Het was te verwachten, het was te vrezen, maar niemand wilde het geloven. Niemand durfde geloven dat er ooit zoveel systeem en structuur zou komen in de aanwezigheid van moslims om ons heen. De macht van moslims in onze samenleving, we dachten dat het iets was voor de verre toekomst, maar die komt nu angstvallig dichtbij. Onverwacht, niet voorzien, en ongewapend staan we nu naar ons noodlot te kijken. Regelrecht stevenen we af op een onafwendbare ramp, onze onderwerping aan een vreemde godsdienst, aan vreemde levensgewoonten, vreemde denkwijzen. Het is langzaam en zeker gebeurd, zoals bij kleine sneeuwballetjes die een lawinegevaar betekenen, of zoals bij schuifelende sluiergedaantes die overal komen waar ze willen zijn, het kost alleen maar wat tijd.

Wanneer we vroeger van dichtbij nare ervaringen hadden met moslims, dachten we steevast: "Dit is incidenteel, van voorbijgaande aard, en het komt allemaal wel weer goed"... Deze naïeve gedachtegang werd gevoed door de overheid die ons toen indoctrinerend in slaap suste met beweringen als: "De islam is een verdraagzame godsdienst, is vredelievend en verzoenend, en streeft niét naar machtsuitbreiding, de moslimcultuur is verenigbaar met onze westerse cultuur...". Met deze nonsens werden we vroeger om de oren geslagen. Om ons inschikkelijk te maken jegens de islam.

Op een sombere ochtend, ergens in de jaren 70, wilde ik mijn kantoor in het atheneum binnengaan, maar was verrast door een islamleraar die daar parmantig les zat te geven aan enkele moslimpjes, aan MIJN bureau, in MIJN kantoor. Ik vroeg hem vriendelijk om onmiddellijk te vertrekken en in een ander leslokaal onderdak te zoeken. Toen volgde er een onsamenhangende uitleg, met zelfuitgevonden zinsconstructies die nergens op sloegen, en hakkelen en stamelen kwamen er ook nog bij. Kortom onverstaanbaar en onbeschaafd. En toen begon die man tergend langzaam zijn spullen bijeen te pakken en nog wat Turkse onzin uit te kramen tegen zijn leerlingen die mij dan denigrerend aankeken. Dat was mijn eerste kennismaking met moslims. Ontgoochelend!

Het was de tijd dat moslimleerlingen nog in de minderheid waren, en dat de godsdienstleraar nog meer lesuren had dan de islamleraar. Eén miertje en twee horzeltjes zijn makkelijk tot moes te kloppen met een vliegenmepper van de Gamma. Maar als die miertjes zichzelf vermenigvuldigen tot grote verwende nesten, en als die horzeltjes reusachtige zwermen worden van uitzinnige steekbeestjes, dan helpt er geen enkele ongediertebestrijding meer!

FOTO: Timmermensen . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; Gerard de Boer) (www.ejbron.wordpress.com)

'Timmerman' is een versteend zelfstandig naamwoord, daar mag je niet aan raken, niets aan veranderen, niet mee klungelen noch prutsen, en zeker geen vrouwen bij betrekken.  

En toch is er een achterlijke gendermaniak geweest die vrouwen niet wilde kwetsen en daarom het timmerwerk toegankelijk maakte tot de twee geslachten: mannen en vrouwen. Het flagrante resultaat zien we op bovenstaande foto: 'Timmermensen'.

"Help! Ik raak mijn kinderen niet kwijt!", een kreet die we maandagochtend in vele huishoudens zullen horen weergalmen.

Radeloos en verloren... in de steek gelaten door de kinderopvang op school... opa en oma zijn op reis... Nergens kunnen werkende ouders hun kroost kwijt. Want maandag zijn vele schoolpoorten op dubbel slot. Vergrendeld. Verboden toegang voor elke leerling.

Geen leerkrachten op school. Zij gaan maandag staken om te protesteren tegen de pensioenplannen van de volgende federale regering. De pensioenhervorming zou kunnen betekenen dat ze 2 tot 4 jaar langer zouden moeten werken voor een lager pensioen.

Werkgevers zullen maandagochtend overstelpt worden met doktersbriefjes en ziektemeldingen van mensen die noodgedwongen thuis moeten blijven om zelf voor kinderopvang te zorgen. Zelf voor hun eigen kinderen zorgen zijn ze allang niet meer gewoon, ze geven hun kinderen liever weg aan anderen. Voor schoolgaande tieners is er geen probleem, die gaan zowat de hele dag op straat rondhangen en mensen ambeteren en voor de voeten lopen.

Vakbonden zouden het onderwijspersoneel moeten aanzetten tot betogen tegen de hoge werkloosheidscijfers bij migranten, asielzoekers en meer van dat parasiterend onkruid dat in leven gehouden moet worden door ons. Onderwijspersoneel moet langer werken om mee te betalen aan hun leeflonen, aan de kosten van asielopvang, aan medische kosten van illegalen, aan rekeningen van islamitische aanslagen... en gevangenissen waar het krioelt van buitenlands gespuis moeten wij ook nog sponsoren.

De Vivaldi-regering, een wit product uit den Aldi, speculeerde eerder al over pensioenhervorming, over minimumpensioen en zo. Het liefst willen ze helemaal geen pensioenen meer uitbetalen en daarom zal de brave Vlaming langer werken om vluchtelingen, illegalen, ontdekkingsreizigers, plaktoeristen en klaplopers in leven te houden. Deze luilakken zijn de grote afwezigen op de arbeidsmarkt! Tenslotte: morgen moet er massaal geprotesteerd worden tegen de migrantenwerkloosheid!

In De Afspraak van gisteravond is Bart Schols samen met zijn vier gesprekspartners er wonderbaarlijk in geslaagd om de idioten die op oudejaarsnacht brandweerlui en politieagenten bekogelden met stenen en vuurwerkpijlen, niet bij naam te noemen. 'Straffeloosheid' en 'falen van de rechtsstaat' kwamen wel aan de orde.

Maar WIE zijn die criminele tuigjongeren die straffeloos deelnamen aan oerwoudtaferelen met explosieve uitspattingen, taferelen die zich afspeelden tijdens de nieuwjaarsnacht met in de hoofdrollen bruine oorlogszuchtige apen, heethoofden, relschoppers, amokmakers... Nu loopt het tuig alweer vrij rond. Onbegrijpelijk. Straffeloos. 

De tafel van Bart zweeg over het soort 'jongeren' die hun dierlijke instincten uitleefden om ongestraft boevenstreken uit te halen, maar weidde uit over 'straffeloosheid' en 'falen van de rechtsstaat'. En over het gezag van de overheid als een miskleun.

Links pamperbeleid voedt het gevoel van straffeloosheid. Jeugdige criminaliteit bij allochtonen wordt geminimaliseerd,dat schijnt zo te horen, dat is politiek correct. De tol die we moeten betalen voor onze tolerantie, betalen we later wel.

Het begint al in de kleuterschool waar misstapjes van kleine allochtoontjes door de vingers gezien worden. Er wordt de andere kant op gekeken wanneer ze iets mispeuteren, of ongewenste zijsprongetjes maken. Hun foutjes worden toegedekt met de mantel des verdraagzaamheids of weggesmeerd met de zalf des vergevensgezindheids. Met fluwelen handschoenen worden migranten doorheen hun schoolloopbaan geloodst.

En zo heb ik vroeger de fundamenten zien leggen van alle miserie en ambras die we nu meemaken met migranten, asielzoekers en boelzoekers, en met alles wat vreemd is aan onze Vlaamse eigenheden.

Gisteren was het 10 jaar geleden dat in Parijs de redactie van het satirisch weekblad Charlie Hebdo bestormd werd door twee zwaarbewapende mannen die er een bloedbad aanrichtten. Het was een terreuraanslag op de vrijheid van meningsuiting. Het weekblad had cartoons van de profeet Mohammed gepubliceerd. Chérif en Saïd Kouachi, twee broers, waren de terroristen die hun profeet wilden wreken.

Charlie, c'est moi!

De daaropvolgende dagen heette iedereen plotseling Charlie. 'Je suis Charlie'. Massa's mensen verzamelden zich om te protesteren tegen terreur. Geen protest tegen de islam, maar wel tegen terreur... Probeer al die Charlies eens uit te leggen dat islam gelijk is aan terreur. De aanslag was in wezen een islamitische daad van terreur.

Ze maken ons wijs dat aanslagen gepleegd worden door labiele gefrustreerden, door geïsoleerde gevallen die de kluts en het noorden kwijt zijn. In werkelijkheid zijn het gedesoriënteerde moslims die zich in een nieuwe omgeving niet kunnen handhaven. Dat krijg je als je niet op je thuisplekje kunt blijven en andere oorden wilt veroveren.  

Tien jaar geleden kwam 'Je suis Charlie' op mij over als een momentgebeuren  -  in het teken van verdraagzaamheid, solidariteit en iedereen-gelijk en zo  -  waarna alles weer in zijn oude plooi zou gaan vallen. Iedereen = Charlie, en daarna?

Daarna?... Buigen, knielen en kruipen voor de pathologische islam en zijn knotsgekke aanhangers, gedreven door angst voor nog meer terrorisme. En zo krijgen moslims meer ademruimte om nog meer terreurdaden te bedenken.

Het door Bart Schols verkrachte concept van een nieuwsprogramma kende gisterenavond een hoogdag. De Afspraak was als de bal waarnaast alle voetballers schopten in de hoop hem te raken.

'tScheldt - Vlaamse satire https://www.tscheldt.be/

Ze mag blij zijn dat ze niet verkracht is.

Bekijk HIER de video

Gekleed als een puber die op weg is naar de discotheek om er te fuiven, zo bracht De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock een staatsbezoek aan Damascus waar de nieuwe Syrische leider Ahmed al-Sharaa en andere radicaalislamitische machthebbers weigerden haar een hand te geven.

Geen handdruk dus voor Baerbock. Wat een afgang, wat een vernedering. Dat komt ervan als je met westerse zelfingenomenheid islamitische overtuigingen negeert, als je met 'Woeste Westerse Trots' die mannen te lijf gaat met een opvallende westerse outfit.

Hoe komen Migranten aan zoveel Macht en Aandacht?

Voor het antwoord kijken we terug naar de jonge jaren van de allochtoontjes... Begin jaren 80  begon het aantal migrantenleerlingen in het atheneum van Heusden-Zolder angstwekkend te stijgen. Het krioelde er van de Turken en Marokkanen. Op de speelplaats zag je alleen maar donkergetinten die allen een jeansbroek droegen, en hoorde je getater in een vreemde taal. Geen opbeurend schouwspel.

'Functioneel Moedertaalonderwijs'

Het onderwijs had toen nog de pijnlijke illusie dat die bruin mannen vatbaar waren voor verbetering, voor een beter taalgebruik, voor meer taakgerichtheid in de klas, voor meer motivatie. Toen startte een pilootproject met de naam 'Functioneel Moedertaalonderwijs'. Het pilootproject was het allereerste project in het kader van migrantenonderwijs, het was een 'kladversie' om het terrein te verkennen, een speelse voorloper van een hele rij kostbare projecten die later in de loop der jaren volgden. Het gaf de start aan een opeenvolging van een hele rij uitzichtloze projecten zonder eindmeet, zinloze en geldverslinde projecten die afschampten op de allochtoon, omdat een allochtoon eigengereid koppig zichzelf blijft en niets aanneemt van zijn blanke medemens.

Parels voor de Zwijnen en Ziekelijke Verering van de Allochtoon

De leraren Brants en Vanham, de leiders van het project, verrichtten als pioniers baanbrekend werk. Ze wisten aanvankelijk niets over de leerbaarheid van allochtone leerlingen, maar dat kregen ze al gauw in de gaten toen hun inspanningen niets opleverden. Aan eigen taal en cultuur van een allochtoon valt immers niet te prutsen. Niet één project heeft dat klaargekregen. Parels voor de zwijnen!

Inmiddels begon in school de bewondering voor alles wat vreemd was ziekelijke proporties aan te nemen. Een hoop extra lestijden en extra leerkrachten werden gesubsidieerd, gesofisticeerd didactisch materiaal kwam er met bergen aan, islamleraren, tolken, migrantenwerksters, sociaal werksters... er kwam geen eind aan. Moslimmeisjes hoefden een heel schooljaar niet deel te nemen aan turn- en zwemlessen dankzij louche doktersbriefjes. Spijbelaars die een half schooljaar misten, mochten toch overgaan naar het volgende studiejaar. De culturele eigenheden van allochtone leerlingen werden als een relikwie aanbeden en vereerd.

Wijzélf hebben hen machtig en zelfbewust gemaakt!

In de watten leggen, in de schijnwerpers en op een voetstuk plaatsen van allochtone leerlingen, aureooltjes boven hun hoofd hangen, hen aanmoedigen en belonen, waartoe heeft het allemaal gediend?!... De allochtone pubers van vroeger zijn nu volwassenen met hele slierten eigen schoolgaande kinderen. Natuurlijk herinneren ze zich nog hun fijne schooltijd toen alles mocht en niets moest, toen ze in het middelpunt van de belangstelling stonden, toen ze voelden dat de hele omgeving en samenleving zich voor hen uitsloofde... Wijzélf hebben hen machtig en zelfbewust gemaakt!