtig werden de leraren Brants en Vanham aangesteld om het pilootproject 'Moedertaalonderwijs' te leiden. De aanstelling gebeurde in een opwelling, als een paniekerige noodgreep toen plotseling een horde Turken en Marokkanen het atheneum kwam binnenstormen. Het pilootproject was een speelse voorloper, zeg maar een kladversie, van een hele reeks uitzichtloze projecten zonder eindmeet, zinloze kostbare parelsnoeren voor de hele zwijnenstal. Het onderwijs had toen nog de pijnlijke illusie dat migranten bereid waren om Nederlands te leren. De projecten losten op, verdampten en vervlogen... omdat de allochtoon koppig zichzelf bleef en niets aannam van de autochtoon. En ook omdat de leerbaarheid van de allochtoon niets voorstelde!

Wie nu nog gelooft in multiculturele harmonie, gelooft ook nog in roodkapje en de boze wolf, of in sneeuwwitje en de 7 dwergen... of in Sinterklaas... of in de paasklokken...

Den Haag, vorige zondag. Moslimextremisten en relschoppers verstoorden een anti-ISIS-demonstratie, met een blokkade en geweld tegen agenten en journalisten.

Daarom roept PVV-leider Geert Wilders iedereen op om deel te nemen aan de tweede Mars van de Vrijheid op 20 september. Met deze demonstratie daagt Wilders moslimextremisten uit. In antwoord op dit protest rekruteren allochtone jongeren 'troepen' om de buurt met grof geweld te verdedigen. Er dreigt een veldslag in de Haagse Schilderswijk!

De politie gaf vorige zondag de anti-ISIS-mars een omleiding in plaats van de moslimextremisten uit elkaar te slaan. Wilders: "We moeten laten zien dat we dit niet pikken. We moeten er met tienduizenden heen. Desnoods loop ik er in m'n eentje met de Nederlandse vlag..."

Burgemeester Van Aartsen moet morgen bij de gemeenteraad op het matje verschijnen om tekst en uitleg te geven over de onrust in zijn stad.

Bron: De Telegraaf

Nog even meegeven dat het totáál onverantwoord is om 70.000 mensen samen te laten komen op een beperkte ruimte!

Er is een documentaire verschenen met de titel 'De Islamitische Staat'. Daarbij komt een Belgische (?) kleuter in beeld en aan het woord. Zijn naam is Abdullah. Een gebruikelijke anti-Vlaamsgezinde naam voor migrantenjongetjes.

De documentaire laat zien hoe jihadisten kinderen inlijven bij de IS-troepen in Irak. 'Inlijven' noemen ze dat. Ik noem het 'indoctrineren', als een ernstige vorm van kindermishandeling.

Abdullah vertelt dat hij niet meer naar België wil terugkeren, omdat er enkel ongelovigen wonen. Hij wil graag jihadist worden om te vechten tegen de ongelovigen in het Westen, tegen de ongelovigen uit Europa die moslims doden.

Abdullah spreekt zelfs dreigende taal tegen de ongelovigen: "We zullen jullie land binnenvallen zoals jullie hier gedaan hebben. We zullen jullie vrouwen doden en van jullie kinderen wezen maken. Allah is de grootste.

De lichaamstaal en de spraak van het jongetje verraden een aanpak waarbij door suggestie bepaalde overtuigingen opgedrongen werden. Alsof hem alles is voorgezegd en voorgekauwd, ingehamerd en ingeprent, zoals hij verlegen en beduusd, aarzelend en onzeker zijn uitspraken doet.

De reactie van Walter op "Kleiner Wonen" deed me grabbelen in mijn oude blogdoos, op zoek naar een artikeltje uit de tijd dat geen kat naar mijn blog kwam kijken.

Mijn Zolderkamertje

Ooit zullen we met z'n allen moeten opdraaien voor het onderhoud van asielzoekers. Elk gezin zal verplicht worden om een asielzoeker in huis te nemen. Er zal beroep gedaan worden op ieders burgerzin en gevoelens van naastenliefde zullen aangewakkerd worden.

Daarom richtte Lieve een zolderkamertje in om een arme sloeber in te herbergen. Eentje die niet in zijn eigen land kon blijven. Een verloren gelopen asielhunkeraar. Die met hebbevingertjes en begerige graaioogjes naar hier komt om voor de rest van zijn leven door ons onderhouden te worden. Hij werd naar 't schijnt aangezogen door geheimzinnige krachten naar dit oliebollenland.

Als nederige slaven gaan wij ons uit de naad werken om het asielprobleem op te lossen, en liefderijk onze vreemde naasten opvangen, onszelf wegcijferend, op z'n altru-samaritaans.

Nu staat mijn zolderkamertje klaar in afwachting van de komst van mijn asielzoeker. Ondertussen staat het leeg. Waar blijft mijn asielzoeker toch? Er beginnen spinnetjes hun webjes te weven en overal ligt er al een stoflaagje. Straks kan ik opnieuw beginnen poetsen. Maar dat is dan een goede oefening om als slaafje mijn nieuwe wildvreemde medemens te dienen en te eren.

In de toekomst gaan er massa's banen gecreëerd worden. De eigen bevolking wordt aan het werk gezet om asielzoekers te voorzien van luxueus onderdak. Openbare gebouwen, stations, kerken, scholen, rusthuizen, kazernes, hotels, postkantoren, banken, winkels, universiteiten... álles moet verbouwd worden. Overal moeten er kamertjes en flatjes komen om de sukkelaars op te vangen. Zal het dan tóch nog allemaal goedkomen?...

Stel je nu eens voor dat mijn gast-asielzoeker na een tijdje zijn familie en hele vriendenkring mag laten overkomen, dan wordt mijn zolderkamertje te klein. Dan moet IK ophoepelen, en heeft de asielzoeker mijn huisje voor zich alleen en voor zijn kompanen die zich vanzelf vermenigvuldigen. Als je even niet kijkt staan er 17 nieuwe asielzoekers in plaats van die ene. Geef er 1.000 een slaapplaats, dan staan er 's anderendaags 2.000 andere die opvang eisen... Er komt misschien wel een tijd dat wij uit onze huizen gejaagd worden?...

...En dan is het nu tijd om me op te knappen. Ik wil er op mijn best uitzien voor Richard Gere in de film 'Mr. Jones' (vijf tv). Richard Gere met wie ik op de laatste dag van mijn leven... Maar dat is een ander verhaal.

Woorden die meedeinen op de golven van de tijd, volgen soms een verrassende koers. Ze verliezen hun charme, ofwel klinken ze aantrekkelijker. Ze worden vulgair, ofwel klinken ze verfijnder...

Neem nu het woord 'straathoek'... Vroeger kwamen er nostalgische beelden in je op over een rustige straat in een dorpje op het platteland, zonder verkeersdrempels, zonder verkeerslichten, met even verderop de kerktoren en daaronder het bruine dorpscafé met zwart-wit-tegels, waar tooghangers de wereldproblemen in één handomdraai oplosten. De cafébaas tapte pintjes en gaf iedereen gelijk. En dan was er de 'straathoek' waar vrouwtjes wat keuvelden na hun boodschappen in het dorpswinkeltje... Zoals in Het Dorp van Wim Sonneveld.

Het woord 'straathoek' heeft nu helaas álles moeten inleveren, het heeft zijn luister en zijn charme verloren, zijn nostalgische beladenheid is het kwijt, sinds 'straathoekwerkers' rondslenteren in de buurt, op zoek naar lotgenoten die in verval dreigen te geraken, op zoek naar gespuis en nietsnutten die hun tijd op straat verspillen.

Straathoekslenteraars gaan dan samen met hun bekeerlingen naar het plaatselijke café om over problemen te zeuren, om problemen van ontspoorde jongeren te ontrafelen. Eindeloos ploeteren en wroeten in de problematiek van spijbelende en rondhangende jongeren. De potentiële criminelen en andere schoffies die bezig zijn met in de goot en op de richel te belanden, krijgen dan te maken met zweverige theorieën door de truttekes en slapjanussen van het straathoekwerk ineengeflanst.

Straathoekdrentelaars dwingen geen gezag af, ze verlagen zichzelf tot het bedenkelijke niveau van de straatjongere. 'Inleven' noemen ze dat. 'Inleven' en 'meevoelen' en nog zo van die barmhartige activiteiten, dat is straathoekjargon. Als missionarissen bewegen ze zich sleepvoetend voort op straat, op zoek naar slachtoffers om die nog wat dieper in de marginaliteit te duwen...

Het is héél lang geleden dat Lieve nog iets schreef over vreemdelingen. Vier dagen geleden of zo?

Wel, vandaag gaat het over Peer en zijn bevolking. Peer is een rustig dorpje met de sterallures van een wereldstad. Bij het geringste evenementje of onbeduidend braderietje, worden meteen alle invalswegen naar Peer afgesloten, alsof de koning op bezoek komt, of een andere bekende Vlaming.

Lezer, wandel eens door Peer-centrum. Dan ben je vlug klaar, een paar straten en je hebt het gehad. Luister vooral niet naar de jengelende 'muziek' die door de straten buldert. En let vooral niet op de boze parkeerwachter die met een duivelse blik een automobilist beboet, de énige auto in de hele straat... Maar bewonder wél de kerktoren en geniet van de hemelse klanken die uit de klokkentoren weergalmen. Alléén de kerk en de klokkengeluiden zijn een bezoekje aan Peer waard.

Het straatbeeld geeft een vredige aanblik, alsof alleen maar Jef, Pol en Pier in Peer wonen, of Mariette en Melanie... Geen bruine uitheemse verstoringen, geen gezwaai met lakens, sluiers of ander textiel, geen allochtoons geweld, niéts van die exotische rariteiten...

Maar! Dat is gezichtsbedrog!... Wandel eens even binnen bij 'De Voorzorg' op de Peerse markt. Dáár zitten ze! De gesluierde madammen met dure kinderwagens, met bolle buikjes waarin toekomstige Perenaartjes zitten. En als ze dan aan het loket uitgetetterd zijn, stappen ze in hun kansarmoede-BMW die dan ook nog eens fout geparkeerd staat, vlak voor de deur van De Voorzorg! Een bekeuring vrezen ze niet, omdat ze weten dat de politie niet racistisch mag zijn. Peerse agenten viseren alleen maar originele inwoners.

Het groeiend aantal vreemdelingen in Peer maakt me bezorgd. Het dorpse karakter is aan het verdwijnen. Niemand stelt zich vragen, niemand trekt aan de alarmbel... Dat deden ze vroeger in Antwerpen ook niet, er was geen paniek, geen jobstijding, de bevolking bleef rustig afwachten... tot in eigen straat geen eigen volk meer te zien was! Het gebeurt razendsnel, en de bolle buikjes van de bruin madammen beloven veel voor de toekomst!...

Vorige week schreef ik over "De Vrouw die Allah wil". In een reactie gebruikte lucky9 het woord 'Misogynie'. Dat inspireerde me om te schrijven over vrouwelijke onhebbelijkheden...

...Vrouwelijke lezers en andere lezeressen zoeken best een andere blog op, want nu gaat Lieve haar seksegenoten plagen, belachelijk maken, hen bespotten en door het slijk halen.

Vrouwen herinner ik me als sluwe doortrapte wezens die na een pijnlijke vechtscheiding ook nog eens hun arme man kaalplukken. Zijn laatste cent willen ze hebben. Zijn kostbare bezittingen ook. Alles moet het kreng hebben. En hij moet gaan bijverdienen om haar gekke alimentatie- en andere grillige eisen in te willigen, hij moet zich in de schulden steken, overleven in een vunzig tentje op de wei, en als hij zijn kinderen een paar uur wilt zien, moet hij er om bedelen en smeken. Het bezoekrecht, daarvan maakt zij een pestrecht. Vrouwen halen het beste uit een man naar boven, vooral na een scheiding... Mijn pessimisme is gebaseerd op waargebeurde verhalen van kaalgeplukte mannen. Niet gebaseerd op losse feiten, zoals in de film, maar op droeve belevenissen van mannen die hun vergissing van vroeger berouwen, die terug in de tijd willen gaan, naar het altaar, om andere woorden uit te spreken dan dat ene fatale ja-woord...

Als mislukte dolle mina's en geperverteerde feministen begeven vrouwen zich 's ochtends op weg naar hun kleurloze carrière, maar eerst nog even de kleine gaan dumpen in een of andere duistere crèche of bij een louche onthaalmoeder. Waar ze eerst zo intens naar verlangden, willen ze nu zo vlug mogelijk kwijt, een klein hulpeloos wezentje zomaar uit handen geven. Misdadig. 

Het begon al bij Eva in het aards paradijs. Dat uitgekookte oermens vond het nodig om de willoze Adam te verleiden, en daarmee was 'de zonde' geboren. Adam werd het paradijs uitgebonjourd, en op de koop toe kreeg ie ook nog eens een preek mee van zijn Schepper. Hij moest een broekje aantrekken, of liever: een vijgenblad. De schaamte werd toen uitgevonden. Dus dat scheppingsverhaal uit onze 'Gewijde Geschiedenis' van vroeger, begon al met kinderen op school een niet zo fraaie voorstelling te geven van 'de vrouw'...

Dan hebben we ook nog onze woordenschat die getuigt van het slechte karakter van de vrouw. Het woord 'zon'! 'Zon' is vrouwelijk, de zon is een 'zij'. Alleen een vrouw krijgt het klaar om verzengend heet iets te verschroeien, en allesverschroeiend te vernietigen en te vernielen... De woorden 'pantoffel' en 'sloef', die zijn mannelijk... En ooit gehoord van 'homme fatal'? Nee, wél van 'femme fatale'...

Aanvankelijk lijken vrouwen op feeën en bosnimfen die op zoek zijn naar de prins van hun dromen. Een oogverblindende prins op een wit paard. Tijdens hun zoektocht doen ze niets liever dan kroelend en rollebollend de mannelijke lusten bewerken. Bedwelmd en beneveld lopen die mannen dan in de val en voor ze het beseffen zit er een kanjer van een trouwring rond hun vinger...

De regering denkt aan nieuwe bankbiljetten.

Voor hen die hun hele leven hard gewerkt hebben en nu gepensioneerd zijn.

We kunnen er zoveel krijgen als we willen !!!

(Inzending van Walter)

Aflevering 7. Martine M., migrantenwerkster

Ouderavond lyceum, oktober 1996. Bijna herfstvakantie. De eerste toetsen en beoordelingen zitten erop, en nu nog even spartelen met lastige ouders.

Het was een donkere herfstige avond, er hing onheil in de lucht, ik voélde het. Boze moeders kan ik nog wel aan, maar onmensen als Suzanne B.  zijn een nachtmerrie die aan mijn controle ontsnappen.

Suzanne B. was de naam van het kreng (zie foto). Zij leek op een voorhistorische tante, zo eentje dat tourtel drinkt en dan zat wordt. De duivel stuurde haar naar de ouderavond, ofwel was ze op eigen houtje ontsnapt uit de hel?... In ieder geval zat ze daar  te wachten. In de donkere gang, als een logge zware gestalte, zat ze geduldig haar beurt af te wachten. De aanblik was dreigend en imponerend. Zelfbewust keek ze star voor zich uit. Eigenlijk had het mens hier totaal niets te zoeken, want ze was géén ouder, van geen enkele leerling... Haar rotverwende kleinzoon zat in het laatste middelbaar. En die vrijde zo'n beetje met een meisje uit zijn klas. Dat meisje was de oogappel van Suzanne B., hoewel beiden nog lang geen familie van elkaar waren.

Toen 'het gevaarte' eindelijk aan de beurt kwam, leek het alsof ze in de gang haar tirade al voorbereid had. Ze was agressief, verbaal agressief. Met priemende ogen protesteerde ze hevig tegen de lage screeningscijfers van haar toekomstige kleinkind, ze was het er niet mee eens en eiste een herziening. Als mensen een 'herziening' eisen, wil dat zeggen dat ze een vervalsing willen, corruptie dus! Suzanne B. wou me het liefst te lijf gaan, maar haar schijnheilige burgerfatsoen belette haar dat.

Aanvankelijk luisterde ik naar de ergernissen van de boze vrouw. Maar het kwaad was geschied. De wortels van vijandigheid zaten al vast. Het mens zat zowat zinloos en doelloos te kibbelen en te krijsen, niet voor rede vatbaar... Een uitzichtloze situatie!... De nachtmerrie eindigde toen ik haar hardhandig buitenzwierde. Er zat niets anders op.

Op school hebben ze me nog nooit een lijfwacht aangeboden!!! Een aantrekkelijke bodyguard kon ik soms wel gebruiken, toen ik zo overgeleverd zat te wachten op agressievelingen die hun boosheid en frustraties op mij wilden afreageren...

Rik Ringers, detective en journalist in het gelijknamige stripverhaal, is de schuilnaam van een warhoofd die me ooit eens een mail stuurde waarmee ik aanvankelijk geen raad wist. Maar algauw besloot ik het mailincident gewoon te negeren. Te klasseren als waardeloze prul, als tijdverdrijf van een gefrustreerde lezer die een zwak moment beleefde.

Rik Ringers was van mening dat bloggers niets mogen verbergen, dat ze hun ziel en hun hele innerlijke wezen moeten blootgeven, dat ze geen geheimen mogen hebben, dat ze hun hele psyche moeten delen met alle lezers.

Hij vond ook iets niet kloppen aan mijn blog, maar vertelde niet wat hem dwarszat. Dat zou hij gaan onderzoeken. Oei! Moet ik nu schrik krijgen? Of al mijn zonden voortaan gaan opbiechten op mijn blog? Of meer over erotische avontuurtjes gaan vertellen? Of minder fantaseren en minder dromen?...

Het was niet duidelijk wat Rik Ringers van me verlangde. Hij zou het gaan onderzoeken, zei hij. Wat onderzoeken? Hoe onderzoeken? Waarmee onderzoeken? Met vergrootglas of kristallen bol? Met telescoop of verrekijker? Welke bronnen zou hij aanspreken?... De geheimen die een detective ontrafelt kunnen soms verrassend uit de bus komen. Wie weet wat hij allemaal over mij gaat ontdekken? Ben benieuwd. Ik wens hem veel succes...

Hallo Rik Ringers, onder welke schuilnamen heb je me nog belaagd? Ik heb ze allemaal verzameld, alle  fictieve e-mailadressen. Vergeet niet dat ik ook Rik Ringers kan spelen! Ik ben er bijna!!!