De Achelse Kluis

Ik las dat de laatste twee monniken van de Sint-Benedictusabdij, beter gekend als de Achelse kluis, verhuisd zijn naar de abdij van Westmalle. Broeder Gaby en broeder André waren de laatste twee trappisten. Ik hoop dat de Westmalle trappist hen even lekker smaakt als de Achelse trappist.
De Achelse trappist zal nog altijd gebrouwen worden in Achel en mag de naam 'trappist' behouden. Het accent in de abdij zal nu meer op het toerisme liggen en op het omliggende natuurgebied met wandelroutes. Een religieuze bestemming is er toch niet meer.
Ooit heb ik eens een retraitekamertje gehuurd in de Achelse trappistenabdij. Om mij te bezinnen over m'n blog. De muze had me in de steek gelaten, mijn inspiratie stond droog, nog geen drie zinnige zinnen kreeg ik na mekaar op papier om er een samenhangend verhaal mee te vormen, strompelend over stijl en taal vond ik niets nog de moeite waard om over te schrijven. Deze depri's komen wel meer voor, maar ik laat het de lezers niet altijd weten.
Toen ik op een mooie dag op de sukkeltoer zat te piekeren over woorden en zinnen, klonk er gebonk op de deur van m'n retraitekamertje. Het was broeder Jan die mij een schuimend trappistenbiertje kwam aanbieden. Geïnteresseerd loerde hij naar het krantenknipseltje dat voor me lag, over 'Werkloze vreemdelingen', een rapport waarin de beweringen van Paula D'Hondt over werkloze migranten krampachtig verdedigd werden. Het rapport was bedoeld om mythes te doorprikken zoals: "Alle migranten zijn profiteurs van onze sociale zekerheid"... "Er bestaat geen specifieke werkloosheid voor niet-Europese vreemdelingen"...
Paula D'Hondt was de suikerpatrones van alle migranten. Zij was een tijdgenoot en zielsverwant van Pater Leman, de eenzame kruisvaarder die vergeefs jacht maakte op Vlaamsblokkers.






















