Mijn Glazen Bol
Ik heb een glazen bol. Vroeger gekocht in een obscuur winkeltje, waar ze ook mijn naam in de bol graveerden. Een mooi ding. Een relikwie als aandenken aan mijn turbulent beroepsverleden. Overgehouden aan de contacten met moeilijke moeders op school.
Als moeders naar school komen, hangt er onweer in de lucht. Niet dat ze over het weer komen babbelen, maar over hun kind, mijn kind schoon kind, en zo. Over hun oogappel die onrecht aangedaan is als hij slechte punten kreeg, of bij een berisping wegens onoplettendheid in de klas, of een andere misstap die volgens de moeders echt geen misstap was, eerder een verstrooidheid of een uitschuivertje per vergissing. Moeilijke moeders op school zullen nooit de fouten van hun kind toegeven. Het is het soort moeders dat van vechtscheidingen houdt, moeders die geloven in kaartlegsters en op tv alle astrologische rariteiten volgen. En 's namiddags komen dan alle soaps op tv aan de beurt, idiote verhalen die totaal niets te maken hebben met de werkelijke wereld om hen heen.
Terug naar mijn glazen bol. Het was een helse klus om met moeilijke moeders een gesprek te voeren over de toekomst van hun kind. Ze éisten gewoon een toekomstvoorspelling voor hun kind. Welke studierichting past het best bij hem? In welke richting maakt hij het meest kans op slagen? Welke zijn de struikelblokken in deze of gene studierichting? Voor welk beroep is mijn kind het best geschikt? De gekste vragen kwamen aan bod, ook in verband met het toekomstige persoonlijke leven van hun kind. Er waren moedertjes die écht geloofden in wat er in mijn glazen bol gebeurde, en daarom voorspelde ik in één ruk door hun toekomstig liefdeleven vol met smarten en pijnen. Dat komt ervan als je toekomstvoorspellingen afdwingt!
Ouders zijn tegenwoordig zó verwend dat ze zelf niet meer kunnen of willen nadenken over het welzijn, over de toekomst van hun kind. Ze rekenen op anderen die dat voor hen uitstippelen. Gemakzucht en goedgelovigheid! Naïeviteit en dommigheid!














