Opa's reis naar Amerika in 1932

 foto Jan Hendriksen

Artikel in de Stentor:
RUURLO - De grachten rond kasteel Huize Ruurlo vormen een perfecte locatie om de schaatsijzers onder te binden. En dat deden Ruurloërs ook, hoewel er geen baantje van vierhonderd meter ligt. Oudejaarsdag en ook gisteren gingen velen hier even het ijs op.
Dit leverde ook een schitterend winters tafereel op. Alle gesteggel over de locatie van een natuurijsbaan die Ruurlo de afgelopen week in zijn greep hield, werd zo naar de achtergrond verdrongen. Wat er nog ontbrak was een koek- en zopietent. Hoewel? De Ruurlose families Schouten, Reinderink en Brands hadden oudejaarsmiddag met hun kroost daar wat opgevonden. Een gasbrander verwarmde de glühwein en de chocomelk. Er werd zelfs al even geproost op Nieuwjaar.
 

Mijn eerste schaatspoging deed ik samen met Diny op het ondergelopen stukje weiland voor de boerderij op van die houtjes die met band om je laarzen vastgebonden werden.  Het viel niet mee. We kregen een keukenstoel mee om niet steeds te vallen. Toch leer je het er aardig mee. Ik voel nog wel m’n ijskoude vingers wanneer je steeds die banden strakker moest trekken.
Later gingen we naar de Kranenburg naar de ijsbaan of naar de gracht bij een van de kastelen. Ik zie nog zo die dikke goudvissen voor me die waren vastgevroren in het ijs bij de Kieftskamp.
Bij Kasteel Vorden was meer te beleven en later wanneer ik in het weekend bij  Gerrie  in de Wildenborch was bleken daar de grachten bij kasteel de Wildenborch  een prima plek om ons op de schaats uit te leven.. Hier schaatsten vroeger ook de ooms en tantes uit de tien kinderen tellende Egginks-familie. Volgens mama was tante Mies de sportiefste van het spul.
In Hengelo leerden onze jongens de eerste beginselen. Vooral Gerhard was behoorlijk fanatiek. Nu heeft Robin voor het eerst de schaatsen onder en geniet van een echte winter.
Of ik nog schaats?.....Ik? Nee, ik waag me er allang niet meer aan. Wim begint ook meteen over z’n slechte enkels. De nieuwe generatie is aan de beurt.
Toen we in Emmen kwamen wonen heb ik de eerste paar jaar vrijwilligerswerk gedaan bij het Alfabetiseringswerk in Zwartemeer. Er was één jongeman bij die de puntjes graag op de i wilde leren zetten bij de spelling van het nederlands. Hij was zoveel vergeten. Hij kreeg individueel les van me in het Buurtcentrum.  Die eerste winter was er ook ijs. Hij had plannen om te gaan scheuveln. Ik had dat Drentse woord voor schaatsen nooit gehoord, maar het klonk wel leuk.
Toen hij de deur uit ging wenste ik hem dan ook veel plezier bij het schuveln. Stomverbaasd moest hij lachen. “Schuveln doe wij op de dansvloer, maar ik denke da’j  scheuveln bedoeld."

Tijdens een klassenweekend in Velp werd er zaterdagsavonds muziek gemaakt door Gerrit en Henny.

Dat dhr Kruithof ondoorgrondelijk was is mij wel bekend. Hij stimuleerde me om opa’s gedichten: Hans Knol en Wat za’k mien Truuken schrieven voor te dragen.    
Dhr Kruithof was, meen ik, onze klasseleraar en deed soms mee met klasseavonden. Ik herinner me Joepi Joepi is gekomen, Zakdoekje leggen en een spel waarbij je in een kring zit en iemands naam moet noemen en daar bij op het hoofd geslagen wordt wanneer je niet gauw iemand anders noemt. Zo was er ook een spel… misschien wel stoelendans waarbij ik per ongeluk en tot mijn schrik bij dhr Kruithof op schoot belandde. Bij dit soort spelletjes was ik bloedfanatiek. Waar is die tijd gebleven?! Toen we een paar dagen later weer op school kwamen vertelde heer Kruithof me met een stalen gezicht dat hij na dat incident naar de dokter had gemoeten vanwege ernstige rugklachten. Hij bracht het bloedje serieus. In gedachten zag ik hem al door mijn schuld in een rolstoel zitten. Tot aan de dag van vandaag weet ik niet of het waar was. Ik was in die tijd nogal goedgelovig. Och heden...Gerrit heeft me ook ooit al eens wijsgemaakt dat er gebokst moest worden op een sportdag. Wim beweert dat ik dat ik nog steeds overal intrap. Nou ja…!!!

Alvast een paar regels over de soldaat die z'n meisje Truuken wilde schrijven:
Och wat zatte wi-j aordig samen
Op dee tonne met karnemelk
Ik drukken eur... ik gaf eur mooie namen
Dat aoverkump neet elk.

Opa Bijenhof droeg het op onze bruiloft nog voor. Hij had z'n colbertjasje binnenste buiten aangetrokken om een beetje op een soldaat te lijken.

Een artikel uit De Prins van 11 mei 1912 ter gelegenheid van de inwijding van de Groen v. Prinsterer Kweekschool in Doetinchem. Dit krantenknipsel is te koop bij de veilingsite voor verzamelaars QOOP en is ingezet op € 3.

Natuurlijk weet Gerrit nog wèl hoe onze leraar Nederlands heette. Dat was dhr Kruithof. Gerrit wist zelfs z’n adres nog. Die moet wel een fotografisch geheugen hebben. Het blijkt dat deze heer Kruithof vrijwillig medewerker was van een instituut van de Universiteit in Amsterdam( Gerrit denkt zelf het van Meertensinstituut)  die zich bezighoudt met volkskunde en regionale taaleigenaardigheden.
Dhr Kruithof noemde ons eens als voorbeeld van afwijkende zinsconstructie de Nederlandse zin "Dan pak ik een schep" versus het Achterhoekse "Dan gao ik hen en nem een schuppe". Wat klinkt dat laatste toch veel mooier!
Zelf weet ik nog dat hij liet horen hoe het onvervalst Rotterdams klinkt in de zin :”Ga je mee buiten spelen joh?”

Gerrit vertelt verder:
Menigeen was een beetje bang voor hem omdat nooit helemaal duidelijk was wat je aan hem had. Hij maakte de indruk van een ijskonijn en je wist bijvoorbeeld nooit of hij al of niet boos was. Dan hing er toch iets als een gespannen stilte in de klas. Als hij zei dat je iets helemaal vrijblijvend wel of niet kon doen, wist je nooit of het een verkapte bedreiging betrof..
Uitvloeisel van die sfeer was een minisketch die Henk Kets (hij weet het ongetwijfeld nog) en ik tussendoor herhaaldelijk  opvoerden met als tekst:
"Het is volkomen vrijblijvend hoor!" "Jawel, maar de kolenmijnen in Siberië hebben personeelsgebrek".
(Hier begint me wel weer iets te dagen.)

Jan Koenhen uit Wehl die een paar klassen hoger zat, had een traumatische angst voor hem. Op het examen was hij naar het verhaal wilde vreselijk onderuit gehaald bij Nederlands. Dat trauma was zozeer algemeen bekend dat later, toen ik al in Doetinchem werkte, Andela daar nog wel eens over begon. Om het noodlot te tarten heb ik in de derde leerkring bij de speciaalstudie voor hem gekozen als examinator. Daarmee is geen bijzondere band ontstaan, maar ik heb ook geen spoor van onbehoorlijke behandeling ervaren.
Dat jij de naam van zo'n leraar niet meer weet!
Gerrit

Dit Burton gedichtje is wel heel beeldend. Ik zie nu opa Gerrit   heel voorzichtig voetje voor voetje door Zelhem rijden, misschien nog even een stukje over de Zelhemse enk richting Hengelo. "Toe maar opa, er komt niks aan", zegt één van z'n kleinkinderen die mee mag. Dan draaien ter hoogte van het huis van Joke en Albert en sukkelt op z'n gemakje weer terug. Misschien stopt opa Gerrit even bij de Muldersfluite en vertelt nog over het wegen van het brood op Hemelvaartsdag.
De broodlevering aan boerderij de Muldersfluite tussen Hengelo en Zelhem is nog steeds een levende geschiedenis. Volgens een gebruik dat al in 1559 genoemd werd, mochten boeren op de gemeenschappelijke markengronden plaggen steken, maar dan moesten ze jaarlijks roggebroden leveren van minstens 22 pond. Een te laag gewicht leverde een boete op. Het zwaarste brood werd beloond met twee flessen wijn. Vroeger werden de armen blij gemaakt met de broden. Nu worden ze per opbod verkocht en is de opbrengst bestemd voor goede doelen.
En dan ....zie ik in gedachten opa Gerrit in z'n groene Burton heel tevreden weer op huus an tuffen.

Investering

Ik ga vandaag een Burton bouwen
Al kost me dat een flink bedrag.
Het is een soort van investering,
Voorziening voor mijn oude dag.

Wanneer ik stram word in de benen,
Ga ik, aan 't eind van mijn Latijn,
Nog kleine stukjes met hem rijden
En zal hij mijn rollator zijn.

Ruim vier jaar geleden stopte ik met het werkzame leven binnen de schoolmuren. Er volgde een geweldig afscheid samen met drie andere oud-Lts collega's. Naast alle toespraken en feestelijkheden werd van ons toch ook wel een woordje verwacht. Deze R.K scholengemeenschap had mij als ras-protestante in de loop der tijd de ogen geopend. Ik vond de week voor het afscheid het volgende Hindoestaanse verhaal en heb dat bij het afscheid voorgelezen en samen met Robin en Eva aan de collega's uitgedeeld:

Een meester ging eens met zeven leerlingen een ochtendwandeling maken, terwijl de dauw nog over het land lag.
Na enige tijd brak de zon door. De dauwdruppels schitterden dat het een lieve lust was.

Bij een grote dauwdruppel liet de meester halt houden.
Hij schaarde zijn leerlingen zo rondom de druppel dat de zon erop bleef schijnen en vroeg toen:
“Welke kleur heeft de druppel?”
“Rood”, zei de eerste.
“Oranje”, zei de tweede.
“Geel”, zei de derde.
“Blauw, zei de vierde.
“Paars, de zesde.
En de zevende zei:”Violet”.

Ze stonden verbaasd over de verschillen.
Omdat ze er allemaal zeker van waren dat ze het goed zagen, kregen ze bijna ruzie.
Toen liet de meester hen enkele keren van plaats verwisselen.
En heel langzaam drong tot de leerlingen door dat zij- ondanks de verschillen van hun waarnemingen- toch allemaal de waarheid hadden gesproken.
En de meester sprak: “Hoe je de waarheid ziet, hangt af van de plaats die je in het leven inneemt. Net zoals jullie zo een deel van het licht hebben gevonden en dat voor volle waarheid aanzagen.

Laat jullie medepelgrims in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen, hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen.

Jullie hebben alle waarheden nodig, want alle tezamen vormen zij het werkelijke licht, de volle waarheid.

Totdat jezelf één van de groten bent geworden en de zeven kleuren in één kunt waarnemen, zul je bij iedere ontdekking, bij iedere wedergeboorte een ander standpunt innemen en de waarheid op een andere manier zien.
Wees daarom niet alleen tolerant- want dat is slechts het dulden van een andere mening- maar wees zelfs blij dat er andere meningen zijn.

Zolang jezelf nog niet in het volle licht kunt zien, heb je medemensen nodig om de volle waarheid te leren kennen.

[b]foto: Victor Bos.     http://www.victorbos.nl

Opa Bijenhof.

Ja… De Boomgaard…. De beelden vliegen vanzelf voorbij. Ik zie ons weer zitten aan tafel in de keuken. Pa aan het ene hoofdeind en opa daar tegenover aan de andere kant. Mama naast pa en daarnaast zat ik. Aan de overkant zat Diny en opoe. Riek, ons meisje voor dag en nacht zat weer naast mij en vaak zat ook onze knecht Jan Roeterdink mee aan tafel. Dat plekje naast opa was ook voorbehouden aan het bezoek. Dat was niet altijd een onverdeeld genoegen. Opa liet altijd duidelijk merken dat hij het lekker vond. Volgens mij was het maar een keurig klein smakje, maar volgens Wim was het vééél erger. Toen Henk en Johan later opgroeiden lustten die lang niet alles. Het gebeurde vaak dat de gehaktballen stiekem tussen de pannen door naar Diny en mij getransporteerd werden.
Opoe heeft nog tot 1957 geleefd, maar heeft zich nooit echt thuis gevoeld. “Was ik toch maor op de Haar ebleven”, heb ik haar vaak horen zeggen. Zaterdags mocht ik haar voeten wassen. Dat ging zelfs twee keer...ja wassen met zeep, afspoelen, afdrogen en dan nog een keer. Ik heb nooit begrepen waarom ze dat wilde. Opa Bijenhof voelde zich aardig op zijn gemak op De Boomgaard. Ik denk ook dat hij het fijn vond dat hij de zorg voor mama en voor ons niet meer had. Hij voerde de kippen en verrichtte hand- en spandiensten. Hij was al in de tachtig toen ik hem nog onder de spekkersenboom zag zitten wanneer de kersen begonnen te rijpen, z’n handen aan het touw van de bel boven in de boom, om bij de eerste de beste spreeuw die het waagde om in de aanval te gaan een ruk aan dat touw te geven.
We gingen mee om de koe aan te jagen naar de stier bij Koning totdat de KI in beeld kwam. Toch had pa later nadat de melkstal gebouwd was en de veestapel zich uitbreidde ook een eigen bolle. Toen had hij ook al een Teun de stier. Gerhard en Rick mochten daar beslist niet vlakbij komen. Ik heb misschien al eens verteld dat  Gerhard en Rick in 1970 een paar dagen op De Boomgaard logeerden toen Mark net geboren was. Gerhard vond het toen geweldig om Rick in de brokkenkist over de deel te duwen… ja en dan vlak voor Teun de stier langs, wat resulteerde in een hevig gebrul van Rick.
De laatste Teun zal al wel in sudderlapjes en biefstuk omgezet zijn  zie www.hettysite.nl  weblog 1-- 19 dec.

Een eerste kennismaking van Scott en Kim met één van de poesjes uit een  nestje van Suze.

De eerste aanschaf voor ons nieuwe huis aan het Schoolpad was een aanhangwagen. Als er één ding is dat z’n geld driedubbel waard is geweest is het wel die aanhangwagen. Er is door Jan en alleman gebruik van gemaakt. Bij heel wat verhuizinkjes en aan- en afvoer van spullen heeft – ie dienst gedaan.. en nog! Deze week belde Bernard of hij hem even kon lenen voor het vervoer van hout vanuit het bos naar huis. Hij leent dan meteen de speciale zaagbroek en voor Stien een werkbroek. Zo gaat dat stel zeventigers het bos in om hout te zagen. De vorige keer was hij helemaal ontdaan, want hij had in de broek gezaagd. Stien had het weer netjes gerepareerd, maar o… wat had Bernard een hekel. Hij bracht twee flessen wijn mee om de pijn wat te verzachten. Beter de broek dan z’n been, dacht ik zo. Daar is dat ding voor bedoeld….. toch?
Onze tweede aanschaf was niet minder! Dat werd een tweede bordercollie: Scott. We hebben hem uit Ruinen gehaald. Scott’s vader was de hond van de herder van de Ruiner schaapskudde. We zagen hem op de video aan het werk. Na de eerste week was Kim helemaal aan hem gewend en waren ze trouw aan elkaar. Iedereen was gek op hem. Qua gedrag lijkt Queeny nu erg op hem. We hebben wat rondjes bos gelopen in al die jaren, soms met Sacha er bij, wanneer die wekenlang bij ons logeerde. Ze hoefden dan ook nooit aangelijnd. Toch oefenden we iedere wandeling een paar keer alle commando’s, want je weet toch maar nooit wie of wat je tegenkomt. Er was één hond, een Berner Senner waar Scott een vreselijke hekel aan had. Bovendien zijn niet alle wandelaars zo gecharmeerd van op hen af rennende honden. Of wel, … Anda?
Toen we eens een klasse-avond bij ons op het erf hielden, hadden we van alles georganiseerd, ook een soort puzzeltocht door het bos. Ik nam het slingerpaadje dat we meestal liepen. Onderweg moesten ze wat vragen beantwoorden en ik had ergens wat om te snoepen verstopt.  “Mogen Kim en Scott met ons mee”, vroegen er een paar. Nou dat kon wel. Vooral Scott was altijd helemaal gek van kinderen. Ik denk omdat hij de eerste acht weken in een gezin met jonge kinderen opgroeide.
Toen ik later vroeg of de puzzeltocht moeilijk was geweest….. moesten ze lachen. “De honden liepen voorop en wisten de weg, we konden er zo achteraan lopen".

Ik denk dat ook de binnenkant van dit huis uniek is. De badkamer is in de voormalige geitenstal, beneden naast het eetgedeelte en heeft niet eens een slot. Dat missen we ook niet. Ook onze logées horen we er niet over. In de keuken is ook nog zo’n laag staldeurtje, waarbij je je moet bukken als je naar buiten wilt.
Aan de voorkant is naast de woonkamer ons werkkamertje/ annex logeerplek voor Robin en Eva. Hier staat onze computer en doe ik af en toe m’n namiddagslaapje. Deze voormalige ouderslaapkamer( 1.85x 4m) wordt door Ben W. ook wel liefkozend de hunkerbunker genoemd vanwege alle informatie over en herinneringen aan Groot- Brittannië. Wanneer ze een dagje bij ons zijn en Diny en ik even ons rondje Kringloop doen  maakt hij ook dankbaar gebruik van de mogelijkheid voor een middagdutje. 
Aan de andere kant van de kamer is de voormalige kinderkamer bij de woonkamer aan getrokken. Die moet wel héél klein geweest zijn.
Het eerste wat me opviel toen we begin 1993 met de makelaar boven gingen kijken was het donkerbruin gebeitste  slaapkamerdeurtje. Dat deed wat middeleeuws aan. Het tweede was dat de twee slaapkamers boven door de schuine wanden en hanenbalken in ’t zicht vrij klein zijn. Toch had het al met al zoveel sfeer dat we als een blok vielen voor dit huis èn deze vrije droomplek van 8750m. In de schuur is een soort studio gemaakt met aparte badkamer èn slaapzolder. De vorige eigenaar had dit voor z’n oudste zoon gerealiseerd.
En dat leek ons nou een mooie plek , de eerste jaren voor Rick en later voor onze logées.
Na verloop van tijd plande Wim een sauna in de schuur. En ik was blij met een derdehands schaftkeet achter bij de wei.
Samen met Willem Dubbelhuis knapte Wim dat ding op. Het werd een mooi plekje om vanaf begin maart tot eind november te schilderen of met de kinderen een spelletje te doen. Het schijnt dat koningin Wilhelmina vroeger ook zo’n keetje had waar ze in schilderde en dat op verschillende plekken in de bossen van Het Loo gezet werd. Mijn keetje werd  daarom ogenblikkelijk het Wilhelmina-keetje genoemd.

Nog een koekje?

Waarom bak jij die koekjes 's avonds, want
bij dag gaat 't beter, zou ik menen.
Nee nee, mijn moeder deed het al
het zit in dezen in de genen.

We wonen nu bijna 15 jaar in dit huis aan het Schoolpad. De meningen waren indertijd  uiteenlopend.
Toen Ben en Diny met pa èn tante Gerritje mee kwamen kijken zei Diny:”Echt een huusken veur oe, Hetty”.
Tante Gerritje’s commentaar:”Hier he-j een hoop werk um ’t huus hen”.
Pa zei:”Dit had mama moeten zien”!
Mark vond:”Dat hadden jullie 10 jaar geleden moeten doen. Dan hadden wij er meer aan gehad”. Te klagen heeft hij anders niet. Bijna dagelijks zien we hem. Hond brengen, hond halen of tussen de middag even rustig krantje lezen. Verder zijn er duidelijk twee soorten mensen. De ene soort vindt het een droomplek net als wij en de tweede soort zegt voorzichtig:”Wel erg alleen hè…. Zo zonder buren. Nou ja.... op 500 m! Ben je niet bang ’s avonds?”
En iedereen heeft gelijk. Het is een huisje naar ons hart en inderdaad is er veel werk te doen, maar zoals tante Gerritje haar tuin het liefst zag- allemaal gespitte grond om de vaste planten- nee dat wil hier toch niet. Een paar keer per jaar komt Gerald ons “adviseren”en verder mag het een natuurlijk ogend erf zijn. De kippen en honden zijn er heel blij mee.
Nee en bang… ben ik hier nooit geweest. Wanneer ik in de Rietlanden ’s avonds Kim uitliet langs het kanaal dacht ik wel eens: overal kan een kerel achter de bosjes zitten. Er hoeft maar één gek te zijn in zo’n wijk. Maar ik voelde me dankzij Laska en later Kim nooit bang.
Hier …aan het Schoolpad…. loop ik of Wim ’s avonds wel rond op ons erf. In ’t begin was het echt pikkedonker. Nooit heb ik gedacht aan lilleke kearls- nog een uitdrukking van mama waarmee ze ongure types zoals aanranders bedoelde- , want die zijn er gewoon niet. Anders hadden vroeger Scott en Kim en nu Tessa allang gewaarschuwd.
Alleen….. wanneer Wim ’s avonds weg is…. doe ik wel de deur op slot!

Met een koekje van Gerrit!

Ik ga vanavond koekjes bakken,
Ik bak bij vreugde en verdriet.
Groots en meeslepend wil ik leven
En dat gaat zonder koekjes niet

Gerrit heeft, onder de naam Giel d' Arrest, samen met Dick Scheffer een leuk Liedjesprogramma te bieden. Ik denk dat het een prachtige afsluiting kan zijn voor een studiedag of iets dergelijks voor scholen en bedrijven.
 http://www.freewebs.com/gieldarrest

Ik ga vanavond koekjes bakken
Tenminste, dat ben ik van plan.
Kom jij toevallig binnenwaaien,
Je weet, dan komt er niet meer van.

Wij vieren in de zwoele avond
Een feest van lente in de tuin.
Pas middernacht gaan wij naar binnen
En bakken we ze lekker bruin.

Gekker hoeft het toch niet te worden met dat hanenoverschot. Ze beginnen hier  aardig de baas te spelen. Oudste zoon haan zit boven en vader loopt onder. Ik moet steeds aan de uitdrukking denken:
Zijn haan wil altijd koning kraaien.
Overleven kun je het niet meer noemen. Ze krijgen genoeg en lopen de hele dag ook nog te scharrelen.

Met een koekje van vanavond!

Ik ga vanavond koekjes bakken
Want elke gek heeft zijn gebrek.
Ik laat geen vlooien tuba spelen
Of paarden rennen door de drek.

Mijn goudvis hoeft niet door een hoepel
Mijn kat niet in gestrekte draf.
Hoe ver ik uit de band wil springen,
Het hoeft niet bij de beesten af.

Geen fratsen

Ik ga vandaag een Burton bouwen
Ik voel me lekker primitief.
Ik kan een nieuwe wagen kopen,
Maar klooien doe ik net zo lief.

Het pure ambacht wil ik voelen,
Een klus die geen moment verveelt.
Low cost, no frills, geen fratsen,
Stel je eens voor hoeveel dat scheelt.

Giel d'Arrest

De laatste lichting. Hier zijn temninste een paar hennetjes bij.

Met een dubbel gevoel bekijk ik onze kippenfamilie. ’s Morgens worden we wakker gekraaid door vader haan, wat meteen beantwoord wordt door oudste zoon haan, die als enige de vangst van buurman Jans overleefd heeft. Nu is echter de volgende lichting aan de beurt om van puber volwassen te worden. Ze houden zich nu nog rustig, maar als we een maand verder zijn zijn deze zes hanen volwassen en is het gekraai niet van de lucht. Ook hier was geen enkel hennetje bij. Toen Gerald een paar weken terug hier was liet die zien hoe je met het grote net van de vijver met één klap een haan kon vangen. De derde poging lukte en die haan is al via buurman Jans bij tante Jantina in de soep beland.
Natuurlijk ging Wim de dag er op gewapend met het net richting kippenren, want volgens Gerald moest je dat vangen doen tijdens het voeren. Ja… die hanen zijn gek! Op het moment dat Wim er met voer èn net aankwam waren ze al vertrokken. Ik heb later ook nog verschillende pogingen gewaagd, maar ze zien dat net aan die stok meteen.
En dat is nog niet alles. Een nest later- want  die twee hennetjes bleven maar broeds worden- bleek maar één kuiken. Eindelijk is dat een hennetje. Het laatste nest waren weer zeven van die leuke vertederende donsballetjes die fanatiek  door moeder kriel beschermd werden. Hier zijn in elk geval drie hennetjes bij. Als je een beetje meegeteld hebt weet je dat we nu 12 hanen hebben.
Tja… het Twentse spreekwoord: As een boer een henne et is de boer krank of de henne krank klopt denk ik wel. Ik weet dat één van mijn zwagers aanvankelijk niet zo gek op kip was. Wat bleek? Hij is ook van boeren afkomst. Zijn moeder was een geweldige boerin die de touwtjes van hun boerenbedrijf goed in handen had. Als zij  wel eens een kip hadden die wat zielig uitkeek zei ze:”Laow den mor gauw slachten, anders geet e ons nog kepot”.
Die hanen van ons zijn zo fit als een hoentje, maar wie ze kan vangen mag ze allemaal hebben.

Dit is dus de Achterhoek... en niet Twente.

Op de Achterhoekse Spreukenkalender ontdekte ik op de achterkant van 1 november het volgende. Ik kan er wel om lachen. Maar of iedereen dezelfde humor heeft? Ooit waren we hier in Emmen in de Muzeval bij een toneelstuk van het Aole Volk. Het was in echt onvervalst Drents. Ik bescheurde me van het lachen. Naast me zat iemand die het rustig zat te bekijken en aan te horen. Hij keek wat verbaasd opzij.  "Vind je het erg leuk?", vroeg de man die een recensent bleek te zijn. "Ik wel", zei ik, "het is zo herkenbaar". Ik vertelde hem waar het om ging, want hij verstond er de helft nog niet van. Laat staan dat hij de humor er van zag!

Achterhooksen humor

“Zol ik met mien dochter van achttiene al können praoten aover allerhande intieme problemen?”, vroog moder an d’n dokter.
Daor zo-k neet te lange met wachten”, antwoordden de  pille.
“Tien tegen ene da-j d’r nog wat van leren könt!”

 Jan en zien schoonmoder, dat was neet zuk heel groot wark. Veur eur verjeurdag brach e ’n knieptange met.
“’n Knieptange?, vroog ’t mense verwonderd. Wat mo-k daor dan met?”
“Dat mo-j zelf wetten”, zae Jan. “I-j ruilt ’t jao toch altied!”

“Zo Bets”, begon de buurman. “He-j noe weer  ’n auto den i-j schakelen mot? He-j d’n automaat vot edaone?”
“Jao”, antwoordden Bets, “d’n dokter hef mien meer bewaeging veur eschreven.”

“Ik wet neet hoo dat kump”, zae Gait, “maor a-k volle drinke he-k altied las van ’n bloodneuze.”
“Ik kenne dat”, zae Hendrik, “bi-j mien löp ’t zoepen ok altied op houwen uut.”

“n Keerl leep ’t belastingkantoor binnen.
“Waarmee kunnen we u van dienst zijn?”vroog ’n deerntje an de balie.
“O, niks”, zae te. “Ik wol allene dat volk ’s bekieken, waor-k hele dage veur in de weer bunne.”

Splinters

Ik ga vandaag een Burton bouwen
En houd pincet en loep gereed.
Hoe overbodig mag het schijnen
Je hebt ze nodig voor je 't weet.

Wat je ook vindt van polyester,
het heeft altijd een ruwe kant
Met van die fijne glazen splinters
Die vast gaan zitten in je hand.

Giel d'Arrest

Vanmorgen heb ik m’n kippenschilderij afgemaakt. Ellen gaf wat waardevolle tips en klaar was de kip! Halverwege de ochtend drinken we koffie en komen de laatste perikelen aan de orde. Dit keer hadden we het over (over) gevoeligheid voor energie en iets niet goed durven. Er kwam heel wat los. Faalangst kan ook heel lastig zijn. Jarenlang heb ik kinderen op school kunnen begeleiden die daar ook mee zaten en ik heb er heel wat zien opbloeien.
Voor ik daar officieel mee aan de slag ging ben ik eerst een speciale cursus gaan volgen bij het KPC (Katholiek Pedagogisch Centrum) in De Bosch. Ik zal die eerste cursusochtend nooit vergeten. Sander was onze trainer. Hij begon met z’n jasje uit te doen en zei: “Nu ben ik even iemand anders”. Daarna kregen we een opdracht: Jullie maken een versje van minstens 4 regels op de wijze van een sinterklaasliedje en dat ga je straks allemaal voor de camera zingen . Vooruit ..aan het werk”! Daarna ging hij door met  commanderen: “Begin gauw… 10 minuten is zo voorbij. Schiet maar op…. Je buurvrouw is allang begonnen”… enz.
Ik zat aan de stoel genageld en zag om me heen sommigen snel beginnen te schrijven, anderen zaten na te denken en begonnen ook. Ik kon nog geen vinger bewegen, het zweet brak me uit en de hoofdpijn kwam ook al opzetten! Vreselijk! Er kwamen nog een paar frustrerende opmerkingen en toen waren de 10 minuten om. Sander deed z’n jasje weer aan. De videocamera stond inderdaad al klaar. Een aantal gingen inderdaad voor die camera hun versje zingen. En…. moesten zeggen wat ze voelden.
Ik weet nu hoe het voelt… faalangst. Vreselijk dus! En dat was nu net de bedoeling.
De rest van de dagen kregen we de training hoe er mee om te gaan èn hoe je op verschillende manieren kinderen daarmee kunt helpen. Een deel van de training is natuurlijk je te leren ontspannen, zowel lichaam als geest. Bijzonder vond ik echter ook het “Retten”. Rationeel- Emotatieve Therapie. Je leert ontdekken dat je door verkeerde gedachten op slot slaat en daardoor niet functioneert. Wanneer je stukje bij beetje die verkeerde gedachten om te buigen in steeds positievere ben je al een heel eind.  Wanneer je daarnaast weet hoe je je kunt ontspannen ben je weer een stap verder.
Behalve vertellen vond ik dit deze hulp aan kinderen één van de mooiste dingen op school zowel in het Basis- als in het Voortgezet onderwijs. Er is geen grotere voldoening dan het zien opbloeien van een kind dat helemaal vast zit.
Mocht je soms denken dat ik nu zelf nergens meer last van heb…. Mis! Maar ik weet nu wel hoe ik er mee om kan gaan.