Archief

Ong. 1990 toen we nog aan de Kuifmees woonden.
Wim lijkt wat zorgelijk, maar dat viel wel mee...!

[b]Toen Gerhard naar de Mavo zou gaan kreeg hij een nieuwe fiets. Het was wel geen Gazelle, maar hij was wel splinternieuw. Het duurde niet lang of er zaten allemaal deukjes in de velg van het achterwiel. Het was snel duidelijk hoe dat kwam. Buurman Bertus zag het het eerst gebeuren. Hij reed gewoon met z’n zware boekentas achterop …bom…  zo van de stoep af en wat later … kwak… zo weer tegenop.
Dat was het begin van de “fietsellende”. Toen Rick  voor het eerst naar de Tuinbouwschool in Enschede ging kreeg die ook een nieuwe fiets. Bij ons vandaan was het goed te doen. De tweede dag  werd hij al kletsnat thuisgebracht door een student van de TH  halverwege Enschede. Het fietspad liep daar vlak langs. “Ja ik reed gewoon, maar ik zag de bocht in het fietspad te laat en toen reed ik zo rechtdoor....  de vijver in”. “ En toen dan”? “Blub…blub…blub”! Daar ging dus de fiets met tas.
Ik weet niet meer of Mark ooit een nieuwe fiets gehad heeft…waarschijnlijk wel. Maar voor die jongens van ons was dat boter aan de galg gesmeerd. Bij Mark was het meer de slordigheid of moet ik zeggen.. de nonchalance, toen hij wat ouder was, die ons parten ging spelen. Had hij een lekke band..nam hij gewoon mijn fiets. Het ergste was het toen de heren begonnen uit te gaan. Daar hadden we met Gerhard nog niet veel last van gehad, maar Mark vond dat hij er eerder aan toe was. Ik ben de tel kwijt van de gejatte of vernielde fietsen. Op het laatst stond er nog een speciale café-racer onder dak bij ons. Die liep zo slecht dat je die zelfs niet op slot hoefde te zetten, want de potentiële dief gooide die na 10 meter toch wel weer van zich af.
Het ergste wat ik me herinner, behalve dat akkefietje met Wims nieuwe fiets, was toen Mark mijn nieuwe fiets had meegenomen. Mijn oude was al gejat. Hij had hem wel netjes op slot èn extra aan een paal had gezet. Toen hij uitgefeest was vond hij m’n fiets ( wel dure Gazelle) in elkaar getrapt, maar wel nog aan de paal weer terug. Hij was blijkbaar zo kwaad dat hij een andere damesfiets meejatte, want hij durfde niet helemaal zonder iets weer thuis te komen.
Ik was zóóó kwaad:”Je denkt toch zeker niet dat ik op een gejatte fiets ga rijden. Terugbrengen die handel”!
Eén keer dacht ik hem te pakken te hebben. Mark reed vaak met een studiegenoot mee vanaf basisschool Het Rietveld. Ik reed op een ochtend naar school en zie daar een fiets tegen een paaltje staan die verdacht veel op die van Wim leek. Op school vertel ik het aan vriend en collega Glenn. Die kende onze fietstroubles langzamerhand ook wel en zei:”Meenemen en thuis verstoppen”!  Die middag stond de fiets er nog en ja …het was die van Wim. Ik doe hem achter in de auto en zet hem achter het huis. Even later komt Mark thuis…één streep naar achteren natuurlijk. Als ik het me goed herinner....  kwam hij toch heel opgelucht binnen!!

Op onze 25-jarige bruiloft kwam ons buurtje samen met onze jongens èn Judith in aktie! We worden er flink tussen genomen op een melodie van Doe maar! Ze eindigen telkens met: Daar word je niet goed van-- Wim z'n favoriete gemopper.

 [b]Ik kan niet anders zeggen dan dat we het altijd  getroffen hebben met onze buren.
Aan de Kuifmees in de Rietlanden kwam er nog bij dat je allemaal een nieuw begin maakte in een nieuwe wijk. Samen met Roelie en Adriaan hadden wij al teeners . Zij drie meiden en wij drie jongens. De anderen hadden veel jongere kinderen en we hebben er heel wat geboren zien worden, figuurlijk dan!
Wij zuchtten wel eens over  de problemen van ons opgroeiend stel. Onveranderd kregen we van  Jan en Korry en Ger en Lies te horen:”Er is niks mis met jullie jongens…leuk stel…..komt allemaal goed. Tegen de tijd dat we verhuisden hadden zij ze in die leeftijd…puberproblemen?
Toen konden wij zeggen…:”Die kinderen van jullie…niks mis mee…hartstikke leuk stel…komt allemaal goed”.
Eens kwamen we van een vakantie naar Engeland terug. Lies liet zich amper zien. Beetje vreemd. Achter het huis stonden vier afvalzakken met kleren en lappen. Ik zeg:”Wat is dit nou”? “O… we hebben de zolder voor jullie opgeruimd! Lies zei nog:”Laat alles eerst nog maar achter het huis staan”, anders hadden we het al weggegooid. Kijk maar eens hoe netjes het geworden is”. Ik inspecteerde eerst de zakken. Eén zak heb ik gered. Daar zat Wim z’n nette blauwe broek in. Gerhard dacht dat het zijn broek van de Marine was.
Maar de zolder was netjes. “Ja, we hebben alles gewoon naar beneden gegooid en toen met een hark verder naar beneden gewerkt. Erik hielp ook mee”.
Jan Scheve zag dat vanaf de overkant gebeuren en kwam wat ongerust poolshoogte nemen. “Ach”, zei Lies toen, “ik hou het wel in de gaten”.
’s Avonds aan tafel kwam het volgende probleem ter sprake: Wims nieuwe fiets zat in de kreukels. Er was duidelijk afgesproken dat na alle narigheid met onze fietsen ( gejat…bochel in ’t wiel..lekke band) die splinternieuwe van Wim zeer beslist niet gebruikt mocht worden.
De eerste avond …wij waren koud weg… nam Mark  de fiets al mee en op de terugweg ’s nachts zag hij die dikke steen te laat. Flinke schade.., die onze fietsenmaker niet zo maar wilde repareren. ”Wacht eerst maar eens tot je vader er weer is”, zei die.
Na het eten kwam Liesbeth toch maar goeiendag zeggen. “Heb je nou alles verteld”?
Nee… missen deden ze ons niet. Toen Rick in 1990 een ontstoken elleboog had ging Ger met hem naar het ziekenhuis.
Nee over onze buren hadden we niet te klagen. Ook nu niet, al wonen ze hier wel 500 m verderop aan het Schoolpad!

Een paar maanden voor de verhuizing was onze superhond Laska overleden. Wat een verdriet. Zonder hond vertrokken we naar Emmen. We zouden niet lang zonder zijn!

Er was nog een klein probleempje! We wilden i.v.m. de scholen van de jongens aan het eind van de grote vakantie verhuizen, maar Kuifmees 20 zou pas begin 1984 klaar zijn. Inter Pares, de woningbouwvereniging die ook de huizen in de Rietlanden liet bouwen, had tijdelijk een woning voor ons en wel aan de Rolderbrink in Bargeres. Wij blij…. En ongezien accepteerde Wim het aanbod. Toen ik die volgende dinsdag meeging met Wim zou ik even kijken waar het huis precies stond. Wims collega’s keken al wat bedenkelijk en geschrokken toen ze het adres vernamen, maar gaven niet echt uitleg. Ach....ik moest toch in de Bargeres op een school zijn om een hele methode rekenboekjes af te geven  die afkomstig waren van de Dr Kuyperschool in Hengelo, waar ik die laatste maanden aan het invallen was. Daar kon ik er mooi even naar informeren.
Ik werd met open armen ontvangen en vroeg het hoofd maar even naar de buurt daar aan het eind van de Rolderbrink. Hij dook meteen in zijn namenregister en zei:”Tja…ik mag er niet veel over zeggen, maar met opgroeiende teeners….enfin…rij er gewoon rustig door, stop maar eens bij het bewuste huis, stap maar uit …kijk goed rond. Ik had het even niet meer.
Enfin… ik reed die straat in en langzaam zocht ik verder  naar de plek waar ons nieuwe huis zou zijn. Tegenover ons a.s. onderkomen lagen een paar mannen aan een auto te sleutelen. Er stond ook nog een man met ontbloot bovenlijf iets onduidelijks aan zijn motor te doen. Ik reed heel langzaam. Ze stopten ogenblikkelijk met hun bezigheden, zetten hun handen in de zij en keken naar mijn verrichtingen. Man…. Ik stopte niet eens, laat staan dat ik uit zou stappen. Ik wist maar één ding…..
Even later kwam ik bij Wim op kantoor. De hele afdeling keek me nieuwsgierig aan en wilde mijn oordeel ook wel eens horen. Ik zei alleen maar:”Daar wil ik niet wonen” en de waterlanders stroomden al….!
Ja… toen wilden ze allemaal wel vertellen over die Rolderbrink. Inter Pares had daar alle mensen geplaatst met een verhaaltje…zonder werk of… te beroerd om te werken enz. Ach wat hadden ze met mij te doen. Wim pakte alleen de telefoon en legde de woningbouwvereniging in wat sterke bewoordingen uit wat hij vond van hun actie en dat hij heel binnenkort een ander aanbod verwachtte.
Dat gebeurde…..op 24 augustus betrokken we een huis aan de Laan van de Marel in de Emmerhout om de winter te overbruggen.