Archief

Ik ga nog eens vertellen over Prutsmans (foto), directrice van het Hasseltse lyceum van 1993 tot 1996. Maar deze keer met meer onthullingen, zonder omwegen en zonder rond de pot te draaien.

Prutsmans was geen vrouw van vlees en bloed, maar een giftige adder, een agressieve gifslang. Zij was een menssoort van het heks-achtige type. Spinnen en kevers verzamelen was haar hobby.

Ze deed me denken aan de toverkol uit de 'Tuf-Tuf-Club' van Willy Vandersteen. De toverkol met een vliegbezem en een zwarte vogel als metgezel, zo kwam Prutmans dagelijks naar school.

Zij heette in werkelijkheid SUZANNE D.G. Als kind had ze eens veel te lang op de botsautokes gezeten, waardoor haar hersenen in een dubbele knoop geraakten. Met die knoop heeft ze leren leven want die kon niet meer ontward worden.

Ondanks een ongeneeslijke hersenaandoening kon ze toch nog haar scherpe klauwen zetten in gevallen van ontspoorde leerlingen en problematische gezinssituaties, met een buitengewone interesse voor sociale en etnische minderheden, voor marginalen, hopelozen en andere gootgevallen. Zij koos haar prooien uit om hen te viseren, te analyseren en uit te spitten, waarrond ze drama's en intriges breide om in te prutsen en krabben.

Samen met haar kompaan MARIE-JEANNE B. slaagde ze erin om mensen mee te slepen in een web van laster en eerroof. Ze genoten van alle verwikkelingen. Hun boosaardigheid grensde aan het ongelooflijke. En aan de zijlijn stonden LAURA A., ANNICK U. en NORBERT D. te supporteren en hun volle medewerking te verlenen.

Ik heb hier een oud krantenknipseltje uit 1975 voor me liggen. Het doet me met weemoed terugdenken aan het radioprogramma 'Candlelight'. Het waren onvergetelijke uitzendingen met romantische muziek en ontroerende teksten. Candlelight was een 'klankbord voor geremde gevoelens', een uitlaatklep voor mensen die emotioneel in de knoop lagen en er met niemand over konden spreken. Ze schreven hun zielenroerselen op papier en de presentator las ze voor. Tragische gedichten vaak.

Presentator Jan Van Veen: "De naam Candlelight groeide vanzelf. Het liedje 'Can I get there by candlelight' van David Williams geeft precies de sfeer weer. Een glas wijn, knetterend haardvuur en lekker ontspannen een uurtje bewust luisteren."

In 2024 verwachten we een schitterende overwinning van het Vlaams Belang. Maar welke zin hebben verkiezingen als er niet geluisterd wordt naar de kiezer? We verwachten in 2024 een duidelijk signaal van de bevolking: "Vlaams en Rechts", net zoals bij de vorige verkiezingen, maar toen werd 'Vlaams en Rechts' gedwarsboomd door een brutale staatsgreep. We kregen een Vivaldi-regering met een verzameling van onverkozen losers, een constructie die ergens in de rayons van den Aldi ineengeknutseld werd, met een superdiverse samenstelling: vrouwen en allochtonen, transgenders en homo's, blonde nieuwelingen en een gepensioneerde Geldverbrander met de eeuwige minzame glimlach. Er werd krampachtig gestreefd naar vrouwenquota, migrantenquota en genderquota. Een verzameling losers van partijen die als grote verliezers uit de verkiezingen kwamen. Met De Croo op kop .

Het Vlaams Belang verzette zich onvoldoende tegen de kermisregering, de Vivaldiregering. En dat ontgoochelde me. Aanvankelijk klonken wel enkele slogans als: "Dit is niet MIJN regering", maar dat duurde niet lang genoeg. En het verzet tegen het cordon is te slap en uitvinder Jos Geysels sturen ze nog altijd niet naar de brandstapel of naar het schavot. Het Vlaams Belang is veel te braaf!

Wat mij ook ontgoochelde was dat het Vlaams Belang zich distancieerde van enkele uitspraken van Jef Elbers over holebi's. Jef Elbers zei dat een gaypride vies is en dat 'holebiïsme' niet voorgesteld mag worden als normale seksualiteit. Dat was Elbers' vrije meningsuiting. Toch had Vlaams parlementslid Chris Janssens het over "platte bewoordingen" van Elbers en zijn "misplaatste uitspraken" over holebi's... Niettemin krijgt het Vlaams Belang volgend jaar toch mijn welgemeende stem.

Ziezo, dat waren mijn verzuchtingen op deze mooie zondag. Ik hoop dat ik niet teveel geblunderd heb.

Het regende vanmiddag. De hemel weende tranen met tuiten. Drup, drup, plens, plens. Hoewel mijn auto een dak heeft besloot ik toch maar te gaan schuilen in mijn stamcafé van vroeger, toen Bertie er nog cafébazin was, en biechtmoeder ook nog.

Bertie had haar gouden tapkranen net op tijd aan de takken van de wilgenbomen gehangen want even later lag de hele horeca plat door een imaginair virus dat zich razendsnel verspreidde naar nergens.

Om van mijn blogverslaving af te geraken bracht ik haar dagelijks een bezoekje in haar ontwenningskliniek, waar zij mijn therapeute was.

Haar therapie volgde een strikt schenkritueel om de gasten te doen watertanden. Zij verhief bier serveren tot een kunst. Eerst de bierviltjes, keurig naast elkaar op tafel, dan het flesje rechts en het kelkje links, beiden met de afbeelding naar de klant gericht. En op de achtergrond een hemels sfeermuziekje.

Bertie beweerde echter dat ik niet vatbaar was voor een ontwenningskuur. Ik zou toch steeds hervallen, ze noemde me een blogrecidivist, en daarbij ook nog een blogpiraat.

... Zowat twee jaren later werden Koen en Maarten de gastheren van het gezellige cafeetje onder de kerktoren, waar de kerkklokken luidden als er een tournée générale gegeven werd. Tegen die twee mannen hoefde je niet te zeuren over zweverig gezwam, zoal dat bij Bertie wel lukte.

Mijn stamcafé van weleer is niet meer het bedevaartsoord wat het ooit geweest is, waar je achter een schuimende bierschotel eindeloos kon filosoferen over de onbenulligste onderwerpen...