De Bioscoopmoord

Mohamed Ozdemir en Abderrahim Lahlali zijn twee louche moslimadvocaten zonder geweten. Met een onwaarschijnlijke islamitische arrogantie pleiten zij voor de terugkeer van IS-strijders naar België. En als België die terreurgekken niet terugneemt kost dat ons land 105.000 euro per dag... Ook een aantal IS-weduwen en IS-kinderen rekenen op een liefdevolle ontvangst in ons land dat hen naturaliseerde.

Deze miserie krijg je dan met barbaarse criminelen die de Belgische nationaliteit hebben. Wat zijn wij toch een gastvrij volk. Wij krijgen niet genoeg van ons hart open te stellen voor crimineel uitschot dat vrijwillig naar ginder vertrok om te moorden en te strijden.

Er zijn hier dromers en zwevers die beweren dat wijSyriëgangers naar hier moeten halen om er controle over te kunnen uitoefenen. Hoe naïef! Syriëgangers zijn gemaakt om ongecontroleerd en brutaal hun misdadige levenswandel te vervolgen, ook al zijn ze terug in België. En daarom lijkt me ons rechtssysteem niet geschikt om hen te berechten. 

En dan zwijgen we nog over de terroristenkindjes die hier straks naast Vlaamse kindjes in de klas gaan  zitten. Hallo Vlaamse ouders, in Syrische kampen hebben IS-kinderen gruwelervaringen meegemaakt, wat hen bodemloos en onpeilbaar maakt. Potentieel extremistisch gedachtegoed zit in hun lijf en leden. En naarmate ze ouder worden volstaat een vonkje om tot explosie te komen. Zij zijn de toekomstige terroristen!

Ik stel voor dat de schoolplicht afgeschaft wordt voor alle kinderen die hier als nieuwelingen vers aankomen om de openbare schoolorde te verstoren, afschaffing van de leerplicht voor alle kinderen geboren uit uitheemse ouders, afschaffing van de leerplicht voor alle kinderen van illegalen, vluchtelingen, asielzoekers, moslims, anderstaligen, migranten, en andere vreemdelingen.

Dus geen schoolplicht voor deze kinderen. Het is beter dat ze dom gehouden worden. Waarom zouden we hen moeten onderwijzen? Ze hoeven niet wijzer gemaakt te worden. Uit zelfbehoud en uit zelfverdediging moeten we van hen een te verwaarlozen bijkomstigheid van onze samenleving maken, om onder de duim en onder controle te houden, slaven moeten we van hen maken, slaven in dienst van ons eigen volk. En niet andersom, waarom zouden wij, autochtonen, langer moeten werken om het hele bruine spel in leven te houden?

Na de herziening van de leerplicht gaat er een nieuwe wereld open voor de schoolgaande jeugd en voor de hele onderwijswereld. Weg met kansarmoede, ook geen spijbelaars meer, geen taalachterstanden meer, geen vroegtijdige schoolverlaters meer, geen koranlessen meer... Iedereen enthousiast en gemotiveerd naar school. Het  lespeil stijgt, de onderwijskwaliteit verbetert, de kloof tussen Vlaamse leerlingen en migrantenleerlingen verdwijnt. Alle Vlaamse kinderen krijgen vlot een zitje in de school van hun keuze en hebben overal en altijd voorrang. Ze komen tot volle bloei. En al wat vreemd is aan ons onderwijs laten we in eigen sop gaar koken.

Vlaamse leerlingen hebben hier hun thuisbasis, hun veilige haven die ze niet hoeven te delen met nieuwelingen die onuitgenodigd willen meesmikkelen van ons gestructureerd schoolsysteem. Ze zijn niet eens in staat om de kwaliteitsleerstof in zich op te nemen. Of willen ze dat echt wel?...

Het Monster Dutroux, hoe gevaarlijk is hij nog? Een absurde vraag! Omdat moorddadige instincten in de gevangenis op een waakvlammetje staan, maar bij vrijlating en bij contact met de samenleving zullen ze weer hevig aangewakkerd worden.

Alle psychologen zullen het hiermee eens zijn. Daarom is het onbegrijpelijk dat aan een team van psychologen een inschatting van zijn persoonlijkheid gevraagd wordt, om te zien hoe gevaarlijk hij nog is. Als hij vrijkomt riskeert hij zich de volkswoede op de hals te halen en gelyncht te worden.

In 2004 kreeg Dutroux levenslang,  zonder kans om eerder vrij te komen.

Toch blijft de advocaat van Dutroux, Bruno Dayez, ijveren voor de vrijlating van zijn cliënt. Hij doet nu alweer een poging tot voorwaardelijke vrijlating. Een team van gerechtspsychologen zal gevraagd worden hoe gevaarlijk Dutroux nog is voor de maatschappij.

Om de kans op recidive in te schatten, bestaan er wetenschappelijke methodes. Maar die inschatting is onmogelijk omdat psychiaters geen profeten zijn. Op het huidige ogenblik kan het individu ongevaarlijk zijn, maar hoe zal dat evolueren als hij weer vrij is? Het antwoord is onbekend omdat toekomstig gedrag onvoorspelbaar is. Het risico berekenen dat iemand in de toekomst opnieuw een gewelddaad of een seksueel feit pleegt is niet wetenschappelijk. En de uitslag is nog minder wetenschappelijk.

Ik stel voor dat de advocaat van Dutroux eens een obscuur kermiskraampje gaat bezoeken waar een waarzegster hem de toekomst van Dutroux gaat voorspellen.

Dutroux zal levenslang gevaarlijk blijven, als satan, het kwade zit in het diepste van al zijn genen en vezels en poriën. In gevangenschap is er niks te merken van deze akelige dingen.

De gedachte dat de moordenaar van hun kind vrij rondloopt is onverteerbaar voor ouders. Ik kan me goed voorstellen dat er eentje buiten zijn zinnen raakt van woede en haat, en hem wilt vermoorden. Daarom denk ik dat Dutroux, áls hij vrijkomt, niet lang levend zal rondlopen. In de gevangenis, op kosten van de belastingbetaler, heeft hij een veiliger leven. Zijn advocaat beseft niet waarmee hij bezig is als hij dat monster op de maatschappij wil loslaten!

Vroeger, toen migrantjes als paddenstoelen uit de grond begonnen te schieten, toen ze aan den loopenden band in de echtelijke bedstede verwekt werden, toen vergaloppeerde het onderwijs zich in een inderhaast ineengeknutseld taalprojectje dat als een wondermiddel aanbeden werd, om Turkjes die uit de hemel bleven vallen Nederlands te leren.  

Functioneel Moedertaalonderwijs was de naam van het 'pilootproject' dat in 1984 gelanceerd werd in de middenschool van Heusden-Zolder.

En hiermee werpen we een nostalgische terugblik op het prille begin van migrantenprojecten die zich sluipend een weg baanden doorheen het reguliere onderwijs.

Functioneel Moedertaalonderwijs was een hopeloos verloren project. De bedoeling van het miljoenenproject, als pilootproject, was terreinverkenning voor de talrijke volgende migrantenprojecten. Parels voor de Zwijnen, zoals ik ze allemaal noemde.

De leraren Brandts en Van Ham werden belast met de toepassing van het project. En daarmee begaven ze zich in de duisternis van de Turkse onderwereld. Maar zij waren nog jong en enthousiast en onervaren.              

Het was de tijd dat leerkrachten de pijnlijke illusie koesterden dat Turkse leerlingen vlot de Nederlandse taal zouden leren, mits peperdure alternatieve Nederlandse lessen gesponsord met Vlaams belastinggeld.

Deze dagdroom werd een nachtmerrie voor leerkrachten, omdat migrantjes hardnekkig hun thuistaal bleven spreken, en leerkrachten het Turkse getater en gekwebbel tolereerden. Verdraagzaamheid was toen een deugdelijk hulpmiddel voor de integratie van migranten, dácht men.

O! Wat heeft het onderwijs zich toen vergist! Gefaald en gedwaald. Vertrekken van de thuistaal is de beste garantie om te flateren en te blunderen bij integratie in het gastland.

'Moedertaalonderwijs'? De moedertaal is toch de taal waarin men heeft leren spreken? Dus toen al was het onderwijs bewust bezig met voorrang te geven aan de eigen taal van de migrant. De allochtone voorrang van links...

En inmiddels begon in school de bewondering voor alles wat vreemd was aan ónze taal en cultuur ziekelijke proporties aan te nemen. Er werd opgeroepen om rekening te houden met de culturele eigenheid van hulpvragers van niet-Belgische origine. Migranten verwennen en in de schijnwerpers zetten... WIJzelf hebben dat vreemde volkje machtig gemaakt!

Niet zo lang geleden, 2 oktober, vierden we het feest van de Engelbewaarders. Ik heb al eens verteld dat ik er meer dan eentje heb, die altijd aan m'n mouw zitten te trekken om mij doorheen een leven vol obstakels te loodsen, langs glibberige paadjes en steile ravijnen, valkuilen en hinderlagen trotserend. Zij behoeden me voor alle onheil en kwade intenties van boosaardige mensen om me heen.

Toch heeft mijn engelbewaarder niet goed opgelet. Hij liet vreemde bacteriën toe in mijn lichaam, en nu zit ik geplaagd met een kriebelhoest, een pijnlijke keel en een enorme verkoudheid. Hatsjie, kuch kuch... Stapels zakdoekjes, flesjes neusspray en hoestsiroopjes komen eraan te pas, een halve apotheek. Niets helpt echt, zelfs mijn muze heeft haar koffers gepakt, nadat ze zei dat ik niet meer te genieten was, en dat ik alleen maar een verhouding had met mezelf, narcistisch als ik ben... Ach, ze komt wel weer terug, mijn muze.

Vanmiddag besloot ik pardoes om alle pilletjes en vitamientjes overboord te gooien, en zoals vanouds in mijn stamcafé van een biertje te gaan genieten. Doen alsof er niets aan de hand was. Ik belandde in een fase van 'ontkenning', een niemandsland tussen bewustzijn en nevelige helderheid.     

Onderweg verliep alles naar wens. Geen ambetanteriken die mijn pad kruisten. Geen gezeur met supersonische fietsers. En geen tractoren die mijn weg  versperden. Ik was veilig op weg naar 'Den Zevenden Hemel', waar alleen maar bier te koop was. Zonder engelbewaarder en zonder muze... Mijn verkoudheid begon al weg te ebben als sneeuw voor de zon!

Een goede cafébaas begrijpt zijn klanten. Hij heeft een therapeutische schuilkelder, een kelder waarin de meest verleidelijke biertjes op kamertemperatuur opgestapeld liggen, en die biertjes zijn er speciaal voor klanten in moeilijkheden, voor verstokte drinkers met een zere keel en slikproblemen, die even op adem willen komen na een fysiek trauma.

Mijn cafébaas heeft interessante opvattingen over  de menselijke fysiek en psyche, over de wisselwerking tussen die twee. Hij pleit voor de kracht van onze geest die lichamelijke kwaaltjes in toom kan houden. De fysiek beheerst door de psyche?! Ja hoor, hij beweert dat onze psyche de baas is over onze lichamelijke conditie.

Daarom maakte ik mezelf wijs dat er helemaal niets aan de hand was en dat mijn verkoudheid 'tussen mijn oren' zat. En warempel, onderweg naar huis waaiden alle ondeugden en waanideeën die tussen mijn oren zaten weg, ver weg van het moeilijk te ontginnen terrein 'tussen mijn oren'.

In het vakblad van psychiaters verscheen een uiteenzetting van Fabian Chmielewski (foto) over de 'Ontkenning van de Apocalyps'. De auteur wil psychotherapeutische maatregelen nemen tegen mensen die de profetieën van klimaatwetenschappers bagatelliseren of zelfs ontkennen. De ontkenners overtreden de wet niet, maar zijn wel gevaarlijk. 

Chmielewski start al meteen met deze mensen 'patiënten' te noemen die lijden aan een wijdverbreide existentiële neurose. De angst voor de existentiële dreiging, de angst voor de dood, doet hen de dood ontkennen, en daarmee ook de totale klimatologische apocalyps.

Zonder het te beseffen heeft Chmielewski het over mensen die niet ontvankelijk zijn voor de klimaathysterie, maar hun gezond verstand laten spreken en inzetten op exacte wetenschappelijke studies. Chmielewski negeerde rationele argumenten om het klimaatbeschermingsbeleid te verwerpen.

Chiemielewski onderscheidt drie types van klimaatontkenners.

Eerst zijn er de gematigden die zich hulpeloos opstellen tegenover klimaatverandering. Zij moeten aangemoedigd worden om tot betere inzichten te komen. Al gehoord van klimatotherapie? We gaan nog gekke dingen beleven.

Dan zijn er de ontwijkers die discussies vermijden over het klimaat, die hun eigen gedachten hierover onderdrukken en hun omgang met de existentiële bedreiging intellectualiseren en de verantwoordelijkheid verleggen naar bv wetenschappers om een oplossing te vinden. Bij deze ontwijkers (Climatitis B) moet een schuldgevoel opgebouwd worden. 

De overgecompenseerden vormen de derde groep. Zij zijn de vechters en de gevaarlijkste groep volgens Chemielewski. Deze strijdlustige klimaatvechters ontkennen op agressieve wijze de existentiële bedreiging, en proberen hun doodsangst te omzeilen door naar een 'symbolische onsterfelijkheid' te streven. Het zou gaan om de waarden van de samenleving te verdedigen en niet te beperken door klimaatbescherming, omdat symbolische onsterfelijkheid boven het werkelijke verder leven (door klimaatbescherming) geplaatst wordt.

Chemielewski argumenteert dat klimaatontkenning wijst op een mentale stoornis. Het is een delict dat een risico is voor zichzelf en anderen. En daarom kan de therapeut verlost worden van zijn beroepsgeheim. Hij kan na de diagnosestelling maatregelen nemen om de klimaatvechters als politieke dissidenten te bestrijden. De behandeling van klimatologische krankzinnigheid veronderstelt dat het officieel als een mentale of gedragsstoornis verklaard wordt.

Het linkse totalitarisme in het teken van de klimaathysterie is hard op weg om terug te keren.