Ik ben een verwarde man. Door Peter Anshof.
Zo begon HOUZEE op een mooie lente-ochtend zijn Rechtsblog met een fimpje: https://blog.seniorennet.be/rechts. Ik zet het even om in een tekst.
Verwarde mannen. Kent u dat?... Ik ben er één.
Ik ben ernstig verward.
Ik hoop dat ik niet binnenkort word opgepakt als verwarde man.
Waar ben ik dan verward over?
Ik leg het u even uit.
Uit heel veel landen uit Afrika komen jonge mannen, hoofdzakelijk.
En die komen in brakke bootjes naar Europa.
En die vangen we op,
eigenlijk al vóór dat ze bijna te water zijn gelaten.
Laat maar komen.
Terwijl, ik herinner mij even aan de tweede wereldoorlog, en euh,
ik herinner mij dan mijn ouders,
die gingen keihard tekeer in eigen Nederland,
om Nederland te herópbouwen.
En die jonge mannen zouden eigenlijk in hun eigen land moeten zijn,
om hun land op te bouwen!
Maar... d'r is een stroming, en ja, ik noem het dan maar links
omdat ik anders geen woord weet, die zegt:
Neen, die stoere Afrikaanse mannen, jonge mannen hoofdzakelijk uit Afrika,
doe worden hier opgevangen.
En dan gaan we ze echt gewoon neerzetten als asielzoekers,
dus kleineren,
we geven ze een uitkering, we geven ze geen toekomst, we geven ze geen...
En we gaan ook nóóit tegen ze vertellen dat ze eigenlijk in hun land hadden moeten blijven
om hun eigen land op te bouwen.
Jonge stoere mannen hoofdzakelijk uit Afrika.
En, dat heet dan fatsoenlijk.
Als ik zeg, zoals Australië dat doet:
terugsturen, hupakee, ga daar even je eigen land opbouwen.
Geen drenkelingen meer, geen mensensmokkelaars meer en wat dies meer zij.
Dan heet ik rechts.
Ja, misschien gaan ze dan extréém rechts.
Omdat je het beste met mensen voor hebt,
en mensen in hun eigen cultuur moet laten,
en mensen hun eigen land moeten opbouwen.
En niet hier van sociale uitkeringen moeten komen genieten.
Ja, dan ben ik rechts.
Daar raak ik verward over.
Over rechts en links.
Waar kwamen de messen en kogels de afgelopen jaren vandaan in Nederland?
De geknuffelde Mohammed Boyeri,
door links geknuffelde Mohammed Boyeri,
de zoveelste generatie Marokkaan, o jonge toch.
En euh, Volkert Van der Graaf,
selfproclaimed dierenliefhebber... jaja.
Links zit een beetje raar in mekaar.
Ik raak daar verward over.
Ik word steeds meer een verwarde man.
2 reacties op dit bericht
Fikken moet...
ook ootmoedig bekennen dat het eveneens bij hem "tiestig gesteld" is over de kennis van de "tafels van vermenigvuldiging" (terwijl hij die in z'n schooltijd vaak heeft moeten opschrijven als straf voor zijn quasi-onleesbaar gekrabbel) --> "illesible, donc à refaire deux fois" ofwel "illesible, donc... tables de multiplication, trois fois".... MERDE
Op papier uitrekenen... géén centje probleem, maar hoofdrekenen is een àndere zaak geworden want dokter Alzheimer is reeds vaak mijn deur voorbijgegaan en zijn stinkende lijfgeur laten hangen.
Toch gaat het véél vlotter dan de meeste "snotneuzen" om de euro om te zetten in oude befkens hoor. (aldus bereken ik nog steeds de WERKELIJKE geafficheerde prijzen, èn verschiet mij regelmatig een "bijna-bult" hoé prijzig het tegenwoordige leven kost.
Ja, Google & Wikipedia zijn ideaal om het geheugen wéér op-te-frissen èn nieuwe begrippen (vooràl: moderne afkortingen) aan te leren.
Maar dàt... is ènkel te wijten aan mijn nog-steeds-levende zin om "iets" bij te leren, ook al heeft "het" géén practisch-nut meer voor mezelf.
Fikken is niet nieuwsgierig... maar hij wéét graag alles: een overblijfsel uit z'n macho-tijd waarbij hij steeds wilde zien wàt er onder de kledij van de "opposite sex" zat.
Men wil ons dom maken.
Dat de hersenen zijn werk niet meer naar behoren doet, ligt oa. aan Google. Alles word nu opgeslagen op het grote web en niets moeten wij nog onthouden, moet men iets weten dan tikt men zijn vraag in.
Vroeger dan werd alles herhaald en luisterden we naar de liedjes, verhalen van onze grootouders die jaarlijks terugkwame en die ken ik nog steeds, dat noemt men het groot geheugen, maar als ik moet weten wat er gebeurd is op 20/08/2015 dat heel belangrijk was dat moet ik eens intikken om het je te zeggen en het dan terug te vergeten. Wie moet nog de tafels van vermeninvuldiging leren?
Ik zeg het al lang: als morgen het internet uit de ether verdwijnt voor de gewone mens zijn we terug bij af en dat is misschien de bedoeling.