Francken: “Jammer dat minderjarig kind slachtoffer wordt van gedrag ouders”

Vorige maandag hielden de regeringsleiders van Duitsland, Frankrijk en Italië een koffiekransje om te palaveren over  de toekomst van de EU zonder de Britten.

Merkel, Hollande en Renzi nipten ontspannen aan hun koffie-met-borreltje toen spelbreker en pretbederver Hollande begon te stoken met opruiende taal. Hij zette aan tot het bestrijden van 'nationalistische tendensen', waarmee hij meteen een nieuw begrip lanceerde dat de 'afkeer van het eigene' subtiel camoufleert.

Hollande houdt niet van 'nationalistische tendensen'. Lieve wel. Ik hou van een volk dat zich verzet tegen Europanisering, van een volk dat opkomt voor zichzelf en zijn eigenheden, dat eigen cultuur en gebruiken in ere houdt, een volk dat van zichzelf houdt en van zijn eigen buurt. Chauvinisme en patriottisme! Lieve houdt van 'nationalistische tendensen'. Hollande niet.

Hollande is een oikofoob. Dat zou strafbaar moeten zijn. Eerst komen nieuwe bevolkingsgroepen via de open grenzen onze vertrouwde leefomgeving verprutsen en ons 'thuisgevoel' aantasten, en dan komt Hollande ons vertellen dat we van iedereen moeten houden, hoe vreemder hoe liever. Naastenliefde op Europees niveau. Europees Gezeik. 

Atheneum, voorjaar 1993. Het was een mooie lente-ochtend en ik genoot van de stilte in het schoolgebouw. De lessen waren in volle gang. Even een luchtje scheppen en ademen nu het nog kan, want dadelijk begint de speeltijd en dan is het te laat om jezelf nog terug te vinden te midden van buitenlands geweld. In de bomen en op de speelplaats floten vrolijke vogeltjes hun lieflijke deuntje, maar er was er wel eentje bij dat vals kwekte en me waarschuwde voor naderend onheil. Vogeltjes zijn slimmer dan wij denken.

Achter de speelplaats lag een bijgebouwtje waar allochtone leerlingen van de beroepsafdeling theoretische lessen volgden. Vanuit één van die klasjes klonken dolle kreten en uitbundig gelach. Ik wilde weten wat er aan de hand was en toen zag ik een leraar verward en hulpeloos achter zijn bureau zitten, wachtend op het verlossende belsignaal. Ondertussen gingen zijn leerlingen, opgeschoten Turken en Marokkanen, als losgeslagen wildemannen tekeer. Het kabaal zwol aan en was al hoorbaar tot op de speelplaats.

"Als leraar ben ik niet opgewassen tegen deze jongens... Er scheelt altijd iets, agenda vergeten, huiswerk niet gemaakt, je wordt uitgelachen als je hen straf geeft, geen greintje discipline, ik strompel van het ene lesuur naar het andere, we zijn achteruitgeboerd op de maatschappelijke ladder, we zijn naar de bodem getuimeld..."

Allochtone pubers manifesteren zich in groep, tateren er zomaar wat op los, zonder enig respect voor de lesgever. Ze voelen zich onderling sterk verbonden. De bendeleiders spelen de baas en in alle geharrewar slepen ze hun zwakke schakels mee in het bazige geheel. Dan ontstaat er een collectieve chaos waarin geen plaats is voor discipline en respect. Om nog maar te zwijgen over concentratie, prestatiedrang, ijverzucht, en nog zo van die vaardigheden die noodzakelijk zijn om wat op te steken van wat de leerkracht vooraan in de klas vertelt.

De allochtone massa is een sterk samenhangend geheel, maar elk apart schakeltje is slechts een slap individu en deze enkelingen putten uit de kracht van de groep.

Naïeve migrantenwerksters koesterden de pijnlijke illusie dat tucht en discipline aangeleerd konden worden. Zij onderschatten de onderlinge solidariteit bij allochtonen. Aan de eigenheden van Turken en Marokkanen valt niet te prutsen. Het sterke groepsgevoel wordt zichtbaar als een allochtoon een berisping krijgt op de speelplaats en er onmiddellijk een allochtone gemeenschap zich schaart rondom de berispte leerling...

Verdeeldheid moet er gezaaid worden!  De onderlinge band moet doorbroken worden. Het is een uitdaging om moslims, vluchtelingen, asielzoekers... onderling te verdelen. Een taak van de overheid!

Soms vraag ik me af hoe het nu gaat met de zoon van schrijver Tom Naegels. Vijf jaar geleden, februari 2011, besloot Tom om zijn oudste zoon Eli (3,5) naar de dichtstbijzijnde kleuterschool, een concentratieschool, te sturen, een doelbewuste schoolkeuze. Hij was de school niet eerst gaan bezoeken, maar was blind overtuigd van de voordelen van een sociaal gemixte school. En dat de aanwezigheid van allochtonen op school geen indicator is voor de onderwijskwaliteit, voegde hij eraan toe.

De verhalen die de ronde deden over de taal- en leerachterstanden die je kind opdoet in een multiculturele klas, wees hij naar de fabeltjesafdeling.

"Wij wilden geen witte school! Wij wilden dat onze kinderen opgroeiden in het echte Antwerpen! Men had ons gezegd dat deze school een gezonde sociale mix had... Van jongsaf aan komen ze in contact met andere culturen, andere talen, andere religies... We willen graag een afspiegeling van de buurt zijn. Er wonen 30% kansrijken in deze buurt, dan willen we ook graag 30% kansrijke kinderen in onze school. Het is niet goed dat zij zich afzonderen in aparte scholen..."

Ik heb vroeger nog zo'n ouders gekend die uit snobisme hun kind bewust onderdompelden in een multiculturele klas, om het te 'verrijken', om het kennis te laten maken met vreemde talen en vreemde culturen, en om zich interessant te maken bij familie en vrienden. Exotische spanningen en sociale vibraties dropen van hun verhalen af. Maar dat was toen ook de tijd dat een migrant op school een curiosum was. Nu ligt dat helemaal anders, nu hebben migranten hun naam gemaakt in het onderwijs. En dat is geen meevaller. 

De uitholling van ons onderwijs begon toen de eerste multiculturele scholen, en later de concentratiescholen, door de overheid fors gesubsidieerd en in de watten gelegd werden. Opmerkingen als zou het lesniveau dalen als er allochtonen in de klas zitten, werden als racistisch bestempeld. En toch zijn er bewijzen dat Vlaamse leerlingen slechter presteren in een klas met allochtonen een, dat er een  kloof is tussen de schoolprestaties van autochtonen en allochtonen.

De schoolloopbaan van Vlaamse leerlingen in een concentratieschool verloopt doorgaans onopvallend. Een vlekkeloos parcours wordt afgelegd doorheen kleuter- en lagere school, met behoorlijke rapportcijfers en onberispelijk gedrag.

De problemen openbaren zich later, in de loop van het secundair onderwijs, vaak al in het eerste middelbaar waar de klassenraad probleemleerlingen signaleert die met onvoldoende leerstofbagage gestart zijn in het middelbaar. Deze kinderen kregen vanuit het lager onderwijs in de concentratieschool te weinig basis mee om het middelbaar onderwijs aan te kunnen.

En dan mogen ouders die de multicultuur, diversiteit, sociale mix... bejubelen, blij zijn dat hun kind niet thuiskomt en met een Turks accent begint te spreken. Ach, dat is een lichte 'verrijkende' bijwerking van multicultureel onderwijs.

'Links addergebroed'... Geen fraaie titel, maar het schoot me als een flits te binnen bij het lezen van een artikel over de Jeugdboekenmaand 2017. De organisatoren deinzen er niet voor terug om kleuters en schoolkinderen te indoctrineren met valse denkbeelden om hen politiek en maatschappelijk naar links te oriënteren.

De Jeugdboekenmaand is een initiatief - gesubsidieerd door de Vlaamse overheid - van de louche club 'Iedereen Leest'. Onze Vlaamse centen gaan dus naar de hersenspoeling van onze kinderen met links gedachtegoed.

Het thema waarmee de Jeugdboekenmaand volgend jaar uitpakt is: 'Transgenders'. Jonge kinderen en zelfs kleuters zullen kennismaken met transgenders als normale wezens die hun seksualiteit beleven op hun eigen manier en waarvoor wij allen respect zouden moeten tonen.

Op de officiële website staat te lezen: Onder de noemer 'M/V/X' zullen we het hebben over jongens en meisjes, gender, rolpatronen en stereotypen. Bestaan er typische jongens en meisjes? En bestaan er dan ook ‘echte’ jongens- en meisjesboeken? Houden alle meisjes van roze en prinsessen? En alle jongens van draken en ridders? Wat betekent het om jongen of meisje te zijn? Wat als je je geen van beide of net allebei voelt? Dat, en veel meer, in boeken natuurlijk. Want jeugdliteratuur biedt jonge lezers en al wie met boeken aan de slag wil gaan een schat aan verhalen, veel stof tot nadenken en uitgelezen kansen om hokjes te doorbreken.

Het thema 'Transgenders' maakt jonge kinderen bang en onzeker. Voor hen is een jongen een jongen, en een meisje een meisje, d'r is geen grijze zone, geen tussengevallen of andere twijfelgeslachten. Hun jonge wereld wordt op z'n kop gezet als hokjes doorbroken worden, als ze te horen krijgen dat er meerdere soorten meisjes en meerdere soorten jongens bestaan. Hoe gaat dat in een kinderhoofdje verwerkt worden?!

Transgenderisme is een psychische stoornis, een geestesziekte, en nu tracht de Jeugdboekenmaand van transgenders normale mensen te maken. Terwijl geslachtsveranderingen aanstellerige kuren zijn van labiele onevenwichtigen die aan alles in hun leven twijfelen, dus ook aan hun geslacht.

Nog iets over het linkse clubje 'Iedereen Leest'. De organisator van Jeugdboekenmaand 2017 is sp.a kopstuk Jo Vermeulen, en een pikant deatil is de voorzitter Koen Jaspaert, docent KULeuven. Koen Jaspaert is al eerder op m'n blog aan de beurt geweest en nog wel in een duistere glansrol. Wie herinnert zich niet het NT2-project in het migrantenonderwijs waar brandhout gemaakt werd van het traditionele vak Nederlands? Waar de Nederlandse taal op de tweede plaats kwam, ondergeschikt aan de vreemde thuistaal? Wel, Koen Jaspaert, de bedenker van het NT2-project, is nu de promotor van clowneske transgenders!...  

Bij E.J. Bron las ik dat in Zweden 4 van de 5 allochtone jongeren niet slagen in het basisonderwijs. Wel, dat verwondert me helemaal niet, het is zelfs oud nieuws. Niet alleen in Zweden, in álle scholen die zichzelf respecteren en de lat leggen waar die moet liggen, en dus geen minderwaardige leerstof aanbieden, daar kan de meerderheid van migrantenkinderen niet voldoen aan de vereiste criteria om over te gaan naar de volgende klas.

Taal- en leerachterstanden bij migrantenkinderen heeft men lange tijd kunnen verdoezelen en wegstoppen, maar een lespeil eindeloos verlagen kan niet ongestraft blijven. Slechts een kleine minderheid allochtone jongeren is bekwaam voor hoger onderwijs,  het gevolg van een tolerante aanpak, met zijden handschoenen, geen eisen stellen, buigen en knielen voor De Migrant, angst voor racisme... We zijn er ver mee gekomen.

Het begint al  in de kleuterschool. Allochtone kleutertjes zijn kampioenen in het spijbelen, ze zitten meer thuis in een vreemd en anderstalig milieu, dan op het schoolbankje waar ze de juiste leerprikkels zouden meekrijgen. Door hun talrijke afwezigheden missen ze de vaardigheden om de leerstof van het eerste leerjaar aan te kunnen.

Daarom moeten zoveel allochtoontjes het derde kleuterklasje overdoen, ofwel het eerste leerjaar, en vaak ook het tweede leerjaar. Ondertussen zijn de meesten al een paar kalenderleeftijden ouder dan hun blanke klasgenootjes. Als ze dan al struikelend en strompelend tot in het vierde leerjaar geraken - en dan zwijgen we nog over de vereiste bagage - zijn de meesten al 12 jaar oud, en daarom heeft een onderwijsminister - 'k weet niet meer wie - besloten om allochtoontjes het vijfde en zesde leerjaar te laten overslaan (!) om dan over te schakelen naar de aanpassingsklas, een soort voorbereiding op het secundair onderwijs. In de praktijk betekende dat altijd dat de meeste allochtone leerlingen in het beroepsonderwijs belandden waar de hardnekkigste spijbelaars ook nog eens  op hun twintigste of zo, de school verlieten zonder diploma... Ach, ze ambieerden toch niets bijzonders, totaal niet gemotiveerd om iets te bereiken in de samenleving. Een studie-attitude gekenmerkt door weinig prestatiegerichtheid, onvoldoende motivatie, onvoldoende aandacht tijdens de lessen... Dat is een ingesteldheid bij migrantenleerlingen waaraan geen enkel project, geen enkele hulpverlening noch begeleiding iets kan verhelpen. Het verschil met eigen leerlingen IS er gewoon. Alleen een strenge genadeloze aanpak en harde sancties zijn nodig, maar dat noemen ze dan weer 'Racistisch'...

Dan zijn er ook nog de sociale gewoontes die in stand gehouden worden en waaraan niet 1 migrantenwerkster iets aan heeft kunnen veranderen, het gaat dan om een ongeletterde moeder en een moslimvader die liever met z'n poep in de lucht hangt dan zijn kinderen te helpen met huiswerk.

Behalve de lamentabele studiehouding en sociale gewoontes is er de taalachterstand die alsmaar groeit bij het koppig vasthouden aan de thuistaal.

De verknochtheid aan eigen taal en cultuur maakt dat allochtonen niet passen in ons traditionele onderwijssysteem, nooit gepast hebben, maar men heeft dat altijd krampachtig willen ontkennen.

Is het nog nodig om weer eens te pleiten voor de schoolplicht vanaf het eerste kleuterklasje, en de koppeling van schoolplicht aan kindergeld, om alzo schoolbezoek af te dwingen?

Mijn 'jihadistje', zo zal ik haar noemen, is in het kader van haar journalistenopleiding op zoek gegaan naar een activist die zich bezighoudt met racisme en discriminatie in België. In haar zoektocht naar een antiracisme activist kwam ze uit op Bleri Llhesi, een politiek filosoof met Albanische wortels (foto).

De werkelijke naam van mijn 'jihadistje' is Jihane. Jihane is haar naam, een Arabische naam en 'jihane' betekent: universum, heelal, kosmos. Ga met zo'n naam door het leven, dan neemt je eigendunk extreme proporties aan en til je jezelf op tot een onverbeterlijke wereldverbeteraar.

Lezer, schrik niet van de foto, het is tegenwoordig een hype om met zo'n terroristensmoel rond te lopen.  Jongemannen op tv  doen niets anders dan provoceren met hun terroristenkop, een symbool van de sluipende islamisering.

Bleri Llhesi is zijn naam, een politiek filosoof met Albanische wortels, amper 35 jaar en al luid komen verkondigen dat "Het Onderwijs faalt", en dat leerlingen beter geïnformeerd moeten worden over racisme: "Willen we verandering dan moeten we deze thema's zo dringend mogelijk bespreekbaar maken binnen het onderwijs. Zo worden onze jongeren kritischer en bewuster over racisme... Indien we bewust zijn over racisme dan beseffen we dat we zelf ook een rol te spelen hebben door racisme niet te tolereren en ertegen op te treden. Racisme is een zaak die ons allen aanbelangt en die we dus samen moeten bestrijden."... Een beetje puberaal gezwets.

Wel, deze jongeman lag nog in de luiers en aan de Albanese moedermelk toen ons Vlaamse onderwijs zich uit de naad werkte om het de migrantjes naar hun zin te maken, om hen in te lichten over racisme, om hen de weg te wijzen naar het Centrum Racismebestrijding. Miljoenen en miljarden zijn er verkwanseld aan het migrantenonderwijs. Parels voor de Zwijnen. Het onderwijs heeft zich eindeloos uitgesloofd om sociaal achtergestelden, minderheidsgroepen, kansarmen, risicoleerlingen... om hen een reikende hand toe te steken. En dan komt een vreemde filosoof helemaal vanuit Albanië ons vertellen hoe verkeerd ons onderwijs bezig is. 

Hoezo Llhesi, "het onderwijs faalt"? Heb je lessen bijgewoond in concentratiescholen, waar allochtone leerlingen om de oren geslagen worden met 'racisme' en 'discriminatie'?... Heb je de bordjes tegen de muren van witte scholen niet gezien met de tekst 'School zonder Racisme'?... Weet je niet dat witte leerlingen uitgescholden worden voor 'racist' als ze zich negatief uitlaten over hun bruine klasgenootjes?... Neen, anders zou je weten dat 'racisme' in het onderwijs een regelmatig gespreksonderwerp is, en dat niet het onderwijs faalt, maar onze regeringsleiders.

Geen satire vanavond, maar pure ernst.

"Zeventien scholen weigeren kinderen met beperking te helpen"

Dat is krasse taal van UNIA, het Interfederaal Gelijkekansencentrum, dat afgelopen schooljaar 17 scholen op de vingers tikte omdat die scholen zogezegd weigerden maatregelen te nemen voor kinderen met een beperking.

Ik leef echt mee met die 17 scholen, en ik geloof nooit dat ze van slechte wil zijn, maar eerder onwetend, onervaren en onkundig in de omgang met gehandicapten en gestoorden. Nog maar 1 schooljaar volgen kinderen met een beperking het gewone onderwijs, en dat is zeker niet genoeg voor leerkrachten om zich te bekwamen in de aanpak van bijzondere kinderen.

Het is jammer en onjuist om deze kinderen geen gedifferentieerd onderwijs meer te laten volgen in het buitengewoon onderwijs, daar waar ze thuishoren.

Door het M-decreet (= Maatregelen voor leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften) komen leerkrachten onverwacht voor nieuwe uitdagingen te staan, plotseling zitten er in hun klas nieuwe kinderen met een handicap of stoornis. Hulpeloos kijken ze in het rond, niet goed wetende hoe die kinderen aanpakken in klassikaal verband. Het is totaal nieuw, en toch staat UNIA al meteen ongeduldig klaar om scholen te betrappen op discriminatie!... Terwijl het precies de normaal begaafde leerlingen zijn die gediscrimineerd worden door de aanwezigheid van kinderen met een beperking...

Minister Crevits zal in het najaar het M-decreet evalueren. Hopelijk komt ze tot een herziening en herwaardering van het buitengewoon onderwijs om het gewoon onderwijs te ontlasten van kinderen die individuele en bijzondere aandacht nodig hebben. Als gewone scholen deze kinderen niet kunnen helpen, is het misplaatst om hen van Discriminatie te beschuldigen.

Ik zal nu eens mijn gedacht zeggen over Inclusief Onderwijs (Vroeger heette dat Geïntegreerd Onderwijs, maar in deze tijden past die naam niet meer).

Hoé zal het gewone onderwijs zich kunnen aanpassen aan de gebreken van gehandicapte nieuwkomers, hoe daarmee omgaan, hoe de specifieke onderwijsbehoeften leren kennen/herkennen? Van leerkrachten zullen krachttoeren verwacht worden!

De overlast van mentaal gestoorden in een gewone klas is niet te onderschatten. Voor de leerkracht is het een hele klus om het lespeil aan te passen aan de hele waaier van verstandelijke begaafdheden. In de praktijk komt het er op neer dat het lespeil zal zakken en dat de slimmeriken geen volwaardig onderwijs zullen krijgen. Het gevaar bestaat dus dat de minstbegaafden de meeste aandacht zullen krijgen in de klas. Extreme illustratie: zie je het mongooltje al op de eerste bank zitten dat alle aandacht van de leerkracht opeist?

En... hoe gaan normaalbegaafden en genieën reageren op hun achterlijke klasgenootjes, zullen zij wel aan hun trekken komen in een klas met minderbegaafden?

En het gehandicapte kind zelf! Het zal dagelijks geconfronteerd worden met eigen tekortkomingen, met eigen minderwaardigheid, het zal non-stop moeten vaststellen dat het ergens iets mankeert. Erg! De aanwezigheid van normaalbegaafden zal het doen wentelen in zijn eigen handicap.

Alle bootuitvallers en buitenbeentjes samen in de klas bij normale leerlingen, bij slimmeriken en bij bollebozen. Wat zal nog allemaal verzonnen worden om ons onderwijs naar de knoppen te helpen?