Salima Belabbas is een bruingetinte journalist van de RTL-omroep die een paar dagen geleden voor het eerst op het tv-scherm het journaal kwam voorlezen. Uiteraard ging haar debuut niet onopgemerkt voorbij. Alerte kijkers schrokken zich een hoedje toen ze een nieuwslezer met allochtone roots op hun scherm zagen, en nog wel een vrouw.

Als we op tv een kleurling, een vreemdeling of een andere niet-van-hierder zien, kan van ons niet verwacht worden dat we een 'oneigen' iemand onmiddellijk aanschouwen als iemand-van-bij-ons. Wij kunnen niet plotseling mentaal overschakelen naar een nieuw patroon in ons gezichtsveld. Die switch in ons brein heeft tijd nodig en daarom verschansen onze hersencellen zich achter negatieve zelfverdedigingscommentaren, commentaren die ten onrechte als 'racistisch' bestempeld worden. Wij hoeven niet meteen te juichen als er een zwarte op ons afgestuurd wordt, of losgelaten wordt, wij hebben het recht om eerst te bekomen van het vreemde plaatje, en onze oprechte reacties zullen ons helpen om de vreemde nieuwigheid te verwerken.

Er wordt te vlug en ongepast gezwaaid met de beschuldiging van 'racisme'. Onze negermedemensen en andere gekleurden die elders geboren zijn en hier verzeild geraakt zijn, weten dat ze op weerstand kunnen stuiten als ze zich in ons midden begeven en hier een leven willen leiden in een voor hen onnatuurlijke omgeving. Zij moeten incasseren, zich aanpassen en geduldig hun beurt afwachten. Inboorlingen daarentegen hebben hier hun wortels en staan daarom steviger in hun schoenen wat maakt dat ze superieur zijn aan de nieuwkomers.

En dan doet de CSA (Conseil Supérieur de l'Audiovisuel) er nog een schepje bovenop, op het zgn 'racisme'. Het prijst RTL voor het wissen van 'haatreacties' op de exotische tv-verschijning. Fout! Het verwijderen van negatieve reacties belemmert ons om te wennen aan de allochtone nieuwslezer. Bovendien wil de CSA ook nog eens meer diversiteit in tv-programma's, als weerspiegeling van de maatschappelijke realiteit... Als alle nieuwkomers zich zouden integreren in hun nieuwe omgeving zoals het hoort, dan hoefde er geen diversiteit te bestaan. Dat was vroeger toch het streven naar homogeniteit toen integratiebevorderende projecten als paddenstoelen uit de grond schoten?

Vroeger in de concentratiescholen heb ik ze allemaal zien passeren, de bolvette waggelganzen die zich strompelend voortbewogen van het ene punt naar het andere, gehuld in lakens en gewaden tot op de grond. Een aanfluiting van het mooie vrouwelijke geslacht. Alleen Allah weet welke rare dingen er zich afspeelden onder die hele textielwinkel. Mogelijk verschansten ze zich om in Allah's hemel in volle naakte glorie te verschijnen voor 72 playboys waaraan ze zich overgeven in eindeloze bras- en vrijpartijen. Leugenaar Mohammed heeft hen wijsgemaakt dat er in de halal-hemel voor elke verklede moslima een playboy wacht om hen het opperste genot te bezorgen en hen tot ongekende sensuele hoogten te brengen. Een summum van geluk en euforie... Ondertussen wachten ze hier in hun aardse leven, vermomd en gedrapeerd, geduldig tot Allah hen roept om in zijn halal-hemel opgenomen te worden...

Terug naar de Turkse mama's. Tijdens moeizame gesprekken kwam ik te weten dat ze allemaal een uitzichtloos bestaan leidden, een leven zonder plannen, zonder ambities, niets. Ze maakten een gelukkige, berustende en gelaten indruk. Tevreden met hun lot als huisvrouw en als gebruiksvoorwerp om talrijke kindjes te maken. Veel kindergeld en zo. En een rijk nageslacht om hier de macht over te nemen: "Kweek en Heers"!

De Turkse mama's hadden totaal geen behoefte om zich te bewijzen, om zich waar te maken, ze waren tevreden met hun bescheiden bestaan, in de schaduw van hun man die regelmatig naar de moskee verdween om daar met zijn poep in de lucht te hangen en te horen over hoe 'ongelovige honden'  in het westen aangepakt moeten worden.  Ja, die opruiende taal vergeleek ik vroeger al met wat in islamlessen verteld werd tegen moslimleerlingen.

Naïeve projectbedenkers wilden iets doen aan de zogezegde achterstelling en kansarmoede van allochtone vrouwen. Zij brachten een campagne op gang om moslimmeisjes te stimuleren om hogere opleidingen te volgen. De campagne verwaterde, loste op in het niets, en nooit meer iets van gehoord... Je kan niet ongestraft knutselen en prutsen aan geïmporteerde cultuur en tradities. Moslimmeisjes horen niet te studeren.

De Turkse mama's, ooit in het kielzog van hun man de goudzoeker, zijn hier zonder aspiraties ongevraagd binnengekomen in ons midden met de vaste overtuiging om zich nooit of te nimmer aan te passen of te integreren. Belastingbetalers hebben zich blauw betaald aan geldverslindende projecten om de integratie te bevorderen, maar de intentie van migranten om te integreren was er niet. Ze kwamen met z'n allen naar hier met andere bedoelingen, om hier als individu een zalig leventje te leiden, en als groep om de macht over te nemen.

Wij worden om de tuin geleid en een rad wordt ons voor de ogen gedraaid. "Kinderen kunnen niet verantwoordelijk gesteld worden voor de foute keuzes van hun ouders". Dit afgezaagde en doorregende cliché wil ons week maken voor het lot van IS-kinderen, om hen in ons hart te sluiten, om Het Kwade in ons midden te halen. Ze zijn tikkende tijdbommetjes en potentiële terroristjes door wat ze meegemaakt hebben, gezien hebben, en deze geestelijke ballast moeten ze levenslang meesleuren omdat de vreselijke gruwel nooit verwerkt kan worden.

Childfocus ijverde zich suf voor de terughaling van IS-kinderen en beweert dat de teruggekeerde kinderen als alle andere kinderen zijn, naar school moeten kunnen gaan, moeten kunnen spelen zoals alle kinderen. Maar dat is niet zo, IS-kinderen zijn niét zoals andere kinderen. Hun verblijf in Syrische kampen heeft hen gebrandmerkt voor hun leven. Ze zijn verknoeid voor onze samenleving!

Op 13.05.19 schreef ik over het terughalen van kinderen van Syriëstrijders, ook op 13.o1.19 en vorig jaar verscheidene keren. Ik ga het niet allemaal opnieuw vertellen.

We zullen nooit te weten komen waar teruggekeerde IS-kinderen zich bevinden. Potentieel gevaarlijke kinderen zullen met hun verderfelijke invloeden in contact komen met onze eigen kinderen. Ook vernemen we niets meer over de bezorgdheid van Belgische veiligheidsdiensten en over actieplannen van de regering om IS-kinderen op te vangen. Iedereen daarboven doet alsof er niets aan de hand is met de aanwezigheid van gevaarlijke kinderen in ons midden.

Ministers Geens en Reynders, Jambon, Unicef, Childfocus, academici en andere Syriësympathisanten, strijken nu alle moeilijke plooien glad en het lijkt erop dat kinderen van IS-strijders geruisloos zullen opgaan in de massa schoolgaande kinderen... 

Lorin Parys (N-VA) en zijn echtgenoot/seksgenoot Bart zijn de twee papa's van twee pleegkindjes en één adoptiekindje... Even puzzelen en we zijn d'r weer... Beide mannelijke echtgenoten willen als homo door het leven gaan en toch willen ze kindjes. Toen zijn ze zomaar wat kindjes bijeen gaan verzamelen om als twee gelijke seksgeaarden een 'gezin' te vormen. Het is de spot drijven met het traditionele gezin!

"De eerste en belangrijkste kern van de samenleving is het traditionele gezin, waarvan de waarde maatschappelijk erkend en gewaarborgd wordt door het huwelijk tussen man en vrouw" (beginselverklaring Vlaams Belang).

Homoadopties zijn twijfelachtig en leveren bodemloze, peilloze wezens die in hun groei naar volwassenheid steken zullen laten vallen omdat ze een 'bodem' missen in het homogezin. De Bodemloosheid van een Adoptiekind!

De wettelijke erkenning van het homohuwelijk was een blunder van stuntende politici, en eveneens zijn de verworven holebirechten een spijtige vergissing van onze dwalende regeringsleiders. Holebirechten mogen best in vraag gesteld worden, ja hoor Sneppe. Gesponsord door holebiverenigingen en andere supporters van holebi's zijn holebirechten opgedrongen aan een samenleving waarin het traditionele gezin de kern is.

Kunnen holebi's trouwen en kinderen adopteren? "Het is een brug te ver" zei Dominiek Sneppe. De heterofobische reactie van Lorin Parys daarop is zelf "een brug te ver". Op tv krijgt de man uitvoerig de gelegenheid om zijn ongenoegen te uiten over de uitspraak van Sneppe en om uit te leggen hoe zijn 'gezin' ineen zit. Daarbij 'vergeet' hij dat niét Sneppe nóch het Vlaams Belang de vijanden zijn van de holebibeweging, maar wel de moslims die holebi's fysiek en verbaal aanvallen. Opvallend hoe moslims buiten schot blijven in de media en hoe media liever eigen volk aanvallen, m.n. hun pijlen richten op Sneppe ipv op moslims.

De heterofobische reactie van Lorin Parys op de mening van Sneppe is dus zelf "een brug te ver". Het is een knullige uitschuiver en achterlijk, problematisch, en achterhaald ook nog. Tv-kijkers hebben fundamentale problemen met de tirade die Parys op tv mocht afsteken, terwijl Sneppe niet aan het woord mocht komen. 

Duaal leren betekent afwisselend naar school gaan en in een bedrijf werken, theoretische lessen volgen op de schoolbanken en ervaringen opdoen op de werkvloer. Zo worden jongeren beter voorbereid op de arbeidsmarkt en is er een vlottere overgang van schoolbank naar werkvloer. De bedoeling van duaal leren is jeugdwerkloosheid en schooluitval bestrijden en zou leiden tot een onderwijskwalificatie of een beroepskwalificatie.

Ziedaar de politiek correcte formulering van duaal leren. Het kan ook anders, en eerlijker, en beter. Duaal leren is een omweg om ongekwalificeerden alsnog aan een diploma te helpen, om hen toch nog toegang te geven tot de arbeidsmarkt. Gebuisden en andere mislukkelingen stapelen zich op omdat anderstaligen de taalvaardigheid en de geschikte werkattitude missen voor een geslaagd duaaltraject.

Jeugdwerkloosheid wordt politiek correct toegeschreven aan recessie. 'Recessie' is een dankbaar begrip om netelige kwesties in de samenleving uit te leggen. Zo is er de stijging van het aantal ongekwalificeerde schoolverlaters, een stijging die niet meer te stuiten is en waar een verklaring voor gevonden moet worden die fatsoenlijk klinkt. Een verklaring die raakt aan de essentie van het probleem zou te pijnlijk zijn voor de publieke opinie.

Duaal leren zie ik als een noodgreep van de overheid om de stijgende aantallen schoolverlaters zonder diploma via een sluipweg te voorzien van een kwalificatie. In de grote steden luiden de alarmklokken zich suf over de groeiende ongekwalificeerde uitstroom waarvan de curve regelrecht naar de wolken aan de hoge hemel wijst.

In de schimmige schemerzone tussen school en werkvloer bewegen zich halfbakken pubers die doen alsof ze leren terwijl ze werken, of werken terwijl ze leren. In de toekomst zal het niet beter worden, want dan zijn er nóg meer kinderen van vluchtelingen, asielzoekers en illegalen, van landlopers en klaplopers, die onze scholen gaan bevolken. Afhakers en schooluitvallers zullen bij de vleet meegesleurd worden in een of ander duaaltraject richting diploma. De arbeidsmarkt lonkt...

In Nederland woont een gekleurde Miss Nobody, alias Sylvana Simons (foto). Een beetje actief in de politiek en in de media, maar van beiden bakt ze niks. Zij is een Surinaamse ijdeltuit, een zwartepiethaatster, en ziet overal racistische karikaturen die het zwarte ras kwetsen. Zij weet geen raad met haar diepe haat tegen blanken en beschaafde westerlingen, en daarom valt ze ons taalgebruik en tradities aan. 

Als een marionet van het politiek correcte linksextremisme duikt ze nu weer op met gezeik over 'werklozen', een woord dat beledigend is en daarom vervangen moet worden door 'mensen zonder baan'. Plak het stigma 'werkloos' op iemand, dan kan die nooit meer aan een baan komen, zo in die stijl.

Haar partij Bij1 ging zelfs zo ver om te beweren dat 'mensen zonder baan' een grotere bijdrage leveren aan de samenleving dan werkenden... Krankzinnig!    

Sylvana ligt overhoop met haar donkere huidskleur. Ze voelt zich verongelijkt omdat ze niet bij het blanke ras hoort. Er gaan stemmen op om haar professionele hulp aan te bieden, maar zelf stel ik voor dat ze meteen haar biezen pakt naar Suriname, daar waar het tropische evenaarszonnetje haar huid bruin kleurde. Zo kan haar getinte gelaat nog wat bijkleuren en kan ze alle frustraties van zich afschudden. En zijn wij verlost van haar gezanik over racistische blanken.