De Eigenwijze Islamleraar
Op een zwoele zomerdag werd ik samen met collega Wies B. op pad gestuurd naar een school waar de islamleraar op ons wachtte. Het beloofde een moeilijke dag te worden, met moeilijke mensen en onmogelijke gesprekken. Hier komt gesodemieter van... De mussen op het dak van het schoolgebouw voorspelden al kwekkend een akelige dag: "Zet je schrap want er gaan rare dingen gebeuren vandaag". Mussen kunnen in de toekomst kijken, dus luisterde ik naar hen. Ik haalde mijn opperste alertheid tevoorschijn en begaf me in het hol van de leeuw, samen met Wies aan mijn zijde.
En inderdaad, daar begon het Turks gezeik al. De islamleraar weigerde om te bemiddelen in een Turks gezin, waar de zoon iedere woensdagmiddag koranlessen volgde en daarom geen tijd had om zijn huiswerk te maken. En dan zwijgen we nog over lessen leren. De islamleraar werd gesteund door mensen van het integratiecentrum die ook aanwezig waren. Deze mensen kozen uiteraard partij voor het Turks gezin. Ik vroeg me toen af waarvoor het 'integratie'centrum eigenlijk diende. Uitzichtloze discussies volgden, en ondertussen bleven de integratiemensen bij hun eenzijdige standpunt.
De kers op de taart was het wartaaltje van de islamleraar. Hier geboren en nog altijd niet bekwaam om een verstaanbare zin uit te kramen. Slechts hier en daar flanste hij er een herkenbaar Nederlands woord tussen, en de hele krakkemikkige zinsconstructie had ie zelf bedacht.
Toén was de maat vol. Wies en ik besloten eensgezind om ermee te stoppen. Zonder afscheid te nemen vertrokken we naar betere oorden. En als er een cafeetje op je weg ligt, moét je er binnengaan, aangezogen door geheimzinnige krachten, en zo... En daar zaten we dan, op gelijke golflengte, achter een schuimende kelk. De spanningen vloeiden zó van ons af en de frustraties van vanochtend ook. Trots als we waren op onze geslaagde wraakactie, wensten we de lastigaards van vanochtend naar de maan. En ze mochten ook allemaal naar de pomp lopen.
