Archief

Pensioen . . .

Is het niet raar dat de mensen die ons vertellen dat we tot ons 70ste moeten werken nog nooit iets zwaarders hebben opgetild dan een pen.

Geplaatst/vertaald door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com) h/t “bobzelf”

Ben Crabbé noemde gisteravond in Blokken Paula D'Hondt (foto) een "legendarische" dame. Aanleiding was een quizkandidaat met de naam Paul D'Hondt, kleinzoon van Paula D'Hondt.

Crabbé gleed uit op het pad des blunders en flaters. Want Paula was helemaal geen legende, zij was de patroonheilige en suikertante van allochtonen, vluchtelingen en andere arme drommels die zich hier een comfortabel plekje trachtten te veroveren. Zij droomde van een harmonieuze multiculturele samenleving en was zielsverwant van pater Leman, de eenzame kruisvaarder die jacht maakte op Vlaamsblokkers.

Paula D'Hondt was bekend als Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid. En in die functie bezocht ze concentratiescholen en zwarte scholen, extreem sympathiserend met het allochtone volkje. Schooldirecties en leerkrachten keken lijdzaam toe, ze waren het oneens met haar beleid dat Vlaamse leerlingen verwaarloosde. Eigen leerlingen laatst, dat was haar devies.

In 1993 eindigde Paula's Commissariaat en werd vervangen door het beruchte CGKR (Centrum Gelijke Kansen en Racismebestrijding), nu Unia, oftewel het Spionnencentrum, met pater Leman als directeur, detective en gedachtenpolitie. 'Integratie' en 'Gelijke Kansen' waren speerpunten. Integratie als utopie, en Gelijke Kansen die kanslozen links lietenliggen.

Paula D'Hondt hield ervan om mythes te doorprikken. Om vooroordelen over migranten te weerleggen. Zij werkte mee aan een bundeltje over 'Vooroordelen over Migranten'. Met leugens en verzinsels slaagde ze erin om de lezer te doen geloven dat migranten onze economie komen redden, dat de islam vreedzaam, verzoenend, verdraagzaam en niet-imperialistisch is, dat er geen migranten meer zullen bijkomen, dat zij niet kweken als konijnen, dat ze de criminaliteit niet doen toenemen, dat moslimvrouwen niet ondergeschikt zijn, dat migranten Nederlands willen leren en zich willen aanpassen, en dat ze het onderwijspeil niet omlaag halen.

Jaren later heb ik nog genoten van haar domme citaten:"Had men naar mij geluisterd, dan waren er zoveel Syriëstrijders niet"... "Merkel, dat is een chique madam, die moed en verantwoordelijkheidszin toont. CD&V heeft iemand nodig als Merkel"... "Vlaamsblokkers zijn de oorzaak van problemen met de migrantensamenleving"...

Vandaag, 2 oktober, was het de feestdag van alle engelbewaarders. Het is zoiets als moederdag, maar met dat verschil dat engelen geslachtsloos zijn, het is hun privilege om zich te bewegen in de grijze zone tussen M en V. Engelen zijn ook onzichtbaar, maar ze zijn er wél.

Probeer dat eens uit te leggen aan een psychiater, die slaat tilt, en voor de rest van het spreekuur moet die man half bewusteloos opgevangen worden door zijn eigen patiënt. Dat is nog eens gebeurd toen ik hem vertelde dat Eva mijn beste vriendin was en Adam mijn vurige minnaar.

Ik heb meer dan één engelbewaarder, dat is echt veel. Ik word overbeschermd. Links en rechts van mij wandelt er een engel met me mee, dag en nacht, ze lossen elkaar af. Geen seconde verliezen ze me uit het oog. Ze zitten aan m'n mouw te trekken om mij doorheen een leven vol obstakels te loodsen, langs glibberige paadjes en steile ravijnen, valkuilen en hinderlagen. Zij behoeden me voor alle onheil en kwade intenties van boosaardige mensen om me heen. Stoute zijpaadjes mag ik nooit inslaan, want dan sleuren ze me terug naar de saaie hoofdweg. Roef! Verleidingen en andere lekkernijen in duistere hoekjes moet ik laten liggen.

Toen ik eindelijk wat volwassener was, besloot ik om de engelen van me af te schudden. Op een mooie dag wilde ik hen verschalken om me op weg te begeven naar zondige verlokkingen en wereldse geiligheden, het kan niet losbandig genoeg zijn. De losbol uithangen, dát wil ik!

 Messentrekkers zijn royaal verwelkomd in ons land. We hebben ze binnengehaald en op een troon gezet. Hun gekweekte nazaten, hier geboren en getogen, zijn opgegroeid in thuistaal en thuiscultuur, in messencultuur en overlastcultuur. Messencriminaliteit, steekpartijen, mesaanvallen... journalisten hoeven niet eens de etnische afkomst te vermelden van de messentrekkers, we weten allemaal over welk achterlijk uitschotvolk het gaat. En wie komt er met een mes naar school? We weten ook allemaal dat capuchontuig een mes bij zich heeft, maar we zijn te braaf en te voorzichtig om het te verwoorden.

Ik zal nog eens opnieuw vertellen over mijn eerste kennismaking met de geïmporteerde messencultuur van onze bruine medemensen.

Er deed zich vroeger een mesincident voor in de school van directrice An Serpent. Op de speelplaats waar een Turk en een Marokkaan hun meningsverschillen uitvochten. Het boterde nooit goed tussen Turken en Marokkanen, die lagen overhoop met elkaar en hadden altijd wel iets te vereffenen. Rachid zwaaide met een vlindermes dat hij uit zijn Marokkaanse zakken haalde en bedreigde Huseyin, zijn Turkse tegenstrever. Toen een leerkracht tussenbeide wilde komen, verstopte Rachid vliegensvlug zijn mes ergens in zijn jas en ontkende in alle toonaarden het bezit ervan. Marokkanen zijn begaafde leugenaars.

Schooldirecteurs zijn medeplichtig aan messengevechten op de speelplaats als ze hun leerkrachten erop wijzen dat het verboden is om te snuffelen in boekentassen, en broekzakken binnenste buiten halen in hun zoektocht naar messen, dat mocht ook niet.

VRT-Messentrekkerij: 300.000.000 euro per jaar om de waarheid niet te zeggen

Bradamante 30 september 2025

Zeg, serieus, hoe erg is het met onze media gesteld als zowel De Afspraak als De Tafel van Tine ‘onderzoek’ doen naar de steekincidenten van de laatste tijd en op geen enkel moment nog maar durven zeggen dat er een onmiskenbare link is met onaangepaste buitenlanders, religie, en mislukte integratie?

https://www.tscheldt.be/

"Sammy Mahdi spreekt niet tot de Vlaamse verbeelding"

Deze prachtige zin las ik gisteren op de blog "Strijden eeuwig". Verhullend. Zelf zou ik het veel directer willen formuleren, maar dat is niet sociaal wenselijk. Toch doe ik een poging: Sammy Mahdi is de voorzitter van CD&V, een moslimpartij met Arabische ingrediënten. Met Irakese wortels en de looks van een rasechte buitenlander kan Sammy moeilijk een echte Vlaming bekoren. De foto laat zijn exotische allures en negroïde trekken zien. En dan zwijgen we nog over zijn politieke standpunten.

We worden om de oren geslagen met kreten als: "Stop islamisering! Remigratie! Grenzen dicht! Asielstop! Stop omvolking!..."

TE LAAT!  Onkruidverdelgers en ongediertebestrijding  helpen niet meer. Veel vroeger hadden we moeten beginnen strijden tegen de import van alles wat vreemd was aan onszelf. Dertig of veertig jaar geleden zou het nog gewerkt hebben, maar toen zweeg iedereen. Uit angst. Of ze dachten dat de vreemdelingenpenetratie een rage was van voorbijgaande aard. Alles komt wel goed, en zo, dacht men toen.

Islam, terreur, multicultuur, migratie... hebben zich ondertussen in Europa vastgenesteld en zaaien zich nu uit als kankergezwellen over vitale delen van Europa. De sloop van Europa is in volle gang.

Ontelbare moslims zijn Europese landen komen bestormen zonder te kloppen aan grenspoorten, en samen met hun barbaarse mentaliteit heette Europa iedereen welkom. Kwestie van naastenliefde, verdraagzaamheid, geloof in islamitische verrijking, en nog  zo van die zelfvernietigende deugden die van ons schapen maakten, ja-knikkers en wegkijkers. En ondertussen worden we ingepalmd en veroverd.

We zitten hier nu met massa's moslims, terroristen en allerlei vreemd gespuis. Allemaal ontheemd. Wat moeten we hier met die mensen? Ze kunnen niets, weten niets, hebben niets uitgevonden want dat hebben de blanken gedaan, ze passen zich niet aan want hun tradities zijn heilig, en ze zijn opgevoed met heel andere normen en waarden. Wat moeten we daarmee? Met vreemde culturen, andere volkeren? Het ergste is dat ze zich vermenigvuldigen met een ongebreidelde voortplantingsdrang. OMVOLKING krijgt daarom steeds nieuwe impulsen. Het begon sluipend, om dan later aan te zwellen tot een heerschappij van moslims. Ooit zal de westerse cultuur verleden tijd worden.

"Ons onderwijssysteem werkt niet voor iedereen"

Vanmiddag in het VTM-nieuws zagen we Freek Braeckman in gesprek met Caroline Vrijens van het Kinderrechtencommissariaat. Het ging over leerlingen die thuis zitten in plaats van op de schoolbanken. Hun aantal stijgt onrustwekkend en daarvoor haalt ze diverse redenen aan. O.a. dat scholen hoe langer hoe meer leerlingen tijdelijk schorsen of definitief uitsluiten wegens wangedrag. Caroline heeft haar woorden gewikt en gewogen. Niemand mag gekwetst noch geviseerd voelen. Voorzichtige berichtgeving: "Ze zijn niet meer welkom in onze school."

Nu zal ik deze brave journalistiek eens vertalen in mijn eigen woorden... Onhandelbare Turken en Marokkanen worden buitengezwierd omdat ze hun voeten vegen aan het schoolreglement. Onwilligheid belet hen om zich aan te passen aan ons traditionele onderwijssysteem. Ze zitten dan thuis of dwalen door de straten in afwachting dat een nieuwe school hen aanneemt, waar ze dan ook weer buitengesjot worden. Vogels voor de kat.

Eindelijk nog eens een ouderwets verhaaltje over mijn ervaringen met onschoolbare 'jongeren' die als machtige groep de lessen stoorden.

Allochtone leerllingen hebben zo hun eigen stijl van lesvolgen en hun eigen opvattingen over onderwijs en school. Een mentaliteit die grondig verschilt van die van onze Vlaamse leerlingen. In het verleden negeerden onderwijsmensen deze verschillen, 'iedereen gelijk', en zo van  die zever... Niet verwonderlijk dat ze in een multiculklas hun gezag zagen wegsmelten tot een hoopje gestotter, gestuntel en hees gefluister vooraan in de klas.

Een multiculturele klas is een akelige nachtmerrie voor elke leerkracht. Het hechte groepje allochtonen is in staat om als een bende herrieschoppers een klas om te toveren in een oerwoud, maar dan zonder Tarzan en Jane.  Binnen de allochtone groep bestaat er geen verdeeldheid, geen individualisme, als een samenhangend geheel terroriseren ze de boel door zich machtig en superieur op te stellen. Er is geen speld tussen te krijgen, tussen hun eendrachtig samenspel. Onze eigen Vlaamse leerlingen kunnen dat niet, weten niet hoe zoiets moet, zij gedragen zich als waardige individuen die de groep niet nodig hebben om zich te manifesteren.

Allochtone leerlingen missen  prestatiedrang, ze zijn niet gedreven, niet zo streberig als onze eigen leerlingen, ook taakgerichtheid en concentratievermogen ontbreken. Resultaten interesseren hen niet. Luistervaardigheid is zero. Een doel nastreven kennen ze niet. Iets bereiken in de maatschappij evenmin. En discipline, gezag, respect, instructies, die dingen wuifden ze lachend weg en veegden er hun lompe voeten aan. Nooit genoten ze optimaal van het lesgebeuren, behalve van de islamles natuurlijk.

Allochtonen in de klas heb ik altijd ervaren als niet passend in ons traditioneel onderwijssysteem. Maar deze bedenkingen mocht ik niet luidop uitspreken, het toverwoord 'racisme' lag al om de hoek te loeren en een negatieve beoordeling ook nog. Vele leerkrachten hebben daarom gezwegen en ondertussen konden mistoestanden welig tieren, omdat niemand durfde klagen over de trieste ingesteldheid van allochtone leerlingen.

Migrantenwerksters werden aangeworven om aan 'mentaliteitswijziging' te werken bij allochtone leerlingen. De hoera-sfeer duurde maar heel even, omdat migrantenwerksters hun taak niet begrepen. Hun bemoeienissen ontaardden in een averechts effect. Zij stimuleerden eigen taal, cultuur en gebruiken van de allochtonen, en zo maakten ze van hen een zelfbewuste groep die zich als volwassenen blindelings een weg baanden naar werkloosheidsuitkeringen, vervroegde pensioneringen en invaliditeitsverklaringen, en nog meer van die westerse dingen... Die volwassenen hebben nu relschoppende kinderen die denken dat alle winkels, bussen en straten van hen zijn, van hen alleen...

Italiaanse actrice Claudia Cardinale (87) overleden, vooral bekend van 'Once upon a time in the west' en 'The pink panther'.

Video: 'Once upon a time in the West', van de Italiaanse filmcomponist Ennio Morricone, muziek uit de film (1968) van de Italiaanse regisseur Sergio Leone.