Archief

Na die vreselijke dag kregen we verschillende kippen en krielen. Het werd een multicultureel gezelschap!

Op school vertelde ik vaak over onze veestapel. Ik vertelde over de kuikens waarvan een paar hennetjes bleken te zijn en één haantje. "Och…mevrouw, mag hij Sandro heten", vroeg Sandro, één van de brugklassers. Sandro werd één van de mooiste hanen die ik ooit gezien heb, maar kreeg steeds ruzie met vader Hendrik, onze allereerste haan die we van Henk en Anneke gekregen hadden. M’n collega Gerard Hempen had wel kippen, maar nog geen haan en kwam Sandro halen. Maar Sandro had bij die hennen van hem niets in te brengen. Gerard zei steeds:“Volgens mij is hij homo. Af en toe staat hij klaar als de hennen langs komen en net als  hij  de sprong zal wagen, doen die  gauw een stapje extra zodat hij telkens mis springt”. Maar Sandro mocht blijven en is oud geworden tot hij vanzelf een keer de pijp uit ging.
Op een bepaald moment hadden we zelf geen haan meer. Er was een loslopende hond op het erf geweest en heeft bijna al onze kippen om zeep gebracht. Bij Wielens hadden ze hem een poosje op de deel gehad, maar  toch maar weer los gelaten. Het was vreselijk om thuis te komen. Eerst vond ik een jong hennetje vlak bij huis…doodgebeten. De haan had z’n beide hennen tot het eind verdedigd. Ze lagen samen op het land van de boer …ook dood. Toen we later een loslopende hond zagen belde Wim de politie. Die zei: “Vang hem maar”. Dat vond Wim geen oplossing en zei zoiets van: Dan regel ik het zelf wel. Nog geen vijf minuten later was er wel een politieauto. Ze dachten zeker dat Wim de hond neer zou knallen.
Nu had ik  een meisje in de klas waar ze een haan over hadden. Dus wij er naar toe en de haan uitgezocht. “Willen jullie ook onze twee lieve geitjes hebben, want wij moeten verhuizen”. Ik keek ze aan èn was verkocht. Nu hadden we dus ook al geiten.

De grote keukentent in latere tijd. In het midden mèt pijp zit Leo, altijd een kleurrijk figuur!

“Weet je nog van die caravan met Bernard”? Wanneer het woord kamperen viel in de lerarenkamer…dan kwamen de sterke verhalen boven.
Ik was niet de eerste die met caravan meeging op kamp. De tweede klassen moesten aan het eind van het jaar kiezen in welke richting ze verder wilden gaan. Ze konden kiezen uit electro, timmeren, schilderen, mechanische techniek of autotechniek. Daarom werden aan het eind van die tweede klassen ook kampen georganiseerd met die nieuwe groepsindeling. De nieuwe klasseleraar, zoals de mentor toen nog genoemd werd, had dan al een goed idee over wat hem te wachten stond. En de jongens konden alvast aan elkaar wennen.
Bernard Platzer was een metaalman. Hij wilde ook niet in zo’n bekrompen tent slapen en nam z’n caravan mee. Bernard hield ook niet van laat naar bed gaan.  Terwijl de meeste collega’s het nogal vol hielden onder het genot van enkele glazen wijn, lag Bernard al op één oor.
Ze hadden zin in een goeie stunt en Bernard was het slachtoffer. Midden in de nacht hebben ze hem met caravan en al over de camping gesleept. Maar Bernard gaf geen krimp. Hij bewóóg nog niet. Jaren lang werd de stunt door verteld. Bernard glimlachte alleen maar!
Er waren altijd een paar collega’s die de jongens in hun tentjes in de gaten hielden. Leo en Jan waren daar goed in. Bij te veel spektakel werd er een extra nachtwandeling ingelast of werd zo’n knul wel buiten de tent gezet als hij zo graag buiten wilde zijn. Na een half uur was de lol er wel af en had je er geen kind meer aan.
“s Morgens was het altijd Rieks die met z’n krantje en een hele grote pot thee helemaal wakker op ons zat te wachten!  s‘Avonds na het avondspel had hij ook een hele pan Hema worsten warm gemaakt, voor ieder een halve. Tussendoor kregen de jongens  regelmatig een stuk Mars om de energie wat op peil te houden.
Wanneer ik nu nog jongens van toen, mannen van nu, spreek  is het kamperen op de Rk LTS  De Zuidoosthoek één van de hoogtepunten uit hun schooltijd.

Na 1990 kregen we na de fusie vbo-mavo, havo en vwo klassen en dus ook meisjes!

De taken waren goed verdeeld bij de organisatie van die brugklaskampen. In de loop der tijd waren er tenten en kookgerei aangeschaft en Wim Többen  had daarover het oppertoezicht. Verder was er voor de mentoren een grote rol weggelegd, want die zorgden voor het programma. De mentoren kregen een paar uur vrijgeroosterd om van te voren de tenten te gaan opzetten. Ze mochten een hulpje uitzoeken om hen te ondersteunen bij alle voorbereidende werkzaamheden en tijdens het kamp zelf. Voor de leerlingen waren er driepersoons tenten en er was een grote tent als verzamelpunt waar ook de leiding sliep. Toen ik meeging hadden we net ons eerste caravannetje, het Knausje, en die ging mee en Wim kwam ’s avonds ook gezellig meedoen en sliep dan ook op kamp. Die tenten...... het was nog een hele toestand om die fatsoenlijk op te zetten. Ik was natuurlijk niks gewend en kwam geradbraakt weer thuis.
Die brugklaskampen besloegen een hele week. Er waren twee groepen. De mentoren van de eerste groepen zorgden voor het opzetten van het kamp en die van de tweede groep voor het afbreken.
Maar dan begon het feest. Zo’n kamp was bedoeld om aan elkaar en de school te wennen. Op de fiets naar “De Hunzebergen“ in Borger met een stel brugklassers is niet niks, vooral omdat je ze nog niet kent. Ze zwiepen eerst alle kanten op. Dat zie je dan voor je gebeuren, want ik fietste meestal achteraan. Ik had graag John Wolters of Tonny Tibben bij me. Ook met Leo of Joop kon je goed samen op pad. Vaak gingen we onderweg nog wat ondernemen zoals een bezoekje aan het onderduikershol en aan de schaapskudde. We lieten het stelletje ongeregeld na de eerste oversteek al stoppen en dan werden ze toegesproken: twee aan twee, en bij de fluit achter elkaar—tegenliggers!!--. Daarna waren het nog maar enkelen die nog uit de band sprongen. Dan werden de dagen gevuld met spoorzoeken, zwemmen,kanoën, een bezoekje aan het grote hunebed met spannend verhaal van Leo, het douanespel met de smokkelaars en ’s avonds in het donker het dierengeluidenspel. Tussendoor werd er in de plaatselijke supermarkt per tent ingeslagen wat ze nodig hadden om in leven te blijven, want ze moesten zelf koken. Ze kregen per tent 25 gulden voor twee dagen.—eind jaren 80-- Ik heb zulke leuke herinneringen aan dat koken. Op school hadden we al besproken wat ze op hun boodschappenbriefje moesten zetten. Ze leerden elkaar kennen…ze moesten immers samenwerken. Bij iedereen at ik een klein hapje mee.  Wij hadden na zo’n kamp wel door wat voor vlees we in de kuip hadden. Het opperhoofd van de keukentent was meestal Rieks Reuvers, het rustpunt van alles. Dat was onze stek. Daar kwamen de jongens met hun vragen en om ’s morgens brood boter, jam en hagelslag te halen.
Tijdens de LTS tijd vond ik de kampen geweldig, maar na de fusie ging alles anders. Er werd op tijd en geld beknibbeld en het werd veel massaler. Jammer!

Toen Rick bij de Emco in de paprika's was gaan werken waren pa en Diny, maar ook Glenn en Greta van de partij op de Open Dag!

Vroeger stond er naast de school een klooster waar verschillende broeders woonden die ook op school les gaven. Lang voor mijn tijd gaf de directeur  hier Engels. Hij was een kloosterling en als ik goed ben ingelicht droeg hij nog zo’n mooie witte pij. Laat hij toch verliefd worden op Marietje, een meisje van de administratie en Marietje op hem. Ach... hij ging in eerste instantie terug naar zijn eigen klooster ergens in Brabant. Het hielp niet. De liefde was echt.  Hij trad uit en trouwde zijn Marietje. Ze zijn heel gelukkig geworden. Later werd hij een  heel fijne directeur van onze LTS.
Ook collega Frits is een uitgetreden kloosterling en zijn vrouw een voormalig nonnetje. Toch hadden we nog twee echte fraters in ons midden al was dat aan hun uiterlijk niet meer te zien. Frater Brouwer gaf met veel liefde voor de minder bedeelde jongens les in handvaardigheid. Ik herinner me zijn afscheidsspeech waarin hij pleitte voor minder gebruik van het rode potlood, maar meer voor het stimuleren van de leerlingen!
We hadden het goed bij die mannen. Zat je bij Bernard  aan de koffietafel… ging het over politiek of financiën. Bij Teun werden er steeds moppen getapt en kropen we bijna van het lachen. John Wolters was als militair ooit naar Nieuw Guinea geweest en wist daar van alles over op te dissen. Tinus Timmer, de collega metaal kon je zo van achter bij de schouders pakken en optillen. Je had hem dan wel uitgedaagd natuurlijk. Een paar apart waren de vrienden Leo en Jan, beiden specialisten op het gebied van individueel onderwijs. Ik heb nog steeds groot respect voor ze. En Glenn…ook een metaalman was vroeger bij de Marine geweest en we werden bevriend, samen met zijn Greta en mijn Wim.
Maar allemaal hadden ze het over hun beroemde brugklaskampen. Daar werd ik onderhand ook wel nieuwsgierig naar.

Omstreeks z’n 15e jaar kwam ook Mark in geldnood. Met z’n zakgeld kwam hij niet zo ver en dan heb je ouders die de hand aardig op de knip (moeten) houden. Een korte tijd heeft hij ook ramen gewassen in de buurt, maar Mark was er zo één die kwam en ging wanneer hij er zelf zin in had. En dat had hij niet altijd. Nee dat was nou niet zo’n succes.
In die tijd ging ik ook weer aan het werk en wel op de r.k. LTS De Zuid-Oosthoek.
Buurvrouw Korry kwam aan de deur:”Heb jij niet zin om op Jan z’n LTS in de brugklassen nederlands te gaan geven? Jan belde net dat ze daar plotseling verlegen zitten". De vorige docent was opnieuw wat over de toeren en had zijn hele handeltje aan boeken zo in de docentenkamer van zich af gegooid. Ze zagen het niet meer zitten dat hij terug zou komen. Deze collega werd door de leerlingen “de cowboy” genoemd vanwege de soort laarzen die hij meestal droeg. Zo gebeurde het dat hij op zaterdag in Emmen nageroepen werd:”Hé… cowboy …”! Dan werd hij zo woest dat hij die jongens de hele V en D door achterna zat.
Ik hoefde niet lang te denken. Eigenlijk popelde ik weer om op een school aan de slag te gaan. Ik had op de basisschool in de Rietlanden wel eens een paar dagen ingevallen, maar dit leek me wel een nieuwe uitdaging. Alleen dat r.k……? Ik kon gelijk ‘s middags al op sollicitatiegesprek. Directeur Harry Reinders en onderdirecteur John Muysers ontvingen me met open armen. Het klikte meteen. Ik vertelde mijn staat van dienst en achtergrond. Toen ik zei dat ik niet rk was en niet gewend kruisjes te slaan… moesten ze lachen. Daar ging het niet om op deze school, maar wel hoe je verder in het leven staat. Ik mocht ’s morgens op m’n eigen manier beginnen. De boeken  kreeg ik meteen mee naar huis en kon beginnen met voorbereiden.
De volgende morgen begon ik ….en ik ben bijna 20 jaar gebleven!
Met  opgroeiend kroost en een werkende man moest er qua huishouden wel wat georganiseerd worden. En het kwam goed uit dat Mark wel zin had om, uiteraard voor een aanvulling op zijn zakgeld, de handen uit de mouwen te steken! Hij stofzuigde regelmatig en hij bleek erg goed te zijn in opruimen. We hadden een deal!

1982--Onze eerste vakantie op camping Kirschenteuer, samen met Klaas en Sanny met vriend Ipe en Renny. Hier werden waarschijnlijk voor het eerst de gokautomaten op een camping gecheckt.

[b]De tijd brak aan dat de jongens met hun zakgeld niet meer rond konden komen. Ze werden handig met flipperkasten en later gokautomaten…bleek nadien.. Niet dat ze constant aan het flipperen of gokken waren, maar ze wachtten op hèt strategische moment in de patatzaak aan de Twekkelerweg. En dat moment was dáár wanneer een speler zuchtend de strijd tegen zo’n apparaat opgaf en het strijdperk verliet. Dan kwamen ze in aktie. Want...... als er een poosje niets gewonnen was had je méér kans. Eerst werd er gekeken of er nog vrije spelen opstonden. Met deze vrije spelen hebben ze al menig patatje verdiend.  Daarna probeerden ze of het geluk mèt hen was.
We hadden dat eerst niet zo door, maar tijdens de vakanties bleken ze erg vaardig op dit punt en toen kwam de aap uit de mouw. Ook op de campings werd vroeg opgestaan om bij de apparaten langs te gaan. Ik heb zelfs nog een moment gedacht dat Gerhard misschien  monteur zou worden van die apparaten in cafetaria’s.
Maar nee…het leverde toch geen stabiele verdiensten op en Gerhard meldde zich aan bij een schoonmaakbedrijf die de ramen van scholen ging wassen in de vakanties. Denk maar niet dat je daar zo maar voor aangenomen werd. Je moest eerst serieus oefenen en dan een soort examen doen. Gerhard slaagde. Hij heeft de laatste jaren in Hengelo zo z’n zakcentjes aangevuld. Het werken had  ook consequenties, want hij werd ook voor feestjes uitgenodigd en ja… dan moet je ook een biertje drinken. Zo kwam hij na een bruiloft zo vol drank thuis dat hij vanuit z’n bed de wc niet meer kon halen en uit het raam driehoog kotste. Alle ramen onder zijn kamerraam zaten onder… Hij was nog niets gewend. De andere morgen werd de ladder uitgeschoven en kon hij de ramen van de twee onderste verdiepingen gaan wassen.
Toen we later eens met Berend en Rick naar Wales gingen namen we de overtocht met de vrachtferry. Dat was mèt caravan een vrij goedkope nachtelijke overtocht. Je kreeg een lekker buffet, een hut en 's morgens je ontbijt in een zak mee. Ook daar werd flink door de chauffeurs aan de gokkasten gezeten. Maar zij niet alleen. Op een gegeven moment komt Rick met twee volle handen vijfjes bij ons, Berend glimmend in zijn kielzog.. Ik zeg: “Wat is dat nou? Hoe kom je daar nou aan”? Rick is een man van weinig woorden en zei alleen maar:”Pok pok pok pok”!
Ook in Emmen ging Gerhard op pad in de buurt. Wij kochten de ladder en hij ging in een speciale outfit de buurt rond. Petje op…bodywarmer aan…shagje gedraaid…ladder op de schouder en daar ging hij de buurt in om bij de huizen de bovenramen te wassen. “Goeiemorgen….de glazenwasser!  Ze waren heel blij met hem, want Gerhard is trouw. Wanneer hij zegt dat hij over 6 of 8 weken terugkomt doet hij dat.
Hij heeft regelmatig de kreet gehoord:”Kopje koffie… glazenwasser”?

Beetje onduidelijke foto, maar dit is Gerhard metTreesje, het nichtje van juffr. v d Meulen. Hij moet hier ong.8 maanden zijn. Zo vroeg begon je in die tijd al met zindelijkheidstraining. Pampers waren er nog net niet!

Wim is altijd een zorgzame vader geweest. Hoewel hij slecht tegen luchtjes kan was hij de eerste die baby Gerhards poepbroek verwisselde. Hij was niet alleen zorgzaam, maar hij gaf ook altijd vreselijk goede adviezen. Het was alleen wel zo dat je die wel op diende te volgen….anders was het hek van de dam. Hij snapt niet dat je iets op een andere manier ook handig kunt vinden want dat is het volgens hem niet.
Zolang we in Hengelo woonden kwam hij tussen de middag thuis eten, behalve als hij met inspecteurs uit eten ging. Dat gebeurde nog wel eens en dan hadden wij het wel lekker rustig. We zaten net zo lang aan tafel…daar ging het niet om. We konden alleen meer praten en verhalen vertellen. Dat wil je toch weten. Alle belevenissen van vriendjes en juffen passeerden de revue. Wim niet… die kwam om te eten. En er moest vooral netjes gegeten worden. Ik heb wel eens gelezen dat Prins Bernhard ook zo gesteld was op de tafelmanieren van zijn kroost. En vooral niet smakken! En beslist met de mond dicht kauwen.
Toen ik na de eerste klas op het Baudartius in Zutphen een vriendinnetje Wilma te logeren had vroeg die later zo tussen neus en lippen: ”Mag jij thuis smakken aan tafel”? Ik zei natuurlijk dat dat bij ons ook niet mocht. “Nou, je moeder doet het anders wel”! En terwijl ik dit schrijf hoor ik weer het genoeglijk zachte smakgeluidje van mama. Die kon inderdaad smakelijk zitten eten. Dat had ze ook niet van een vreemde, want Opa Bijenhof deed dat net zo.
Toen Wim in de begintijd van onze verkering in het weekend bij ons logeerde mocht hij steeds naast opa Bijenhof zitten. En hoewel hij zeer op opa gesteld was griezelde hij van die smakgeluidjes, maar kon daar natuurlijk niets van zeggen. En ik keek wel uit…..ach opa...laat hem toch... mij interesseerde het niet zo.
Maar dank zij Wim wordt er bij ons aan tafel niet “gesmakst”, zoals wij dat altijd noemden.