|
Ik neem de lezer mee naar de falderie-en-faldera-tijd van het liederlijke PMS-leven van vroeger, toen het PMS-gebouw op de Luikersteenweg in Hasselt één tempel van plezier en genot en vrolijkheid was.
Annie en Huguette deelden er samen een bureel op dezelfde verdieping als waar ik soms vertoefde voor administratieve bezigheden, of om na te denken over alle zin en onzin van de voorbije dagen. In mijn bezinning werd ik grondig gestoord door de kakelende koffieslurpers Annie en Huguette. Kwebbelen en kwaken, een hele voormiddag lang, achter een kopje koffie en met een loeiharde radio Donna wisselden ze hun belevenissen uit van de vorige avond, verhalen over hun man, hun kinderen, eindeloos getetter en gekweel, soms wel met decibel-overschrijdend gegil en gekrijs, gelach en geschater.
Beste ouders, weet dat dit soort dames uw kind begeleidt op school! Opgepast!
Baas Horbert, zónder burgerlijk ereteken, was getuige van het ordinaire hoorspel en was tevreden. Een goede verstandhouding bij zijn personeel vond hij bevorderlijk voor de 'teamwerking', zijn stokpaardje. De giecheltrienen kregen schouderklopjes voor hun goed teamwork, maar ondertussen presteerden ze niets... Een team werkt trouwens niet. De ene blundert en verschuilt zich achter de andere, de werker.
En zo kwam het dat ik oordopjes ging gebruiken als bescherming tegen de geluidsoverlast. Ik was niet geïnteresseerd in het wel en wee van de huishoudens van mijn kwakende lulcollega's. Ik hoefde niet te weten hoe ze de avond voordien vreemdgingen, of hoe ze met hun man een of ander seksexperiment uitvoerden.
... Later, veel later, ligt er nu nog altijd op de bodem van mijn handtas een klein rond doosje met twee oordopjes erin. Dat doosje heb ik altijd bij me, ik zeul er overal mee rond, een eigenaardigheid als herinnering aan een mooie tijd in mijn leven... zonder lawaai.
08-10-2024 om 22:07
geschreven door lieve
|
