Op 1 september start een islamitische school in Genk.

De Belgische Islamitische Federatie (BIF) heeft de voormalige Syntragebouwen gekocht om er een school op te richten. De BIF is gelinkt aan de Milli-Görüsbeweging waarvan de leden aanhangers zijn van Erdogan. Er is al sprake van tussenkomsten van Staatsveiligheid en Onderwijsinspectie. 

Er hangen mysterieuze nevelen boven de plannen van de moslimschool omdat de oprichters zwijgen over het woord islam en het onbekend is in hoeverre het pedagogisch project gestoeld is op de islam. We mogen er dus gerust van uitgaan dat kinderen er gemanipuleerd en geïndoctrineerd zullen worden.

En waarom een aparte moslimschool? Omdat moslims in het reguliere onderwijs verloren lopen, taal- en leerachterstanden oplopen, vroegtijdig de school verlaten zonder diploma en slecht doorstromen naar hoger onderwijs, met een grote kans op werkloosheid als gevolg... Dat zijn de officiële redenen, naast de onderhuidse motieven. En hoe wil een moslimschool aan die uitgesproken 'knelpunten' werken?... Een hele klus voor de onderwijsinspectie!

Moslims die een eigen school ambiëren zijn op pad naar een eigen gesloten gemeenschap, en dan willen ze op de koop toe Vlaamse Erkenning en Vlaamse Subsidiëring. Vlaams geld om zich af te zonderen van de Vlamingen. Vlaams geld voor islamitische aangelegenheden. Een nieuwe vzw, Lectio, heeft de erkenning van de school al aangevraagd. Dat is verdacht. 

De Genkse multiculturele samenleving is een fiasco, simpelweg omdat moslims niet kúnnen integreren in onze Vlaamse gemeenschap. Migranten, moslims, Turken en allerlei Arabieren leven er afgezonderd in hun eigen gemeenschappen, en nu komt er nog eens een aparte moslimschool bij. Zo blijft de segregatie groeien en is het mislukte multiculturalisme echt een feit. Een gemeenschappelijke toekomst voor alle Genkenaren? Een illusie!

Vroeger ging er Vlaams geld naar de integratie van migranten, en nu gaat er Vlaams geld naar het versterken van hun segregatie... O ironie!

'k Ga proberen mijn evenwicht te bewaren om niet uit te glijden op het gladde ijs van de politiek waarop ik me nu eventjes ga wagen.

Arrogante politici op tv doen alsof de verkiezingen al voorbij zijn. Met een ongelooflijke overtuigingskracht schuiven de partijen hun kandidaten naar voren. Iedereen wil premier worden. Uit het gekibbel maak ik op dat de regeringsvorming al in kannen en kruiken is. Geen eerlijke democratische gang van zaken!           

Kiezers zullen voor verrassingen staan als er ergens uit een onverwachte hoek een minister-president gaat opstaan. Kijk maar naar de twee vorige verkiezingsoverwinningen van N-VA. Toen kregen we eerst een Italiaanse homo als premier, en daarna een kale Waal.

Ik verwacht én hoop dat er weer een 'Zwarte' Zondag gaat komen, en dat Jos Geysels, de bedenker van het ondemocratische cordon sanitaire voor Vlaams Belang zijn straf niet zal ontlopen, en dat hij veroordeeld gaat worden. Hij zal dan schichtig met opgeheven kraag verder door het leven moeten gaan.

17 mei 2019, Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie.

Vandaag vieren we het naamfeest van alle holebi's en transgenders. Ik wens hen een onvergetelijke dag en een mooie toekomst.

Beste lezers, laat u niet intimideren door het toverwoord 'fobie'. 'Fobie', als irrationele angst, is gerukt uit de psychiatrische sfeer om ons schuldgevoelens aan te wrijven, om ons wijs te maken dat we psychisch gestoord zijn, of dat we niet goed snik zijn als we iets tegen holebi's hebben. Dat krijg je als er met psychiatrische termen gesmeten wordt. Terwijl de echte homohaters moslims zijn...

Een afkeer jegens homo's kan beredeneerd en gegrond worden, en daarom gaat een 'homofoob' altijd vrijuit.

Wij zijn niet homofoob noch transfoob, maar wij hebben wel het recht om vijandige gevoelens te koesteren voor holebi's en transgenders. Dat is ons recht op vrije gevoelsuiting.

En wanneer komt er een Internationale Dag tegen Heterofobie?

Er bereiken ons hartverscheurende berichten over allochtonen die zich op school niet lekker in hun vel voelen en daarom minder presteren. En zo ontstaat er een prestatiekloof tussen leerlingen-van-hier en leerlingen-niet van-hier.

Onderzoekers van KU Leuven stelden onlangs vast dat de prestatiekloof vlugger overbrugd kan worden als scholen rekening houden met culturele verschillen in de klas, als ze dus een multicultureel beleid voeren.

Scholen daarentegen die culturele verschillen negeren (assimilatiebeleid) slagen er niet in om de kloof te dichten, maar zij werken wél integratiebevorderend en beschermen de onderwijskwaliteit. Kloven hoeven niet gedicht te worden als álle kinderen samen in één cultureel geheel opgenomen worden.                     

Het diversiteitsbeleid is dus bepalend voor het dichten van prestatiekloven, zegt het Leuvense onderzoek, nog altijd het belang van integratie verzwijgend. Zij stellen 'kloven dichten' boven 'integreren'. 

Kloven kunnen nooit gedicht worden zonder het onderwijsniveau aan te tasten, er wordt geknabbeld aan de onderwijskwaliteit als allochtonen zich prettiger voelen op school. Het allochtone gelukzalige gevoel legt automatisch de lat lager en slimme leerlingen zijn het eerste slachtoffer van deze neergang want zij krijgen geen optimaal onderwijs meer.

Samengevat: het Leuvense onderzoek over 'kloven dichten' is een pleidooi voor nivellering en lager zakkende latten.

In een open brief aan de Belgische overheid vragen 150 academici om Belgische kinderen uit Koerdische kampen terug naar ons land te halen. Zij dringen aan om de IS-kinderen samen met hun moeders te repatriëren. Volgens Unicef gaat het om een 50-tal Belgische kinderen, velen zijn ouderloos. Criminoloog Marion van San is mede-ondertekenaar van de open brief: "Kinderen mogen niet gestraft worden voor de foute keuzes van hun ouders"... Hans Bonte, Childfocus, Unicef en nog veel anderen willen o zo graag die 'kampkinderen' naar hier halen, alsof er hier nog niet genoeg zijn.

Er is een hele tijd overheen gegaan sinds een rechter vorig jaar oordeelde dat België de kinderen van IS-strijders niet hoeft te repatriëren. Toch duiken er nu uit allerlei hoeken weer nieuwe stemmen op die pleiten voor  de terugkeer van IS-kinderen, liefst samen met hun criminele moeders. En dan volgen litanieën om gevoelige snaren te betokkelen, om harten te doen smelten en om te treuren over het lot van IS-kindjes.

Is iedereen dan vergeten dat Belgische veiligheidsdiensten zich vorig jaar zorgen maakten over de eventuele terugkeer van IS-kinderen? En dat onze regering een actieplan uitwerkte om teruggekeerde kinderen van Syriëstrijders op te vangen? En dat ministers Geens en Jambon een goede opvang beloofden van deze kinderen die een gevaar voor de samenleving kunnen betekenen: "Zowel het parket als de federale politie, als de diensten jeugdbescherming worden op de hoogte gebracht zo gauw we iets weten van de vermoedelijke terugkeer van een minderjarige..."

Er is nu niets meer te merken van deze veiligheidsmaatregelen. Rudi Vranckx is zelfs met een psycholoog naar een Koerdisch kamp vertrokken om deemoedig mede te delen dat IS-kinderen geen tikkende tijdbommen zijn, geen moorddadige moordmachines, geen potentieel gevaarlijke kinderen en dat ze zijn zoals alle andere kinderen. Niks aan de hand dus. Laat de tikkende tijdbommetjes maar rustig naar hier komen.

IS-kinderen zijn niét zoals andere kinderen. Hun verblijf in Syrische kampen heeft hen gebrandmerkt voor hun hele leven. Zij komen zeker niet ongeschonden terug. Zij zijn verknoeid voor onze samenleving. Zij leefden in kampen als broeihaarden van radicalisering.

Hoe jong ze ook zijn, IS-sympathieën, vijandelijkheden en wreedheden laten onherroepelijk sporen na in gevoels- en denkwereld van kleine IS-kindjes. Mogelijk is er IS-gedachtegoed opgebouwd, of korreltjes daarvan, en die zullen altijd blijven sudderen en pruttelen en nawerken, met gevoelsarmoede en immuniteit voor geweld. Extremistisch gedachtegoed ontplooit zich tenvolle naar de volwassenheid toe, gruwelervaringen zwellen aan en een vonkje volstaat om tot een explosie te komen.

Voor potentieel gevaarlijke IS-kinderen is er echt geen plaats hier in onze samenleving. Met hun verderfelijke invloeden mogen ze niet in contact komen met onze eigen kinderen!

Gisteren ontmoette Anuna De Wever in Roemenië samen met enkele andere klimaatactivisten Macron en Michel, en nog enkele andere regeringsleiders. Die ontmoeting vond plaats n.a.v. de Europese top in Sibiu. Macron droomt van klimaatneutraliteit tegen 2050 en is nu op zoek naar Europese landen die hem daarin willen volgen.

Anuna in Roemenië?... Daar zal ze wellicht niet met haar fietske naartoe gereden zijn.

Ik had graag in het hoofd van de regeringsleiders willen lezen wat zij dachten over die spijbelende pubers.

Anuna is obsessief bezig met het klimaat, maar is absoluut geen voorbeeld voor leerplichtige scholieren die netjes elke dag in de schoolbanken horen te zitten, zeker in deze tijden van wankele onderwijskwaliteit en dalende niveaus.

Zij zit maar met 1 ding in haar kopke en dat is vanuit ons piepkleine landje de strijd aan te binden tegen klimaatverandering die meer aandacht moet krijgen in het EU-beleid, en liefst in het hele wereld-beleid. Daar moet ze naar streven, zo werd haar ingefluisterd.

Veel studenten riskeren uitgesloten te worden van examens omdat ze te veel ongewettigde afwezigheden verzameld hebben. Problematische afwezigheden stapelen zich op. In tegenstelling tot haar Waalse collega zal minister Crevits geen maatregelen nemen om te verhinderen dat klimaatspijbelaars uitgesloten worden van examens. Even een kink in de kabel voor Anuna. Maar haar leerkrachten zullen het toch niet aandurven om haar te buizen.

En wat met de stapel ongewettigde afwezigheden? Ze kunnen toch niet zomaar doorgespoeld worden? Of op een brandstapel gegooid worden? En wat stelt een 'ongewettigde afwezigheid' dan nog voor?... Vroeger heb ik corrupte schooldirecteurs gekend die via huisartsen alle ongewettigde afwezigheden omtoverden in legale afwezigheden, met doktersbriefjes. Nietwaar directeur Mosselmans?

Op de foto zien we directeur Griezelmans branden in de hel. Dat is zijn verdiende loon omdat hij allochtoontjes absolute voorrang gaf op Vlaamse klasgenootjes. Genoeg om een prestigieuze school naar de knoppen te helpen...

De gloriejaren van het Hasseltse lyceum zijn nu voorgoed voorbij. Begin jaren 90 kwam er de eerste klad in toen Griezelmans directeur werd van basisschool Tuinwijk. De man had net een LSP-cursus (Leading Successful People) achter de rug en voelde zich rijp om iedereen in zijn omgeving te intimideren en te plagen, en vooral om hun gemoedsrust te verstoren. Hierbij kreeg hij de steun van psychopaat Horbert en het holle vat Roland S., beiden lid van de migrantenfanclub en van het gestoorde Centrum voor Leermoeilijkheden, CLM in de volksmond.

Op zekere dag kwamen enkele verse Turkse gezinnen zich in de buurt van de school vestigen. En zo kwamen er in één klap zeven nieuwe Turkjes in het eerste leerjaar. Een primeur voor Vlaamse scholiertjes die nog nooit een Turk van dichtbij gezien hadden! Griezelmans sprong een gat in de lucht van opwinding en vervoering en tuimelde haast van z'n stoel toen hij hoorde over de nieuwe inschrijvingen. Zeven tegelijk en nog wel van zo wijd. Hij was door het dolle heen en liet alles uit z'n handen vallen om de kleine Turkjes te verwennen, om huisbezoeken af te leggen bij de Turkse huishoudens, kruiperig en onderdanig. Ik hoopte toen dat hij zou uitglijden bij het buigen en knielen.                                

Griezelmans zit nu in de hel te branden en te vechten met alle helse duivels. Voor eeuwig. Dat komt ervan als je tijdens je aardse leven op school meer aandacht schenkt aan migrantjes dan aan eigen Vlaamse kindjes.