Memories

Donderdag 6 augustus 2009

Tante Heintje en ome Koos uit De Steeg

Bij de foto's die in het album van tante Jantje tegen kwam waren ook een heel stel van de familie Middelkoop uit De Steeg. Deze foto zal uit ongeveer 1943/44 zijn.
Ik denk dat het van r. naar l Diny, Jozien, Coby, Johan, Koos en Herman zijn, maar ik kan me vergissen natuurlijk.
Tante Heintje vertelde pas dat er regelmatig wel eens iemand kwam die hun gezin graag wilde fotograferen.
En zeg nou zelf: is dit geen plaatje?
En zoals het hoort: de poes en de hond horen ook bij het gezin.

De familie Middelkoop een paar jaar en twee kinderen later...nu onder de waslijn.
Even kijken... van l. naar r.: Johan, ome Koos, Diny, Koos, Jozien, Herman, Coby, Hendrik Jan bij tante Heintje op schoot en Henk in het hobbelpaard. Gelukt?

De familie Middelkoop heel wat jaren en weer twee kinderen later èn nu aangevuld met Dolf van Jozien en Karel van Coby.
Ik doe een poging:
Boven van l. naar r.: Johan, Coby, Karel, Jozien en Dolf.
2e rij links en rechts van tante Heintje en ome Koos, die stralend in het midden zitten: Diny en Koos.
Onderste rij van l. naar r.: Henk, Nelly, Gerrit, Hendrik Jan en Herman.
Is deze foto misschien met hun 25 jarig huwelijk genomen?

Geschreven door Hetty om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 5 augustus 2009

Dina's poëziealbum

Lieve Dina,

Soms staat er aan de overkant,
Verborgen achter ’t riet
Een bloempje door elkeen bemind
Het heet Vergeet mij niet.
En als gij dan die lieve bloem
Aan ’t kabblend beekje ziet
Denk dan o Dina dat ik smeek
En in de taal der bloemen spreek
Vergeet mij niet.

Ter herinnering aan je zusje Jo

Beste Dina!

Strooi vandaag één enkele bloem
Op uw’s naasten pad
Strijk hem van ’t bezorgd gelaat één enkele rimpel glad
Lenig smart of droog één traan
Breng één enkele glimlach aan
Doe één woord van liefde horen
En uw dag is niet verloren.

Je zuster Hanna
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Maar heel bijzonder vond ik op het eerste blad opa's ontroerend schrijven, dat hij pas een tijd na Dina's overlijden in haar album schreef.

Lieve zus Dina, in een betere wereld.

Met ontroering en smart, zie ik dat je, net als Jo, voorin uw album ruimte hebt gelaten voor een woord van uw vader of moeder. Gij kunt nu niet meer met aardse ogen zien dat uw vader zijn verzuim goed wil maken, maar omdat ik weet dat je met onze gedachtenwereld in verbinding blijft met ons, ben ik toch nog getroost.
Ik kan hier nu geen gewone wensen meer neerschrijven, dit heeft geen waarde meer, maar in gedachten heb ik ook nu gemeenschap met u. Ik ben u dankbaar lieve zus,, voor de inspanning die gij u hebt getroost, om uw vader en ons allen te bewijzen van uw voortleven te geven en ook van uw medeleven met ons. En zo zullen wij met elkaar voortleven tot de tijd komt dat wij van aangezicht tot aangezicht elkaar zullen weerzien, aan gene zijde van dat gordijn. En die tijd kan nu toch niet zo heel ver meer af zijn en zult gij uw vader en moeder verwelkomen met een kus en voorthelpen als wij nog zwak zijn. Wat zal dat heerlijk zijn. Dus tot dan, lieve zus Dina, tot dan.
Uw vader.

Geschreven door Hetty om 20:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 5 augustus 2009

Brief van opoe aan Hanna voor haar 19e verjaardag--1925

Bij dezelfde brief van opa aan tante Hanna voor haar 19e verjaardag , voegde opoe ook een brief. Die is wat practischer, maar laat een zorgzame moeder zien.
Opoe deed het vaker. Ze schreef nog eens dwars over het papier om een nieuw velletje uit te sparen.

Lieve Hanna
Hartelijk gefeliciteerd met uw verjaardag. Nieuws weet ik eigenlijk niets, want Vader heeft u nog al een hele brief vol geschreven. Maar ik wou U nog even vragen of U nog eens zien wilt hoe die lussen of knoopsgaten zoals je ze noemen wilt, gemaakt zijn, want ik kan er niets van krijgen als ik niet weet hoe het gedaan word. Vader heeft u ook al gevraagd of u nog een voorkeur gaf aan één of ander cadeautje; zo ja, stuur dan even een bericht anders wou vader een boek bestellen. Want als we de kinderen niets kunnen geven als ze jarig zijn, is toch zo onplezierig; en het is zo’n toer om altijd iets geschikts te kunnen prakkiseren. Dika was zo in haar nopjes dat ze weer een briefkaart van U had ontvangen, ze had hem nog meegebracht. Ze had ook nog een brief van Riek gekregen, maar daar is overheen gepraat wat die had geschreven, want Jantje met kleine Willem was ook net bij ons en ze moest om half 5 weer in huis zijn. Ze moest nog een beetje met de kinderen gaan wandelen. Ziezo. Nu maar een gelukkige verjaardag en dan maar weer tot ziens.
Met Herman is het altijd maar.... tot een volgend schrijven en daar is hij ook erg blij mee, want in de brief die we dinsdag kregen schreef hij nog dat hij laatst 2 brieven tegelijk had gehaald uit de brievenbus. Die stond op een paal langs de grindweg en daar moesten ze 10 minuten om lopen. Hij had de terugweg op een drafje gedaan om de brieven maar gauw te kunnen lezen. De ene brief was van ons en de andere van Gerrit van de Flier. Als daar de postboden de brieven niet aan huis bezorgen zullen ze zeker wel alle dagen naar de bus moeten lopen.
Nu moeten we maar gauw naar bed want het is al kwart voor 10.
Hartelijk gegroet van Uw Moeder.

Geschreven door Hetty om 16:39 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 5 augustus 2009

Familie Eggink

Ik denk dat deze foto misschien gemaakt ik toen Herman in 1928 even terug was in Nederland samen met Nettie's vader Van Heuvelen. Als het anders is hoor ik het wel?
Ja , 't is winter en inderdaad ook onder de nötteboom bi-j de Boskamp.
Achter van l. naar r.: Heintje, Hendrik Jan, Herman, Dika. Dina en Hanna.
Midden: Jan, Jo en Mies.
Voor opa en opoe en Bram.

Probably thes picture have been taken when Herman visited Holland in 1928, together with his father in law to- be van Heuvelen. When it is not true... please tell me!
Yes indeed under that nuttree at the Boskamp.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 4 augustus 2009

Wie lang leeft kan veel verhalen....

Afgelopen dinsdag waren we bij tante Heintje. Ze zat echt op haar gemak te vertellen over haar jeugd. Over vader die met ome Berend zoveel land ontgonnen had dat hij van de baron van de Wildenborch als bosgrond gekocht had. Toen hij later het hout verkocht had dat er af kwam had hij z’n geld al weer terugverdiend en werd er De Boskamp op gebouwd en hadden hij en Berend allebei hun eigen plaats ontgonnen. Tante Heintje herinnert zich dat er lang een hele bult stobben heeft gelegen tussen De Boskamp en Braakhekke.
Opa Jansen was inderdaad een wat sjacherijnig man die weinig van de kinderen kon hebben. Maar ommoe, zoals opoe Jansen genoemd werd, was een lief mens die hield van zingen met de kinderen. Ze kende heel veel liedjes, maar opa vond het maar niks als ze samen zongen en bromde dat ze stil moesten zijn. “Och kinder…”, zei ommoe dan, “Gao maor met de rugge naor em toe zitten, dan hef e niks in de gaten. Hee is toch doof”. Ze vertelde over haar verkering met ome Koos toen ze op De Hut in De Steeg ging dienen. De zus van Koos werkte daar tegenover en zij ging wel eens met haar mee naar huis. Het had nogal wat voeten in aarde gehad voor ze echt geaccepteerd werd. En dat ze vaak naar huis had verlangd toen ze eenmaal getrouwd was, maar dat dat moeilijk was vanwege de afstand. Ze vertelde over haar gezellig gezin. Ooit vroeg ik haar of het niet erg druk was geweest met 10 kinderen. “Och”, zei ze toen, “Ik heb ze niet allemaol tegeliek gekrege”. Er vroeg eens iemand of het niet moeilijk was met zoveel kinderen. Dan zou er toch regelmatig ruzie zijn! Ze kon ze gerust stellen. Ook dat was niet aan de orde. Ik denk dat ze met opgewekte zin haar gezin bestuurde. Nog steeds is ze opgewekt al vindt ze het moeilijk dat ze niet mobiel meer is. Maar wil ze echt ergens heen dan regelt ze zelf een rolstoelbus en één van haar dochters en… ze gaat!

Geschreven door Hetty om 09:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 4 augustus 2009

Wie wat bewaart....

Tante Hanna had veel bewaard. Zelfs de briefjes van haar jongere zusjes en Jan die ze schreven voor deze verjaardag.

Zondag 6 April 1925

Waarde Hanna

De kinderen zijn allemaal zowat bezig met het briefjes schrijven aan Hanna en nu willen wij u ook even schrijven want je bent dunkt mij niet alle dagen jarig, maar morgen toch wel.
Negentien jaar. Moeder had het er van voormiddag nog over dat het zulk warm weer was geweest toen je geboren zijt. Dat was mij ontschoten, maar ik weet nog wel dat we dien dag aan ’t zoogenaamd kuilen zijn geweest. Dat is als je met 2 paarden ploegt, er onder uit de voor met de schop er nog een spit bij uit haalt. Het wordt nu niet meer gedaan en u zal het ook wel niet meer heugen. Daar kwam dan altijd een man of zes uit de buurt bij te pas.
Ik weet dit nog best dat die manslui toen ’s namiddags na het werk nog zoo lang in de keuken zaten te drammen en te zwammen en uw moeder was allang niet goed. Ze verlangde zo dat die mensen nu maar gauw naar huis gingen, maar ze wilde hun dat ook nog niet graag zeggen en dit alles is morgen 19 jaar geleden.
Veel is er wel gebeurd in dien tijd. We hebben woeste grond gekocht, Berend en ik, en na een gepolder van een jaar of 5 – 6 hebben we beiden nu een eigen plaats. Maar ’t is anders toch net of het verleden jaar pas gebeurd is. Dit komt zeggen sommigen omdat wij de herinneringen van het verleden net bewaren als portretten in een album, zodat we eigenlijk het verleden in ons om dragen en net als met een album, kunnen we het verleden bekijken net waar we willen. En dat we niet alle dingen met dezelfde scherpte kunnen onderscheiden komt dan niet omdat het niet aanwezig is maar omdat dat, zoals men het noemt, is verzakt tot onder de drempel van ons dagbewustzijn.
Dit laatste betekent zooveel als het leven, gebonden aan ons stoflichaam, zodat we later als we weer vrij zijn, alle mogelijke dingen uit ons verleden weer even scherp kunnen onderscheiden alsof we het juist meegemaakt hadden. Dus hoe beter we het in dit leven aanleggen hoe genoeglijker en gelukkiger ons begin in de geestelijke wereld zal wezen.
En ik zou wel willen zeggen.. ga uw leven maar zo door, tenminste in veel opzichten.
Wat verkeerd is in je, wel, het geweten is in u als het gewetene en zal je de consequenties der dingen wel indachtig maken.
Van het kranten sturen is weer niet gekomen. ‘k Heb hem Dika ook nog niet gestuurd. Ze dacht geloof ik dat ze vandaag nog kwam, dan zou ik hem je morgen of zoo nog wel sturen ofschoon moeder zegt dat Hanna niet zooveel meer om dat feuilleton geeft, het wordt ook zo verschrikkelijk lang.
We hebben deze week van Herman 2 brieven gekregen, dinsdag en zaterdag één. Dinsdag schreef hij nog over het loon, dat had Niessink en hij nog weer veranderd. Wanneer Herman minder dan150 dollar maakt van dien grond dan wilde Niessink hem dat bijpassen en als het meer werd dan 300 dollar dat was dan voor Niessink. Dat is dunkt mij lang niet zo mooi als het eerste verdrag en hoe dat nu in mekaar zit weten we ook zoo niet. Ik dacht al zoo of het Niessink ook wat al te bezwaarlijk leek om Herman altijd hoe het ook liep, de opbrengst te beloven van 10 HA.
En Herman moet dan ook nog een boel dingen leren.
In de brief van gisteren schreef Herman ook nog dat hij misschien nog een keer met A Levenkamp met zijn auto naar die ongetrouwde broers in Sioux Center zou gaan. Dan wilde hij meteen Theo Kaeming opzoeken. Wat zal die Theo dan opkijken, ’t is zo’n aardige jongen. Dika is net gekomen, ze heeft nog een briefkaart van u meegebracht.
Wat is dat een goedkope hoed die je gemaakt hebt. Maar Hanna, ge zijt morgen jarig dat is zoo en nu weten we op ’t ogenblik nog niet waar we u een plezier mee kunnen doen. Ik dacht aan een boek. Oostloorn bv of heb je zelf nog een ander in gedachten? Of iets anders? Een mandje op de fiets liever niet, praatte moeder van.
Zeg, weet je wat deern, als we niets horen verder in de week van u dan bestel ik voor u: Oostloorn.
Tandpijn voorgoed weer over? We zullen het maar hopen.
Houd je maar goed en wees maar flink.
Gegroet van uw vader en moeder

Groet juffr. Marche van mij.

De kinderen zingen juist: Ik ga slapen ik ben moe. Wat gaat dat mooi met de kamerdeur dicht.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 3 augustus 2009

Achterkantje

Op de achterkant van het krantenartikel van 6 april 1938, dat neef Joop stuurde, met het gedichtje van Dina over het Lange End stond nog een gebeurtenis over een ongeluk met een vliegtuig wat natuurlijk Joops interesse als vliegtuigbouwer heeft.

On the backside of that artcle with Dina's poem het Lange End, which nephew Joop send, you can read about an other accident with a plane. Of course he is very interested because once he build his own plane. And it tells us about those times.
www.grootnuelend.nl

Ja... die liefde voor vliegtuigen zat er al jong in bij neef Joop

Geschreven door Hetty om 19:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 3 augustus 2009

Dina

Het vorige fotootje komt uit deze groepsfoto. Waarschijnlijk is ze ergens op bezoek of is deze foto op de Boskamp genomen.
Misschien kent Erna er een paar van?

Geschreven door Hetty om 19:02 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 2 augustus 2009

Het Lange End

Dina's gedicht over het lange end heeft op 4 april 1938 de krant gehaald, na het fatale ongeval op weg samen met Hendrik Jan naar haar nieuwe dienstje in Hilversum.

“T LANGE END”
- de weg van Vorden naar den Wildenborch-

Het lange end kent vele menschen
En vele mensen kent dat end,
Waar enkel boom en dennen groeien
Met slechts een enkele bank bekend.

Dat end is velen lief geworden,
Zoo denk ik vaak en is ’t zo niet?
Hoeveel zou zij daar niet bewaren
Van alles, wat ze zag en ziet?

Maar plotseling is het end gebroken
Een huis verscheen uit ’t zand
En voordat men ’t zich in kon denken,
Stond er een huis in ’t dennenland.

Wel mogen wij daar niets van zeggen,
Een elk moet wonen toch,
En daar reeds overal gebouwd werd
Was “’t lange end” er nog.

Ik wilde dit alleen maar zeggen,
En raad geven wou ik enkel maar:
‘k Zag boven aan het huis een ledig plekje
Met de naam schijnt men niet klaar.

Wat zou zo’n huis dan ’t beste sieren?
Zou het deze naam niet zijn:
Als “ ’t lange end daarin gebeiteld,
Of mocht geschreven zijn.

Wanneer dan daar in later jaren
Alles bebouwd zou zijn
En huis na huis daar op mocht rijzen
En de stilte verre zijn.

Dan zou een elk die naar dit huis keek
En “t Lange End” daar las,
Weer denken aan dat end van vroeger
Dat vol stilte en geheimen was……

Da. E.

The road fom Vorden to the Wildenborch, perhaps you remember, has a part which was long and quiet in the middle of woodland. When they were building a farm Dina made this poem to remember us how beautiful and full of mysteries that place was and gave that idea for the special name of that farm.
And so the farm is called : het lange end...that long way

Geschreven door Hetty om 16:27 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 2 augustus 2009

Dina en Anneke

Tante Dina l. met haar beste vriendin Anneke van Ark onder de noteboom. Ik zag meteen wat bekends aan haar. Ik zei dat tegen tante Jo "Oh", zei ze, "Zee is etrouwd met Willem Norde van de Wenneker en Jenny is een dochter van eur".
Jenny lijkt sprekend op haar moeder. Ze zat samen met mij op de Groen van Prinsterer Kweekschool in Doetinchem en slaagde met een 10 voor Nederlands. Daar zeg ik u tegen.
Dina zal de Wildenborchse weg vaak afgefietst zijn met Anneke. Vooral dat lange rechte stuk waar Pardijs ongeveer in het midden van woont. In de dertiger jaren is die boerderij gebouwd. Dina schijnt verzucht te hebben: "Dee boerderieje mag ze wel Het Lange Ende numen". En dat werd het en zo heet de boerderij nog: Het Lange End.

Dina with her best friend Anneke van Ark.
She looked familiar to me. So I said to tante Jo. “Oh”, she told, “Anneke married a farmer ,Willem Norde, near Vorden and is the mother of Jenny Norde. Than I understood. I was with Jenny on the School for Teachers in Doetinchem. She studied very well and had the best points of all for the Dutch Language. Chapeau!
Dina often went with Anneke by bike from the Wildenborch to Vorden. A special part of that road seemed very long. In the thirties a farm was built in the middle of that long distance. So Dina said when they went along that road: ”They have to give that farm the name : Het lange end- that long way. They might have heard her. The farm is called since: Het Lange End.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 augustus 2009

De Egginksisters

Enig idee wie dit gezellig stel meiden is? Dan zal ik je uit de brand helpen. Wel even terug naar de dertiger jaren hè!.
Net zoals Diny, Berdena en ik ons verleden jaar de Egginksisters noemden , zijn dit de Egginksisters van toen. Alle zes zussen Eggink, ie-j wet wel, van Johan en Dientje van 'de Boskamp'.
Van l. naar r. Hanna, Dika, Heintje, Dina, Jo en de jongste, Mies, zijn er even voor gaan staan en hebben er plezier in zo te zien. Volgens mij staan ze keurig op leeftijd. Jo moet natuurlijk nog even controleren of alles klopt. Tja ...en dan staat je gezicht er maar half op. Ze hebben vast tegen elkaar gezegd: "Disse foto sture wi-j naor Herman en Nettie in Amerika".
Ik mocht bij tante Jo de fotoboeken die er lagen meenemen om te scannen en ik heb er een schat aan foto's bij gekregen. De Egginksfamilie heeft er wat af gefotografeerd. Geweldig. De leukste zal ik laten zien.
Deze foto is van vóór 1938. Toen verongelukte tante Dina immers.

Surprise! I hope the American Eggink-family and the Canadians?... will enjoy to read the little stories.

Do you have any idea who these lovely girls are? I’ll help you. You 've only to go back to the thirties.
Just like we said last year, Diny, Berdena and I, we are the Eggink sisters. These are the Eggink sisters at those times.
All six of the Eggink sisters, as you know, from Johan and Dientje at the Boskamp.
From l. to the r.: Hanna, Dika, Heintje, Dina, Jo and the youngest one Mies. They just went for a relaxed picture. I think they are standing just on the right place—oldest to the youngest one. Jo had to do the last control of course. Tja… and than you see only half of her face. They might have said to each other: ”This one we’ll send to America to Herman and Nettie”.
I was allowed to take the family- photo-books with me to Emmen to scan the pictures and I’ve got a treasure of all kind of photo’s. Wonderful! I’ll show you in time the most lovely ones.
These picture is from before 1938. Then Dina died in that terrible accident.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 augustus 2009

Collega Piet de Jager was de dichter van het volgende dat voorgedragen werd bij het laatste gezellig samenzijn aan de Marnixstraat.

Hengelo, 15 april 1983

Beste Wim van der Kolk

Ongeveer 15 jaar geleden kwam je van de grote vaart.
Je was nog glad geschoren en had toen nog geen baard.

Je koos voor een baantje op het vaste land
En kwam dus bij ons werken, in V.M.F. verband.

Eén van je eerste taken, het blijft je eeuwig bij
Was de afname van producten, in de pijpenbuigerij.

Nog waggelend als een zeeman liep je door ons bedrijf
De afnamewerkzaamheden waren je geschreven op het lijf.

Voortreffelijk is je omgang met de keuringsambtenaren.
Dat is trouwens geen wonder, want de meeste hadden ook gevaren.

Ze wisten allemaal precies waarover je het had.
En dat scheelde in de omgang nogal wat.

Het ging heel goed met Wim, wat men alom ook beweerde,
Dus werd hij al heel ras benoemd tot kwaliteitsgedelegeerde.

Z’n werkterrein was weer de pijpenbuigerij.
Hij was in zijn element en o zo blij.

Voor elk probleem kon je bij hem terecht.
En dat was tegen geen dovemansoren gezegd

Hij besprak de problemen met allerlei mensen
Niets bleef er nog over om te wensen.

Z’n ster steeg snel en ’t ging onopgemerkt.
Zo heeft hij zich tot in de hoogste kringen opgewerkt.

Na enige jaren aanvaardde hij en niet zonder enige lef
De vacante functie van afnamechef.

Om alles zo goed mogelijk te laten verlopen
Trok hij alle registers open.

De veranderingen waren niet van de lucht.
Soms slaakten we wel eens een diepe zucht.

Waar haalt die man toch alle energie vandaan?
Zo hebben we wel eens pratende bij elkaar gestaan.

Toch vond hij nog de tijd, voor z’n hobby’s na zijn werk.
Zoals schoolbestuur, volleybal en ouderling in de kerk.

Een man die zo’n brede belangstelling heeft
Weet tenminste dat hij van voren leeft.

En daarom Wim zien we je node gaan
Naar een andere stad, voor een nieuwe baan.

We weten zeker dat je daar gaat slagen
Omdat je slogan is, je zult nooit versagen.

Wat je achterlaat Wim is een goed functionerend geheel
Met verantwoordelijkheidsgevoel en niets was ons teveel.

Wat anderen ook mogen beweren,
We weten zeker dat we goed functioneren.

En dat is voor een niet gering deel jouw werk
Want daarvoor maakte jij je altijd sterk.

Bij een afscheid hoort een geschenk.
Dus polsten we elkaar voor een tip of een wenk.

En waar maak je een man als Wim nog mee blij.
We kozen daarvoor een map met schrijfgerei.

Mocht je ons eens willen schrijven en dat voor ’t goede fatsoen?
Dan heb je tenminste geen excuus om het niet te doen.

Wim je hebt wel voor hetere vuren gestaan.
En wensen jou, Hetty en de jongens, alle succes in je nieuwe baan.

Wim op je weg naar je nieuwe toekomst, neem dit nog even mee.
Het komt uit de grond van ons hart, in een zin of twee.

Voor ons vertrek je met alle eer.
Je was een goed chef, je was een heer.

De Afname van Stork Ketels

foto: collectie Arie van Dooren

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 31 juli 2009

Het blad met alle handtekeningen van de inspecteurs en anderen van het Stoomwezen waar Wim in z’n Storktijd mee te maken had.

Als afscheidscadeau kreeg Wim van zijn collega’s een officiële vergunning van de dienst voor het Stoomwezen als vervoerbare Alleskenner , registernummer 421056,---(was ons tel. nr.)
ten behoeve van Holvrieka aan de Kapt. Grantstraat in Emmen met de volgende kwalificaties:

Werkdruk — hoog
Inhoud in liters __ na de sauna vele
Middellijn van de aanvoerpijp __ 30mm ( bierfles)
Druk in de aanvoerpijp in bar __ zie boven
Aantal veiligheidskleppen __ 1
Plaats van de veiligheidskleppen __ boven de romp
Middellijn van de klepopening __ grote mond
Lengte van de hefboomsarmen in mm __ te kort voor goed volleybal
Gewicht van de hefboom in kg __ minimaal 90 kg
Aantal schijven __ één blok
Het gewicht:
--middellijn __ 800
--hoogte __ 1800
–-spoed __ zeer groot
--dikte draad ( rond of vierkant) __ niet bekend

Het toestel is voorzien van diverse bierpompen
Het toestel wordt clandestien gestookt.

Materiaalgegevens:

Hoofd - bijzonder
Romp - fors
Heup - na reparatie hersteld
Armen - lang
Benen - stevig
Voeten - coasters

Geschreven door Hetty om 18:02 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 29 juli 2009

Ahh .... avec cette voiture du peuple.

Minstens 27 jaar geleden tijdens hun alternatieve sinterklaasviering van de groep kwaliteitsdienst in de Pijpenbuigerij. Wim- ja die met die Vader Abraham baard en pilotenbril- is z’n cadeautje aan het uitpakken òf z’n geld aan het tellen. Zie je ook de gewone typemachine en oude telefoon? Naast hem de zonet nog voor Zwarte Piet spelende Piet de Jager. Daarnaast Arie van Dooren, Jack Monteiro en dan Diny, de secretaresse. Er was ook nog een Henk Kornegoor, een droogkomiek. Hij had het voordeel dat hij een mondje Frans sprak, altijd handig als er Belgen uit het zuiden op bezoek zijn. Hij wilde ze eens iets uitleggen over op welke manier hij naar Stork kwam, wees naar buiten naar : "Aahh.... avec cette voiture du peuple", waarmee hij natuurlijk z’n kevertje bedoelde. Bovendien had hij een zwak voor een speciaal soort hond: een Welsh Springer Spaniel. Hij raakte niet over de formidabele karaktereigenschappen van deze hond uitgepraat.
Het was een geweldig, maar intiem afscheid- april 1983- toen Wim destijds naar Emmen vertrok. Piet was al erg ziek, maar kwam met sonde en al naar ons huis samen met de andere jongens om Wim alle goeds te wensen. In het begin kwamen we nog geregeld in Hengelo, vaak nog zakelijk bij Stork, en tegelijk om Bertus en Marijke op te zoeken. Jack zei op een keer: "Als je daar in Emmen iets voor mij weet…? Laat het me weten". En zo gebeurde het een paar jaar later. Piet is diezelfde zomer overleden. Henk Kornegoor een aantal jaren ook totaal onverwacht, heb ik begrepen. En Arie, zoals ik al vertelde ging ook mee naar het noorden naar de NAM.

foto: uit de collectie van Arie van Dooren.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 28 juli 2009

Het was gebeurd met de les....

Ons allereerste uitje ging naar Zwolle. Wim had me gestrikt om naar de film te gaan. Ik had toen al kunnen weten dat zijn interesse in oorlogsfilms blijvend zou zijn. De Overval was een Nederlandse film die in de afgelopen 2e WO speelde en over een overval van het verzet ging.
Dat ging er mee door. Nu kan ik ze niet meer waarderen en al helemaal geen misdaad- of van die vechtfilms. Wanneer Wim naar zo’n knokfilm kijkt beweegt zijn hoofd met iedere klap die er gegeven wordt mee.
Maar ja…. na die film volgden er meer en de wandelingen in Molecaten langs het Mierenpaadje en de Mariaboom deden de rest. We gingen zelfs eens met de motor die kant op. We kwamen langs een slagboom. Daar moesten we onderdoor. De ketting ging eraf en we zagen ons dat hele stuk al terug lopen. We kwamen weer bij de slagboom. Wim hield de motor weer schuin om hem er onderdoor te krijgen en raad eens wat? De ketting zat er weer op. We hebben heel wat tochtjes gemaakt op die motor. Hij wilde mij ook wel leren motorrijden. Mama moest het eens weten Oohh! Maar nadat ik rakelings langs een slootkant scheerde met Wim achterop, was het gebeurd met de les. Hij heeft de schrik nog in de benen.
Wanneer Wim op zee zat werd er nog wel eens misbruik van die motor gemaakt. Henry ging er eens mee naar ds Nawijn om het briefje met psalmen en gezangen voor het tekstbord in de kerk op te halen. Gesnapt! Ik meen dat hij ƒ50 boete moest betalen. Moeder was des duivels, niet alleen op Henry, maar ook op die agent die wist dat boete betalen voor hen heel lastig werd. Tja als een agent in Hattem die DKW125 motor zagen rijden en Wim zat er niet op… dan wisten ze het wel!

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 28 juli 2009

Wim en voetbal?

Nee.... Wim en voetbal is geen combinatie. Nadat hij de eerste keer met het Kwaliteitsteam van Stork en met voetbalschoenen geleend van Dick Lettink, hinkend van het veld kwam werd hij gepromoveerd tot coach. Hij bezwoer nooit meer een voetbal aan te raken. Volgens hem waren het een stelletje onbenullen waar ze tegen moesten....
Nee Wim hield zich verder bij volleyballen. Dat hij hiermee ook twee keer z'n enkelbanden verdraaide en uitrekte telde blijkbaar voor hem minder zwaar. De eerste keer was hij maanden uit de roulatie en moest tot slot als revalidatie iedere dag zwemmen.
Voor voetbal heb je meer mensen nodig, maar de Kwaliteitsdienst was een hele club. Links achteraan herken ik Gerrit van Dam. Tweede van rechts bovenaan Hans Horsselenberg. Dan Gerrit Smeitink en Ab Meirik.
En natuurlijk Wim links vooraan. Het is nog in Wim z'n baardloze tijd, dus voor 1977. Toen we van onze vakantie uit Auvergne thuiskwamen had hij dus een bescheiden baard. Toen hij mèt bescheiden baard weer bij Stork verscheen keek Scheffer, de directeur hem aan en zei:"Dat ding gaat er af". Dat moet je nou echt niet tegen Wim zeggen. Ook moeder van der Kolk bekeek het met afgrijzen:"Doot dat ding d'r toch af".
Hij is er al 30 jaar niet echt afgeweest. Eén keer wilde ik dat hij hem heel kort maakte om te kijken hoe het stond. Ik schrok er van. In 30 jaar heb je wel een ander gezicht gekregen.... beetje onderkin en zo. Nee hij mocht weer iets langer.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 27 juli 2009

Hij werd op tijd wakker...

Tja... toen rookte hij nog.

Even terug naar de Dorpsweg.

Toen de kamer aan de Dorpsweg nog uit een zit- en een eetkamer bestond, was er een bovenraam met glas in lood er tussen. En daar stonden wel 15 flesjes met drank in alle kleuren van de regenboog. De kleuren werden in de loop der tijd steeds lichter. Ik verdenk er een paar van dat die ervan gesnoept hebben en weer bijgevuld met water.
Wim had ze ooit meegebracht ergens uit Italie, net als een kamelenzadel ,gekocht van Alie die ook balletje….balletje speelde in Suez, een tegeltje uit Pisa, houten poppen en rotan stoelen uit Indonesië en een olifantentafel uit Afrika..
Ik heb me laten vertellen dat het telkens groot feest was als Wim weer terug kwam van een reis. Hij bracht van alles voor ze mee.
Iedere reis begon met zeeziekte. Het gekke was dat het al in de trein begon. Nou… als dat dan niet tussen de oren zit!? Later zou het nog erger worden. Toen we getrouwd waren en hij vanaf de Eierdijk richting bus liep kon hij nog net de eerste rij coniferen halen.
Hij kreeg in die eerste tijd ook verkering,… nou ja verkering? Het was een meisje dat binnen de Hattemer grenzen alleen keurig Nederlands sprak, maar zo gauw ze weer in de buurt van Putten, haar thuisland, kwam overging op het Veluws dat toch ook in Hattem gesproken werd. Haar ouders hadden een klein boerderijtje en verder werkte haar vader in een fabriek. Toen moeder en Ben er een keer op bezoek kwamen stelde haar vader voor om allemaal maar even mee te helpen hooien op het land, des te eerder waren ze klaar! En over de gehaktballen die ze aten waren ze nog niet uitgepraat toen ik in beeld kwam. Alles werd daar gekookt en geweckt. Wim heeft ze nooit door de keel kunnen krijgen.
De verkering… nou ja verkering… was toen al uit. Wim had haar ooit eens gevraagd wat hij voor haar mee zou brengen. Toen stelde ze een bontjas voor. Dat had ze nou niet moeten doen. Hij werd op tijd wakker.

Geschreven door Hetty om 20:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 27 juli 2009

Volleybalteam Kwaliteitsdienst KAB Stork

Het team voor de volleybal van de Kwaliteitsdienst van de Ketel- en Apparaten Bouw mocht er zijn.
Stoomwezen èn Kwaliteitsdienst waren aan elkaar gewaagd. Deze avonden waren bedoeld om de onderlinge band te versterken. En….. de aanhang mocht mee en altijd was het gezellig.
Boven van l. naar r. Gerrit Smeitink (jao... ene van Smeitink uut Hengel van de Zelhemse weg)- chef Kwaliteitsdienst KAB, Ab Meirik- kwaliteitsgedelegeerde, dan twee vergeten namen, maar waarschijnlijk van de afd. niet- destructief onderzoek.
Onder van l. naar r. Jack Monteiro- administratie Kwaliteitsdienst, Gerrit? , waarschijnlijk controleur in het magazijn en Wim van der Kolk. Ik denk dat hij hier al Chef Afname is.
Arie werkte toen nog niet bij Stork denk ik. Het zal hier ong. 1978-79 zijn.

Nadat Wim bij Stork weg was volgde Jack hem na een aantal jaren richting Holvrieka.. Het ging bij Stork erg slecht in die tijd en Holvrieka zat juist verlegen om een administratieve kracht die Pietje Precies is en bovendien alles van fabricageboeken weet. Tja en Wim wist hem te strikken.
Nadat Holvrieka enorm ingekrompen is en geen complete biertanks meer aflevert doet Jack- lach niet- de hele kwaliteitsdienst in z’n eentje. Hij is ook al aan het afbouwen en z’n afscheidsfeestje heeft Wim al meegemaakt. Het werd een complete reünie van de voormalige Holvrieka -kwaliteitsdienst

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 26 juli 2009

Arie van Dooren

Wim z'n groepje van de Afname bij de Kwaliteitsdienst van de Ketel- en Apparatenbouw-KAB-afd Pijpenbuigerij Stork maakte overal een feestje van. Hier wordt sinterklaas gevierd.
Piet de Jager als zgn zwarte Piet en Arie van Dooren met de mijter als sint.

foto: uit de collectie van Arie

Terwijl ik een foto aan het zoeken ben van de Machinistenschool in Zwolle kom ik op een site terecht waarvan me de taal bekend voorkomt. Bovendien laat hij bekende namen vallen, zowel over de leraren op school: Kip “- Oh..”, roept Wim al…”Kippe van Diek”, als ook over schepen waar hij op gevaren heeft èn over Stork. Daar blijkt hij net als Wim ook in de Kwaliteitsdienst gewerkt te hebben. Het was even zoeken, want zijn naam bleef beperkt tot een kreet van de conciërge Nieuwenhuize, die door de jongens liefkozend Joepie genoemd werd. Die had blijkbaar een goed geheugen voor namen en gezichten. Als hij te laat kwam riep Joepie nl met een Zwols accent:” Van Door’n, waagrom zijn wij te laat”? En kreeg meteen een briefje mee voor de directeur.
Toen ik Wim er bij geroepen had kwamen we een foto tegen waar de onze bekende Arie van Dooren op stond met de titel: It’s me. We herinnerden ons ineens deze site die we doorgestuurd hadden gekregen van Arie.
Hij had gelijk door te zeggen dat Stork voor deze functies in de Kwaliteitsdienst graag WTK’s aantrok om de inspecteurs van Stoomwezen, Kema, TÜV e.d. te begeleiden bij de inspecties in de Ketelmakerij en de Pijpenbuigerij. Deze mensen hadden vaak zelf gevaren en 'spraken dezelfde taal'. 'Buiten’ Buis zat zelfs nog in de examencommissie van het Zeevaartonderwijs. Er was nl bij het Stoomwezen nog een Buis. Die deed meer berekeningen en werd de ‘binnen’- Buis genoemd. Wim kon uitstekend met deze ‘buiten’-Buis opschieten en ook privé bleven we contact houden nadat we naar Emmen waren verhuisd. Het bronzen plaatje van die oude Storkketel uit 1906 heeft hij aan deze Buis te danken.
Arie is tegelijk met Wim van baan veranderd in 1983. Terwijl wij met onze drie opgroeiende teeners naar Emmen en Holvrieka vertrokken ging hij met Ria en baby Jorg ook naar het noorden om bij de NAM te gaan werken. Dat doet hij nog steeds. Pas kregen we nog een leuke mail met de vraag of Wim nog interesse had in wat foto’s uit hun Storktijd. Natuurlijk had die dat.
En baby Jorg? ....Die vaart nu als WTK net als zijn vader vroeger.

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 juli 2009

BuitenBuis

Buiten Buis met op de achtergrond de volleyballers van het Stoomwezen.

Een man met charisma was het...deze heer Buis van het Stoomwezen. Doordat hij zijn werk als inspecteur van het Stoomwezen meestal door heel Nederland verrichtte werd hij de BuitenBuis genoemd. Er zat op kantoor nl nog een Buis: de BinnenBuis. Om de banden tussen de Kwaliteitsdienst van Stork en het Stoomwezen nog wat te versterken werd er eens per jaar iets georganiseerd. Meestal werd er eerst gevolleybald en daarna gekegeld en lekker gegeten. Als ik het goed heb viel een smash van Wim eens zo hard uit dat de BinnenBuis de hele avond met een dikke neus gelopen heeft.
Wim regelde de organisatie en in die hoedanigheid kreeg hij eens als dank dat bronzen plaatje van BuitenBuis dat op één van de eerste Storkketels zat, een persoonlijk cadeau. Z'n baas heeft man en macht in het werk gesteld om dat plaatje in z'n bezit te krijgen. Hij vond dat zoiets op een directiekamer hoorde. Wim niet. Het hing pal achter hem als hij aan z'n bureau zat en toen hij zou vertrekken naar Holvrieka was dat het eerste dat hij inpakte. Zelfs toen deed die directeur nog via via een slinkse poging. Het bronzen plaatje hangt nog steeds op een ereplaatsje... op de schoorsteenmantel.

Geschreven door Hetty om 19:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Een Achterhoekse in Drente