Het was op een koude vrijdagmiddag dat ik mijn geliefde grootvader Ali in het ziekenhuis bezocht. "Insjallah", antwoordde hij op mijn vraag of hij weldra het ziekenhuis zou verlaten. En dat deed hij inderdaad. Die vrijdagavond blies hij zijn laatste adem uit... Hij plande zijn begrafenis tot in de kleinste details en liet op voorhand weten dat hij naast zijn ouders in zijn geboorteland, Marokko, wilde rusten... Ondertussen zijn we generaties verder en is de moslimgemeenschap in ons land heel divers. Dat de wensen voor een uitvaart net iets anders liggen, ligt dus voor de hand. Dat steden en gemeenten deze wensen mogelijk maken evenzeer. Op sommige plaatsen bestaat de mogelijkheid om hier begraven te worden al langer, maar in Mechelen heeft het voor de lokale politici meer dan tien jaar geduurd om moslims eindelijk van een eigen begraafplaats te voorzien (Belgisch compromis op Mechelse begraafplaats, DM 9/9). Geen afzonderlijke begraafplaats, maar wel eentje gericht naar het Oosten. Een laatste rustplaats volgens de voorschriften van het geloof. Dat politici hier jaren over hebben gebakkeleid, is tamelijk veelzeggend. Dat een significant deel van de Vlamingen huivert bij deze tegemoetkoming aan de moslimgemeenschap is evengoed kenmerkend voor de islamofobe tijdsgeest. Zelfs liggend onder een laagje Vlaamse klei voelt een moslim aan als een bedreiging. Het eren van overleden familie, vrienden en kennissen dicht bij huis: ook dat blijkt voor veel mensen nog steeds het exclusieve voorrecht van Evy en Hans. Toegegeven, voor zover ik weet is de vraag vanuit de moslimgemeenschap naar dergelijke begraafplaatsen niet bepaald groot. Dat de theoretische mogelijkheid voor Mohammed en Fatima zelfs stof voor discussie waard is, heeft mij dan weer wél verbaasd...
Over Migrantenaanbidders
Atheneum van directeur Blauwbaard, begin jaren 90. Een ouderwets verhaaltje over vroeger.
De school werd geterroriseerd door een bende Turken en Marokkanen die via de normale route, via de baarmoeder of zo, hier beland zijn, een generatie die zonder bootjes op woeste zeeën toch het paradijs bereikt hebben. Wiebelende dobberbootjes moesten nog uitgevonden worden.
Wat ik nu ga vertellen is het verhaal over een extreemlinks broederschap, met in de hoofdrollen verpleegster L.D., het gif- en galspuwende laster- en roddelwijf, en Turkse tolk G.Ö., het omhooggevallen Turks tolkske dat zich geroepen voelde om de migrantenproblemen in een wip op te lossen, bijgestaan door een koppel geitenwollensokkenmigrantenwerksters. Schitterende bijrollen werden vertolkt door psychopaat Horbert en SS'er An Serpent. Ook nog speelde de oversekste Blauwbaard mee die geen raad wist met zijn overrijpe libido en als cowboy en vrouwenversierder kampte met serieuze imagoproblemen. Een figurantenrolletje was weggelegd voor leerlingbegeleider Robert, leraar godsdienst die plotsklaps niet wist hoe hij moslimleerlingen moest aanpakken. Hij dacht dat de islam ook een soort godsdienst was...
Het linkse broederschap kende vertakkingen tot in Hasselt waar migrantenscenario's op de voet gevolgd werden door E.S., het hippe en sluwe secretareske van Horbert, dat iedereen slinks om haar vingers wist te winden, in 't bijzonder Horbert. Zij prees de Turkse tolk tot ver achter de hemelpoorten de hemel in en promoveerde haar tot een voorbeeld voor ons allen, hoe we verdraagzaam en kniebuigerig ons nederig moeten opstellen jegens de allochtone schoolbevolking.
Het draaiboek voor de migrantenopvang werd bedisseld en bekokstoofd in gore achterkamertjes ergens achteraan in schemerige achtertuinen van de school. D'r was plaats genoeg om te leuteren en te zeuren over de aanpak van allochtone spijbelaars, allochtone klungelaars en allochtoon gepeupel, om hen zo omzichtig mogelijk te benaderen, om hen vooral niet te kwetsen of fout te benaderen. "Laat ons hen begrijpen, laat ons met hen praten, met hen overleggen, blabla"... Zo in die stijl ging het er aan toe. Met een onbegrijpelijk naïef geduld en rotsvast geloof in de goedheid van de allochtoon. Het kwam geen seconde in hen op om eens te zwaaien met flinke straffen of ontmoedigende sancties.
Het containergebouwtje in de donkere achtertuin van de school schreef geschiedenis. Er huisde een stelletje zwetsmadammen, kletskousen en koffieleuten. Bendeleidster L.D. en haar volgelingen, de migrantenwerksters Katleen, Natasja en Gülnür, zij negeerden compleet hun opdracht om allochtone ouders te betrekken bij het schoolgebeuren. Integendeel, zij puzzelden en sleutelden alleen maar aan de eigen taal en cultuur van allochtonen, om hun eigenheden in stand te houden. Integratiebevorderende activiteiten, hun opdracht, legden ze gewoon naast zich neer en moedigden allochtonen aan om zichzelf te zijn en zichzelf te blijven.
En met dat soort links volk in de scholen is het niet zo moeilijk om hele generaties allochtonen te verknoeien voor onze westerse samenleving.





















1 reactie op dit bericht
Beste Lieve
De personen die u opnoemt horen bij de eerste volksverraders die onze Vlaamse identiteit verkwanselt hebben. Zij zijn de eerste volksverraders die de catastrofe en de ondergang van de westerse beschaving in gang gezet hebben. Deze volksverraders hadden voor iedereen die anders dacht dan zij het woord racist klaar. Het woord racist is mede daarddor het "toverwoord" geworden om een politieke partij en andere tegenstanders monddood te maken. Al dan niet door politiek benoemde rechters.