'Kweken als Konijnen'

Onder het schrikbewind van de psychopathische PMS-directeur Horbert vielen er doden op het slagveld. Vaak denk ik nog aan mijn collega's die hun pensioen niet haalden. Geveld door de stress! In amper 10 jaar tijd waren er welgeteld 2 hartinfarcten, 3 kankers: borstkanker, darnkanker en longkanker, 1 beroerte, en 1 zelfmoord!

De overlevers hielden er ook een en ander aan over, die kwamen nooit helemaal in orde, of tot zichzelf, ze hielden er allemaal wat aan over, aan de onmenselijke werkdruk. De ene zat verwikkeld in een vechtscheiding, nog een andere liep constant  met een fles whisky onder de arm, of met overdosissen kalmeerpillen. Sterfgevallen, echtscheidingen, medicatiemisbruik en alcoholverslaving, dat waren de gevolgen van de onredelijke eisen van Horbert, de psychopaat. Gewetenloos, machtswellustig, manipulatief, emotionele schade berokkenend, en vatbaar voor het kwade, zo zat die Horbert ineen geknutseld. Zijn ouders hebben hem lange tijd 'Horror' genoemd...

Over mijn kroegentochtjes tijdens de diensturen heb ik al eens eerder verteld. Die verzon ik voor mezelf om te ontsnappen aan de hoge werkdruk, om te overleven. Ze werkten therapeutisch en gaven me adrenaline met hopen, en hevige strijdlust ook. 's Ochtends bekeek ik de dagplanning om te zien waar er gaatjes waren om te kunnen spijbelen en om te overleven dus. Knutselen aan een overlevingsstrategie die mijn hachje moest redden! Eigen gezondheid eerst! En ondertussen Horbert misleiden. Heerlijk!...

Alle wegen tussen het PMS en de scholen lagen bezaaid met verleidelijke cafeetjes, knusse terrasjes en onvergetelijke restaurantjes. Elke dag was er wel iéts illegaals te beleven onderweg. Illegale zijweggetjes zijn altijd boeiender dan de saaie hoofdweg, dat is in het echte leven ook zo...

Misschien heeft Lieve zonder het te beseffen ook iets overgehouden aan het helse werktempo? Ik weet het niet, want een zonderling ben ik altijd geweest... Maar de hel heb ik wél overleefd!...

Nu ga ik feministen plagen. En andere vrouwen ook.

Mike Buchanan nam in 2009 ontslag uit de partij van David Cameron toen hij merkte dat op de voorverkiezingslijsten alleen maar vrouwen stonden. Hij zal nu met een mannenpartij naar de Britse parlementsverkiezingen van 7 mei trekken. Omdat de maatschappij teveel focust op vrouwen en anti-man is. "Feministen haten mannen en vrouwen denken dat ze goddelijk zijn." Daarom richtte Buchanan een mannenpartij op. Vrouwen niet toegelaten.

Ik begrijp Buchanan volkomen als hij bedoelt dat 'organiseren' en 'beslissinigen nemen' mannenwerk is. Mannen kunnen ook beter dan vrouwen gulden middenwegen bewandelen, relativeren, redeneren met uitschakeling van gevoelens.

Als vrouwen toch zo nodig willen emanciperen, waarom gaan ze dan niet achteraan een vuilniswagen hangen om zakken op te halen, of in de mijn gaan werken, of septische putten legen?

Freud: "De vrouw is het duistere continent".

Lieve: "Vrouwen zijn geschapen om naar te luisteren en om gelijk te krijgen", "Aan vrouwen iets uitleggen, kost je een jaar van je leven".

Als Turkse moslims mogen liegen om te overleven, dan mag Lieve spotten met Allah en zijn volgelingen. Ridiculiseren en spotten zijn geoorloofd bij elke overrompeling of dreiging van buitenaf ! Uit zelfverdediging, voor ons zelfbehoud en eigenwaardegevoel.

Daarom nu een luchtig fantaserietje over het scheppingsverhaal, gegrabbeld uit de oude blogdoos.

In den beginne was er niets. Daarom schiep God hemel en aarde, licht en duisternis, het uitspansel, aarde en zeeën, zon en maan en sterren, vogels en vissen, landdieren... en tenslotte maakte God de mens naar Zijn evenbeeld... God bekeek alles wat Hij gemaakt had en zag dat het goed was. Hij voltooide Zijn meesterwerk in zes dagen. Op de zevende dag, een zondag, rustte God.

Allah pakte het anders aan. Die sloeg de eerste zes werkdagen over en begon al onmiddellijk te rusten op zondag. Dat was zo vermoeiend dat hij voor de rest van de week ook nog eens moest uitrusten. En zo komt het dat de volgelingen van Allah, de moslims, ook zeven dagen in de week nodig hebben om te rusten...

WIJ hebben een bijbels scheppingsverhaal, maar hoe zit dat met het islamitisch scheppingsverhaal, als Allah al die tijd moest rusten zonder iets te presteren?... Allah is groot, maar WIJ zijn groter!

Schooljaar 1991-1992. Wijkschooltje in Lummen. Elem was het dochtertje van een Turkse vader en een Vlaamse moeder. Het meisje kreeg ontzettend veel aandacht van de lieve juf en van alle kindjes in de school. Ze was uniek omdat niemand in de hele school een Turkse papa had.

Op een dag kwam er een haar in de soep, en in de boter ook, toen het kleuterklasje van Elem medisch onderzocht werd. Op het hoofdje van Elem zat er een hele nest luizen en neten! Zij zag er ook onverzorgd en onhygiënisch uit. Het nieuws verspreidde zich razendsnel in de hele school. Verontruste ouders meldden zich bij de directeur en vroegen om uitleg. Zij wilden het behoud van een zuivere serene witte school, zonder vervuiling, zonder smet, zonder schande.

Toen begon de molen te draaien. Het OCMW was de eerste om zich met het gezin te moeien, op de hielen gevolgd door het PMS-centrum en de dienst Bijzondere Jeugdzorg. Zij stelden allen vast dat het om een probleemgezin ging en de vooruitzichten waren hopeloos. Er kwamen eigenaardige dingen aan het licht, waarna men besloot het gezin van dichtbij te volgen en te begeleiden.

Schets van het gezin. De mama van Elem was niet in staat om voor het huishouden te zorgen omdat ze veel te dik was. Obesitas in een erge graad. Haar lichaam zat haar in de weg. Ze kon zich nauwelijks bewegen. Met moeite kon ze zich wel in haar kleine autootje wringen om haar vriendinnen te gaan bezoeken, of om de hoek een brood te gaan halen. Het gebeurde ook wel eens dat ze Elem vergat op te pikken van school. Ook bij de Turkse papa van Elem werden rariteiten vastgesteld. De man woonde op een ander adres, want pa en ma waren aan het scheiden. De meeste tijd was hij aan het bonjouren in Turkije, en telkens wanneer hij Elem bezocht, had hij dure cadeaus bij. Dure cadeaus?!... En toch kreeg het gezin OCMW-begeleiding omdat moeder niet kon rondkomen met haar beperkte inkomen!

De hele gezinsbegeleiding liep af met een sisser. Vastgeroeste en cultuurgebonden gewoonten laten zich niet zomaar veranderen. Je kan er niet zomaar aan sleutelen of aan prutsen. Na verloop van tijd restte er enkel nog de thuishulp. De mensen van de thuishulp kwamen gewoon wat poetsen, wassen, strijken, boodschappen doen... Ze namen álle werk uit handen van de moeder. Ze gaven haar géén dieettips, géén huishoudtips, géén opvoedingstips. Alles wat ze deden was het huishouden draaiende houden van een luie Vlaamse  moeder en een flierefluitende Turkse vader... 

Twee jaar geleden al trok Hans Bonte aan de alarmbel, maar dat was om meer Vlaamse middelen te eisen voor de inburgering van anderstalige nieuwkomers die Vilvoorde aan het overrompelen en aan het bezetten waren.

Die 'inburgering' waar hij toen zo voor pleitte, om Vlaams geld los te peuteren, wel, die inburgering is een fiasco geworden, anders zouden zijn Syriëstrijders zeker niet naar Syrië vertrokken zijn. Hoe heeft Hans Bonte het Vlaamse geld voor 'inburgering' aangewend?...

En nog érger: hoe zijn de 5 miljoen euro voor extra plaatsen in het onderwijs gebruikt? Ja, nieuwkomers maken nieuwe kindjes, en zo neemt de anderstaligheid gigantische vormen aan. Door de sterke bevolkingstoename kwamen er capaciteitsproblemen in het Vilvoordse onderwijs... Heeft er iemand ooit gecontroleerd hoe die 200.000.000 franken (!) besteed zijn aan de uitbreiding van scholen, aan het creëren van extra plaatsen?... Vilvoorde heeft dat geld gekregen. Wat is ermee gebeurd?

'De Bezetting van Vilvoorde'

Zo begon op 30 mei 2013 mijn stukje over Vilvoorde. Vilvoorde dat uitpuilde van anderstaligen en andersoortigen. Ik begon met Hans Bonte te ontgoochelen, met hem rap uit zijn dromen te helpen en hem van zijn illusies te verlossen. Heer Bonte, nieuwkomers zijn niét gekomen om hier op de schoolbanken te komen zitten of met een engelbewaarder naast zich doorheen onze maatschappij geloodst te worden. Nieuwkomers zijn hier gekomen om zich te nestelen op een plekje waar veel te rapen valt, om zonder bijlessen en zonder enige begeleiding zoveel mogelijk bijeen te graaien wat er bijeen te scharrelen valt van alle luxe dingen die van onze autochtone camions vallen. De motivatie van nieuwe burgers om in te burgeren is een sprookje! Inburgerinsinitiatieven zijn als druppeltjes water naar de zee brengen, of zandkorreltjes naar de woestijn. Waar eindigt de bevolkingsaangroei? Waar eindigen de Vlaamse middelen? En waarom moet de Vlaamse burger instaan voor de eindeloze rij nieuwelingen die zich hier nestelen en zich ongebreideld voortplanten? Is er dan echt geen bodem in de Vlaamse Geldpot?!

Nu ga ik alle moslims tijdelijk wat laten sudderen en smoren in eigen hun sop, om hen daarna door de gehaktmolen te draaien en compleet gaar te laten koken tot er een willoze brei overblijft. En morgen of zo haal ik de pan weer uit de frigo om er wat aan te kneden en te friemelen tot er een nieuw verhaaltje vorm krijgt... Ik schrijf graag in de stijl van een echte keukenprinses, toch ben ik een kluns in de keuken... zij die het minst kunnen, schreeuwen het hardst, nietwaar Lieve? Schrijf dan nu eerst maar iets over een aandoenlijke belevenis van vroeger.

De Hippie

Zijn naam ben ik vergeten, maar in mijn geheugen staat hij gegrift als een flowerpower-typetje dat was blijven hangen in een Woodstockachtige sfeer, waarin hij zich lekker kon afzetten tegen de gevestigde orde. Ik weet niet meer hoe hij heette, dat vind ik spijtig, maar we zullen hem De Hippie noemen. Die naam past het best bij zijn imago. Hij had mooie lange krulharen, was vredelievend, sociaal voelend en hulpvaardig, en liep over van gezond verstand.

Op een mooie dag vertrokken Hippie en Lieve als twee collega's naar een studiedag in het Brusselse Vormingscentrum, waar bijscholingscursussen gegeven werden. Zou het Vormingscentrum nu nog bestaan? Met zijn blabla-theorieën, hypocriete handjesschudderijen, zien-en-gezien-worden zoals op een mondain terras, en nog meer opzichtige komedie en belachelijk vertoon.

We spraken af in het station, Hippie en Lieve. Fijn zo'n bijscholingsdag, zeker wanneer de trein naar Brussel ook in Leuven stopt. Het zou zonde zijn om deze halte te negeren. We weten dat in Leuven de versnaperingen in het wild groeien, en er een romantische mist hangt boven gewelven, gebouwen en straten.

De Hippie loodste me mee naar zijn 'kroeg', zo noemde hij de 'Rodins', zijn stamcafé in Leuven. Bij het binnenkomen was de sfeer overrompelend, en de damp van sigaretten kringelde rondom de tooghangers als erotische nevelen. Maar het meest bedwelmend was de muziek uit de jaren zestig. Je weet wel, Suzanne van Leonard Cohen, Rob Denijs met zijn 16 jaar toen het zomer werd, Benny Neyman met zijn vraag 'waarom fluister ik je naam', en meer van die duizelingwekkende dingen... De mensen werden er allemaal stil van en begonnen zelf te fluisteren...

De rustige klanken en weemoedige muziek nodigden uit om te blijven zitten, te blijven plakken en te blijven babbelen. Het bleef natuurlijk niet bij dat ene pintje en bij dat ene sanitaire stopje, en van het ene kwam het andere. We werden niet verliefd op elkaar, Hippie en Lieve, helaas, maar het scheelde toch niet veel...

Mijn dag in Leuven samen met Hippie was een onvergetelijke belevenis die ik koester als een zalige herinnering aan het verleden...

Atheneum van directeur Blauwbaard, schooljaar 1992-1993.

Citaat van Turkse tolk Gülnür: "Als Turkse leerlingen liegen, is dat om te overleven. Wij moeten hun leugentjes met een korreltje zout nemen en we mogen hen dat niet kwalijk nemen. Liegen is hun overlevingsstrategie... Blabla....".

Liegen om te overleven!? Die had ik nog nooit gehoord. Het gebeurde tijdens een vergadering op school over de migrantenproblematiek. Aanwezigen waren de directeur, migrantenwerksters, schoolbegeleiders, leerkrachten en de Turkse tolk. Het was de Turkse tolk die het gezelschap rond de tafel schaamteloos imponeerde met nonsens die nergens op sloegen. En toch zag ik een aantal van de aanwezigen instemmend knikken, gehypnotiseerd door de prietpraat van een allochtoon die ons hier de les komt lezen. Het was de tijd dat men angstig was om voor 'racist' uitgescholden te worden, dat men beleefd en inschikkelijk luisterde naar exotisch gekwaak en Turks gekweel... Het was ook de tijd dat niemand mocht weten dat je lid was van het Vlaams Blok. De 'verdraagzamen' konden het Vlaams Blok niet verdragen... 

De Turkse tolk domineerde de vergadering met een eenrichtingsweg naar de allochtoon toe. WIJ moeten begrip opbrengen voor hun afwijkend onaangepast gedrag. WIJ moeten verdraagzaam hun foutjes en misstapjes door de vingers zien. ONS begrip is goed voor HUN integratie... Op geen enkel moment werd er gesproken over Turkse leerlingen die ónze voorschriften, ónze eisen, ónze gebruiken, ónze taal, moeten respecteren en zich daaraan aanpassen. De tendens om migrantenjongeren te verontschuldigen voor fout gedrag vond ik verontrustend, de gewetensvorming bij migrantjes komt erdoor in het gedrang. Voeg daarbij de vernietigende invloed van islamlessen, dan staat de deur op een kier voor ontsporingen en wangedrag!

Er is een nieuwe supermarkt geopend in Overpelt, een Albert Heyn. Een schandvlek in het Noord-Limburgse Vlaamse landschap.

Ze kennen er wat van, die tweederangswinkeltjes die zich o zo graag langs een drukke weg vestigen. Het zijn de kleinsten die groot willen doen, en het zijn de minsten die het meest willen voorstellen. We kennen dat.

Vanmiddag ben ik de nieuwe Albert Heyn in Overpelt gaan verkennen. Gewoon wat rondkijken en de sfeer opsnuiven. Mijn verwachtingen stonden op een laag pitje. Albert Heyn kwam vorig jaar in Nederland op de proppen met de slogan: "Alles voor de ramadan, gewoon bij Albert Heyn", alles voor de mosselmannen dus. En ook maakten ze reclame voor halal voedsel. Om U te dienen, moslims!... Dus begaf ik me nieuwsgierig naar de nieuwe winkel. 

Ik liet mijn blik ronddwalen, over de mensen in de rayons, de klanten, winkelbedienden en kassiers. De producten in de rekken interesseerden me niet.

En wat zag ik? Om te beginnen een gehoofddoekt meisje dat de rayon aan het bijvullen was.  Zonder respect voor de autochtone klanten hield het moslimgeval dat voddeke op haar koppeke. Ze viel uit de toon. Het was geen zicht... Daarna zag ik een dikke negerin tussen de rayons waggelen, ze duwde een opvallend grote kinderwagen voort - alsof er een 6-ling in te bleiten lag - en zo bewoog het gevaarte zich voort, van de ene rayon naar de andere, en als ze klaar was, begon ze aan een nieuwe toer, toer na toer, zonder iets te kopen! Ik heb het gadegeslagen. Het was een pure manifestatie van 'het zwarte ras'!

Brahim Laytouss, een voormalige islamleerkracht, klapte vorig jaar uit de biecht: "De slechte kwaliteit van het islamonderwijs draagt bij tot de radicalisering van moslimjongeren. Islamleraars worden zonder omkadering voor de klas gegooid. Er is geen goed lesmateriaal en geen goed leerplan. Leerkrachten moeten zelf materiaal bijeen sprokkelen. Het is al gebeurd dat ze filmpjes van Sharia4Belgium in hun lessen gebruikten. Cursusboeken zijn vertalingen van boeken uit islamitische landen. De leerstof komt dus niet helemaal overeen met de leefwereld van de jongeren hier". De voormalige islamleerkracht pleitte voor een leerplan dat aangepast is aan de lokale situatie in Vlaanderen. Hij vond met zijn pleidooi echter geen gehoor bij de Moslimexecutieve.

Daarom zou onderwijsminister Smet de inspectie inschakelen om radicale islamleraars te controleren... Maar wat is 'radicaal'? En wie bepaalt welke leerkrachten 'radicaal' zijn?... In élke islamles zitten namelijk radicale elementen.  Het radicalisme zit verweven in islamonderricht, radicalisme is inherent aan élke vorm van lesgeven aan moslimleerlingen! Daarom moeten islamlessen volledig afgeschaft worden, alsof er geen islam bestaat, alsof er geen Allah bestaat. Het zou een opluchting en bevrijding zijn voor ons onderwijs, én integratiebevorderend voor moslimleerlingen die ZONDER ISLAM beter kunnen deel uitmaken van de gehele schoolbevolking. Dat was toch de bedoeling van alle integratiebevorderende initiatieven in het verleden, projecten die de gemeenschap handenvol fortuinen gekost hebben!!!... De controle van radicale islamleraars, welke zijn de resultaten van dat onderzoek? Nooit meer iets van gehoord.

Ik herhaal: Wat zeggen islamleraars in de klas tegen hun moslimleerlingen? Op deze vraag heb ik vroeger nooit een antwoord gekregen. Ik had de indruk dat islamleraars in hun lessen mochten vertellen wat ze wilden tegen hun leerlingen, dat er geen controle was op hun 'lesprogramma's'. Ik stelde me vragen bij de islamlessen: wat gebeurt er tijdens de lessen, welke onderwerpen worden er behandeld? Hoe komt het dat moslimleerlingen als wildemannen het klaslokaal verlaten na een islamles? Opgejut en opgehitst door hun islamleraar? Wat is er gebeurd in de klas dat hun uitgelaten gedrag kon verklaren?...

Op mijn blog zette ik islamleerkrachten graag in hun hemd, ik stelde hen graag in een slecht daglicht want ik hield niet van die mannnen. Die hadden nooit mogen bestaan, ze hadden nóóit ons onderwijs mogen binnendringen. Mijn afkeer tegen het islamonderricht was er al van in de jaren zeventig, sinds - ik heb het al 100 keren verteld - in 1974 een paar mafkezen in de regering  de islam als godsdienst erkenden. Het soort gekken dat nu moskeeën erkent, het soort gekken dat nu de islam krampachtig in het onderwijs wil inbedden, het soort gekken dat minaretjes, bidmatjes, koranverzen, hoofddoeken, en nog zo wat van die moslimprullaria als statussymbolen verheft.

Islamleerkrachten zijn schuldig aan de mislukte integratie van moslimleerlingen in de normale leerlingenpopulatie, en tevens verantwoordelijk voor een buitenmaats zelfbewustzijn bij moslimleerlingen. Ze stomen hen klaar om uit te groeien tot een zelfverzekerde moslimgemeenschap, een gemeenschap die nu stapvoets onderweg is naar een islamheerschappij.