Archief

TAO VAN HET CD DOOSJE.


Het cd doosje

Het cd doosje is een doosje dat meestal van plastic gemaakt is, maar er zijn ook papierenversies van gesignaleerd, in dit soort doosjes worden meestal cd's bewaard.

1 - doe de duim van de linkerhand op 1 en de middelvinger op 2, op 3 doen we de duim van de rechterhand

 

2 - beweeg de linker hand in opgaande van de rechterhand en u zult misschien tot uw eigen verbazing zien dat het open gaat en er een cd zichtbaar wordt, maar de volgende keer gaan we dieper op de cd in over hoe we die er uit krijgen

Het cd doosje deel 2

Om de cd uit het doosje te krijgen is geen cursus verkrijgbaar, alleen het volgen van deze simpele handleiding geeft u binnenkort de mogelijkheid om zelf de cd's uit de doosjes te krijgen en op feesten en partijen eens een andere cd op te zetten

1 - doe de duim op a, de wijsvinger op b en de middelvinger op c. met de andere hand houd u het doosje vast. Beweeg de duim (a) omhoog. u merkt nu dat de cd in het midden loslaat

Dit alles werd geschonken door Ria.  Waarvoor hartelijk dank.

Boodschap tot Nut van het Algemeen.

Sommigen die weinig hebben

slagen er in om

Veel te

zijn.

Annick,

Jij bent er niet meer,  ik ben er vooralsnog.

Ik ken je niet en toch ken ik je wel. Wij groeiden op in dezelfde stad.  Dat is dezelfde stad waar jij vorige week werd vermoord, wij waren in de leiding van dezelfde jeugdbeweging, wij hadden waarschijnlijk dezelfde idealen en wij bezochten dezelfde jeugdclub Tijl. Wij zochten waarschijnlijk naar dezelfde dingen.

Hoe zeer is de wereld van onze stad, de stad van onze wereld in die 50 jaar die ons van elkaar scheiden niet veranderd? Hoe ingewikkeld,  hoe onverschillig, hoe onoverzichtelijk is die kleine wereld van onze stad in de loop der jaren niet geworden. Hoeveel gewelddadiger is onze straat geworden?  Straks zullen er alweer politiek recupereerbare “wetenschappelijke” statistieken verschijnen, die opgesteld werden door een paar cynische onverschilligen die ergens in willen doctoreren en daarvoor hier en daar nog wat publiciteit nodig hebben en publiciteit voor de faculteit is ook meegenomen. Zij zullen dus het tegendeel aantonen, hoe cynisch.

Hoe machteloos kwetsbaar staan jonge mensen die het goed bedoelen tegenover alle criminele en perverse cynische maatschappelijk brutaliteiten want deze samenleving in haar geheel is onverschillig geworden tegenover pijn. Drugs en pijnstillers kunnen maatschappelijke pijn niet verzachten, in tegendeel.

En toch, het tegendeel van pijn is vreugde, het tegendeel van onverschilligheid is engagement want als onverschilligheid de “waardemeter” van ons handelen wordt, dan maakt het niets uit hoeveel, waarom, wie, wat, waar wij elkaar vermoorden want dan worden mensen objecten voor elkaar. Dan geldt enkel : “mijn ik, nu en onmiddellijk”. Dan maakt het niets uit hoeveel pijn wij aan de anderen berokkenen.

Ik, Nu, Onmiddellijk!!!  De “andere” is nog slechts een hindernis die nu en onmiddellijk “uit de weg geruimd moet worden”. De andere heeft immers geen gezicht want de andere is een ding. Hoeveel stille optochten zullen wij nog moeten houden, maar niet die optochten, wel de “onnozele dingen van de dag” zijn wereldnieuws geworden en jij bent een ding tussen alle dingen. Volgens moderne kansberekening zullen er nog veel dagen komen en er zijn nog genoeg dingen. Deze samenleving is ziek op wereldschaal.  Aan de lopende band produceert zij onverschillige losgeslagen cynische consumptiegekken die nu, onmiddellijk alle dingen altijd moeten hebben.

Helaas, als mensen mekaar herleiden tot dingen, als onverschilligheid en cynisme de maatstaf worden, dan heeft niemand met niemand of met niets te maken. Dan zal de pijn blijven.

Wij kunnen meer doen dan enkel een register ondertekenen, wij kunnen cynisme en onverschilligheid als maat der dingen weigeren te hanteren. Wij kunnen weigeren om mensen als dingen te beschouwen.

Wij kunnen ons niet langer permitteren om voor onverschilligheid  en cynisme psychologische oorzaken te zoeken want dit is reeds een bewijs van onverschilligheid en cynisme.  Niet zozeer het individu, maar wel de ganse maatschappij is ziek en wij kunnen die op kleine schaal helen door te weigeren om cynisch of onverschillig te zijn of het te worden. Wij kunnen weigeren om mekaar als consumptiedingen te beschouwen. Wij kunnen weigeren om elkaar te “hebben”, zelfs indien wij daar in deze cynische samenleving een absurd hoge prijs voor moeten betalen.

Mijn diep medeleven aan allen die van je hielden..

Walter Marsoul.

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

Niemand mag van anderen eisen rechtvaardig behandeld te worden, maar elk mens heeft de plicht om anderen rechtvaardig te behandelen. Dit is het moeilijkste dat wij aan kinderen kunnen leren.

Wij eisen rechtvaardigheid van anderen, maar zelf zijn wij maar af en toe in staat om rechtvaardig te handelen, en dan nog meestal voor mensen van wie wij houden. Dat is het moeilijkste wat wij aan kinderen kunnen maar moeten leren.

                                 Auteur: Walter Marsoul

Uit "Tao van winnen en verliezen"

MEISJES UIT VERVLOGEN DAGEN.

De Chinese Klasieken doen geheimzinnig over “de onsterfelijken van weleer”. Wie waren ze?  Waar leefden ze en zijn alle mensen niet per definitie sterfelijk? Onsterfelijken bleken ook maar gewone sterfelijken te zijn die gewone dingen op een ongewone en vanzelfsprekende manier konden doen.  Zij bleken buitengewoon gewoon. Vergeleken met vroeger zijn er tegenwoordig wel minder onsterfelijken.

Zo heb ik eens persoonlijk een onsterfelijke ontmoet op een late  zomermiddag in de Dordogne. De naam van het dorpje is mij ontschoten. Ik zie een leeg en moe dorps pleintje, ik ruik nog de geuren en ik zie nog de kleuren. Ik herinner mij dat het op een stille  namiddag moet geweest zijn ergens midden augustus. Voor een Romaans kerkje uit de twaalfde eeuw en dan plots zag ik ze: de onsterfelijke van weleer. Zij, dat versleten kromme vrouwtje met die zwarte hoofddoek dat  precies vier kerk drempels voor de toegangsdeur van haar dorps kerkje schoon veegde. Vier treden schoonvegen, één voor elk seizoen. Nu nog hoor ik het krassen van haar rieten bezem over het graniet van de drempels, ik zie nu nog haar naamloos gelaat.  De naar binnen gekeerde breed uitgestreken meditatieve gebaren van haar vegen. Ik voel nu nog de aandacht waarmee ze haar bezem streek, het gestadig de weg schoonvegen voor al wie binnen zou gaan komen.  Misschien veegde zij voor niemand of voor God in Frankrijk? Misschien veegde zij wel voor zichzelf dacht ik toen, misschien zullen anderen ze straks in haar eigen kist over dezelfde drempels die ze nu zo nauwgezet schoon veegt naar binnen dragen. Misschien. Och, het was geen spectaculaire ontmoeting. Meisjes uit vervlogen dagen zijn zelden spectaculair, ze zijn eerder afwezig aanwezig. 

Ze had mij niet eens opgemerkt, maar toch heeft precies dit meisje mijn belangstelling voor Romaanse kunst uit de twaalfde eeuw gewekt want zij alleen kon dit doen. Zij alleen mocht dit doen, en over Romaanse bouwkunst uit de twaalfde eeuw weet ik zo ongeveer alles. Zij, dat meisje uit vervlogen dagen, zij ligt ook aan de basis van mijn passie voor het concept “tijd”, zij gaf de aanzet tot mijn zoeken naar zin en betekenis. Zij heeft mij een dieper inzicht in Tao meegegeven dan mijn taichi leraars, die ik overigens zeer dankbaar ben. Zij heeft mij het woord "religie" leren begrijpen. Zij toonde stilte en verstilling.  Zij was pure schoonheid, en hoe kan ik haar dan vergeten? Dat kan ik niet. Boeken zijn niet meer dan wat platte tekst en woorden, zwijg mij daar toch over, want er bestaat geen enkele taal die in één uur meer kan zeggen dan hetgeen zo'n meisje uit vervlogen dagen mij in één halve seconde kon tonen.  

Zij toonde inhoud die vorm geworden was, en voor mij is ze “het onsterfelijke meisje van weleer”. Voor dit leven is ze al lang verloren, maar ze heeft voor altijd mijn hart gewonnen.

OVER HET LAATSTE OORDEEL

Boodschappen van algemeen nut.

  ° Beter onvolmaakt

     dan volmaakt gemaakt.

  ° Met make up van oor tot oor

     Stellen wij een ander voor.

Van Kooten.

 °Eigenlijk zijn er niet veel dingen belangrijk;

               Hoogstens een of twee.

Walter Marsoul.