We worden om de oren geslagen met studies over VLAMINGEN.

Alsof we hier in een hemels paradijs wonen zonder migranten, zonder bloeddorstige koppensnellers, zonder illegalen, zonder vluchtelingen, zonder asielzoekers, zonder capuchongespuis, zonder tuigjongeren en ander criminele slechteriken... alleen maar brave Jef en Mia, en ingetogen Pol en Gertrude, in een eenvoudige vredige samenleving waarin we ons huis niet hoeven af te sluiten, onze auto met waardevolle spullen met een gerust hart ergens kunnen achterlaten. Waar we na zonsondergang veilig langs de etalages kunnen slenteren zonder beroofd te worden door onsamenhangend geboefte van verre origine, gespuis dat hier helemaal niet thuishoort, gewetenlozen die met hun misdadige inborst hier de gevestigde orde op stelten komen zetten... Ooit komt er toch een moment dat de massa in opstand komt, maar zolang ze niet verder kijken dan hun buurtwinkel en de bakker onder de kerktoren, en met verdwaasde oogkleppen in het donkere hokje hun stem uitbrengen, ziet het ernaar uit dat we gedoemd zijn om overmeesterd en verslagen te worden, om als brave blanke bange man stilletjes te zwijgen en te knikken... Nietwaar Bart De Wever? Verrader! Afvallige Vlaming!!!

Tot hier mijn boosheid die ik even afgereageerd heb. Het deed deugd.

Terug naar de studies over 'Vlamingen'.

Vandaag een studie van KULeuven over te dikke baby's. Ik struikelde over het bericht: "1 op 10 Vlaamse baby's is te dik. We moeten dat probleem dan ook direct aanpakken. En dat doen we best bij het begin, de zwangerschap."

'Vlaamse' baby's te dik?!

Om te beginnen, wié zijn die 'Vlaamse' baby's die te zwaar wegen? Het aantal zwangere vrouwen neemt toe, en we weten allemaal wie die vrouwen zijn die zo overproductief verse dikke babietjes op de wereld zetten, midden in onze Vlaamse samenleving worden die gedeponeerd. Alsof er hier nog niet genoeg zijn. Wij Vlamingen smeken echt niet om die vreemde bijkomstigheden... We moeten niet rond de pot draaien, het zijn de allochtone moedertjes die in hun schoolverleden als moddervette moslimmeisjes naar school gingen waar ze liefst van al de zwem- en turnlessen oversloegen omdat die te 'westers' en 'onrein' waren. Hun huisartsen hadden feeling met de Allochtone Kapsones en schreven vlot het ene na het andere vrijstellingsattestje uit, huisartsen als Tegenwerkers van Integratie!

Het Probleem van de Dikke Baby's moet dus eerder aangepakt worden dan de zwangerschap. Véél eerder! Obesitas begint al in de schooltijd van de dikke mama's die toen aan de kant van het zwembad zaten te luieren en te niksen, terwijl hun Vlaamse klasgenootjes zich in het water uitsloofden om als eerste aan de oever te geraken. De moddervette moslimmeisjes die niet over de bok hoefden te springen, geen caprioelen op de mat hoefden te maken, zich niet buiten adem hoefden te hijgen bij het rennen rond de speelplaats... 

En ondertussen nam hun lichaamsomvang toe. Ik heb het zien gebeuren. En mogen we dan verwonderd zijn over de te zware borelingen?!...

Ik vond vroeger al dat er hier teveel moslims rondliepen. In de scholen, in de migrantenwijken, het was verontrustend hoe die kleine menigte zich op korte tijd bleef vermenigvuldigen en in omvang toenemen. Een voortplantings- en instromingsverschijnsel waar toen niemand over struikelde. Een te verwaarlozen en te herstellen nevenwerking van de evolutie van onze samenleving... 

Iedereen zweeg stilletjes over de aangroei van de moslims in onze samenleving. Het was toen ook zo'n beetje oppassen om niet de racist uit te hangen. Het linkse toverwoord 'racisme' was er om de indringers alle kans te geven om zich hier rustig een plaatsje te kunnen veroveren, en om de vreemdelingeninvasie zonder horten of stoten te kunnen laten doorgaan. Religieuze symbolen, voedsel, katholieke feestdagen, tradities en geplogenheden... al onze eigenheden dreigden stilaan aangepast te moeten worden om de moslims niet te kwetsen. Er was een tijd dat we dat goed vonden.

Ondertussen werden moskeeën aan de lopende band erkend en gesubsidieerd, en ze gingen onopvallend op in het nieuws van ons alledaags Vlaams gebeuren. Ik hoorde niemand protesteren, niemand klagen over overlast van de islam en zijn moslims. Neen, toen hielden moslims zich gedeisd omdat ze in de minderheid waren. In gedachten dreven ze hier voort op de golven des tijds, in ons vrije westen, geduldzaam wachtend op de komst van nog meer troepen moslims.

En nog altijd zwegen we... De moslimgemeenschap kreeg inmiddels alle kans om in stilte en sluipend uit te groeien tot een machtige gemeenschap die het hier ooit voor het zeggen gaat hebben. Die kansen hebben we hen zelf gegeven door te zwijgen, door niet te pruttelen, door verdraagzaam en vredelievend toe te kijken naar het groeiend aantal moslims om ons heen, en lijdzaam toe te zien hoe we naar onze eigen ondergang toe stevenen.

Als we nog langer gaan zwijgen, helpen al die Pegidaatjes niet meer. We gaan ons laten verpulveren. En ik denk dat het van bovenaf geregisseerd is, die islamitische veroveringstocht.       

Wij roepen: "Wij zijn het Volk!", maar we kunnen niet eens onszelf vermenigvuldigen en in stand houden. Zoals mijn buurvrouw riep: "Twee is genoeg, meer hoeft dat niet", met die mentaliteit sméken we er om om overschaduwd en gedomineerd te worden.

En als we dan uiteindelijk - maar véél te laat - willen manifesteren tegen de oprukkende islamisering in Vlaanderen, krijgen we  verbod van een idioot die door de Vlaamse massa in het verkleedhokje des stembusgangs verkozen is om ons Vlaanderen in goede banen te leiden!...

Afbeeldingske gepikt van de Rechtsblog om alle islamleraars eraan te herinneren dat ze vanavond present moeten zijn om te protesteren tegen de toenemende islamisering, samen met al hun moslimleerlingen. Hoe meer zielen, hoe meer protest tegen islamisering in Vlaanderen.

JOS wees me op een artikel in De Standaard waarin onderwijsminister Crevits voorstelt om leerlingen zelf hun conflicten te laten oplossen.

Peer-Mediation

Crevits geeft toe dat er momenteel te weinig regie is in het pestbeleid. Ze stelde een Vlaams aanspreekpunt in het vooruitzicht dat alle beschikbare informatie moet verzamelen. Daarnaast ziet ze een grote rol weggelegd voor de CLB’s die "hun netwerk moeten gebruiken door meer door te verwijzen naar psychologen en jeugdhulp." Crevits is terughoudend om concrete werkwijzen op te leggen, "maar in één methode geloof ik zeer sterk, dat is peer-mediation. Ik sta versteld van de resultaten en geloof dat de scholieren soms betere resultaten kunnen halen dan de CLB’s."

Tot hier een samenvatting van Crevits' voorstel om 'mediators' in te schakelen bij conflicten tussen leerlingen.

Peer-mediation, als instrument om pestgedrag op school tegen te gaan, is een methode waarbij jongeren opgeleid worden om te bemiddelen in conflicten tussen leeftijdgenoten. Peer (Engels) = 'gelijke'. Leerlingen leren vaardigheden ontwikkelen op gebied van conflicthantering. De 'mediators' moeten matuur genoeg zijn, een sterke persoonlijkheid hebben en geen partij kiezen, ze moeten goed kunnen luisteren en oordelen, ze spelen een begeleidende rol in het mediation-proces.

Eerst gleed Crevits een beetje uit met haar voorstel om een 'toolkit met verschillende toetsen' te introduceren voor leerlingen aan het einde van de basisschool. Een flagrante inbreuk op de waarde van testafnames!... En nu leidt ze de aandacht af van de pestkop, als ze scholieren wil opleiden tot bemiddelaar bij conflicten. En waar zit dan de verantwoordelijkheid van school en ouders van de pestkop?

De rol van CLB's

Over de rol van de CLB's bij het pestbeleid spreekt Crevits zich dubbelzinnig uit. Enerzijds heeft ze het over "een grote rol weggelegd voor de CLB's", en anderzijds ziet ze mediaterende scholieren betere resultaten halen dan de CLB's...

Ik zou zeggen: laten we de CLB's uitschakelen bij het pestbeleid op school. Die mensen denken dat ze van achter hunne bureau de hele wereld kunnen verbeteren. Echt waar... En maar verzoenende gesprekjes voeren, en zich focussen op het slachtoffer, terwijl de pestkop achter de hoek zit te loeren en te broeden op nieuwe pestacties.

Peer-mediation + acties van de school

Peer-mediation lijkt op een afwenteling van conflictproblemen op de leerlingen zelf. 't Is om te huiveren als beide partijen, de pestkop + slachtoffer, bijeen gebracht worden. Die mediator moet dan wel sterk in zijn schoenen staan. Bovendien hebben pestslachtoffers helemaal geen behoefte aan bemiddeling, die willen alleen maar met rust gelaten worden.

Een combinatie van peer-mediation én acties van de scholen lijkt me het meest aangewezen bij  het tegengaan van pestgedrag op school. Scholen moeten pesterijen opsporen en pestkoppen op de voet volgen, sanctioneren, en hun ouders erbij betrekken. Een klopjacht op pestkoppen!

Volgende week 4 maart is er de Landelijke Luizendag in Nederland. Alle kinderen worden er dan gecontroleerd op hoofdluis. Ouders kunnen de kriebelbeestjes vanaf nu melden bij het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) als hulp bij ongediertebestrijding. Controle van de kinderkoppekes en directe behandeling worden aangeraden.

Vorig jaar was er bij ons in West-Vlaanderen ook al een 'luizenkammenproject', ter bestrijding van  plaaginsectjes en jeukende parasietekes. In alle scholen werden luizenkammen uitgedeeld, samen met een demonstratie van de kam ter bestrijding van de luizen. Kosten: 25.000 euro. Het 'Kammenproject' wilde ouders en leerkrachten sensibiliseren voor preventie en bestrijding van hoofdluizen. "Lagere schoolkinderen zijn vaak het slachtoffer van een luizenplaag, vooral na een schoolvakantie."

Nu zal ik eens ophelderen waarom een luizenplaag steeds opduikt na een schoolvakantie. In schoolmiddens weet iedereen waar die luizen vandaan komen, maar niemand wil of durft er iets over kwijt. Dat idiote 'racisme' weer hé.

Lange tijd, in de gloriejaren na WO2, waren hier alle nare ziektes en vervelende kwalen verdwenen: kinkhoest, TBC, luizen, hersenvliesontsteking... Toen we overrompeld werden door allerlei vreemde rariteiten die hier niet thuishoorden, kwamen die enge ziektes weer tevoorschijn, omdat niemand op zijn eigen thuisplekje kon blijven... 'Verrijking'? Ik heb me altijd afgevraagd wat we van die indringers konden leren? Wij waren rijk genoeg, een 'verrijking' betekende alleen maar verarming... Eerst welvaart, en dan achteruitgang... zó zit dat hier!

Na elke schoolvakantie worden schoolkinderen geplaagd door luizen. En die beestjes komen van de koppekes van Turkjes die zich in hun thuisland niet verzorgen en dan die vieze beestjes mee naar hier transporteren naar de Vlaamse kopjes. Zò werkt dat met dat ongedierte.

Het allochtone luizenfenomeen ligt delicaat, gevoelig, en alle leerkrachten deden hun best om erover te zwijgen. En tóch, in het belang van van onze Vlaamse kinderen, mogen we de terugkeer van allochtone leerlingen uit hun thuisland niet onopgemerkt laten voorbijgaan. Vanaf de eerste schooldag, aan de schoolpoort, alle hoofdjes van de migrantjes die terugkeren van hun thuisland controleren op hoofdluis! Dat is ongediertebestrijding bij de doelgroep!

JOS seinde me een 'ruzie' door. Ruzie tussen CD&V en N-VA over de algemene toets einde lager onderwijs. Ik zal het kort samenvatten, om daarna mijn gedacht erover te zeggen.

Crevits stuit op verzet N-VA over onderwijstoets

Onderwijsminister Crevits is geen voorstander van één algemene toets voor alle leerlingen aan het einde van de basisschool, maar denkt aan een toolkit van verschillende toetsen om beter te kunnen inspelen op de specifieke situatie en lokale context van de scholen. N-VA is het daar niet mee eens: "We kunnen alleen vergelijken als de toetsen gelijkaardig zijn."

Voilà. Dat zijn de twee standpunten die ze in de arena gaan uitvechten. Ik hoop dat N-VA gaat winnen want het is inderdaad zo dat alleen één algemene en uniforme test iets kan zeggen over de eindtermen, of elke school de eindtermen gehaald heeft voor alle leerlingen. Een 'toolkit' is niet eerlijk tegenover kwaliteitsscholen die volwaardige scholieren kunnen afleveren. En met een 'toolkit' kunnen leerlingen onderling ook niet vergeleken worden.

De Addertjes van Crevits

Het lijkt er op dat onze onderwijsminister basisscholen wil beschermen die niet voldoen aan de eindtermen door 'een toolkit van verschillende toetsen' voor te stellen. Minderwaardige basisscholen kunnen dan flexibel 'de toolkit' aanpassen aan het niveau van hun leerlingen. "Inspelen op de specifieke situatie en lokale context van de scholen", heet dat plechtig. Daarmee zet ze het concept van een toets op de helling. Alléén een algemene test, met gelijke vragen voor iedereen, kan objectief meten of alle lagere scholieren de eindtermen gehaald hebben.

Het plan van Crevits is doorzichtig. Ik denk dat ze wil vermijden dat de kwaliteitskloof tussen de basisscholen te groot zal zijn. Neem nu de concentratiescholen, die zullen met één algemene test fel gaan contrasteren met sterke basissscholen. Dat contrast is er, daar kunnen we niet omheen, en een algemene test die voor iedereen gelijk is, zal het pijnlijke bewijs zijn van het onderscheid tussen sterke en zwakke basisscholen, tussen sterke en zwakke leerlingen.          

Hier zitten ze dan allemaal samen. Iedereen opgetrommeld om te zeuren over 1 leerling, een Turks meisje waarover plotseling alle kommer en kwel neergedaald was. Zo vertelde haar vader toch in school. Heel gewiekst wist hij bij de directeur zijn verhaal geloofwaardig te maken door er een dramatisch sausje overheen te gieten. Er volgden omslachtige besprekingen waarvan de ontknoping nog lang niet in zicht kwam. En maar zagen en leuteren rond de tafel. Een halve school werd op z'n kop gezet met een verzonnen verhaal van een Turkse vader. Luister maar.

Het geval van het Turkse meisje is me goed bijgebleven omdat haar vader een beroep uitoefende. Uniek. Een extreme zeldzaamheid. Een buitensporig voorval. Een uitzonderlijk feit. Iets ongelooflijks. Wereldnieuws!... Nen Turk die werkt!...

Schooljaar 1995-1996, plattelandsschooltje Lummen. Vierjarige Ozgül zat in het tweede kleuterklasje. Haar vader werkte in een Döner Kebabzaak in hartje Lummen. In zijn gesprek met de directeur signaleerde hij problemen bij de geboorte van zijn dochtertje, waardoor haar schoudertje een afwijking vertoonde. Als deze afwijking erkend zou worden als fysieke handicap, dan kregen zowel de Turkse vader én de school er financiële voordelen bij.

Speurneus Lieve ontdekte echter in de anamnese van de kleuter een voorbeeldige medische voorgeschiedenis. Nergens aanwijzingen voor een problematishe geboorte. Nergens antecedenten te vinden over fysieke problemen. Ook niet bij het medisch onderzoek in de eerste twee kleuterklasjes. De verpleegster wist van niks. Kind en Gezin ook niet. En de huisarts evenmin.

De frauderende vader had niet verwacht dat het geval van zijn dochtertje zo grondig uitgespit ging worden. Hij verwachtte misschien onmiddellijk een som geld te kunnen binnenrijven door een fantasieke op de mouw te spelden van de goedgelovige directeur.

Als kers op de taart werd de vader met de neus geduwd op de enorme taalhandicap van zijn dochtertje. Het kind kon amper enkele woordjes uitspreken, verstond ook geen woordjes, en van een zin formuleren was helemààl geen sprake...

Het was te mooi om waar te zijn... Eerst het mes zetten in Brusselse kansenprojecten, en daarna ergens anders opnieuw beginnen met hetzelfde geld en dezelfde doelgroep: de 'sociaal zwakke leerlingen'. Sociaal zwakkeren maken onze hoofdstad onveilig. Er is daar in Brussel een overproductie anderstaligen die zich elke dag vermenigvuldigen, hun aantal zal blijven toenemen en blijven groeien. En het einde is nog lang niet in zicht. Geen enkele taalondersteuning is daartegen opgewassen.         

Ons traditioneel taalonderwijs, daar kunnen ze in Brussel naar fluiten, projecten zijn er om tradities kapot te maken. Taalprojecten in concentratiescholen heb ik zien verwateren tot parels voor de zwijnen, het was als water naar de zee brengen, dweilen met de kraan open, acrobatentoeren uithalen zonder vangnet. Ik heb het écht zien gebeuren.

Op 21 februari schreef Houzee van de Rechtsblog over onderwijsminister Crevits die het mes zet in subsidies voor twee Brusselse kansenprojecten. Eerst hoera en dan een zucht. Een zucht van ontgoocheling. Omdat de middelen 'herverdeeld' worden over de pedagogische begeleidingsdiensten en het Onderwijscentrum, die de kansenprojecten overnemen en voor hun continuïteit zorgen. De Brusselse scholen hoefden niet ongerust te zijn.

Concreet. Alles blijft bij het oude. Er worden geen messen gescherpt, nergens worden messen in gezet. Dat van die messen, was alleen maar om ons op een dwaalspoor te zetten. Een misleidende introductie om gewoon te zeggen dat de Brusselse basisscholen kunnen blijven rekenen op de ondersteuning die ze gewend waren, dat de taalondersteuning gehandhaafd en gegarandeerd blijft, en dat er geen sprake is van een besparing en dat de middelen voor Brussel bestemd blijven.

Waarom dan een 'herverdeling'? Crevits: "We opteren voor een vereenvoudiging die maximaal de werking, de expertise en het personeel van Voorrangsbeleid Brussel (=kansproject) behoudt en waarborgt... We maken nu de keuze om de bestaande en performante organisaties te versterken"... M.a.w. om te versterken hebben we meer centjes nodig.

En tóch schuilt er een simpele uitleg achter de herverdeling van de subsidies. Is het niet mogelijk dat de twee lopende kansenprojecten niet rendabel waren, geen resultaten opleverden, en daarom onder een andere leiding nieuw leven ingeblazen moesten krijgen? Iets wat niet rendeert moet toch afgevoerd worden? Of vervangen worden door iets heel anders? Neen, Crevits geeft de kansenprojecten door aan anderen die er dan maar het beste van moeten maken...

Jaarlijks worden er zo'n paar duizend middelbare scholieren van school gestuurd. Zij zijn 'niet meer welkom' en moeten een andere school zoeken. Ja, zo heet dat tegenwoordig "niet meer welkom". Vroeger heette dat gewoon "buitengooien", "buitenstampen", "buitenzwieren", "buitensmijten"...

Het onderwijs moet nu meer eufemismen gebruiken voor problemen en moeilijke toestanden, die door een mantel van begrip en tolerantie bedekt moeten worden. Er zijn teveel allochtone leerlingen bij betrokken, bij de groep probleemleerlingen.

Een 'verwijdering uit school'  is een ingrijpende beslissing, waarbij niet over één nacht ijs gegaan wordt. Er gaat een heel scenario aan vooraf waarbij nauwgezet uitgekeken wordt om geen procedurefouten te maken. Nu zal Lieve eens uit de doeken doen hoe dat verwijderingsscenario kan verschillen van leerling tot leerling. Van allochtoon tot autochtoon. Lezer, merk weer eens de discriminatie van de Vlaamse leerling op!

Een Turk buitensmijten ligt véél gevoeliger dan een Vlaamse leerling buitensmijten. Bij een Vlaamse leerling komt het niet zo nauw, maar bij die Turk die riskeert om buitengesmeten te worden, staan alle ogen van migrantendiensten en integratiecentra gericht op de school die bezig is met 'buitensmijten'. Die Turk mag ook meer mispeuteren dan zijn Vlaamse klasgenoten alvorens hij op straat gezet wordt. Na een eindeloze opeenstapeling van misstappen en inbreuken tegen het schoolreglement, wordt door de school dan toch uiteindelijk overgegaan tot de beslissing 'verwijdering'... En dán beginnen de verwennerijen pas écht...

De buitengesmeten Turk krijgt om te beginnen een aantal verlofdagen plus bijstand van hulpverleners en migrantenwerkers in zijn zoektocht naar een andere school. Zélf hoeft hij niets te ondernemen, dat doen anderen wel voor hem met een slaafse onderdanigheid, om in de gunst te komen van het CGKR en andere kritische instanties. De slaven sloven zich uit bij het uitstippelen van de weg naar een nieuwe school voor het 'slachtoffer'. Ja, de allochtoon die in de fout ging, wordt in een slachtofferrol gewurmd. Zijn bijstand door een legertje dienaars, werd ooit uitgevonden door iemand die niet bij zijn volle verstand was en zeker niet met zijn beide voeten op de begane grond stond...

Twee poetsvrouwen op weg naar hun werk

Ik kom nog eens terug op de 'vermoorde' jongen van Poperinge. Vermoord door medescholieren! Pesterijen die leiden tot een wanhoopsdaad zijn moorddadig.

Waar zitten die pestkoppen? Waar verschuilen ze zich? Waar zitten ze verborgen? ... Het is zo stil rond deze moordenaars. Iémand moet toch weten wie dat tuig is en waar ze zich bevinden?

Terwijl een mensenmassa deelneemt aan een stille mars ter nagedachtenis van Lars, moeten die pestkoppen toch érgens zitten? Thuis? Aan het broeden op een volgend slachtoffer? Of ook aanwezig bij de optocht? Zouden ze de brutaliteit hebben om ook een witte ballon op te laten? Om ook een brandende fakkel mee te dragen? Ja! Dat soort ongedierte heeft geen geweten, ze vormen een gevaar voor de schoolgemeenschap, voor hun klasgenoten, en zelfs voor hun leerkrachten. Ik heb altijd de indruk dat het gevaar van pestkoppen zwaar onderschat wordt.

Ik wens dat ze wegkwijnen van schuldgevoel. Maar dat hebben ze niet, het zijn koele kikkers zonder hart, zonder geweten.

Nog even geduld, tot de stille mars geluwd is, tot alle ballonnen weggevlogen zijn in het ijle, tot alle fakkels gedoofd zijn... Dan zullen ze zeker weer toeslaan, de pestkoppen. En wie zijn dan hun volgende slachtoffers? Komt er dan wéér een stille mars met lampionnekes en verdraagzame mensen die zich geen vragen stellen bij de 'moordenaars'?

Als pestkoppen niet met geweld gestopt worden gaan ze gewooon door met treiteren, met anderen het leven zuur te maken. Het kwade, the evil, zit gewoon binnen in hen.

De media lieten witte ballonnen en fakkels zien, een stille mars, een mensenmassa, een burgemeester die opriep "een krachtig signaal te geven dat we niet wensen dat jongeren dergelijke beslissingen nemen omdat ze gepest worden"... Alweer het accent op het slachtoffer. Niets over de daders.

De hele vertoning met een gedrogeerde massa en infantiele ballonnekes en brandende luciferkes kwam op mij over als een afleidingsmaneuver, om de aandacht af te leiden van de pesters waarover met geen woord gerept wordt.

Deze stilte maakt me nieuwsgierig naar hun identiteit. Waarom wordt boosaardigheid beschermd?...

Nu is het de beurt aan Hilde Crevits om als onderwijsminister het spijbelprobleem in de scholen aan te pakken: "Daar moet dringend iets aan gebeuren." Al haar voorgangers zeiden precies hetzelfde, Pascal Smet, Frank Vandenbroucke, die zeiden dat ook... maar met roze brillen en zondagse handschoenen bereikten ze niets. Hun spijbelbeleid was te soft, te vriendelijk, te voorzichtig. De ene onderwijsminister na de andere bleef waarschuwen, dreigen, op de vingers tikken... Ondertussen gebeurde er niets en werd er vrolijk voortgespijbeld.

Toch zou een radicale en meedogenloze inhouding van kindergeld en studietoelagen een efficiënte oplossing bieden aan het spijbelprobleem. Hardnekkige spijbelaars moeten op het schavot, onder de guillotine, samen met hun ouders, samen met de schooldirecties die het spijbelgedrag camoufleren, samen met leerkrachten die sjoemelen en foefelen om de spijbelaar wit te wassen.

Waarschuwingen, dreigementen, tolerante geduldigheid en vriendelijke gesprekjes... het zijn lapmiddelen die heel even effect hebben, en volgende week, als ze geen goesting hebben om naar school te gaan, hangen ze weer rond op straat of elders. Het spijbelprobleem verankert zich vaak in eindeloze gesprekken en waarschuwingen, in dreigementen die nooit uitgevoerd worden... Wanneer komen er eens eindelijke harde straffen, nietsontzienende sancties, wanneer krijgen we een onderwijsminister met haar op zijn tanden, die  harteloos en meedogenloos ingrijpt, met een aanpak die vruchten afwerpt?!

Spijbelaars zijn vooral allochtonen, anderstaligen, andersoortigen, andersgepigmenteerden... Ben ik duidelijk? Ik zal het zelf maar zeggen, want in de krant staat dat niet te lezen, en op tv zwijgen ze er ook over.

Excessen bij onze vreemdsoortige medemensen zijn er niet alleen op gebied van spijbelen, hun hele leefpatroon is doordrenkt van afwijkende gewoonten en rariteiten waarvan wij vinden dat ze niet passen bij ons en onze cultuur. Dat volk komt hier ook zomaar binnenwaaien met heel andere opvattingen over 'samenleven', met een gebrekkig norm- en plichtsbesef, zonder respect voor onze voorschriften.

Al vanaf het eerste kleuterklasje moeten er donderpreken gehouden worden om de jonge allochtoontjes te wijzen op hun plichten en ónze geplogenheden, ze moeten geïmponeerd worden, ze moeten onder druk gezet worden. Kleuters zijn ontvankelijk voor instructies en terechtwijzingen. Maar kleuterleidsters verwennen hun allochtoontjes, en als die ouder worden weten ze nog altijd niet welke hun plichten zijn in deze nieuwe wereld van zachte en lieve woorden, van rechten en gunsten, van krijgen en profiteren...