Exmoor

Het mooie glas-in-loodraam in de hal van het museum The World of James Herriot.

In de tijd dat James Herriot dagelijks bij ons op de tv kwam zat ik vast en zeker zo tussen 5 en 6 aan de buis gekluisterd. Het landschap en de eenvoud en natuurlijk de schapen en honden blijven me boeien.
Toen we dan eenmaal in de Yorkshire Dales geweest waren ontdekten we stap voor stap of Dale voor Dale het hele gebied. Het dorpje waar de serie was opgenomen, het ruige binnenland en steeds kwamen we via de hoge verbindingsweg over de Buttertups van het Swaledale naar het Wensleydale. Het was er steeds zo rustig dat we daar boven, soms zelfs in de wolken een middagdutje deden. Het hele gebied ademt de sfeer van vroeger. Wanneer je op de kaart kijkt zie je de Yorkshire Dales aan de linkerkant van een autoweg en aan de rechterkant  zijn het de Yorkshire Moors. Daar hoef je niet te proberen met de caravan naar boven te gaan--- forbidden--- veel te steil. Het is gewoon een breuk in het landschap. Tegen zo’n steile helling is de White Horse te zien. Een enorm wit paard is daar in de kalkrots gemaakt door een onderwijzer uit die streek. Van verre afstand is het te zien. In het Tourist Centre op de top van de heuvel vind je alles over de streek van onze dokter Herriot. Wanneer we dan eens op onze terugweg vanuit Schotland een paar dagen in die omgeving dicht bij Thirsk staan bezoeken we daar ook het museum The World of James Herriot. Het is het originele doktershuis waar deze dokter die daar model voor stond echt woonde. Het is meer dan de moeite waard. Wanneer je door de spreekkamer komt gaat de telefoon en het is natuurlijk de bedoeling dat je die op neemt. Er komt dan een boer aan de lijn die in onvervalst Dales-dialect hulp vraagt voor z’n zieke kalf.
Rijd je vanaf Harwich een dag rustig naar het noorden dan ben je zo om een uur of drie in die buurt en meestal blijven we daar een paar dagen. Net of onze vakantie dan pas echt begint.

Picknikken op zo'n onbewoond eilandje.

Wil je de Engelsen of Schotten echt leren kennen? Dan kun je het best een Bed and Breakfast accomodation kiezen. Die allereerste week in Schotland zoeken we die steeds op. Je krijgt veel informatie over de streek en leuke tips. En de gezelligheid om met mensen uit alle windstreken te ontbijten heeft ook wel wat. Als we vanaf Dornoch de Westkust naar het noorden willen bekijken bespreken we in Ullapool bij het Tourist Centre een B en B in Drumbeg. Het blijkt een alleraardigst doktersechtpaar te zijn. Hun dochter met gezin was juist weer naar de Borders vertrokken en ze hadden net het Tourist Centre ingeseind dat ze weer ruimte beschikbaar hebben. Eigenlijk doen ze dit voor de gezelligheid. Zo komen ze hoe afgelegen ze ook wonen met mensen overal vandaan in gesprek. Hij is één van onze bevrijders geweest in 1945.
 Nadat hij z’n huisartsenpraktijk in Inverness van de hand heeft gedaan hebben ze hun geboortedorpje weer opgezocht . Die avond zien we vanuit hun huiskamer de zon boven de Atlantische Oceaan ondergaan. Wat is die westkust mooi! We maken hier voor het eerst kennis met de midges. Dat is wel even minder.
Een paar jaar daarvoor zochten we ook een onderkomen voor de nacht. We hadden net de Inverewe Gardens bewonderd. Ten noorden van Ullapool moesten we ergens linksaf en kwamen via een omweg weer bij de kust in Achuiltebuie. We kregen een lekkere avondmaaltijd dat door het logéetje van de gastvrouw werd opgediend. Haar man werkte over ver in zoals ze dat bij ons in Drente zeggen. Op het dressoir zagen we foto’s van haar als kermisattractie. Ze bleek de assistente van de messenwerper.
De volgende morgen maakten we daar een prachtig tochtje naar de Summer Isles. Zo’n gewoon scheepje met een kapiteintje die je persoonlijk aan boord hielp hijsen. We hadden geluk met het weer… een stralende dag. We gingen een uurtje aan land op zo’n alleen door zeehonden en vogels bewoond eilandje Toen we weer terug waren aan de wal maakte ik een foto die  helemaal de sfeer weergaf van die dag.
Maar daarna…… werd ik ziek zwak en misselijk… zo ineens. Wim wist maar één ding. Terug naar de caravan die in de buurt van het Loch Ness stond. Daar heeft hij als een trouwe hond twee dagen met een boek voor de caravan zitten wachten tot de griep … of misschien toch een voedselvergiftiging…. over was.

Door onze contacten met Tom en Joan besluiten we vaak onze laatste dagen van de vakantie met een bezoekje aan Woodsend Road in Manchester. We moesten altijd de caravan bij hen op de stoep parkeren en logeerden een paar nachtjes in a real English home. Ook hier de bloemen op behang en gordijnen en tapijt in het toilet. We hebben Daniel, Rachel en Michelle, de kleinkinderen zo zien opgroeien. Joan is vanuit haar verpleegstersachtergrond weer gaan studeren en op haar 40e is ze les gaan geven op een Primery School.
En ze waren en zijn nog steeds gek op holidays. Wanneer haar schoolvakantie begon haalde Tom haar mèt camper en alle vijf  kinderen van school op en reden ze meteen door naar de ferry bij Dover om zo lang mogelijk van hun vakantie te kunnen genieten. Italy is bij hen favoriet.
De beste stops onderweg waren steevast de stadjes met goede parkeermogelijkheid bij een supermarkt. Wanneer de kinderen ’s morgens nog sliepen gingen ze om zes uur al op weg naar een volgende plek. Om een uur of 12 kwamen ze dan aan en hadden ze nog de hele dag om te genieten van alles. Niet gek bekeken.
Ze hebben ons hun omgeving laten zien, hun thuishaven toen Tom nog voer Liverpool en de prachtige omgeving ten zuiden van Manchester, het Peak District, inclusief  Chatsworth House and Gardens. Ieder jaar worden er in deze omgeving well dressings gehouden in en bij de kerk. Eigenlijk om hun bron --well-- te eren die zo belangrijk was toen de pest veel mensen levens kostte
Na Toms herseninfarct zijn ze behoorlijk beperkt en zijn verhuisd naar een appartement, maar toch gaan ze ’s winters graag naar Spanje, waar Tom op de boulevard goed uit de voeten kan met zijn scootmobiel en weg is van Sandra, z’n speciale zangeres in het hotel. En minstens eens per jaar gaan ze  naar Hong Kong waar dochter Karen hoofd van een internationale school is en Tom en Joan in de watten legt.
Het is altijd heel bijzonder om ze te ontmoeten.

1993 In de tuinen van Chatsworth... samen met Tom en Joan.


Onderweg van Chatsworth naar huis in Manchester ontdekte Joan dat er een welldressing te zien was in Paddington. Je ziet het: een prachtig bloemenarrangement van de aartsengel Michael.

Nu bij Neil Ross op de schapenfarm in Kincraig in 1999. Wat was dat leuk om hem weer terug te zien met z'n unieke honden. Hij maakte er een mooie show van!

Op één van onze eerste reizen door Schotland - 1992-  kwamen we een aanplakbiljet van een plaatselijke Sheepdogtrial tegen in Nethy Bridge. We hadden net een National Nature Reserve bezocht waar we een visarend konden spotten die z’n jongen aan het voeren was bij Loch Garten. Met een camera konden we gewoon meekijken naar het nest. We besloten dat we deze sheepdogtrial niet moesten missen en zorgden dat we op de terugweg op tijd voor de wedstrijd zouden zijn.
We waren de enige buitenlanders en de mensen waren zo attent om ons  uit te leggen hoe het in z’n werk ging. Eerst kwamen de farmers dogs aan de beurt. Ha… en vaak moest er een andere hond van een bevriende collega farmer aan te pas komen om de schapen weer bij elkaar te krijgen. Toen kwamen de “tricky”dogs in actie. Daar werd meer mee getraind speciaal voor de wedstrijden. Ook de jeugd had een aparte wedstrijd. Er werd  gekeken naar het contact tussen hond en baas en naar de resultaten van het naar de herder toe drijven, het in de "Pen" drijven en ook het splitsen. Dat is wanneer er twee schapen met een strik om apart gedreven  moeten worden. Eén bescheiden jongen van 16 jaar viel op, Neil Ross. Hij won alles.
Zeven jaar later komen we weer in die buurt. Intussen heeft Neil landelijke bekendheid gekregen met z’n honden en heeft zelfs de grote  “One Man and his Dog” wedstrijd gewonnen. Hij wordt door het Tourist Centre  gemeld vanwege zijn demonstraties met z’n honden en schapen op zijn boerderij.
We zijn nieuwsgierig en gaan kijken. Tegelijk komt er ook een bus van de OAD met Nederlanders  aan. Het is opnieuw indrukwekkend wat hij met de honden laat zien. We zitten vooraan en de honden die even niet meedoen gaan spontaan aan weerszijden van Wim zitten tot ze weer aan het werk moeten. Zelfs met vijf honden tegelijk werkt Neil… voor iedere hond heeft hij aparte commando’s.
 Je mag een lam de fles geven en ik mag meehelpen een schaap scheren. Ja… alle facetten komen aan de orde. In het hoogseizoen doet hij zo’n demonstratie wel 6 keer per dag. Deze extra inkomsten kan een schapenboer goed gebruiken, want  veel levert de schapenteelt tegenwoordig niet op.

Skara Brae en de Ring of Brogar.

Ik zal jullie niet vermoeien met al onze reizen naar dit voor ons zo fijne vakantieland. Maar misschien zijn een paar tips toch de moeite waard.
--Helemaal bovenin Schotland nog boven Ullapool woont een Nederlandse vrouw die de hele wereld al wel gezien heeft. Daar in Elphin voelt ze zich thuis. Ze heeft de zorg voor de dieren van een kleine farm met veel soorten Schotse schapen en andere Schotse dieren. Het liefst slaapt ze bij haar beide geiten Tanner en Fudge in de stal. Ooit stond ze  in het blad Buiten. Ik schilderde daar een foto van na, maar vond dat niet genoeg en op één van onze ontdekkingstochten werd Hilda van der Vinne ons einddoel. En we vonden haar. Het voelde als gelijkgestemden. En bij een volgend bezoek zal ze opnieuw ons einddoel worden. “Heb je geen last van de midges hier aan de Westkust”, vroeg ik. “Mijn huid is veel te tanig… daar komen ze niet doorheen”, zei Hilda
-- Ook Orkney werd eens ons einddoel. We hebben wel geluk gehad met het weer. “Oh.. what a beautiful morning..”, zong onze chauffeur toen we aan de overkant op het Mainland van Orkney in de bus stapten. Het werd een ontdekkingstocht met als hoogtepunt Skara Brae, een nederzetting uit de Steentijd die per ongeluk in 1920 ontdekt werd doordat het zand er af waaide. Ook the Ring of Brogar met z’n grote standing Stones was prachtig om te zien. Onze caravan hadden we in Dornoch laten staan. We maakten daar de Evening Songs mee en speciaal voor de guests gaf  reverent Simpson uitleg over de Clearences die de vorige eeuw gehouden waren. Het binnenland moest leeg voor de grootgrondbezitters en velen moesten weg, emigreerden van armoe of trokken naar de kust. Carnegie heeft in deze kerk een groot borstbeeld, want die heeft veel voor deze streek betekent. Deze reverent had humor. Hij schreef een klein boekje: Laughter Lines. We hebben er de hele vakantie elkaar uit voorgelezen. Hoe vind je deze?

---It was a wise schoolmaster who said to the parents: “I cannot control your child in the High School, if you haven’t controlled him in the High Chair".

---We all need recognition, but one little boy carried a bit far. “Dad, let’s play darts. I’ll throw and you say:Wonderful!”

Moffat en de Borders!

We hadden gelijk al door dat Engeland en Schotland als vakantieland hoge ogen gooide. Toen we twee jaar later op 3 maart 1990 25 jaar getrouwd waren vroegen we geld voor een weekend met de kinderen naar Londen. Daarna kon ieder dan gaan en staan waar hij wilde. Zo gebeurde dat ook. Dit keer gingen we met de caravan en Gerhard en Judith knoopten er ook maar een paar weken aan vast. Rick en Mark zouden met bus/ boot en trein weer naar huis.
Chrystel Palace in Zuid Londen werd onze Campsite. We maakten hier kennis met de grijze eekhoorn. Hou ze buiten je caravan, want ze vernielen alles. Hier vandaan hebben we samen Londen doorkruist. Het viel niet mee om het hele spul bij elkaar te houden. Ook toen was er natuurlijk weer WK voetbal op de tv en Mark zocht de gelegenheden wel op waar dat te zien was.Op naar de pub. Wanneer hij weer naar de camping kwam moest hij over hekken klimmen.
Maar Londen was de moeite waard.
Rick leerde nog  een jongeman shaggies draaien met zo’n rolletje.. Buckingham Palace, Downing Sreet 10, Covent Garden, British Museum èn de jacket potato hebben we ontdekt. Na drie dagen had ik het wel gezien. We zetten Rick en Mark op de bus naar de ferry en wij ontvluchtten de drukte en gingen snel naar het noorden. Scotland stond bij ons op het programma. Daar hadden we al met al 4 weken voor uitgetrokken. Dan moet het toch te doen zijn. Met de caravan wordt het heel anders. Je trekt van de ene mooie plek naar de andere.
We bleven natuurlijk een paar dagen in het Lake District en namen de Hardknott pass vanwege het griezelen en het Ullswater om de Shepherds Pie en Keswick of course. Toen begon het echte werk… nieuwe plekken. Moffat werd van toen af aan onze vaste stop op heen en terugweg naar Schotland. Wat zijn de Borders mooi. Maar we gingen nu voor de Highlands. We kwamen tot aan Ullapool. The Inverewe Gardens waren prachtig. Het ligt aan de warme golfstroom en daarom vriest het er niet. We gingen ook voor Nessie bij het Loch Ness  en de Tattoo en het Festival in Edinburg. We hadden van te voren al kaartjes besteld. Het was een belevenis om daar zo'n beetje klem te zitten tussen zoveel nationaliteiten. We hebben genoten!

Van l naar r. opoe Kornegoor, opoe uut Mossel, ome Jan en - waarschijnlijk- opa Kornegoor.

Waarom moet ik steeds aan Wimke denken? De hele morgen komt ieder keer die naam voorbij in m'n hoofd. Ken je dat? En gelijk het beeld van opoe uit Mossel, de moeder van vader Hein. Misschien wel omdat we op de Boomgaard zijn en er meer herinneringen boven komen.
Vader Hein had een jonger broertje. Ze woonden op een boerderij onder Kasteel Het Medler. Toen had je nog echt koude winters en werd er vaak geschaatst. Hoe het kwam weet ik niet, maar Wimke is tijdens het spelen door het ijs gezakt in een sloot. Hij kreeg daarop longontsteking en na 10 dagen is het vaak erop of eronder. Wimke heeft dat niet overleefd. Peniciline kenden ze in de jaren twintig nog niet.
Als je mocht denken dat vroeger alles beter was... dan gaat dat niet altijd op. Ook de vader van  vader Hein kreeg eens blindedarmontsteking en werd door de huisarts op de keukentafel ter plekke geopereerd. Hij heeft dat wel overleefd. Opa Eggink was tuinman op het Medler en heeft veel van zijn kennis op Hein overgebracht. De baron vond Hein een goeie paardenknecht omdat hij zo goed met paarden kon omgaan, maar pa had geen zin om "onder" de baron te gaan werken en begon met  Hanna Kornegoor in 1938 zelf een boerderij... ja hier op "De Boomgaard".
Opoe woonde later bij haar dochter Aaltje en haar man Bertus in Mossel op boerderij "De Prinsenhoeve". Ze had ook groene vingers. Nergens zag je in die tijd een mooiere vensterbank met bloemen. Ze was vrij lang en slank en vaak zat ze bij ons aan het Lindese end in de kerk. Zingen kon ze niet. Dat was meer een schor gepiep. Bij alle verjaardagen zat ze met de andere opoe's en opa's gezellig te keuvelen, samen met opoe Kornegoor, opoe Bruins, opa uit Barchem en onze eigen opa en opoe Bijenhof. Een echt dagje uit.

Ik heb grote bewondering voor mensen die hun vakantiebagage in één klein koffertje kunnen pakken. Mark kan dat. Pyama tandenborstel, twee onderbroeken en een korte broek…meer heeft hij niet nodig. Overal kun je kopen wat je nog meer nodig denkt te hebben, vindt hij.
Ooit gingen we eens op een georganiseerde fly-drive reis naar Ierland. Beiden hadden we onze vliegtuigkoffer bij ons en daarnaast nog een tas voor de handbagage. Wat hebben we lopen zeulen in Ierland . Bus uit, hotel in… trappen op of lift in, trappen af of lift uit en weer die bus in. Oooohhhh!
Er waren ook een paar zussen bij, nichten van Anneke van Zeyts, m’n oude  schoolvriendin. Die hadden zegge en schrijve één klein soort koffertje op wieltjes die ze zo aan het handvat achter zich aan mee konden slepen. Daarnaast één klein rugtasje voor hun papieren en portemonnee. En ze zagen er steeds verzorgd uit. Dat is iets wat ik ook wil, maar steeds wordt het meer wat èigenlijk toch mee moet.
We gingen ooit met Dick en Anda naar het Schwarzwald naar een appartement met onze jongens. We kwamen een paar dagen later ivm de ziekte van mama. Onze aankomst werd gefilmd. Dick had net een super 8 camera en probeerde die tijdens de vakantie uit. Als je dat later terugziet! Aan het uitladen van ons leek geen einde te komen. Iedereen hielp met het meeslepen van tassen en losse attributen. Het ergste was dat, toen je dacht dat alles er uit was, ik nog met een lege tas aankwam waar alle losse spullen en etenswaren, die nog in de auto lagen, in gingen!
Nee … aan kamperen hoefden we toen nog niet te beginnen. Dat zou helemáál wat worden.
Daar begonnen we pas mee toen de jongens niet meer meegingen. De caravan kan heel wat aan.
Ieder zijn meug?! Je moet dat ene koffertje natuurlijk niet vergeten hè… Mark!
Maar pas hè…  gingen Diny en ik naar Antwerpen… drie nachten. Toen namen we allebei één klein koffertje op wieltjes mee èn een rugtasje. En.... je gelooft het of niet...dat is gelukt!






Het was feest in Antwerpen.


Het museum van de Schone kunsten

Vlak naast pa z'n grond ligt Huize Zelle. Je kunt er midden in de natuur huisjes huren en er is een mogelijkheid voor Bed en Breakfast.

Op weblog 1 heb ik het afgelopen weekend een foto gezet van het boerderijtje op het Zelle van pa waar de familie Looman woonde. Vader Hein was nog niet eens zolang met mama getrouwd toen we onze eerste boerenbruiloft meemaakten. Hendrik Looman ging trouwen met Leida die bij hem en zijn moeder Gerritje huishoudster was. Dat gebeurde wel meer vroeger. Tante Riek trouwde met ome Jaap waar zij ook de huishouding verzorgde nadat ome Jaaps eerste vrouw overleden was en hij met twee jongens, Henk en Jan, achterbleef. Ook Marry's tweede moeder deed bij hen eerst gewoon de huishouding.
Alleen Hendrik en Leida hadden al een kind van 8 weken. Dat was toen nog niet zo gewoon. Bovendien was Leida kaal. Ze droeg een pruik. Begin zestiger jaren had pa plannen om een nieuwe boerderij op het Zelle neer te zetten. Daar had hij immers de meeste grond. Hendrik Looman bood hij aan om op de Boomgaard te komen boeren. We zijn zelfs al eens rondgereden om naar moderne boerderijen te kijken. Maar Hendrik zag dat niet zitten. Hij ging dan liever in Vorden wonen en ander werk zoeken. Pa wilde toen dat boerderijtje wel verkopen en dan kon de Boomgaard mooi verbouwd worden.
Maar ja... toen kwam de rechter er aan te pas. Terwijl hij dacht dat hij een goed voorstel had gedaan werd hij door de advokaat van Hendrik uitgemaakt voor al wat mooi en vooral lelijk was.
Hij zal wel een vergoeding hebben moeten betalen, maar dat weet ik niet. In elk gevak wel de proceskosten. En kwaad dat ie was!
De verkoop ging door en de Boomgaard onderging een metamorfose. Er gingen een paar muren uit en er kwam één grote woonkamer van 10 x 4 m. Er kwam een douche beneden en boven een slaapkamer extra voor Diny en mij. Jammer ...op dat moment ging ik al bijna de deur uit!

Ja... zo'n koe. Een mooi exemplaar van het MRIJ (Maas, Rijn en IJssel) vee. Volgens Johan geven ze iets minder melk dan de Friezen, maar wel vettere melk.

Gister hoorde ik van familie van Tonny over een  dom ongeluk, veroorzaakt uit gewoon wat overmoedigheid. Iemand dook vlak voor zijn huis in het ondiepe water bij de aanlegsteiger. Hij woonde er zelf. Hij raakte verlamd, zit in een rolstoel en is verhuisd naar een volledig aangepaste woning.
Iedereen doet wel eens iets zonder er bij na te denken... gewoon. Ik kan zo een paar domme dingen alleen al van mezelf opnoemen die alleen al hier op de Boomgaard zijn gebeurd.
Ooit klom ik eens op de bovenste balken in de schuur. Er lag een hoopje hooi beneden en ik sprong zonder goed na te denken naar beneden. Het hoopje was niet zo groot. Ik jankend naar binnen...Ik heb dagen kreupel gelopen. Naar een dokter....nee dat deed je niet wanneer alles nog bewoog.
Een jaar later ging ik met een boek naar mijn favoriete boom in de boomgaard.Wanneer ik thuis zomaar ging zitten lezen... "Heb je niks anders te doen", was het dan. Daar lag een koe bedaard te herkauwen. Ik dacht: waarom zitten mensen alleen maar op een paard en ... ik zat al op die -zo leek het- rustige koe. Dat duurde geen seconde en die koe kwam in de benen. Beetje dom natuurlijk, maar ja.... ! Ik duik er achterover af. Ik heb een week krom gelopen met een zere rug en nek. Nee.. geen dokter....alles bewoog toch nog?!
Toen ik veertig jaar was kwam ik bij de huisarts terecht vanwege problemen met nek en arm. Er werden foto's gemaakt. Ik naar hem toe voor de uitslag. "Wat heb je gedaan... ben je met 80 km per uur tegen een muur gereden", was het eerste wat hij vroeg. Nee..... hoe dat zo"? "Nou.... zei de huisarts,"omdat de foto's nogal wat beschadigingen laten zien, maar het kan ook wel van lang geleden zijn". Tja, toen dacht ik even aan dat te kleine hoopje hooi èn die koe!

Wim neemt het er nog even van!

Met Gerdie als schipper gaan we nu naar Mittelfahrt terug, want de haven in Frederica is vol. We maken er met elkaar nog een gezellige middag van. Annelies tracteert op ijs, want haar Miel is jarig. Lekker! ’s Avonds gaan we met z’n allen uit eten. Om te voorkomen dat Jaap dit als bedrijfsonkosten in zijn administratie zal kunnen verwerken,  rekenen enkelen persoonlijk af. i.p.v. Jaap alles voor te laten schieten. Jaap is hierover zéér gegriefd.
Die avond moeten we alles betalen wat er nog te betalen valt—4x ƒ25 voor het eten tijdens de vier dagen in de camper, + ƒ45 voor de ferry’s + ƒ115  voor het busje terug naar huis—alles p.p..
Gerdie weigert voor het eten te betalen en wanneer ze ook niet voor het busje wil betalen dreigt Jaap haar niet mee te nemen.
Uiteindelijk vertrekken we toch mèt Gerdie. We hebben gisteren gelukkig goed ingeslagen in de supermarkt, want we hoeven wat betreft eten en drinken niets meer van Jaap te verwachten.
Na een voorspoedige reis arriveren we in Nieuweschans waar Mark ons al op staat te wachten. Een vreemd afscheid is het als je 18 dagen zo  intensief met elkaar opgetrokken hebt. Ik krijg nog een kneepje in m’n wang van Jaap …en… dan is deze wonderlijke vakantie voorbij.
Als vrienden van ons aan Wim vragen of hij z’n vakantieplannen voor het volgend jaar al klaar heeft, antwoordt hij steevast: ”Ik weet één ding zeker… ik koop in elk geval geen boot”!
Op m’n verjaardag die gelijk na de vakantie valt, krijg ik behalve een prachtige videoband  met onze vakantiebelevenissen nog iets van Glenn en Greta…. nee…. nee…. ja een grote pot DUO PENOTTI!